અમદાવાદ પોળના જૂના ચબુતરા અને છત્તુ નીચે છાજું પર વિવાહિત ભાવનાએ પાડોશી સ્ટુડિયોવાળા કરણને એ છાજ આપ્યું જે ઘરના પોળની ઝાંખી અથવા હોસ્પિટલની રાતે કયારેખ નોન્ધ ચઢે

અમદાવાદની જૂની પોળમાં છત્તુ રાતે આવતા હત. ચબુતરા પર પાણી નાની છત્તુના પાણી વાસણા મળે હત. નીચે પર છાજું પર પાણી નાની છત્તુનો છેટલો હતો. પોળની ઝાંખીમાં પાણી છોટલી હતી. નવરો સન્જય રાત નવ વાગે હોસ્પિટલની ઇમરજન્સી વાર્ડમાં હતો. ભાવનાએ અકેલી છતે ચબુતરા પર બેઠી હતી. છત્તુનું પાણી સોની કપડા હતો. પિછલી પર નીચું છાજું લાગેલ હતાં.

નીચે મંડે કરણ રહેતો. તેની દાદી નીચે સુતેલા જૂના ફોટો સ્ટુડિયો ચલાવતી. અમદાવાદની જૂની પોળના લોકો પ્રિન્ટસ લેતો. શાદી પોરટ્રેટ, સ્કૂલ સર્ટિફિકેટ, નાની છોકડી નાની કાળી. કરણ પર છત્તુનું પાણી સોની કપડો હતો. એની ઉમર સર હતી. તેની છાતી માં પાણી લોધી હતી. ભાવનાએ તેને છાતે જોયા નહોતું જોયું જોયાનું જોઈ હતું.

સન્જય અને સાથે સાડા સાડ હતો. રાતે આવે થાક ને નહીં. સવારે છ મિનિટની સેક્સ હતી. ભાવના વરસાડ સૂતી નહોતી. એનું છ મહિનો હતું કે નવરો આવે તો છે. પણ એક પહેલા થી સુધી હતી. છ મહિનોન પહેલાનો જવાબ હતો. કરણની નજર સુધી નહોતી. એની આંખ પર એની હાથ સીધી સુધી હતી. જયારે જયારે ભાવના એની છાતી જોઈ હતી.

આજ રાતે પાણી ઝું નહોતું. કરણ ચબુતરા પર આવ્યો. તેના શરીર કામ પર લત્તુ હતું. ભાવનાએ પૂછ્યું કહ્યું, છાતીનું પાણી છિદરું. નીચેનું પાણી વાસણા વાગે તેના સ્તન છિદરું દેખાય હતું.

કરણે કહ્યું, ભાવનાબેન, આજ છતું ઘણું છે.

ભાવનાએ જવાબ આપ્યું. આજ નહીં. આજ નહીં. એ વાક્ય ફરી છે અને રોજ ફરી છે. તું જાણે છે કે નહીં.

ભાવનાની ઉમર બત્રીસ હતી. કરણની ઉમર સાતવીસ. પોળમાં બન્નેને બાળપણથી ઓળખતા. પણ છેલ્લા આઠ મહિના સંજયની નાઈટ ડ્યુટી પછી ભાવનાનું શરીર એવું તરસ્યું રહેતું કે પાણીની ટાંકી પણ પૂરી ન પડે. કરણની દાદી રાતે નવ વાગે સૂઈ જતી. સ્ટુડિયોનું શટર બંધ. પોળની ગલીમાં કૂતરા પણ શાંત. ફક્ત ચબુતરા પર પાણીનો અવાજ.

કરણે કહ્યું, બેન તમારા સ્તન ભીના છે. હું સૂકવું?

ભાવના હસી પડી પણ હસીમાં ડર હતો. સૂકવ. પણ ધીમે. નીચે કોઈ સાંભળે તો?

કરણે બ્લાઉઝના બટન કાઢ્યા. ભીની ચામડી પર તેના હોઠ ફર્યા. ડાબું સ્તન મોંમાં લીધું. જીભે ડીંટડી ફેરવી. ભાવનાની કમર કંપી. એણે કરણના વાળ પકડ્યા. અવાજ દબાવીને કહ્યું, ધીરે ચૂસ. મારું ચૂતડું પહેલેથી પાણી છોડે છે.

કરણે હાથ પેટીમાં નાખ્યો. પેટીની ડોરી ખેંચી. આંગળી ભીની ચૂતમાં ઘુસી. ભાવના પગ ફેલાવીને ઊભી રહી. છત્તુનું પાણી તેની પીઠ પર વહેતું. કરણે બે આંગળી અંદર ફેરવી. અંદરની દીવાલ ગરમ અને ચીકણી. ભાવનાએ કહ્યું, ત્રણ નાખ. આજે હું ભરાઈ ગઈ છું.

ત્રણ આંગળી ઘુસી. ભાવનાનું મોં ખુલ્યું પણ અવાજ નીકળ્યો નહીં. કરણે અંગૂઠો ભગર પર ઘસ્યો. ભાવના ધ્રૂજી. પાણીની ધાર જેવું પ્રવાહી તેની જાંઘ પર વહ્યું.

કરણે પોતાની પેન્ટ ઉતારી. લોઢા જેવો લૂંડો બહાર આવ્યો. ભાવનાએ હાથથી પકડ્યો. ગરમ, જાડો, નસો ફૂલેલી. એણે ઘૂંટણિયે બેસીને મોંમાં લીધો. કરણની કમર આગળ ધકેલાઈ. ભાવનાનું ગળું ભરાયું. લાળ વહી. કરણે વાળ પકડીને ધીમે ધીમે ધક્કા માર્યા. ભાવનાએ આંખ ઉપર કરી. કરણની નજર તેની નજરમાં હતી.

કાઢ. હવે અંદર નાખ, ભાવનાએ કહ્યું.

કરણે તેને દીવાલ સામે કરી. એક પગ ઊંચો. લૂંડો ચૂતના મોં પર ઘસાયો. પછી એક જ ધક્કામાં અંદર સુધી ઘુસ્યો. ભાવનાએ દાંત વચ્ચે હોઠ દબાવ્યા. અવાજ નીકળ્યો તો પોળ જાગે. કરણે કમર પકડીને ઝડપથી ધક્કા માર્યા. ભીની આવાજ થતી. છપ છપ. ચૂત ચૂસતી હોય એવું. ભાવનાના સ્તન દીવાલ સામે ઘસાતા.

વધારે ઊંડું, ભાવના ફુસફુસી. મારી ચૂત ફાડી નાખ. સંજય ક્યારેય આમ નથી કરતો. તું કર.

કરણે ઝડપ વધારી. ડોળા બંધ. પાણી તેની પીઠ પર પડતું. ભાવનાની ચૂત સંકોચાઈ. એક લાંબો કંપ. પછી બીજો. એણે કરણની પીઠ નખથી ચીરી. કરણે છેલ્લા ધક્કામાં બહાર કાઢીને ધસમસતો માલ ભાવનાની પીઠ પર ઠાલ્યો. ગરમ ધાર. પાછળની ચામડી પર સફેદ રેખા.

ભાવના શ્વાસ લેતી રહી. કરણ, આજ છતું ઘણું છે. નવરો સવારે આઠ વાગે આવશે. હું આજ અહીં છું.

પાણી વધ્યું ત્યારે બંને સ્ટુડિયોની પાછળની નાની ઓરડીમાં ગયા. જૂના કેમેરાના બોક્સ, લાલ લાઈટનું કાચું, સૂકા પ્રિન્ટના ઢગલા. કરણે તાળું અંદરથી લગાવ્યું. ભાવનાએ ભીના કપડા ઉતાર્યા. નગ્ન શરીર લાલ પ્રકાશમાં ચમક્યું. મોટા સ્તન, ચીકણી જાંઘ, કાળા વાળવાળી ચૂત જેમાંથી હજુ પાણી ટપકતું.

કરણે તેને ટેબલ પર સુવાડી. પગ ખોલ્યા. જીભ ચૂત પર મૂકી. લાંબા ચાટ. ભગરને દાંત વચ્ચે દબાવ્યો. ભાવનાએ મોં પર હાથ રાખ્યો. પગ કરણના માથા પર ચઢ્યા. કરણે જીભ અંદર સુધી ઘુસાડી. ચૂતના પાણીનો સ્વાદ તીખો. ભાવના કહી, ચાટતો રહે. મારું માથું ફરી રહ્યું છે.

બીજી વાર કરણે લૂંડો અંદર નાખ્યો. ટેબલ ખખડ્યું. ફોટોના ફ્રેમ પડ્યા. ભાવનાના સ્તન હાથમાં દબાતા. કરણે સ્તન દબાવીને કહ્યું, આ દૂધવાળા બોર તારા નવરાને નથી મળતા રાતે. આજે મારા છે.

તારા છે, ભાવનાએ કહ્યું. આજની રાત તારી. મારી ચૂત તારી. મારું ગાંડું પણ તારું. નાખ પાછળ.

કરણે લૂંડો કાઢીને ગાંડા પર ઘસ્યો. થૂંક નાખી. ધીમે ઘુસાડ્યો. ભાવનાએ દુખાવો સહન કર્યો પછી આનંદમાં બદલાયો. કરણે ધીમા ધક્કા માર્યા. ભાવનાનું મોં ટેબલના લાકડા પર દબાયું. અવાજ દબાયેલા રહ્યા. ગાંડું સંકોચાયું. કરણે વધારે ઊંડું ધકેલ્યું. ભાવના કહી, ફાડી નાખ. હું તારી રંડી છું આ રાતે.

કરણે ઝડપ વધારી. ગાંડામાંથી અવાજ આવ્યો. ભાવનાની આંખમાં પાણી આવ્યું પણ એણે રોકી નહીં. કરણે છેલ્લે ગાંડામાં જ માલ પાડ્યો. ગરમ ભરાવ. ભાવના કંપીને પડી રહી.

થોડી વાર બંને ચૂપ. બહાર છત્તુનું પાણી. પોળ ઊંઘમાં. કરણે ભાવનાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો. કાલે પણ આવજે ચબુતરા પર?

ભાવનાએ આંખ બંધ રાખીને કહ્યું, સંજય જ્યાં સુધી નાઈટ પર છે ત્યાં સુધી હું આવીશ. પણ કોઈને ખબર ન પડે. પોળની જીભ લાંબી છે.

કરણે કહ્યું, મારી દાદી સૂઈ જાય છે. સ્ટુડિયો બંધ. ફક્ત આપણે અને પાણી.

ભાવનાએ ઊઠીને કપડા પહેર્યા. ભીના કપડામાં પણ શરીર ગરમ હતું. કરણના માલની ધાર હજુ જાંઘ વચ્ચે વહેતી. એણે કરણને ચુંબન આપ્યું. લાંબું, ભીનું. પછી ઝાંખીમાંથી ચબુતરા તરફ ગઈ.

સવારે સાત વાગે ભાવના ઘરે પાછી. નાહીને નવા કપડા પહેર્યા. સંજય આઠે આવ્યો. થાકેલો. ચા પીધી. દસ મિનિટમાં સૂઈ ગયો. ભાવના રસોડામાં ઊભી રહી. શરીરમાં હજુ કરણની અંદરની યાદ. ચૂત હળવે દુખતી. ગાંડું ગરમ. એણે પાણીનો ગ્લાસ પીધો અને બારીમાંથી નીચે સ્ટુડિયો તરફ જોયું. કરણ શટર ખોલતો હતો. એણે ઉપર જોયું. બંનેની નજર મળી. કોઈ હસ્યું નહીં. ફક્ત નજર.

બપોરે ભાવનાએ રોટલી વણી. મનમાં છત્તુની રાત ફરી ફરી આવતી. કરણના હાથ, કરણની જીભ, કરણનો લૂંડો જે સંજયના કરતાં જાડો અને લાંબો. એણે જાતે હાથ નીચે નાખ્યો. ભીની ચૂત. બે આંગળી. મોં બંધ. રસોડામાં એકલી. ઝડપથી આવી. પગ કંપ્યા. પછી હાથ ધોયા અને રોટલી પાછી વણી.

સાંજે સંજય ફરી ડ્યુટી પર ગયો. સાત વાગે. ભાવનાએ વાસણ ધોયા. આઠ વાગે ચબુતરા પર ગઈ. પાણી હજુ પડતું હતું. કરણ પહેલેથી ઊભો હતો. આજે કોઈ વાત નહીં. ભાવનાએ પોતાની પેટી ખોલી. કરણે પાછળથી હાથ નાખ્યો. બે આંગળી સીધી ચૂતમાં. ભાવના દીવાલ પકડીને ઊભી. કરણે કાનમાં કહ્યું, આજે હું તને નીચે લઈ જઈશ અને સવાર સુધી રાખીશ.

લઈ જા, ભાવનાએ કહ્યું. મારી ચૂત તને રાહ જુએ છે. આજે વધારે ગંદું કર. ગાળ દે. ચહેરા પર માલ પાડ. હું તારી પડોશની રંડી છું આ રાતે.

કરણે તેને ફરી સ્ટુડિયોની ઓરડીમાં લીધી. આજે લાલ લાઈટ બંધ. અંધારું. ફક્ત બહારના પાણીનો અવાજ. કરણે ભાવનાને ચારપાઈ પર નાખી. પગ ખોલ્યા. લૂંડો એક જ વારમાં અંદર સુધી. ધક્કા કઠણ. ભાવનાના સ્તન હાથમાં. કરણે ગાળ આપી, રંડી, તારી ચૂત કેટલી ચૂસે છે. તારો નવરો જાણે કે તું રાતે મારો લૂંડો ચાટે છે?

ન જાણે, ભાવના કહી. અને જાણે તો પણ આજે મને પડતું નથી. વધારે માર. મારું મોં બંધ કર તારા માલથી.

કરણે કાઢીને મોં પર ધસમસતો માલ પાડ્યો. ભાવનાએ જીભ બહાર કાઢીને ચાટ્યો. ગરમ, કડવો. પછી કરણે ફરી અંદર નાખ્યો. આખી રાત બે વાર, ત્રણ વાર. ચૂત, મોં, ગાંડું. ભાવનાનું શરીર ઢીલું પડ્યું. છત્તુની રાત પોળની ઝાંખીમાં રહી ગઈ. એ છાજ જે ઘરની ઝાંખી અથવા હોસ્પિટલની રોસ્ટર પર ક્યારેય નોંધ ચઢે નહીં.

સવારે પાંચે ભાવના ઘરે પાછી. નાહી. સંજય સાડા સાતે આવ્યો. ચા. ઊંઘ. ભાવના બારી પાસે ઊભી. નીચે સ્ટુડિયોનું શટર હજુ બંધ. પણ એણે જાણ્યું કે કરણ અંદર છે. અને આવતી રાતે ફરી છત્તુ આવશે. ફરી ચબુતરા પર પાણી. ફરી એ છાજ જે કોઈ રજિસ્ટરમાં નથી.

પોળ જૂની છે. દીવાલો પાતળી. પણ છત્તુની રાતે અવાજ દબાઈ જાય છે. ભાવનાનું શરીર હવે કરણની રાહ જુએ છે જેમ ટાંકી પાણીની રાહ જુએ. સંજય હોસ્પિટલમાં દર્દી સાચવે છે. ભાવના પોળની ઝાંખીમાં પોતાની તરસ સાચવે છે. બે જીવ. એક છાજ. અને એ પાણી જે ક્યારેય રોસ્ટર પર ચઢતું નથી.

એ રાત પછીની રાત. ભાવના ચબુતરા પર જાય છે. કરણ આવે છે. કપડા ભીના. હાથ ગરમ. ચૂત તૈયાર. પોળ ઊંઘે છે. હોસ્પિટલની લાઈટ દૂર ચમકે છે. અહીં ફક્ત પાણી અને બે શરીર. ભાવના કહે છે, આજે વધારે ઊંડું. કરણ કહે છે, આજે વધારે ગંદું. અને ફરી ઝાંખીનું અંધારું તેમને ઢાંકી લે છે.

ભાવનાના વાળ પાણીથી ચોંટે છે. કરણના હાથ સ્તન દબાવે છે. લૂંડો અંદર સુધી. ધક્કા. ગાળ. ચૂતની છપછપ. આ એ વાત છે જે પોળની કોઈ બુઢ્ઢી સાંભળે તો મોં પર હાથ મૂકે. પણ કોઈ સાંભળતું નથી. છત્તુ બધું ધોઈ નાખે છે. સવારે દીવાલ સૂકી. ચબુતરું ખાલી. ફક્ત ભાવનાની ચૂતમાં રહેલી ગરમી કહે છે કે રાત સાચી હતી.

સંજય પૂછે, રાતે ઊંઘ આવી? ભાવના કહે, આવી. ખૂબ ઊંઘ આવી. અને અંદર અંદર એ જાણે છે કે ઊંઘ નહોતી. કરણ હતો. લૂંડો હતો. માલ હતો. અને એ છાજ હતો જે હોસ્પિટલની રોસ્ટર પર ક્યારેય નોંધાતો નથી.

પોળની જૂની દીવાલો હજુ ઊભી છે. ચબુતરું હજુ પાણી પકડે છે. સ્ટુડિયોનું શટર હજુ સાંજે બંધ થાય છે. અને ભાવના હજુ રાતે ઉપર જાય છે. કરણ હજુ નીચેથી આવે છે. બે પડોશી. એક છાજ. અને એ વાત જે કોઈ હિસાબની વહીમાં લખાતી નથી.

બીજી રાતે પાણી ઓછું પણ પવન વધુ. ભાવનાએ કરણને ચબુતરા પર જ ઘૂંટણિયે બેસાડ્યો. પોતાની ચૂત તેના મોં પર બેસાડી. કરણની જીભ ઉપર નીચે. ભાવનાએ વાળ પકડીને કમર ઘુમાવી. ચૂતના પાણીથી કરણનું મોં ભીનું. ભાવના કહી, ચાટ રંડીની ચૂત. આજે હું તારી માલિક છું.

કરણે ગળું ભરાઈ જાય ત્યાં સુધી ચાટ્યું. પછી ભાવનાને પાછળથી ઊભી કરી. લૂંડો એક જ ધક્કામાં ચૂતમાં. હાથથી મોં બંધ. ધક્કા એવા કે ભાવનાના સ્તન હાલે. પોળની ઘંટડી દૂર વાગી. બંને થોભ્યા. પછી ફરી શરૂ. કરણે કાનમાં કહ્યું, તારી ચૂત મારી મુઠ્ઠી જેટલી ચૂસે છે. હું આજે બહાર કાઢીને તારા મોંમાં પાડીશ.

ભાવનાએ માથું હલાવ્યું. કરણે કાઢ્યો. ભાવના ઘૂંટણિયે. મોં ખુલ્લું. કરણે ધસમસતો માલ જીભ પર પાડ્યો. ભાવનાએ ગળી લીધો. બાકી હોઠ પર લીંતો. કરણે અંગૂઠાથી હોઠ સાફ કરીને ભાવનાના મોંમાં નાખ્યો. ભાવનાએ ચૂસી લીધો.

ત્રીજી રાતે સ્ટુડિયોમાં જૂના સોફા પર. ભાવના ઉપર. કરણ નીચે. ભાવનાએ લૂંડો પકડીને ધીમે બેસી. આખો અંદર. પછી ઊંચી નીચી. સ્તન કરણના મોં પર. કરણે ડીંટડી કાચી. ભાવનાની ચૂત સંકોચાઈ. એણે મોં દબાવીને આવી. પાણી કરણની પેટ પર વહ્યું. કરણે નીચેથી ધક્કા મારીને પોતાનો માલ અંદર પાડ્યો. ભાવના ઊંચી થઈને બેઠી રહી. લૂંડો હજુ અંદર. માલ બહાર ટપકતો.

એમ રાતો વહી. પોળ જૂની. છત્તુ આવે. ભાવના ઉપર જાય. કરણ આવે. સંજય હોસ્પિટલમાં. રોસ્ટર પર ભાવનાનું નામ નથી. સ્ટુડિયોના હિસાબમાં કરણની રાત નથી. ફક્ત બે શરીર અને પાણી. એ છાજ જે ઘરની ઝાંખી અથવા હોસ્પિટલની રોસ્ટર પર ક્યારેય નોંધ ચઢે નહીં.