ગુજરાતી પડોસી સેક્સ વાર્તા: બાલ્કની પર રહી ગયેલો ફોન

રેખાએ બાલ્કનીના કઠેડા પર પડેલો મોબાઈલ જોયો ત્યારે ગુજરાતી પડોસી સેક્સ વાર્તા જેવું કંઈ એના મનમાં નહોતું. સવારના સાત વાગ્યા હતા, એ કપડાં સૂકવવા બહાર નીકળી હતી, અને પડોસી જયના ફ્લેટ તરફની બાલ્કનીમાં એક ફોન ચાર્જિંગ પર મૂકેલો પડ્યો હતો. બંને બાલ્કની વચ્ચે માત્ર એક નાનો કઠેડો હતો, અને ફોન સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

રેખાએ આસપાસ જોયું. જય ક્યાંય દેખાતો નહોતો. એણે હાથ લંબાવીને ફોન ઉપાડ્યો. સ્ક્રીન પર એક નોટિફિકેશન ઝબકતું હતું. કુતૂહલથી એણે સ્ક્રીન તરફ જોયું, અને જે વાંચ્યું એનાથી એના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. એ એક ટાઈપ કરેલો પણ ન મોકલેલો મેસેજ હતો, અને એ મેસેજ એના માટે હતો.

"રેખાબેન, હું જાણું છું તમે એકલા છો. તમારા પતિ દુબઈ છે. હું રોજ રાત્રે તમારી બાલ્કની તરફ જોઉં છું. તમે જ્યારે વાળ છૂટા મૂકીને ઊભા રહો છો, ત્યારે મારાથી રહેવાતું નથી." રેખાએ મેસેજ બે વાર વાંચ્યો. એના ગાલ ગરમ થઈ ગયા. એણે ફોન પાછો કઠેડા પર મૂક્યો અને અંદર દોડી ગઈ, પણ એના દિલની ધડકન કલાકો સુધી શાંત ન થઈ.

આખો દિવસ રેખા એ મેસેજ વિશે વિચારતી રહી. રસોઈ કરતી વખતે, કપડાં ધોતી વખતે, ટીવી જોતી વખતે, એ શબ્દો એના મનમાં ઘૂમતા રહ્યા. "તમે જ્યારે વાળ છૂટા મૂકીને ઊભા રહો છો." કોઈએ એને આવી નજરે જોઈ હતી એ વિચારથી એને શરમ પણ આવતી હતી અને એક વિચિત્ર આનંદ પણ થતો હતો. બપોરે રાકેશનો ફોન આવ્યો, બે મિનિટ વાત થઈ, "બધું બરાબર છે ને" પૂછીને એણે ફોન મૂકી દીધો. રેખાએ ફોન હાથમાં પકડી રાખ્યો અને વિચાર્યું, બરાબર શું છે આ જીવનમાં.

રેખાના પતિ રાકેશ છેલ્લા આઠ મહિનાથી દુબઈમાં હતા. શરૂઆતમાં રોજ વીડિયો કોલ થતા, પછી અઠવાડિયે એક વાર, અને હવે તો મહિને માંડ બે વાર વાત થતી. ચોત્રીસ વર્ષની ઉંમરે રેખા અમદાવાદના આ ફ્લેટમાં એકલી રહેતી હતી, અને એકલતાએ એના શરીરમાં એક અજંપો ભરી દીધો હતો જેને એ કોઈની સામે કબૂલી શકતી નહોતી.

જય અઠ્ઠાવીસ વર્ષનો હતો, પડોસના ફ્લેટમાં એકલો રહેતો હતો. ઊંચો, મજબૂત બાંધાનો, હંમેશા હસતો ચહેરો. રેખા એને લિફ્ટમાં મળતી, ત્યારે એ હંમેશા "રેખાબેન, કેમ છો" કહેતો. એ બેન શબ્દ હવે રેખાને ખૂંચવા લાગ્યો હતો. એ બેન નહોતી બનવા માંગતી, એ સ્ત્રી બનવા માંગતી હતી.

સાંજે રેખા બાલ્કનીમાં ચા લઈને બેઠી હતી ત્યારે જય એની બાલ્કનીમાં આવ્યો. એણે રેખા તરફ જોયું અને હસ્યો. "રેખાબેન, મારો ફોન જોયો? સવારે ચાર્જિંગ પર મૂક્યો હતો, હવે દેખાતો નથી." રેખાના હાથમાં ચાનો કપ ધ્રૂજ્યો.

"હા, કઠેડા પર પડ્યો હતો," રેખાએ કહ્યું, પોતાનો અવાજ શાંત રાખવાનો પ્રયત્ન કરતાં, "મેં ત્યાં જ મૂકી દીધો છે." જય કઠેડા પાસે આવ્યો, ફોન ઉપાડ્યો, અને સ્ક્રીન જોઈને એનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. એણે રેખા તરફ જોયું, અને બંનેની નજરો મળી.

"તમે વાંચ્યો?" જયે ધીમેથી પૂછ્યું. રેખાએ જવાબ ન આપ્યો, પણ એની આંખોએ બધું કહી દીધું. જય કઠેડો ઓળંગીને રેખાની બાલ્કનીમાં આવ્યો. રેખા પાછળ હટી, પણ જયે એનો હાથ પકડી લીધો.

"માફ કરજો," જયે કહ્યું, "મારે એવું નહોતું લખવું જોઈતું. પણ જે લખ્યું એ સાચું છે." એની આંખોમાં એવી તીવ્રતા હતી કે રેખા નજર હટાવી શકી નહીં. "તમે રોજ રાત્રે બાલ્કનીમાં ઊભા રહો છો, વાળ છૂટા મૂકીને. હું મારી બારીમાંથી જોઉં છું. મને ખબર છે આ ખોટું છે, પણ હું મારી જાતને રોકી શકતો નથી."

રેખાનું દિલ જોરથી ધડકવા લાગ્યું. આઠ મહિનાથી કોઈ પુરુષે એની સામે આવી રીતે જોયું નહોતું. એણે પોતાનો હાથ છોડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ જયની પકડ મજબૂત હતી. "જય, આ ખોટું છે," એણે કહ્યું, પણ એના અવાજમાં કોઈ તાકાત નહોતી.

"ખોટું શું છે એ મને ખબર નથી," જયે કહ્યું, એની નજીક આવતાં, "પણ હું જાણું છું કે તમે પણ એકલા છો. તમારી આંખોમાં હું એ એકલતા રોજ જોઉં છું." એણે રેખાના ગાલ પર હાથ મૂક્યો. રેખાએ આંખો બંધ કરી દીધી. એના ગાલ પર જયના હાથની ગરમી એને અંદર સુધી ધ્રુજાવી ગઈ.

"અંદર આવ," રેખાએ ધીમેથી કહ્યું. એ શબ્દો એના મોંમાંથી નીકળ્યા ત્યારે એને પોતાને પણ નવાઈ લાગી. જયે એનો હાથ પકડ્યો અને બંને ફ્લેટની અંદર ગયા. રેખાએ દરવાજો બંધ કર્યો, અને જેવો દરવાજો બંધ થયો, જયે એને દીવાલ સાથે દબાવી દીધી.

એના હોઠ રેખાના હોઠ પર આવ્યા. પહેલો ચુંબન જોરદાર હતો, ભૂખ્યો હતો. રેખાએ આઠ મહિનાથી કોઈ પુરુષના હોઠ ચાખ્યા નહોતા, અને જયના હોઠનો સ્વાદ એને પાગલ કરી ગયો. એણે જયના વાળમાં આંગળીઓ પરોવી અને એને પોતાની તરફ ખેંચ્યો.

જયના હાથ રેખાના શરીર પર ફરવા લાગ્યા. એણે એની કુરતી ઉપરથી જ એના સ્તનોને દબાવ્યા. રેખાના મોંમાંથી એક સિસકારો નીકળી ગયો. "ધીમે," એણે કહ્યું, "પડોસીઓ સાંભળશે." જયે હસીને એના કાનમાં કહ્યું, "તો પછી અંદરના રૂમમાં જઈએ."

બેડરૂમમાં પહોંચતાં જ જયે રેખાની કુરતી ઉપર ખેંચી કાઢી. એની બ્રા જોઈને જયની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. એણે બ્રાનો હૂક ખોલ્યો, અને રેખાના ભરાવદાર સ્તનો આઝાદ થયા. જયે બંને હાથોથી એમને પકડ્યા, દબાવ્યા, અને પછી એક સ્તનને મોંમાં લઈને ચૂસવા લાગ્યો.

રેખાએ એનું માથું પોતાની છાતી પર દબાવી દીધું. "હા, એમ જ," એ બબડી, "બહુ દિવસ થઈ ગયા." જયે બીજા સ્તનને હાથથી મસળતાં પહેલાને ચૂસવાનું ચાલુ રાખ્યું. એની જીભ રેખાના નિપ્પલની આસપાસ ફરતી હતી, અને દરેક ફેરા સાથે રેખાના પેટમાં એક લહેર ઊઠતી હતી.

જયે રેખાની સલવારનો નાડો ખોલ્યો અને સલવાર નીચે સરકાવી દીધી. રેખાની પેન્ટી જોઈને એણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. એણે પેન્ટીને એક તરફ ખસેડી અને આંગળીથી રેખાની ચૂતને સ્પર્શ કર્યો. રેખા ઊછળી પડી. એની ચૂત ભીની થઈ ચૂકી હતી.

"તમે તૈયાર છો," જયે કહ્યું, આંગળી અંદર નાખતાં. રેખાએ એનો ખભો પકડી લીધો. જયની આંગળી અંદર બહાર થતી હતી, અને રેખાની ચૂતમાંથી પાણી વહેવા લાગ્યું હતું. "જય, પ્લીઝ," રેખા બોલી, "હવે રહેવાતું નથી."

જયે પોતાના કપડાં ઉતાર્યા. એનો લંડ જોઈને રેખાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. લાંબો, જાડો, તંગ ખડો. જય બેડ પર આવ્યો અને રેખાના પગ પહોળા કર્યા. એણે પોતાનો લંડ રેખાની ચૂતના મોં પર મૂક્યો અને ધીમેથી દબાણ કર્યું.

રેખાએ એક ઊંડો શ્વાસ લીધો જ્યારે એનો લંડ અંદર સરક્યો. આઠ મહિના પછી પહેલી વાર કોઈ પુરુષ એની અંદર હતો. એણે જયને કસીને પકડી લીધો. જયે ધીમે ધીમે ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું, પછી ગતિ વધારી.

દરેક ધક્કા સાથે રેખાના શરીરમાં આનંદની લહેરો ઊઠતી ગઈ. એણે પોતાના નખ જયની પીઠમાં ખૂંપાવી દીધા. જયના ધક્કા ઊંડા અને જોરદાર હતા. રેખાની ચૂત એના લંડને કસીને પકડી રહી હતી.

"વધુ જોરથી," રેખા બોલી, "મને જોરથી કર." જયે એના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા અને પૂરી તાકાતથી ધક્કા મારવા લાગ્યા. બેડ હલવા લાગ્યો. રેખાના મોંમાંથી ચીસો નીકળવા લાગી, જેને એણે ઓશિકામાં દબાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

"બૂમો પાડો," જયે કહ્યું, "કોઈ સાંભળનાર નથી. આજે તમે જેટલું ચાહો એટલું બૂમો પાડી શકો છો." રેખાએ ઓશિકું હટાવી દીધું અને જોરથી ચીસો પાડવા લાગી. એના શરીરમાં એક વાવાઝોડું ઊઠી રહ્યું હતું.

અચાનક રેખાના પેટમાં એક જબરદસ્ત લહેર ઊઠી. એની ચૂતે જયના લંડને એટલા જોરથી ભીંસ્યો કે જય પણ બૂમ પાડી ઊઠ્યો. રેખાના આખા શરીરમાં કરંટ દોડી ગયો, અને એ ધ્રૂજવા લાગી. આઠ મહિનાની તરસ એક સાથે છીપાઈ રહી હતી.

જયે ધક્કા ચાલુ રાખ્યા. થોડી વાર પછી એની ગતિ વધુ તેજ થઈ, એના શ્વાસ ફૂલવા લાગ્યા. એણે એક જોરદાર ધક્કો માર્યો અને રેખાની અંદર જ ઝડી ગયો. એનું ગરમ પાણી રેખાની ચૂતમાં ભરાઈ ગયું. બંને પરસેવે રેબઝેબ થઈ ગયા હતા, એકબીજાને વળગીને હાંફી રહ્યા હતા.

થોડી વાર બંને એમ જ પડ્યા રહ્યા. જયે રેખાને પોતાના બાહુમાં લીધી. "રેખા," એણે ધીમેથી કહ્યું, "હું જાણું છું આ ખોટું લાગે છે. પણ જે થયું એમાં કંઈ ખોટું નહોતું." રેખાએ એની છાતી પર માથું મૂક્યું.

"ખોટું શું અને સાચું શું," રેખાએ કહ્યું, "એ હવે હું નથી વિચારવા માંગતી. આઠ મહિનાથી હું એક લાશની જેમ જીવતી હતી. આજે પહેલી વાર મને લાગ્યું કે હું જીવું છું." એણે હાથ નીચે લંબાવ્યો અને જયના લંડને પકડ્યો, જે ધીમે ધીમે ફરી ખડો થઈ રહ્યો હતો.

જયની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. રેખા નીચે સરકી અને એના લંડને મોંમાં લઈ લીધો. જયના મોંમાંથી એક ઊંડો સિસકારો નીકળ્યો. રેખાએ ચૂસવાનું શરૂ કર્યું, પહેલાં ધીમે, પછી તેજ. એની જીભ જયના લંડની આસપાસ ફરતી હતી.

"બસ એમ જ," જય બબડ્યો, "બહુ સારું લાગે છે." રેખાએ જ્યારે લાગ્યું કે એ ઝડવાનો છે, ત્યારે ઉપર આવી અને એના પર બેસી ગઈ. એણે એના લંડને પોતાની ચૂતમાં નાખ્યો અને ઉપર નીચે થવા લાગી. આ પોઝિશનમાં એ એની અંદર બહુ ઊંડે જતો હતો.

બંને એક સાથે હલી રહ્યા હતા. રેખાના શરીરમાં ફરી એ વાવાઝોડું ઊઠવા લાગ્યું. આ વખતે એણે એને રોક્યું નહીં. એણે ગતિ વધારી દીધી, અને જયે નીચેથી ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું. બંને એક સાથે બૂમો પાડી ઊઠ્યા.

રેખાની ચૂતે ફરી એના લંડને ભીંસ્યો, અને આ વખતે બંને એક સાથે ઝડ્યા. રેખાની અંદર એનું ગરમ પાણી ફરી ભરાયું, અને એ એની છાતી પર ઢળી પડી. બંનેના શ્વાસ ફૂલી રહ્યા હતા.

થોડી વાર પછી રેખા ઊઠી અને બાથરૂમ તરફ ગઈ. શાવર ચાલુ કરતાં જ જય પાછળ આવીને ઊભો રહ્યો. ગરમ પાણી બંનેના શરીર પર પડતું હતું. જયે પાછળથી રેખાને પકડી, એના ભીના સ્તનોને હાથમાં લીધા, અને એની ગરદન પર ચુંબનો વરસાવવા લાગ્યો.

રેખાએ દીવાલનો ટેકો લીધો. જયે પાછળથી એની કમર પકડી અને પોતાનો લંડ એની ચૂતમાં નાખ્યો. પાણીના અવાજમાં બંનેના સિસકારા ભળી ગયા. જયના ધક્કા પાણીની ધાર જેવા જ સતત અને જોરદાર હતા. રેખાએ એક હાથ દીવાલ પર ટેકવ્યો, બીજા હાથે જયનો હાથ પોતાના સ્તન પર દબાવ્યો.

"અહીં પણ?" રેખા હસતાં બોલી, પણ એના અવાજમાં આનંદ છલકતો હતો. "તમે જ કહ્યું હતું ને, આજે જેટલું ચાહો એટલું," જયે જવાબ આપ્યો, અને ધક્કાની ગતિ વધારી. શાવરના પાણીમાં બંને ત્રીજી વાર એક સાથે ઝડ્યા, અને રેખાના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

રાતના બાર વાગ્યા હતા જ્યારે બંને બાલ્કનીમાં ઊભા હતા. જયે પાછળથી રેખાને પોતાના બાહુમાં લીધી હતી. નીચે અમદાવાદની લાઈટો ઝગમગતી હતી. "કાલે સવારે ફોન ચાર્જિંગ પર મૂકવાનું ભૂલતો નહીં," રેખાએ હસતાં કહ્યું, "કદાચ ફરી કઠેડા પર રહી જાય."

જયે એને પોતાની તરફ ફેરવી અને એના હોઠ પર એક ઊંડું ચુંબન કર્યું. "કાલે સવારે હું ફોન નહીં," એણે કહ્યું, "હું જાતે જ આવીશ." રેખાએ એનો હાથ પકડ્યો અને એને અંદર ખેંચી લીધી. પડોસી સાથેની આ વાર્તાનો બીજો અધ્યાય લખવાનો સમય આવી ગયો હતો.