ગુજરાતી પાડોશણ સેક્સ વાર્તા: ધાબા પરની સાંજ

આ ગુજરાતી પાડોશણ સેક્સ વાર્તા અમદાવાદના જૂના શહેરના એક પોળની છે, જ્યાં ઘરોના ધાબા એકબીજાને અડીને આવેલા છે અને સાંજ પડે એટલે આખો પોળ ધાબા પર ચડી જાય છે. મારું નામ જિગ્નેશ, ઉંમર ત્રીસ, અને મારી પત્ની ગયા અઠવાડિયે વડોદરા પિયર ગઈ છે. ઘરમાં હું એકલો, અને સામેના ધાબા પર રોજ સાંજે દેખાતી એ સ્ત્રી, મારી પાડોશણ જલ્પા.

જલ્પાની ઉંમર તેત્રીસેક હશે. એનો ધણી ટ્રક ડ્રાઇવર છે, મહિને પંદર દિવસ બહારગામ. એ સાડી પહેરે છે, પણ એવી રીતે કે કમરનો વળાંક દેખાયા વગર રહે નહીં. પહેલા તો અમે ફક્ત હાથ હલાવતા, પછી ધાબા પરથી જ વાતો થવા લાગી. "જિગ્નેશભાઈ, તમારા ધાબા પરથી મારી ઓઢણી લઈ આપશો?" એમ કહીને એ હસતી, અને હું ઓઢણી આપવા એના ધાબા સુધી જતો.

એ દિવસે પવન જોરદાર હતો. જલ્પાએ દોરી પર કપડાં સૂકવ્યા હતા, અને અચાનક એની લાલ ઓઢણી ઊડીને મારા ધાબા પર આવી પડી. હું નીચો નમીને ઓઢણી ઉપાડવા ગયો, ત્યાં જ જલ્પા દોડતી મારા ધાબે આવી. "અરે, રહેવા દો, હું લઈ લઉં," એ બોલી, પણ હું ઓઢણી એના હાથમાં આપવાને બદલે એની આંખોમાં જોઈ રહ્યો. એની આંખોમાં કંઈક હતું, જે મેં પહેલા ક્યારેય આટલું નજીકથી જોયું નહોતું.

"તમારી ઓઢણી તો બહુ નરમ છે," મેં કહ્યું, ઓઢણી એના હાથમાં મૂકતા. એના આંગળા મારા હાથને અડ્યા, અને એણે હાથ પાછો ખેંચ્યો નહીં. "નરમ તો ઘણું બધું છે, જિગ્નેશભાઈ," એણે ધીમેથી કહ્યું, "અડીને જુઓ તો ખબર પડે." મારા ગળામાં કંઈક અટકી ગયું. એ હસીને પાછી એના ધાબે ગઈ, પણ જતા જતા એણે પાછું વળીને જોયું, એવી નજરે કે મારી છાતીમાં ધબકારા વધી ગયા.

એ રાત્રે હું ઊંઘી શક્યો નહીં. પત્ની વડોદરા ગઈ ત્યારથી ઘર સૂનું લાગતું હતું, પણ હવે સૂનાપણામાં એક નામ ભળી ગયું હતું, જલ્પા. બીજે દિવસે સાંજે હું જાણી જોઈને વહેલો ધાબા પર ચડી ગયો. થોડીવારમાં જલ્પા પણ આવી, હાથમાં કપડાંની ટોપલી. "આજે તો વહેલા આવી ગયા," એણે કહ્યું. "તમારી રાહ જોતો હતો," મેં સીધું જ કહી દીધું. એ થંભી ગઈ, પછી હસી, "રાહ શેની?" "એ જાણવા કે તમે ક્યારે આવશો."

એ દિવસથી અમારી સાંજો બદલાઈ ગઈ. રોજ સાંજે છ વાગે બંને ધાબા પર. વાતો, હસી મજાક, અને ધીમે ધીમે એવી વાતો જે પાડોશી વચ્ચે ન થવી જોઈએ. એક સાંજે જલ્પા કપડાં સંકેલતી હતી, અને હું એના ધાબાની પાળી પાસે ઊભો હતો. પવનમાં એની સાડીનો છેડો ઊડીને મારા ચહેરા પર આવ્યો. મેં એને હટાવવાને બદલે એની સુગંધ લીધી. જલ્પાએ જોયું, હસી, "સુગંધ ગમી?" "બહુ," મેં કહ્યું. એણે છેડો પાછો ખેંચ્યો નહીં, થોડીવાર એમ જ રહેવા દીધો.

બીજે દિવસે એ બાજરીનો રોટલો અને રીંગણાનું શાક લઈને આવી. "તમે એકલા છો, બહારનું ખાશો એટલે લાવી," એણે કહ્યું. અમે બંને એના ધાબે બેઠા, એક જ થાળીમાં ખાધું. એના હાથથી મને કોળિયો ખવડાવતી વખતે એની આંગળીઓ મારા હોઠને અડી, અને એણે આંગળી પાછી ખેંચવાને બદલે મારા હોઠ પર ફેરવી. "મીઠું ઓછું છે?" એણે પૂછ્યું. "બધું બરાબર છે," મેં એની આંગળી પકડીને કહ્યું.

એક સાંજે એણે કહ્યું, "મારો ધણી તો ઘરે હોય ત્યારે પણ જાણે ન હોય એવો. ટ્રકમાં જીવ, ઘરમાં ફક્ત શરીર." મેં કહ્યું, "અને તમારું શરીર?" એણે મારી સામે જોયું, "એ તો કોઈ અડતું જ નથી, જિગ્નેશભાઈ." એ વાક્ય પછી ધાબા વચ્ચેની દોઢ ફૂટની જગ્યા જાણે સો ફૂટની લાગવા માંડી. હું એના ધાબાની પાળી પાસે ગયો. એ પણ આવી. અમારી વચ્ચે ફક્ત પાળી હતી. "જલ્પા," મેં ધીમેથી કહ્યું. એણે મારો હાથ પકડી લીધો, પાળીની ઉપરથી. એનો હાથ ગરમ હતો, થોડો કાંપતો હતો. "કોઈ જોઈ જશે," એણે કહ્યું, પણ હાથ છોડ્યો નહીં.

ત્રીજે દિવસે વરસાદ પડ્યો, ઝરમર ઝરમર. સાંજે ધાબા પર કોઈ નહોતું, ફક્ત અમે બે. જલ્પા છત્રી લઈને આવી હતી, પણ વરસાદમાં એની સાડી ભીની થઈ ગઈ હતી, બ્લાઉઝ શરીરને ચોંટી ગયું હતું. "અંદર આવો," એણે કહ્યું, એના ઘરના ધાબા પરના ઓરડા તરફ ઈશારો કરતા. એ ઓરડો, જ્યાં અનાજના કોથળા અને જૂનો સામાન પડ્યો હતો. હું એની પાછળ ગયો, છત્રી બંધ કરીને.

ઓરડામાં અંધારું હતું, ફક્ત બારીમાંથી આવતો ઝાંખો પ્રકાશ. જલ્પાએ બારણું અંદરથી બંધ કર્યું. "જિગ્નેશભાઈ," એનો અવાજ કાંપતો હતો, "તમે ખરેખર..." મેં એને બોલવા ન દીધી. મેં એનો ચહેરો બંને હાથમાં લઈને એના હોઠ પર હોઠ મૂકી દીધા. પહેલા ધીમે, પછી જોરથી. એની જીભ મારા મોંમાં આવી, અને એણે મારા વાળમાં આંગળા ખૂંપાવી દીધા.

ચુંબન લાંબું ચાલ્યું, એટલું લાંબું કે અમારા બંનેના શ્વાસ ફૂલી ગયા. જલ્પાએ મારા શર્ટના બટન ખોલવા માંડ્યા, પણ વચ્ચે અટકીને મારી આંખોમાં જોયું. "તમને ડર નથી લાગતો?" એણે પૂછ્યું. "શેનો ડર?" મેં પૂછ્યું. "કોઈ આવી જશે તો?" એણે કહ્યું. મેં એના કાન પાસે જઈને ધીમેથી કહ્યું, "તો આપણે કહીશું કે વરસાદથી બચવા અંદર આવ્યા હતા." એ હસી પડી, અને એના હાસ્યમાં એવો નશો હતો કે મેં ફરીથી એને ચૂમી લીધી, આ વખતે વધારે જોરથી.

એના શરીરની ગરમી મારા શરીર સાથે ભળી ગઈ. ભીની સાડીની સુગંધ, વરસાદની ભીનાશ, અને એના શ્વાસની ગરમાગરમ હવા. મેં એની સાડીનો છેડો ખેંચ્યો, સાડી સરકીને નીચે પડી. હવે એ ફક્ત બ્લાઉઝ અને ચણિયામાં હતી. મેં બ્લાઉઝના બટન ખોલવા માંડ્યા, એક એક કરીને. એણે મને રોકી નહીં, ફક્ત મારી આંખોમાં જોતી રહી.

બ્લાઉઝ ખૂલતા જ એના દૂધ બહાર આવ્યા, ભરેલા, ગોરા. મેં બંને હાથથી એને પકડ્યા, દબાવ્યા. "આહ," એના મોંમાંથી અવાજ નીકળ્યો. મેં નીચા નમીને એક બૂબ્સ મોંમાં લીધી, ચૂસવા માંડી. એણે મારું માથું પકડી રાખ્યું, "હા, એમ જ, ચૂસો," એ બબડી. મારો બીજો હાથ એના બીજા દૂધને મસળતો હતો.

જલ્પાએ મારો શર્ટ ખેંચીને કાઢી નાખ્યો. એના હાથ મારી છાતી પર ફરવા લાગ્યા, નીચે, પેટ પર, અને પછી પેન્ટના બટન પર. એણે બટન ખોલ્યું, ઝિપ નીચે કરી, અને હાથ અંદર નાખ્યો. "ઓહો," એ હસી, "જિગ્નેશભાઈ તો તૈયાર જ છે." મારો લંડ પથ્થર જેવો કડક થઈ ગયો હતો. એણે એને બહાર કાઢ્યો, હાથમાં લઈને હલાવવા માંડી.

હું હવે રહી શકતો નહોતો. મેં એને અનાજના કોથળા પર બેસાડી, એના પગ પહોળા કર્યા. ચણિયો ઉપર ચડાવ્યો, અને જોયું કે એણે અંદર કંઈ પહેર્યું નહોતું. એની ચૂત ભીની હતી, ચમકતી હતી. "તમે તો પહેલેથી તૈયાર હતા," મેં કહ્યું. "ત્રણ દિવસથી તૈયાર છું," એણે શરમાઈને કહ્યું.

મેં આંગળીથી એની ચૂતને અડ્યો, ધીમે ધીમે અંદર બહાર કરવા માંડ્યો. જલ્પા કોથળા પર પાછળ ઢળી, "જિગ્નેશ, પ્લીઝ, હવે નહીં રહેવાય." મેં મારો લંડ એની ચૂતના મોં પર મૂક્યો, અને એક જોરદાર ધક્કામાં અંદર નાખી દીધો. એ ચીસ પાડી ઊઠી, પણ બહાર વરસાદનો અવાજ હતો, કોઈ સાંભળવાનું નહોતું.

હું ધક્કા મારવા માંડ્યો, પહેલા ધીમે, પછી જોરથી. કોથળા હલતા હતા, અનાજના દાણા નીચે પડતા હતા. જલ્પાએ મારી કમરને પગથી ભીંસી લીધી હતી, "અંદર, વધારે અંદર," એ બબડતી હતી. મારો લંડ એની ચૂતમાં પૂરો ઊંડો જતો હતો, દરેક ધક્કે એ કાંપી ઊઠતી હતી.

મેં એને ઊભી કરી, દીવાલ તરફ ફેરવી. એણે દીવાલ પર હાથ ટેકવ્યા, કમર નમાવી. હું પાછળથી એનામાં ઘૂસ્યો. આ સ્થિતિમાં મારો લંડ વધારે ઊંડો જતો હતો. મેં એના વાળ પકડ્યા, બીજા હાથે એના દૂધને પાછળથી દબાવ્યો. "જલ્પા, તું મારી," હું બબડ્યો. "હા, તમારી જ છું," એણે જવાબ આપ્યો.

થોડીવાર પછી મેં ગતિ ધીમી કરી, લંડ અડધો બહાર કાઢીને ફરીથી ધીમે ધીમે અંદર નાખવા માંડ્યો. જલ્પા તરસી ગઈ, "નહીં, એમ નહીં, જોરથી," એ બબડી. મેં એને તરસાવી, દરેક ધક્કો ધીમો, ઊંડો. એનું શરીર મારી સાથે તાલ મિલાવવા લાગ્યું, દરેક ધક્કે એ પાછળ ધકેલાતી. "તમે બહુ ખરાબ છો, જિગ્નેશભાઈ," એણે હાંફતા કહ્યું. "ખરાબ તો હવે થઈશ," મેં કહ્યું, અને એક જોરદાર ધક્કો માર્યો. એ ચીસ પાડી ઊઠી.

વરસાદ જોરથી પડવા લાગ્યો હતો, છાપરા પર ધડાધડ અવાજ થતો હતો. અમારા શ્વાસ, અમારા શરીરોના ટકરાવાનો અવાજ, એ બધું વરસાદમાં ડૂબી ગયું હતું. મને લાગ્યું કે હવે છૂટવાનો છું, મેં ઝડપ વધારી. જલ્પા પણ કાંપવા લાગી, "આવે છે, મારે આવે છે," એ ચીસ પાડી, અને એનું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું. એની ચૂતમાંથી પાણીનો ધસમસતો પ્રવાહ નીકળ્યો.

મેં લંડ બહાર કાઢ્યો, એને ફેરવીને ઘૂંટણિયે બેસાડી. એ સમજી ગઈ, મોં ખોલ્યું. હું એના મોંમાં છૂટી ગયો, ગરમ માલ એની જીભ પર, ગળામાં. એણે બધું ગળી લીધું, પછી મારી સામે જોઈને હસી. એના હોઠ પર મારા માલનું ટીપું હતું, મેં આંગળીથી લૂછીને એના જ હોઠ પર મૂક્યું. એણે આંગળી ચૂસી લીધી, આંખો નચાવીને. "હવે તો તમે મારા કાયમી મહેમાન," એણે કહ્યું. મેં એના ગાલે ચુંબન કર્યું, "અને તમે મારી કાયમી યજમાન." એ હસી પડી, એના હાસ્યનો અવાજ ઓરડામાં ગુંજી ઊઠ્યો, અને બહાર વરસાદ પણ જાણે અમારી ખુશીમાં સામેલ થઈ ગયો હતો.

અમે બંને કોથળા પર બેઠા, હાંફતા. જલ્પાએ માથું મારા ખભા પર મૂક્યું. "મારો ધણી આવે એને હજુ દસ દિવસ છે," એણે ધીમેથી કહ્યું. "અને મારી પત્નીને હજુ એક અઠવાડિયું," મેં જવાબ આપ્યો. અમે બંને હસ્યા. બહાર વરસાદ ધીમો પડ્યો હતો, અને પોળમાં ક્યાંકથી રસોઈની સુગંધ આવવા લાગી હતી.

જલ્પાએ સાડી પહેરી લીધી, વાળ સરખા કર્યા. "કાલે સાંજે?" એણે પૂછ્યું, બારણું ખોલતા. "કાલે સાંજે," મેં કહ્યું. એ એના ઘરમાં ગઈ, હું મારા ધાબે પાછો આવ્યો. છત્રી બંધ કરી, પણ મનમાં છત્રી ખૂલી ગઈ હતી. આ પોળના ધાબા હવે મારા માટે ફક્ત ધાબા નહોતા રહ્યા, એ જલ્પાની સાંજોનું સરનામું બની ગયા હતા.

એ રાત્રે મેં ધાબા પર ઊભા રહીને સામેના ધાબા તરફ જોયું. જલ્પા એના ધાબે આવી, હાથ હલાવ્યો. અમારી વચ્ચે હવે કોઈ પાળી નહોતી, કોઈ અંતર નહોતું. મેં પણ હાથ હલાવ્યો, અને મનમાં નક્કી કર્યું, કાલે સાંજે છ વાગે, હું ફરીથી એ ઓરડામાં હોઈશ, જ્યાં વરસાદની સાથે અમારી આ ગુજરાતી પાડોશણ સેક્સ વાર્તા નો બીજો અધ્યાય લખાશે.

સાંજે ઓફિસેથી પાછા ફરતા મેં જોયું કે જલ્પાએ ધાબા પર કપડાં સૂકવવાના બહાને વહેલી હાજરી આપી દીધી હતી. એણે મને જોઈને હળવું હસીને દોરી પર એક લાલ ઓઢણી લટકાવી, બરાબર એ જ લાલ ઓઢણી જે પહેલા દિવસે પવનમાં ઊડીને મારા ધાબે આવી હતી. એ ઈશારો હું સમજી ગયો, અને મારા પગ આપોઆપ ધાબાના પગથિયાં તરફ વળી ગયા.

બીજે દિવસે સવારે હું ઓફિસ જવા નીકળ્યો ત્યારે જલ્પા એના બારણામાં ઊભી હતી, હાથમાં ચાનો કપ. એણે મને જોઈને આંખ મારી, એવી રીતે કે કોઈ બીજું સમજે નહીં. હું હસ્યો, બાઈક સ્ટાર્ટ કરી. આખો દિવસ ઓફિસમાં મારું મન ધાબા પરના એ ઓરડામાં જ ભટકતું રહ્યું, અને ઘડિયાળનો કાંટો છ વાગવાની રાહ જોતો રહ્યો, કારણ કે હવે દરેક સાંજનું એક જ સરનામું હતું, જલ્પાનો ધાબો.