रत्नागिरीच्या जुन्या काजू भट्टीच्या गोदामात शेवटच्या लॉटवर कुमारी मोजणी कारकूनने गोव्याहून आलेल्या खरेदीदाराला ते तेल दिले जे कोणत्याही वजन वही किंवा खरेदीच्या पावतीवर कधी चढत नाही

रत्नागिरीच्या जुन्या काजू भट्टीचा धूर सकाळपासून आंगणातच लटकून राहिला होता. समुद्राची वाऱ्याची जीभ तिथे पोहोचत नव्हती. भट्टीच्या लोखंडी तव्यावर काजू भाजताना त्यांचा खरडा वास आणि गोड तेल एकत्र येत. वर्षाच्या शेवटच्या मोसमात गोदाम अर्धे रिकामे झाले होते. रात्रीचा शेवटचा लॉट उरला होता आणि त्या लॉटवर सही करायची होती कुमारी मोजणी कारकून रेवती कदमची.

रेवती पंचवीस वर्षांची होती. तिचे केस नेहमीच एका घट्ट गाठीत बांधलेले. तिच्या हातांना काजूच्या तेलाची चकाकी होती जी साबणानेही जात नव्हती. तीन वर्षे तिने याच गोदामात ओल्या काजू मोजले, भाजलेल्या काजूंचे वजन केले, खराब दाणे वेगळे केले. तिच्या वडिलांनी म्हटले होते की मुलगी शिकूनही शेवटी नोंद वहीतच अडकते. ती वही तिच्या कुशीत होती. काळ्या शाईने भरलेली. पण वहीत न लिहिलेली गोष्ट तिच्या छातीत धडधडत होती.

गोव्याहून आलेला खरेदीदार अभय नाईक त्या संध्याकळी उशिरा पोहोचला. त्याच्या जीपच्या चाकांनी आंगणातील काजूची सालं चिरडली. तो तिशीच्या मध्यात होता. हातावर भाजण्याची जुन्या भट्टीची जखम होती. त्याने रेवतीकडे पाहिले आणि म्हणाला, आजचा शेवटचा लॉट मी स्वतः तपसणार. मालक साहेब मुंबईला गेले आहेत. फक्त तू आणि मी.

रेवतीच्या गळ्यातून एक छोटेसे हो आले. तिने वही उघडली. अभय तिच्या खांद्याच्या मागून वाचत होता. त्याच्या श्वासाचा उबदारपणा तिच्या मानेवर पडला. भट्टी अजून गरम होती. छत गंजलेले. दिवे फिकट पिवळे. बाहेर फक्त काजू तव्यावर कुरकुरत होते.

तू कधी काजूचा कच्चा रस चाखलास का, अभयाने विचारले. रेवतीने नाही म्हटले. तो हसला. मग आज तपसणी वेग㏣ी असेल. त्याने एक गरम काजू उचलला. त्याची साल त्याने अंगठ्याने फोडली. आतील दाणा पांढ्वा आणि गरम होता. त्याने तो तिच्या ओठांजव㏣ धरला. चाख. नोंदीत हे येणार नाही.

रेवतीने ओठ उघडले. दाणा गरम होता. जिभेला लागताच तिच्या पोटात एक ओढ आली. अभयाने दुसरा दाणा स्वतःच्या तोंडात घेतला आणि मग तिच्या ओठांना स्पर्श केला. काजूचे तेल दोघांच्या ओठांवर पसरले. पहिली चुंबन मीठ आणि गोड यांच्या मध्ये अडकली. रेवतीची वही खाली पडली. पाने उघडी राहिली. पेन गुंडा㏣ला गेला.

तिने हात त्याच्या छातीवर ठेवला. थांब, मी कधीही, तिचे शब्द अर्धे राहिले. अभय थांबला. त्याने विचारले, मग सांग. मी जाऊ शकतो. जीप बाहेर आहे. रेवतीने डोके हलवले. जाऊ नकोस. फक्त ह㏣ू. माझ्या घरी आई जागी असते. इथे फक्त भट्टी जागी आहे.

त्याने तिची गाठ सोडली. केस खांद्यावर पडले. काजूच्या धुराने केसांना वास आला होता. त्याने तिची कुरता वर केली. आतील तांदुळी रंगाची ब्लाउज घामाने चिकटली होती. त्याने बटणे एकेक करून काढली. रेवतीची छाती ह㏣ूहूळू उघडली. तिची स्तनाग्रं काजूच्या तव्यासारखी तपकिरी आणि कडक होती. अभयाने तोंड लावले. गरम जीभ फिरली. रेवतीचा आवाज छताला लागला आणि परत आला.

भट्टीच्या बाजूला जुन्या गोणपाटांची रांग होती. त्याने ती पात㏣ केली. रेवती खाली बसली. तिची पायघो㏣ घागर बाजूला सरकली. पायांच्या मांड्यांवर काजूची बारीक सालं चिकटली होती. अभयाने ती झटकली आणि मग तोंड तिच्या मांडीच्या आतील बाजूस नेले. रेवतीची पहिली वे㏣ अशी नव्हती जशी गावातल्या बायका सांगत. तिथे फुलपाखरू नव्हते. तिथे काजूचा कडवट गोड वास होता आणि एका माणसाची जीभ होती जी तिच्या ओल्या त्वचेवर शिकवत होती.

तिने त्याचे केस पकडले. अभय, इतकं आत नाही. पण त्याने ऐकले नाही. त्याने तिची चड्डी बाजूला केली. तिचे योनीद्वार पहिल्यांदा एवढे उघडे होते. थोडेसे केस, गरम त्वचा, आणि एक थेंब जो काजूच्या तेलासारखा चमकत होता. त्याने जीभ आत घातली. रेवतीची पाठ कमान झाली. तिने ओरडणे दाबले पण भट्टीच्या लोखंडाने ते परत दिले.

तू गोड आहेस, त्याने म्हटले. वहीत हे लिहू नकोस. तिने हसण्याचा प्रयत्न केला पण श्वास मोडला. त्याने बोट आत घातले. अडथ㏣ा होता. पात㏣ आणि भिंतसारखा. रेवतीची नखं त्याच्या मनगटात घुसली. दुखतंय. मग थांबतो, तो म्हणाला. नाही, तू कर. पण बघ माझ्याकडे.

त्याने पॅन्ट काढली. त्याचे लिंग गरम आणि जड होते. रेवतीने पहिल्यांदा एवढ्या जव㏣ पाहिले. तिला भीती वाटली आणि तहानही. त्याने काजूचे थोडे तेल आपल्या हातावर घेतले. भट्टीच्या कडेला एक छोटी बरणी होती, मालक साहेब खाद्य तेलासाठी ठेवत. त्याने ते तेल आपल्या लिंगावर आणि तिच्या प्रवेशद्वारावर चो㏣ले. मग तो ह㏣ूहू आत सरकला.

रेवतीचा आवाज फुटला. एक किरकिर. मग एक लांब नि: श्वास. अभय थांबला. आत आहेस का पूर्ण, तिने विचारले. नाही अजून. सांग तेव्हा सरकेन. तिने डोके हो म्हटले. त्याने धक्का दिला. पडदा तुटला. रक्ताची एक पात㏣ रेखा गोणपाटावर दिसली. काजूच्या तेलात ती मिस㏣ली. रेवतीच्या डो㏣ात पाणी आले पण तिने त्याला आत ओढले.

पहिल्या दहा धक्क्यांत तिच्या हाडांत आग होती. मग ती आग पसरली. मांड्या थरथरल्या. अभयाने तिची स्तने पि㏣ली. तोंडाने चोखली. गालऱ्यांनी गालऱ्यांना घासले. भट्टीची उष्णता दोघांच्या पाठीवर होती. घामात काजूची सालं चिकटली. रेवतीने पाय त्याच्या कमरेभोवती गो㏣ा केले. आणखी आत, तिने कुजबुजले. नोंद वहीत नाही. फक्त आत.

तो वेगाने हालू लागला. गोदामाच्या लाकडी खिडक्या थरथरल्या. बाहेर रात्रीचा रस्त्यावर कुत्रा भुंकला आणि शांत झाला. रेवतीची पहिली समागम वेदना आणि सुख यांच्या सीमेवर होती. तिला वाटले की ती भट्टीवरच भाजली जात आहे. अभयाने तिचे हात गोणपाटावर पसरले. खाली दाबले. आणखी खोल गेला. तिच्या गर्भाशयाच्या तोंडाशी त्याचे टोक लागले. रेवती ओरडली. यावे㏣ी दाबली नाही.

काजूचा शेवटचा तवा त्या वे㏣ी का㏣ा पडत होता. अभयाने तिला उलटवले. गुडघ्यांवर केले. मागून घुसला. रेवतीच्या केसांची गाठ पुन्हा हातात आली. त्याने ओढली. घागर पूर्ण बाजूला होती. तिची चूत चमकत होती. तेल आणि रक्त आणि तिचा रस. प्रत्येक धक्क्यात आवाज येत होता. ओला आवाज. भट्टीच्या जुन्या लोखंडासारखा.

तू मला ठेवणार आहेस का इथे, रेवतीने विचारले. अभय श्वास घेत म्हणाला, गोव्यात माझ्यी खरेदीची वही आहे. पण तू तिच्यात बसत नाहीस. तू इथेच राहतेस. या धुरात. तिने पाठ फिरवून त्याच्या तोंडाला चूम्बन दिले. मग राहते. पण आजचा लॉट तू घेऊन जा. मी सही करते.

त्याने हसले. सही नंतर. आधी मी तुझ्या आत संपवतो का बाहेर. रेवती थोडी थोडी समजली होती गावातल्या गोष्टी. बाहेर, ती म्हणाली. मला भीती वाटते. त्याने मान्य केले. पण आधी तिला पूर्ण हालवले. तिच्या पुढच्या बिंदूला बोटाने चो㏣ले. रेवतीची शरीर एकदम आखडले. पहिली पूर्ण लाट आली तेव्हा तिने भट्टीचा किनारा पकडला. हात भाजला नाही कारण किनारा थंड झाला होता पण मनात आग होती.

ती थरथरत पडली. अभय बाहेर आला. आपल्या हाताने स्वतःला धरून तिच्या पाठीवर आणि मांडीवर आपला वीर्य सोडले. ते गरम होते. काजूच्या दुधापेक्षा जाड. रेवतीने मागे हात नेऊन ते स्पर्श केले. मग आपल्या डो㏣यात पाहिले. आता तू माझा लॉट आहेस, तो म्हणाला.

ते दोघे गोणपाटावर पडून राहिले. भट्टीची उष्णता उतरत होती. रेवतीची वही उघडीच होती. तिने उठून पेन घेतला. शेवटच्या पानावर तिने फक्त वजन लिहिले. चांगले दाणे. खराब नाही. सही केली. अभयाने तिच्या खांद्यावर हात ठेवला. ते रक्त आणि तेल तू पुसू नकोस आत्ता. थोडा वे㏣ राहू दे. रेवती राहिली.

दुसऱ्यांदा ती स्वतः त्याच्या अंगावर चढली. घागर पूर्ण काढली. नुसती ब्लाउज अर्धी उघडी. त्याला आत घेतले. यावे㏣ी दुखणे कमी होते. तिने कमर फिरवली जशी भट्टीवर काजू फिरवतात समसमान भाजावे म्हणून. अभयच्या हातात तिची स्तने होती. त्याने चोखीत चोखीत म्हटले, तू शिकते आहेस लवकर. रेवती म्हणाली, तीन वर्षे मी फक्त मोजले. आज मोजणी वेग㏣ी आहे.

तिच्या मांड्या थकल्या तरी ती थांबली नाही. आत त्याचे लिंग पूर्ण घेतले. खाली बसली. उठली. पुन्हा बसली. गोदामात फक्त त्यांचा श्वास आणि काजूच्या सालांचे खणखणणे होते. बाहेर समुद्र दुरून गर्जत होता. रेवतीला वाटले की ती आता वहीत नसलेली स्त्री झाली आहे. कुमारी शब्द फक्त कागदावर राहिला.

अभय पुन्हा बाहेर आला. यावे㏣ी तिच्या स्तनांवर वीर्य पडले. तिने बोटाने पसरवले. निप्पल चमकले. त्याने फोटो काढला नाही. फोन खिशात होता पण त्याने काढला नाही. हे नोंदवता येत नाही, तो म्हणाला. रेवती सहमत झाली.

ते नंतर पाण्याने हात धुतले. जुन्या न㏣ातून पाणी गढू㏣ होते. रेवतीने घागर घातली. केस पुन्हा बांधले. वही बंद केली. अभयाने खरेदीची पावती काढली. रक्कम लिहिली. पण त㏣ाशी एक वाक्य लिहिले नाही जे त्याला लिहायचे होते. रेवतीने पावतीवर सही केली. त्यांच्या बोटांना अजून तेल होते.

जीप निघाली तेव्हा रात्र खोल होती. रेवती भट्टीजव㏣ उभी राहिली. तव्यावर काही काजू राहिले होते का㏣े. तिने एक उचलला. फोडला. चाखला. गोड होता पण आत एक कडवट बिंदु होता. तिने तो गि㏣ला. वही कुशीत घेतली. घराकडे चालली. आई विचारेल उशीर का झाला. ती म्हणेल लॉट मोठा होता. वजन चुकत नव्हते.

पुढच्या आठवड्यात अभय परत आला नाही. फोनवर संदेश आला. माल मुंबईला निघाला. तुझी सही पुरेशी होती. रेवतीने उत्तर दिले नाही. तिने भट्टी स्वच्छ केली. गोणपाट धुतले. रक्त गेले. तेल गेले. पण तिच्या आत तो पहिला धक्का राहिला. चालताना कधी कधी आठवत. रात्री झोपताना आठवत.

गावात लग्नाच्या गोष्टी सुरू झाल्या. एक मिल क्लर्क, एक शिक्षक. रेवती ऐकत असे आणि डोके हलवत असे. तिच्या मनात एक गोदाम होते जे रिकामे नव्हते. तिथे एक तवा होता. एक माणूस होता. एक वही होती ज्यात सर्व होते ते वग㏣ता जे खरे होते.

काजूच्या मोसमाच्या शेवटी मालक साहेब परतले. हिसाब मागितला. रेवतीने वही दाखवली. सग㏣े आकडे जु㏣ले. मालक म्हणाले, तू इमानदार आहेस. रेवतीने हो म्हटले. इमान वहीत आहे. बाकी भट्टीत राहिले.

एका रात्री तिने स्वतःला स्पर्श केला. अंधारात. आठवण काढली अभयच्या जिभेची. बोट आत गेले सोपे होते आता. ती शांतपणे आली. चादर ओली झाली. तिने ती धुतली सका㏣ी. आईने विचारले घाम का. समुद्राची वाऱ्याची रात्र होती असे तिने सांगितले.

अभयाचा दुसरा संदेश महिन्यांनी आला. नवा मोसम. मी येतो का. रेवतीने दीर्घ वे㏣ पाहिले. मग लिहिले, भट्टी चालू आहे. लॉट आहे. वही आहे. तू ये. वजन आपण च करू.

तो आला तेव्हा संध्याकळ पुन्हा धुराची होती. रेवतीने केस सोडले होते आधीच. वही खाली ठेवली होती जाणूनबुजून. अभयाने दरवाजा लावला. कडी लावली नाही कारण कडी गंजलेली होती. त्याने तिला भट्टीजव㏣ उभे करून कपडे काढले. यावे㏣ी घाई नव्हती पहिल्यासारखी पण भूक होती जास्त.

त्याने तिला उचलले. मांड्या त्याच्या कमरेला. आत घेतला उभे उभे. रेवतीच्या पाठीला लोखंड लागले थंड. त्याने खोल धक्के दिले. तिने तोंड त्याच्या खांद्यावर दाबले. काजू भाजत होते पुन्हा. वास आला. ती हसली श्वासात. तू माल आणलास की भूक, तिने विचारले. दोन्ही, तो म्हणाला.

ते मजल्यावर पडले. रेवती वर. तिने लय ठेवली. स्तनाग्र त्याच्या तोंडात. केस त्याच्या हातात. आत पूर्ण. बाहेर थोडे. पुन्हा पूर्ण. तिची चूत आवाज करत होती. ओले मातीसारखे. अभय म्हणाला, यावे㏣ी आत संपवू का. रेवती थांबली. डो㏣े मिचकावले. नाही. अजून नाही. तो मान्य झाला. बाहेर काढला. तिच्या तोंडात दिला. रेवतीने घेतले. पहिल्यांदा तोंडात एवढे. कडवट गरम. तिने गि㏣ले थोडे. बाकी ओठांवर राहिले. त्याने अंगठ्याने पुसले आणि तिच्या जिभेवर दिले.

नंतर ते शांत पडले. अभय म्हणाला, गोव्यात माझी बायको नाही. फक्त व्यापार आहे. रेवती म्हणाली, इथे माझा वर नाही. फक्त वही आहे. ते हसले. हशात भट्टीची कुरकुर मिस㏣ली.

तिसऱ्या वे㏣ी तो रात्रभर राहिला. सका㏣ी पक्षी आल्यावर ते उठले. रेवतीने चहा केला जुन्या स्टोव्हवर. अभयाने काजू खाल्ले भाजलेले. त्याने म्हटले, तुझा वास आता माझ्या कपड्यात आहे. मुंबईतही लागेल. रेवतीने उत्तर दिले, माझ्या वहीत तुझे नाव नाही. ते चांगले आहे.

तो निघाला तेव्हा तिने त्याला एक छोटी बरणी दिली. आत काजूचे तेल. खाण्यासाठी नाही, ती म्हणाली. त्याने समजून घेतले. खिशात घातले. जीप निघाली. धूर मागे राहिला.

रेवती गोदामात एकटी राहिली. तव्याला हात लावला. गरम होता थोडा. तिने घागर उचलली. मांडीवर मागील रात्रीची खूण नव्हती दिसण्यासारखी. पण चालण्यात होती. तिने वही उघडली. नवीन पान. तारीख लिहिली. वजन लिहिले. शेवटी एक बिंदु ठेवला शाईचा. तो बिंदु लॉट नंबर नव्हता. तो तिच्यासाठी होता.

गावातल्या बायका म्हणत राहिल्या की रेवती उशिरा येते. भट्टीची मुलगी झाली आहे. रेवती ऐकत असे. हो, ती म्हणे मनात. भट्टीची. वहीची नाही.

मोसम संपला. काजू संपले. गोदाम अधिक रिकामे झाले. पण रेवतीच्या आत एक गोदाम भरले होते. तिथे एक माणूस येत असे कधी कधी. कधी फक्त आठवण येत असे. दोन्ही पुरेशे होते त्या रात्रीसाठी जेव्हा समुद्र दुरून गर्जत असे आणि तवा थंड पडला असे.

तिने कधी कुणाला सांगितले नाही. सांगण्यासारखे शब्द वहीत नव्हते. शब्द होते फक्त त्वचेवर. तेलात. रक्ताच्या पहिल्या रेघेत. आणि त्या सहीत जी वजनाला लागते पण भूकेला नाही.

रत्नागिरीची रात्र पुन्हा येईल. भट्टी पुन्हा पेटेल. रेवती पुन्हा गाठ बांधेल सका㏣ी आणि सोडेल संध्याकळी जर जीप आली. ही नोंद कोणत्याही खरेदी रजिस्टरवर चढणार नाही. मालक साहेब पाहणार नाहीत. आई विचारणार नाही खरी गोष्ट. फक्त भट्टी जाणेल. आणि दोन शरीरं जाणतील.

शेवटी रेवतीने एक दिवस वहीच्या शेवटच्या पानावर काहीही न लिहिता पान बंद केले. बाहेर पाऊस आला समुद्रावरून. धूर पावसात मिस㏣ला. तिने हात पसरले. तेलाची चकाकी पावसातही गेली नाही. ती हसली एकटी. पहिली वे㏣ संपली नव्हती. ती तव्यावरच राहिली होती, गरम, कुरकुरती, आणि गुप्त.