मराठी संभोग कथा: लंच ब्रेकमधलं सरप्राईज

दुपारचे बारा वाजले होते आणि माधुरी किचनमध्ये एकटीच भजी तळत होती, तेव्हा मागून दार उघडल्याचा आवाज आला। आणि ही मराठी संभोग कथा तिथूनच सुरू झाली, त्या अनपेक्षित आवाजापासून।

तिने वळून पाहिलं। संतोष। तिचा नवरा। ऑफिसच्या शर्टमध्ये, टाय सैल सोडलेला, हातात लंच बॉक्स।

"तू? इतक्या लवकर?" माधुरीचे डोळे विस्फारले। "आज तर तुला उशीर होणार होता ना?"

"बॉस बाहेरगावी गेलाय।" संतोषने दार बंद केलं। त्याची नजर तिच्यावर खिळली। "अर्धा दिवस सुट्टी घेतली।"

माधुरीला जाणवलं ती कशी दिसते। जुनं नाइटी, केस वर बांधलेले, हाताला पीठ। पण संतोषच्या डोळ्यात जे होतं ते... ते सहा महिन्यांच्या लग्नानंतरही तसंच होतं। भूक।

"आई बाबा शेतात गेलेत।" ती म्हणाली, आवाजात हलकीशी थरथर। "सायंकाळपर्यंत येणार नाहीत।"

"माहितीये।" संतोष पुढे आला। "म्हणूनच तर आलो।"

तिचं हृदय धडधडलं। सकाळी तो घाईघाईत निघाला होता, एक किसही नीट दिला नव्हता। आणि आता... आता तो इथे होता, दुपारच्या उन्हात, फक्त तिच्यासाठी।

सकाळ आठवली तिला। तो टाय बांधत होता, ती डबा भरत होती। "आज उशीर होईल," तो म्हणाला होता। "बॉसची मीटिंग।" तिने फक्त मान हलवली होती। रोजचंच।

पण जाताना त्याने तिच्याकडे पाहिलं होतं। एक वेगळी नजर। तिला वाटलं होतं तिचा भास। पण आता... आता तो इथे होता। भास नव्हता।

"तू खरंच आलास।" ती म्हणाली, विश्वास बसत नव्हता।

"खरंच।" त्याने तिचा हात धरला, ओठांवर ठेवला। "आणि आज मी कुठेच जाणार नाही। पुढचे तीन तास... फक्त तुझे।"

तीन तास। माधुरीच्या पोटात फुलपाखरं उडाली।

"भजी जळतील।" ती म्हणाली, पण हलली नाही।

"जळू दे।" त्याने गॅस बंद केला। "आज मला भजी नाही, काहीतरी गोड हवंय।"

माधुरीचे गाल लाल झाले। "संतोष..."

त्याने तिला जवळ ओढलं। तिच्या हातावरचं पीठ त्याच्या शर्टवर लागलं, पण त्याला फिकीर नव्हती। त्याचे ओठ तिच्या ओठांवर आले।

हा किस वेगळा होता। सकाळच्या घाईच्या किससारखा नाही। खोल, हळू, प्रत्येक क्षण चाखणारा। माधुरीने त्याची कॉलर धरली।

"तू असा अचानक..." ती किसच्या मध्ये म्हणाली।

"अचानकच तर मजा।" त्याने तिच्या मानेवर ओठ ठेवले। "रोजचं ठरलेलं... आज ठरलेलं नाही।"

त्याचे हात तिच्या पाठीवरून खाली गेले। नाइटी पातळ होती। त्याच्या हातांची उष्णता तिला जाणवत होती।

"संतोष, दार..."

"बंद केलंय।" तो म्हणाला। "आणि खिडक्यांचे पडदेही।"

तिने हसून त्याला ढकललं। "तू आधीच ठरवून आला होतास!"

"सकाळपासून।" त्याने कबूल केलं। "जेव्हा तू मला टिफिन देत होतीस, तेव्हाच ठरवलं। आज दुपारी... फक्त आपण दोघं।"

माधुरीच्या डोळ्यात पाणी आलं। आनंदाचं। सहा महिने झाले लग्नाला, पण हा माणूस अजूनही तिला असं वाटवतो... जसं पहिल्या दिवशी वाटलं होतं।

"इथेच?" तिने विचारलं। "किचनमध्ये?"

"का नाही?" संतोषने तिला उचललं आणि किचनच्या ओट्यावर बसवलं। "आज नियम नाहीत।"

ओटा थंड होता तिच्या मांड्यांना। संतोष तिच्या समोर उभा। त्याने तिच्या चेहऱ्यावरून एक बोट फिरवलं, कपाळापासून हनुवटीपर्यंत।

"सकाळी जेव्हा तू मला डबा देत होतीस ना..." तो म्हणाला, आवाज खोल। "तेव्हा तुझ्या हाताला पीठ लागलं होतं। आणि मी फक्त एकच विचार करत होतो।"

"काय?"

"की हे पीठ... तुझ्या पूर्ण शरीरावर असतं तर?" त्याच्या डोळ्यात खोडकर चमक। "आणि मी... ते साफ करत असतो तर?"

माधुरीचे गाल लाल झाले। "संतोष! तू खूप..."

"खूप काय?" त्याने तिच्या कानात कुजबुजलं। "सांग ना।"

"खूप वाईट आहेस।" ती म्हणाली, पण तिच्या आवाजात तक्रार नव्हती। "आणि मला तुझा हाच वाईटपणा आवडतो।"

ओटा थंड होता तिच्या मांड्यांना। संतोष तिच्या समोर उभा। त्याने तिच्या नाइटीची स्ट्रॅप खांद्यावरून सरकवली।

माधुरीने त्याला थांबवलं नाही। तिने फक्त त्याच्याकडे पाहिलं, डोळ्यात प्रेम आणि... आणि आग।

"तू खूप सुंदर दिसतेस।" तो म्हणाला, खरंच। "पीठ लागलेलं, केस विस्कटलेले... आणि तरी..."

"आणि तरी काय?"

"आणि तरी माझी।" त्याने तिच्या छातीवर हात ठेवला, नाइटीवरूनच। "फक्त माझी।"

तिचे स्तन त्याच्या हातात। तो हलकेच दाबत होता। माधुरीने डोळे मिटले। तिच्या तोंडून एक छोटासा आवाज आला।

"संतोष..."

"हं?"

"आज... आज मला तुझं सगळं हवंय।" ती म्हणाली। "घाई नको।"

त्याने तिची नाइटी वर सरकवली। ती आता ओट्यावर फक्त चड्डीत बसली होती। संतोष खाली बसला, तिच्या समोर।

त्याने तिच्या मांड्यांवर हात ठेवले। वर, खाली। माधुरीची त्वचा शहारली।

"तुझ्या मांड्या..." तो म्हणाला। "इतक्या मऊ..."

"संतोष, प्लीज..." तिचा आवाज भीक मागत होता।

"काय प्लीज?" त्याने तिच्याकडे वर पाहिलं, डोळ्यात खोडकरपणा। "सांग ना, काय हवंय?"

"तू... तुझं तोंड..." ती लाजली। "तिथे..."

"इथे?" त्याने तिच्या चड्डीवर बोट ठेवलं।

"हो..." तिने डोळे मिटले। "तिथेच..."

"मग सुरुवात इथून।" तो म्हणाला।

त्याने तिची चड्डी हळू हळू खाली सरकवली। माधुरीने कंबर उचलली, मदत करायला। चड्डी खाली पडली, फरशीवर।

संतोषने तिला पाहिलं। पूर्ण। त्याच्या बायकोला। त्याच्या डोळ्यात जे होतं ते फक्त वासना नव्हती। ते प्रेम होतं, आदर होता, आणि... आणि एक वेडी भूक।

"तू माझं सगळ्यात सुंदर स्वप्न आहेस।" तो म्हणाला।

"आणि तू माझं।" तिने त्याचा हात धरला, स्वतःकडे ओढला। "आता स्वप्न नको। खरं हवंय।"

त्याने तिची चड्डी काढली। माधुरीने ओट्याचा काठ धरला। संतोषची जीभ तिच्या चूतीवर आली।

तिचं शरीर कमानदार झालं। "आह... संतोष..."

तो तिला चाटत होता, हळू, प्रत्येक इंच। त्याची जीभ आत, बाहेर। माधुरीच्या मांड्या थरथरत होत्या। तिचा एक हात त्याच्या डोक्यावर, दुसरा ओट्याचा काठ घट्ट धरून।

"तू... तू हे कधी शिकलास?" ती हसली, हांफत।

"तुझ्याकडून।" तो म्हणाला। "तूच शिकवतेस मला रोज।"

"मी?" तिने त्याचे केस ओढले, हलके। "मी काय शिकवलं?"

"हे..." त्याने तिच्या मांडीवर चावा घेतला, अगदी हलका। "की घाई करायची नाही। की प्रत्येक क्षण... चाखायचा।"

त्याची जीभ पुन्हा कामाला लागली। माधुरीने मान मागे टाकली। किचनची टाइल थंड तिच्या पाठीला, पण आत आग।

"संतोष... मी... मी येणार आहे..." तिचा आवाज तुटत होता।

"ये।" तो म्हणाला। "आज कोणी घाई नाही।"

तिचं पाणी त्याच्या तोंडातच निघालं। पहिलं। ती ओरडली, पण घर रिकामं होतं। कोणी ऐकणारं नव्हतं।

संतोष उठला। त्याचे ओठ ओले। त्याने तिला किस केलं।

"आता आत चल।" माधुरी म्हणाली। "पलंगावर।"

"नाही।" संतोषने तिला उचललं। "आज सगळं घर आपलं।"

त्याने तिला हॉलमध्ये नेलं, सोफ्यावर झोपवलं। मग त्याने स्वतःचे कपडे काढायला सुरुवात केली। शर्ट, पँट... माधुरी त्याला बघत होती।

तिचा नवरा। तिचा माणूस। त्याचं शरीर तिला पाठ होतं, पण आज ते नवं वाटत होतं।

त्याचा लंड ताठरला होता। माधुरीने हात पुढे केला। "ये।"

संतोष तिच्यावर आला। तिने त्याला आत घेतलं। दोघांनी एकाच वेळी उसासा टाकला।

"हो..." माधुरी म्हणाली। "असंच... हळू..."

तो हळू हलत होता। खोलवर जाऊन, बाहेर येऊन। प्रत्येक धक्क्यात प्रेम होतं। माधुरीने त्याची पाठ धरली, नखं रुतवत।

"जोरात कर।" ती म्हणाली। "आज हळू नको।"

संतोषचा वेग वाढला। सोफा हलायला लागला। माधुरीचे पाय त्याच्या कमरेभोवती।

"थांब।" ती म्हणाली अचानक। "माझी पाळी।"

ती त्याला ढकलून वर आली। आता ती त्याच्यावर। तिने त्याचा लंड धरला आणि स्वतः खाली बसली। दोघांच्या तोंडून एकच आवाज आला।

"असं बघायला..." संतोष म्हणाला, तिच्याकडे बघत। "तू वर असताना... खूप सुंदर दिसतेस।"

माधुरी हसली। तिने हालचाल सुरू केली। वरखाली। तिचे केस तिच्या चेहऱ्यावर येत होते। संतोषने ते बाजूला केले।

"हळू नकोस।" तो म्हणाला। "आज तू ठरव।"

तिने वेग वाढवला। तिचे स्तन हलत होते। संतोषने त्यांना हातात घेतलं, हलकेच दाबत। माधुरीने डोळे मिटले।

"मी तुझ्यावर प्रेम करते।" ती म्हणाली, त्याच्या डोळ्यात बघत।

"मीही।" तो म्हणाला। "खूप।"

तिचं दुसरं पाणी आलं। तिने त्याला घट्ट धरलं, त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून। तिचं शरीर थरथरत होतं।

"संतोष... मी..."

"माहितीये।" तो म्हणाला। "मलाही।"

त्याचा वेग आणखी वाढला। मग त्याने तिला घट्ट धरलं आणि त्याचं पाणी तिच्यात निघालं। तो तिच्यावरच राहिला, दोघं घामाघूम, एकमेकांत।

काही वेळ कोणी हललं नाही।

मग माधुरी उठली। तिने त्याचा हात धरला। "चल।"

"कुठे?"

"बेडरूममध्ये।" तिच्या डोळ्यात चमक। "सोफा छान होता, पण आता मला माझा पलंग हवाय।"

बेडरूममध्ये तिने त्याला झोपवलं। ती त्याच्या शेजारी आडवी झाली, डोकं त्याच्या छातीवर। त्याच्या हृदयाचे ठोके तिला ऐकू येत होते।

"संतोष?"

"हं?"

"लग्नाला सहा महिने झाले।" ती म्हणाली। "कधी कधी मला भीती वाटते।"

"कशाची?"

"की... की ही आग विझेल। की आपण... सवय होऊ।"

संतोषने तिला जवळ घेतलं। "माधुरी, बघ माझ्याकडे।"

तिने पाहिलं।

"आज मी ऑफिसमध्ये बसलो होतो, आणि फक्त तुझाच विचार करत होतो। सहा महिने झाले, आणि तरी... तरी मी तुझ्यासाठी अर्ध्या दिवसाची सुट्टी घेतली। ही सवय आहे?"

तिच्या डोळ्यात पाणी आलं। "नाही।"

"मग भीती कशाला?" त्याने तिच्या डोळ्यातलं पाणी पुसलं। "आग विझवायची नाही, वाढवायची।"

"मग वाढव।" ती म्हणाली, त्याच्यावर चढत।

यावेळी घाई नव्हती। हळू, खोल। दोघं एकमेकांच्या डोळ्यात बघत होते। प्रत्येक हालचालीत प्रेम। माधुरीचे हात त्याच्या चेहऱ्यावर।

"तू माझा आहेस।" ती कुजबुजली।

"आणि तू माझी।" त्याने तिला खाली घेतलं, स्वतः वर येत।

त्यांचे शरीर एका लयीत हलत होतं। बाहेर दुपारचं ऊन, आत त्यांची दुनिया। माधुरीचं तिसरं पाणी आलं, शांत, खोल। तिने त्याला घट्ट धरलं।

"ये माझ्यासोबत।" ती म्हणाली।

संतोषने तिचं ऐकलं। दोघं एकाच वेळी... एकाच क्षणी... त्या क्षणात जग थांबलं।

"भजी खरंच जळली असतील।" माधुरी म्हणाली, हसून।

"मग नवीन बनव।" संतोष म्हणाला। "पण आधी... आधी अशीच राहा।"

ते असेच राहिले। दुपारचं ऊन खिडकीतून येत होतं। बाहेर कोणीतरी सायकलची घंटी वाजवली। जग चालू होतं। पण या घरात वेळ थांबला होता।

"संतोष?"

"हं?"

"अशी सुट्टी रोज घे।" ती म्हणाली।

तो हसला। "रोज नाही। मग यातली मजा जाईल।"

"मग आठवड्यातून एकदा?"

"ठरलं।" त्याने तिच्या कपाळावर किस केलं। "प्रत्येक बुधवारी। लंच ब्रेक... आपला ब्रेक।"

माधुरीने त्याला घट्ट धरलं। "आणि आज बुधवार आहे।"

"म्हणूनच तर।" संतोष म्हणाला, डोळा मारत।

ती उठली, नाइटी नीट केली। किचनमध्ये जाऊन तिने नवीन भजी तळायला सुरुवात केली। संतोष मागून आला आणि तिला मिठी मारली।

"आजची भजी गोड लागतील।" तो म्हणाला।

"का?"

"कारण बनवणारी गोड आहे।" त्याने तिच्या गालावर किस केलं।

माधुरी हसली। बाहेर ऊन होतं, आत प्रेम। आणि तिच्या मनात एकच विचार... पुढचा बुधवार कधी येतोय।

संध्याकाळी आई बाबा परतले। "आज काय केलंस दिवसभर?" आईने विचारलं।

"भजी तळली।" माधुरी म्हणाली, चेहरा सरळ ठेवत। "आणि... आणि थोडी झोप काढली।"

संतोषने तिच्याकडे पाहिलं, डोळ्यात खोडकर चमक। "झोप?" तो म्हणाला। "छान।"

रात्री जेवताना त्याने टेबलाखालून तिचा हात धरला। कोणी पाहिलं नाही। माधुरीचे गाल लाल झाले।

"बुधवार।" तो कुजबुजला, इतक्या हळू की फक्त तिलाच ऐकू आलं।

"बुधवार।" तिने परत कुजबुजलं, आणि त्याचा हात घट्ट धरला।

त्या रात्री ती त्याच्या कुशीत झोपली, समाधानी, सुरक्षित, आनंदी। बाहेर चांदणं होतं, थंड वारा। आणि तिच्या स्वप्नात... तिच्या स्वप्नातही बुधवारच होता।