मराठी पहिली रात्र कथा: नाशिकची लग्नरात (भाग १)

"भावा, आज लाजू नकोस! सकाळी आम्हाला सगळं सांगावं लागेल!" दरवाज्याबाहेरून आलेली ही थट्टा ऐकून मित्रांचा घोळका खळखळून हसला, आणि पलंगावर बसलेल्या सयालीच्या छातीत धडधड वाढली. ही तिची मराठी पहिली रात्र कथा होती, आणि तिची सुरुवात होत होती त्या हसण्याच्या आवाजातून, झेंडूच्या फुलांनी आणि दिव्यांनी सजलेल्या त्या खोलीत.

तिने लाल शालूचा पदर नीट केला आणि आरशात स्वतःकडे पाहिलं. गळ्यात मंगळसूत्र, कपाळावर कुंकू, हातात चुडा. ती आता सयाली नीलेश पाटील होती. बाहेर पावलांचे आवाज दूर जात होते, थट्टा हळूहळू शांत होत होती, आणि मग एकच जोडी पावलं दरवाज्याकडे परत आली.

आरशातल्या स्वतःच्या डोळ्यांत तिला सकाळचा तो क्षण आठवला, जेव्हा नीलेशने तिच्या गळ्यात मंगळसूत्र घातलं होतं. त्याचे हात तेव्हाही थरथरत होते. वरमाला घालताना त्याने तिच्या कानात कुजबुजलं होतं, "घाबरू नकोस, मी आहे." त्या एका वाक्याने तिची सगळी भीती पळून गेली होती.

पण आता, या सजलेल्या खोलीत एकटी बसून, भीतीची जागा एका वेगळ्याच भावनेने घेतली होती. उत्सुकता. तिच्या पोटात फुलपाखरं उडत होती. तिने उशीवर ठेवलेली मोगऱ्याची वेणी उचलली आणि केसांत माळली. सुवास दरवळला.

दार उघडलं. नीलेश आत आला, हातात दुधाचे दोन ग्लास. त्याने दार हळूच लावलं पण कडी लावायला तो विसरला. त्याचा कुर्ता घामाने पाठीला चिकटला होता, आणि त्याचे डोळे जमिनीकडे होते. सयालीने त्याला असं गोंधळलेलं पाहिलं आणि तिच्या मनात एक खोडकर विचार आला.

तिने ठरवलं. लाजणारी, घाबरणारी नवरी होण्याचं नाटक ती करणार नव्हती. बाहेरच्या थट्टेने तिची लाज पळवून लावली होती, आणि आता तिच्या अंगात एक वेगळीच हिंमत संचारली होती. तिने पलंगावर हात आपटला. "बसा."

नीलेश दचकला. "हं?"

"बसा म्हटलं," सयाली म्हणाली, आणि तिच्या ओठांवर एक खोडकर हसू होतं. "दूध नंतर पिऊ. आधी बसा."

तो पलंगाच्या कडेला बसला, ग्लास बाजूच्या टेबलावर ठेवले. त्याचे हात थरथरत होते. सयालीने त्याचा हात हातात घेतला. त्याचा हात घामाने ओला होता, मोठा आणि कष्टकरी. तिने त्याची बोटं आपल्या बोटांत गुंफली.

"तुमचे हात बघा कसे थरथरतायत," ती म्हणाली, त्याच्या तळहातावर बोट फिरवत. "दूधाच्या कॅन उचलताना थरथरत नाहीत, पण बायकोचा हात पकडताना थरथरतात."

"बायकोचा हात पहिल्यांदाच पकडतोय ना," तो म्हणाला, आणि त्याच्या या प्रामाणिक उत्तरावर ती हसली. तिचं हसणं ऐकून त्याच्या चेहऱ्यावरचा ताण थोडा कमी झाला.

"तुम्ही खूप घाबरलात का?" तिने विचारलं.

"नाही... म्हणजे... हो थोडं," तो म्हणाला, आणि मग हसला. त्याचं हसू इतकं निरागस होतं की सयालीचं काळीज वितळलं. "तुम्ही?"

"मी? मला तर तुमची दया येतेय," ती म्हणाली. "बाहेर तुमचे मित्र काय म्हणत होते, ऐकलंत का?"

नीलेशचा चेहरा लाल झाला. "ऐकलं... सगळं ऐकलं. मेल्यांनो, लाज वाटायला हवी."

"लाज कशाला?" सयाली त्याच्याकडे सरकली. तिच्या मोगऱ्याच्या गजऱ्याचा वास त्याच्या नाकात शिरला. "ते बरोबरच म्हणत होते. आज लाजायचं नाही."

तिचं हे रूप पाहून नीलेशचे डोळे विस्फारले. "सयाली, तू..."

ती उठली आणि दरवाज्याकडे गेली. कडीचा आवाज खोलीत घुमला. खटाक. ती वळली, दरवाज्याला टेकून उभी राहिली. "आता फक्त आपण दोघं. कोणीही येणार नाही."

नीलेश उठून तिच्याकडे आला. त्याने तिच्या गालावर हात ठेवला. त्याचा स्पर्श थरथरत होता पण उबदार होता. "तू खूप सुंदर दिसतेस," तो कुजबुजला.

"फक्त दिसते?" तिने खोडकरपणे विचारलं.

तो हसला, आणि मग त्याने तिच्या ओठांवर ओठ ठेवले. पहिलं चुंबन हलकं होतं, भीत भीत घेतलेलं. पण सयालीने त्याची मान पकडली आणि त्याला जवळ ओढलं. दुसरं चुंबन खोल होतं. तिची जीभ त्याच्या ओठांना स्पर्शली, आणि त्याने तोंड उघडलं.

त्यांची जीभ एकमेकांत गुंतली. नीलेशचे हात तिच्या पाठीवर फिरू लागले, शालूच्या कापडावरून. तिचा श्वास गरम होत गेला. तिने त्याचा खालचा ओठ दातांनी हलकेच चावला, आणि त्याच्या घशातून एक आवाज निघाला.

तिचे हात त्याच्या केसांत गेले. तिने त्याच्या केसांची मूठ धरली आणि त्याचं डोकं थोडं मागे ओढलं. त्याची मान उघडी झाली. तिने तिथे चुंबन घेतलं, मग हलकेच चावलं. नीलेशच्या अंगावर काटा आला.

"तू हे कुठून शिकलीस?" त्याने हसत विचारलं, श्वास फुललेला.

"शिकायचं काय त्यात?" ती म्हणाली, त्याच्या कानाच्या पाळीला चावत. "मनात येईल तसं करते."

तिने त्याला ढकलून पलंगावर बसवलं आणि स्वतः त्याच्या मांडीवर बसली. शालूचा पदर तिच्या खांद्यावरून घसरला आणि खाली पडला. नीलेशची नजर तिच्या छातीवर खिळली. तिने पदर नीट केला नाही.

"बघायचंय?" तिने कुजबुजत विचारलं.

त्याने मान हलवली. सयालीने त्याच्या कुर्त्याची बटणं उघडायला सुरुवात केली. एक, दोन, तीन. त्याची रुंद छाती उघडी झाली. तिने बोटांनी त्याच्या छातीवर रेषा काढल्या, आणि त्याच्या अंगावर काटा आला.

"तुमची छाती खूप मजबूत आहे," ती म्हणाली. "दूधाच्या कॅन उचलून उचलून झाली असेल."

"आणि तुझे हात खूप मऊ आहेत," तो म्हणाला, आणि त्याने तिच्या कमरेभोवती हात घातले. "शाळेत खडू पकडून पकडून."

ते दोघं हसले, आणि त्या हसण्यातली अवघडलेपणाची भिंत कोसळली. नीलेशने तिच्या शालूचा निरीचा टोक पकडला आणि हळूहळू ओढला. शालू सैल झाला. त्याने तो पूर्ण उघडला, आणि लाल कापड पलंगावर पसरलं.

आता ती फक्त ब्लाउज आणि परकरमध्ये होती. नीलेशची नजर तिच्या अंगावर फिरली, भुकेल्या माणसासारखी. त्याने तिच्या खांद्यावरून हात फिरवला, खाली, तिच्या पाठीवर. तिच्या अंगावर शहारे आले.

तिने त्याच्या डोळ्यांत पाहिलं. तिथे भूक होती, पण भीतीही होती. चुकायची भीती. तिने त्याचा हात पकडला आणि आपल्या छातीवर ठेवला. "घाबरू नका," ती कुजबुजली. "मी शिकवते."

तिच्या या वाक्याने त्याच्या डोळ्यांतली भीती वितळली. त्याने तिची बोटं आपल्या बोटांत घेतली आणि तिच्या हाताच्या पाठीवर चुंबन घेतलं. मग त्याने तिला जवळ ओढलं.

त्याने तिच्या मानेवर ओठ ठेवले. हलके चुंबन, मग खोल. ती कण्हली. त्याचे हात पुढे आले आणि तिच्या छातीवर थांबले, ब्लाउजच्या कापडावरून. त्याने हळूच दाबलं, आणि सयालीच्या तोंडून एक उसासा निघाला.

"काढा," ती म्हणाली.

"काय?"

"ब्लाउज. काढा."

त्याची बोटं ब्लाउजच्या हुकांवर गेली. पहिला हुक निघाला नाही. दुसऱ्याला त्याची बोटं अडखळली. सयालीने त्याचे हात पकडले आणि स्वतःच हुक उघडायला मदत केली. एक एक हुक निघत गेला, आणि ब्लाउज सैल झाला.

ब्लाउज खाली पडला. नीलेशचा श्वास थांबला. तिची भरलेली छाती त्याच्यासमोर होती, दिव्यांच्या उजेडात सोनेरी दिसत होती. त्याने हात पुढे केले आणि तिच्या स्तनांना स्पर्श केला. मऊ, उबदार, जिवंत.

तिने त्याचा हात दाबला. "असं नाही," ती म्हणाली, आणि तिने त्याचं डोकं आपल्या छातीकडे ओढलं. "असं."

त्याने तिचा एक स्तन तोंडात घेतला. त्याची जीभ तिच्या निप्पलभोवती फिरली, आणि सयालीने त्याच्या केसांत बोटं खुपसली. "हो... असंच..." ती कण्हत होती. त्याने दुसऱ्या स्तनाकडे लक्ष दिलं, चोखत, चावत हलकेच.

तिच्या स्तनांवर त्याच्या तोंडाची उष्णता पसरत होती. प्रत्येक चोखण्याबरोबर तिच्या पोटात एक गोड वेदना उठत होती, खाली, खोलवर. तिने त्याचं डोकं आणखी दाबलं. "हो, नीलेश... तिथेच..."

त्याचा एक हात खाली गेला आणि तिच्या परकरवरून तिच्या मांड्यांवर फिरला. कापडावरूनच त्याला तिची उष्णता जाणवली. त्याने तिची मांडी दाबली, आणि सयालीने पाय थोडे फाकवले.

तिचा हात खाली गेला, त्याच्या पायजम्यावर. तिथे तिला त्याची कडकपणा जाणवली. तिने कापडावरूनच त्याला पकडलं आणि हलकेच दाबलं. नीलेशने तिच्या स्तनावरून तोंड काढलं आणि मोठा श्वास घेतला.

"सयाली..."

"शांत," ती म्हणाली. तिने त्याचा पायजमा सैल केला आणि खाली ओढला. त्याचा लंड बाहेर आला, कडक आणि तापलेला. तिने त्याला हातात घेतलं. त्याचा आकार पाहून तिचे डोळे चमकले.

"हा... माझ्यासाठी?" तिने खोडकरपणे विचारलं.

"फक्त तुझ्यासाठी," तो म्हणाला, आणि त्याच्या आवाजातली तळमळ ऐकून ती हसली.

तिने त्याला हळूहळू हलवायला सुरुवात केली. वर खाली. त्याच्या लंडाच्या टोकावर ओलावा आला. नीलेशने डोळे मिटले आणि डोकं मागे टेकवलं. त्याचे हात पलंगावरची चादर गच्च पकडून होते.

तिचा अंगठा त्याच्या टोकावर फिरत होता, तो ओलावा पसरवत होता. प्रत्येक हालचालीबरोबर त्याच्या घशातून एक दबलेला आवाज निघत होता. तिने वेग थोडा वाढवला, आणि त्याची कंबर हलू लागली.

"सयाली, मी..." त्याने तिचं मनगट पकडलं. "खूप होतंय."

तिने त्याच्याकडे पाहून खोडकर हसू केलं, पण हात थांबवला नाही. "सहन करा," ती म्हणाली. "आजची रात्र खूप लांब आहे."

मग तिने त्याला ढकलून पलंगावर झोपवलं आणि स्वतः खाली सरकली. तिने त्याच्या मांड्यांवर चुंबन घेतलं, मग वर. तिने त्याचा लंड तोंडात घेतला.

नीलेशच्या तोंडून एक जोराचा आवाज निघाला. "अगं... सयाली..." तिची जीभ त्याच्या लंडाभोवती फिरत होती, वर खाली. ती त्याला खोलवर घेत होती, मग बाहेर काढत होती. तिचा वेग वाढत गेला.

"थांब... थांब नाहीतर..." तो म्हणाला, त्याचा श्वास फुलला होता.

तिने तोंड काढलं आणि वर आली. तिच्या ओठांवर त्याचाच ओलावा होता. तिने त्याला चुंबन घेतलं, खोल आणि ओलं. "अजून नाही," ती म्हणाली. "अजून खूप बाकी आहे."

आता नीलेशची पाळी होती. त्याने तिला पलंगावर झोपवलं आणि तिचा परकर वर केला. तिच्या मांड्या उघड्या झाल्या. त्याने तिच्या मांड्यांच्या आतल्या बाजूला चुंबन घेतलं, वर वर सरकत.

तिची पुच्ची त्याच्यासमोर होती, ओली आणि फुललेली. त्याने बोटाने तिला स्पर्श केला, आणि सयालीने कंबर उचलली. "नीलेश..."

त्याने तिला चाटायला सुरुवात केली. त्याची जीभ तिच्या पुच्चीवर फिरत होती, हळू हळू, मग जोरात. सयालीचे हात त्याच्या डोक्यावर होते, ती त्याला आणखी जवळ ओढत होती. तिच्या तोंडून सतत कण्हणं निघत होतं.

तिच्या अंगातली आग वाढत गेली. तिची कंबर हलू लागली, तिचे पाय थरथरू लागले. आणि मग एक लाट आली. तिचं पाणी गळालं, तिचं अंग शिथिल झालं, आणि ती मोठ्याने ओरडली.

ती काही क्षण निपचित पडून राहिली, छाती वर खाली होत होती. नीलेश तिच्याकडे पाहत होता, त्याच्या चेहऱ्यावर विजयाचं हसू होतं. तिने त्याला पाहिलं आणि हसली. "पहिल्यांदाच एवढं..." ती म्हणाली, वाक्य अर्धवट सोडून.

"एवढं काय?" त्याने विचारलं, तिच्या कपाळावरून घामाची बट बाजूला करत.

"एवढं छान," ती म्हणाली, आणि तिने त्याच्या गालावर चुंबन घेतलं. "तुम्ही वाईट नाहीयात, नीलेश पाटील."

"फक्त वाईट नाही?" त्याने नाटकी नाराजी दाखवली.

"ठीक आहे, खूप छान," ती हसली. "आता माझी पाळी."

नीलेश वर आला. त्याचा चेहरा ओला होता. सयालीने त्याला ओढून चुंबन घेतलं. तिला स्वतःची चव त्याच्या ओठांवर लागली, आणि हे जाणून तिच्या अंगात पुन्हा आग भडकली.

ती त्याच्यावर चढली. तिने त्याच्या छातीवर चुंबन घेतलं, खाली सरकत. तिने त्याचा लंड पुन्हा तोंडात घेतला, पण आता तिचा उद्देश वेगळा होता. ती त्याला तयार करत होती, पूर्ण तयार.

तो आता पूर्ण कडक होता, धडधडत होता. ती वर आली आणि त्याच्याकडे पाहिलं. तिच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक होती. खोडकरपणा गेला होता, त्याजागी काहीतरी गंभीर आलं होतं.

तिने त्याच्या छातीवर हात ठेवला. त्याच्या हृदयाचे ठोके तिच्या तळहाताला जाणवत होते, जोरात, अनियमित. तिचा स्वतःचा श्वासही अडखळत होता. जे ती सांगणार होती, ते सांगितल्यावर हे ठोके थांबतील की वाढतील, तिला माहित नव्हतं.

तिने एक क्षण डोळे मिटले. मग तिने निर्णय घेतला. आजच. आत्ताच. यापेक्षा चांगली वेळ परत येणार नव्हती.

ती त्याच्या अंगावरून उतरली आणि बाजूला बसली. तिने त्याचा चेहरा हातांत घेतला. नीलेश गोंधळला. "काय झालं?"

"थांबा," ती म्हणाली, तिचा आवाज आता शांत आणि गंभीर होता. "आधी मला तुम्हाला एक गोष्ट सांगायचीये."

"आता? या क्षणी?"

"हो. आत्ताच," तिने त्याच्या डोळ्यांत पाहिलं. "ही गोष्ट मी आजपर्यंत कुणालाच सांगितलेली नाहीये. माझ्या आईलाही नाही, माझ्या मैत्रिणींनाही नाही. फक्त तुम्हाला."

नीलेशच्या चेहऱ्यावरचं हसू विरलं. खोलीतली हवा जड झाली. दिव्यांची ज्योत हलली. "कोणती गोष्ट, सयाली?"

तिने खोल श्वास घेतला. तिचे ओठ थरथरत होते. "लग्नाच्या आधी... एक महिन्यापूर्वी... माझ्यासोबत काहीतरी घडलं होतं. आणि..."

पुढचा भाग लवकरच...