मराठी पहिली रात्र कथा: नाशिकची लग्नरात (भाग २)

"लग्नाच्या आधी... एक महिन्यापूर्वी... माझ्यासोबत काहीतरी घडलं होतं." सयालीचा आवाज इतका हळू होता की दिव्यांची ज्योत जणू क्षणभर थांबली. त्यांची मराठी पहिली रात्र कथा त्या एका वाक्यावर येऊन अडकली.

काही मिनिटांपूर्वीपर्यंत खोलीत फक्त त्यांच्या धडधडत्या श्वासांचा आवाज होता. तिचे ओठ त्याच्या अंगावर होते, तिचे हात त्याच्या छातीवर फिरत होते. आणि आता ती अचानक मागे सरकली होती, लाल साडीचा पदर घाईघाईने छातीवर ओढून. नीलेशने तिचा चेहरा दोन्ही हातांत घेतला. "सांग," तो म्हणाला. "आज रात्री आपल्यात काहीही लपलेलं नको."

सयालीने एक खोल श्वास घेतला. तिचे डोळे पाण्याने भरले होते. "महिन्यापूर्वी... शाळेत जाताना बस खूप गर्दीची होती. मी उभी होते. माझ्या मागे एक माणूस उभा होता. त्याने मुद्दाम मला धक्का दिला. त्याचा हात माझ्या अंगावरून फिरला. मी काहीच बोलले नाही. मी फक्त गोठून गेले."

खोलीतलं वातावरण एका क्षणात बदललं. नीलेशच्या जबड्याचे स्नायू ताणले गेले. त्याच्या डोळ्यांत राग चमकला. "कोण होता तो?" त्याचा आवाज खोल आणि जड झाला. सयालीने मान हलवली. "माहित नाही. गर्दीत हरवला. पण तेव्हापासून मला स्वतःचीच लाज वाटते. जणू मीच काहीतरी चुकीचं केलं."

"तू काहीही चुकीचं केलं नाहीस." नीलेश तिच्या अगदी जवळ सरकला. त्याने तिचे दोन्ही हात आपल्या हातांत घट्ट पकडले. "ऐक, सयाली. चूक त्याची होती. शंभर टक्के त्याची. आणि आज रात्री तू मला हे सांगितलंस, याचा अर्थ तू माझ्यावर पूर्ण विश्वास ठेवतेस. यापेक्षा मोठं काहीही नाही."

तिच्या डोळ्यातून एक अश्रू ओघळून गालावर आला. त्याने तो अंगठ्याने हळूच पुसला. "मी घाबरले होते," ती कुजबुजली. "वाटलं, तुला कळलं तर तू माझ्याकडे वेगळ्या नजरेने पाहशील." नीलेश हसला, पण त्या हसण्यात वेदना होती. "मी तुझ्याकडे फक्त एकाच नजरेने पाहतो. माझ्या बायकोच्या नजरेने. आणि आजपासून त्या माणसाची आठवण या खोलीत परत येणार नाही."

मग त्याने तिला जवळ ओढलं. हा स्पर्श आधीच्या घाईगडबडीपेक्षा पूर्णपणे वेगळा होता. मंद, खोल, जणू तो तिच्या प्रत्येक भीतीवर हळूहळू मलम लावत होता. त्याचे ओठ तिच्या कपाळावर टेकले, मग डोळ्यांवर, मग गालावर उतरले. सयालीने डोळे मिटले आणि त्याच्या मिठीत विरघळून गेली.

तिच्या शरीरातली तणावाची गाठ हळूहळू सुटू लागली. तिने त्याच्या केसांत बोटं घातली आणि त्याला आणखी जवळ ओढलं. "नीलेश..." तिचा आवाज आता पूर्णपणे वेगळा होता. भीती नव्हती. फक्त ओढ होती. फक्त तो होता.

त्याने तिच्या साडीचा पदर हळूच खांद्यावरून खाली सरकवला. ब्लाऊजची बटणं एकेक करून उघडली. तिचे भरलेले गोरे स्तन त्याच्या समोर आले. त्याने त्यांना दोन्ही हातांत घेतलं, हळूच दाबलं, मग एक निप्पल तोंडात घेऊन चोखायला सुरुवात केली.

सयालीच्या तोंडून एक हलकीशी किंकाळी बाहेर पडली. तिची पाठ धनुष्यासारखी वाकली. "हो... असंच..." तिची नखं त्याच्या पाठीवर खोल रोवली गेली. त्याची जीभ तिच्या निप्पलभोवती फिरत होती, दातांनी हलकेच चावत होती.

त्याचा दुसरा हात तिच्या पोटावरून खाली सरकला. साडी, परकर सगळं बाजूला झालं. त्याची बोटं तिच्या पुच्चीवर आली. ती आधीच पूर्ण ओली झाली होती. त्याने हळूच एक बोट आत सरकवलं, मग दुसरं.

"अहह..." सयालीने त्याचा खांदा घट्ट पकडला. त्याची बोटं तिच्यात आतबाहेर होत होती, अंगठा तिच्या दाण्यावर गोल गोल फिरत होता. तिचे पाय थरथरत होते. "नीलेश, पुरे... मला... मला तू हवास."

तिने त्याला ढकलून पलंगावर झोपवलं. आता तिच्या डोळ्यांतली लाज पूर्णपणे गेली होती. तिथे फक्त एका नववधूची भूक होती. तिने त्याचा बनियान वर केला, त्याच्या छातीवर ओठ फिरवले. मग खाली सरकत त्याची चड्डी ओढून काढली.

त्याच्या मांडीवर बसून तिने त्याच्या छातीकडे पाहिलं. घामाचे थेंब त्याच्या पोटावर चमकत होते. तिने त्याच्या मांडीच्या आतल्या बाजूला ओठ फिरवले, हळूहळू वर सरकत. नीलेशने तिचे केस घट्ट पकडले. "सयाली... त्रास देऊ नकोस..." "त्रास? हा तर फक्त ट्रेलर आहे," ती खट्याळ हसली.

त्याचा लंड तिच्यासमोर ताठ उभा होता. सयालीने त्याला हातात घेतलं, हळूच हलवलं. मग तोंड उघडून त्याचा टोक आत घेतला. नीलेशच्या तोंडून एक खोल उसासा बाहेर पडला. "सयाली..."

तिची जीभ त्याच्या लंडाभोवती फिरत होती. ती हळूहळू त्याला खोलवर घेत होती, मग परत वर येत होती. तिचा एक हात त्याच्या गोट्या चोळत होता. नीलेशने तिचे केस पकडले, पण ढकललं नाही. फक्त धरून होता.

"बस... असंच..." तो कुजबुजला. तिचा वेग वाढला. तोंडातून निघणारा ओलसर आवाज खोलीत घुमत होता. त्याचं शरीर ताणलं गेलं. पण तिने अचानक थांबवलं. वर पाहून खट्याळ हसली. "अजून नाही. आज रात्री घाई नाही."

नीलेशने तिला वर ओढलं. त्याचे डोळे वासनेने लाल झाले होते. "तू मला वेड लावतेस," तो म्हणाला. त्याने तिच्या ओठांवर जोरात चुंबन घेतलं, जीभ आत घुसवली. तिच्या तोंडात त्याचीच चव होती. दोघंही एकमेकांत विरघळले.

आता नीलेशची पाळी होती. त्याने तिला पलंगावर झोपवलं, तिचे पाय दोन्ही बाजूंनी उघडले. तिची ओली पुच्ची त्याच्यासमोर होती. त्याने क्षणभर पाहिलं, मग तोंड खाली नेलं.

त्याची जीभ तिच्या दाण्यावर पडताच सयाली किंचाळली. तिने चादर मुठीत घट्ट पकडली. त्याची जीभ आत शिरत होती, बाहेर येत होती, दाण्याला चोखत होती. तिचं शरीर पलंगावर उसळत होतं. तिच्या मांड्या त्याच्या डोक्याभोवती घट्ट झाल्या.

"नीलेश... मी... मी येणार आहे..." तिचा आवाज तुटत होता. त्याने वेग वाढवला. दोन बोटं तिच्यात घुसवली, जीभ दाण्यावर फिरवत राहिला. आणि मग ते झालं. तिचं पाणी सुटलं. तिच्या शरीराला हिसके बसले. ती मोठ्याने ओरडली, मग शांत झाली. फक्त तिची छाती धडधडत होती.

तिचं शरीर अजूनही हलकेच थरथरत होतं. नीलेश तिच्या बाजूला झोपला, तिच्या पोटावर हात फिरवत. "शांत हो," तो कुजबुजला. सयालीने त्याचा हात पकडून आपल्या छातीवर ठेवला. तिचं हृदय जोरात धडधडत होतं. "तुझ्या हातात आहे ते," ती म्हणाली.

तो वर आला. तिच्या ओठांवर त्याने ओठ टेकले. तिला स्वतःचीच ओलसर चव लागली. "गोड आहेस," तो म्हणाला. सयाली हसली, धापा टाकत. तिच्या चेहऱ्यावर आता समाधान होतं. "आता माझी पाळी संपली. आता तू आत ये."

नीलेश तिच्यावर आला. त्याने तिचे पाय आपल्या खांद्यावर घेतले. त्याचा लंड तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर घासला. ती पूर्ण ओली होती, तयार होती. त्याने हळूच ढकललं.

टोक आत जाताच दोघांच्या तोंडून आवाज बाहेर पडला. "अहह..." सयालीने त्याची पाठ पकडली. तो हळूहळू खोलवर जात होता. तिची पुच्ची त्याला घट्ट पकडत होती. पूर्ण आत गेल्यावर तो क्षणभर थांबला, तिला सवय होऊ दिली.

"दुखतंय का?" त्याने विचारलं. तिने मान हलवली. तिच्या डोळ्यांत पाणी होतं, पण ते वेदनेचं नव्हतं. "नाही. फक्त... भरल्यासारखं वाटतंय. छान वाटतंय. हल."

तो हलू लागला. हळू, खोल धक्के. खोलीत फक्त त्यांच्या शरीरांचा ओलसर आवाज होता. सयालीचे पाय त्याच्या खांद्यांवर होते, तिचे स्तन प्रत्येक धक्क्याबरोबर हलत होते. तिचे हात त्याच्या दंडांवर होते.

सयालीने आपले पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले. आता तो आणखी खोलवर जात होता. त्याचे हात तिच्या स्तनांवर आले, निप्पल बोटांत धरून हलकेच ओढले. "अहह... नीलेश..." तिचं डोकं उशीवर मागेपुढे हलत होतं.

वेग वाढला. नीलेश आता जोरात आतबाहेर होत होता. "सयाली... तू... खूप घट्ट आहेस..." "हो... जोरात... अजून जोरात..." तिची नखं त्याच्या पाठीवर खोल गेली. तिला किंचित वेदना आणि प्रचंड सुख एकाच वेळी जाणवत होतं.

मग तिने त्याला थांबवलं. "थांब. आता मी वर येते." ती त्याच्यावर चढली. त्याचा लंड तिच्यात खोलवर गेला. तिने कंबर हलवायला सुरुवात केली. वरखाली... वरखाली... तिचे केस तिच्या चेहऱ्यावर येत होते. तिचे स्तन त्याच्या तोंडासमोर हलत होते.

त्याने तिचे दोन्ही स्तन हातांत घेतले, एक निप्पल चोखला. सयालीचा वेग वाढला. ती आता त्याच्यावर पूर्ण स्वार झाली होती, ताबा तिचा होता. "अहह... नीलेश... मी परत येणार आहे..." तिची कंबर वेगाने हलत होती.

तिचं दुसरं पाणी सुटलं. ती त्याच्या छातीवर कोसळली, थरथरत. तिचा श्वास धापा टाकत होता. पण तो अजून आला नव्हता. त्याने तिला अलगद पालथी केली. मागून तिची कंबर दोन्ही हातांनी पकडली.

तिने गुडघ्यांवर येऊन कंबर वर केली. तिची ओली पुच्ची त्याच्यासमोर उघडी होती. नीलेशने तिच्या नितंबावर हळूच थाप मारली. सयालीने मागे वळून पाहिलं, डोळ्यांत आव्हान होतं. "ये ना... वाट कसली पाहतोस..."

तो मागून आत शिरला. खोलवर, एका धक्क्यात. सयालीने उशी तोंडात दाबली. त्याचे धक्के आता जोरात आणि खोल होते. पलंग हलत होता. झेंडूची फुलं पलंगावरून खाली सांडली. "झव... मला झव..." ती उशीतून ओरडली.

त्याने तिचे केस एका हातात पकडले, तिला किंचित मागे ओढलं. दुसऱ्या हाताने तिचा दाणा चोळला. "मी येतोय..." त्याचा आवाज तुटला. त्याने शेवटचे काही जोरदार धक्के दिले आणि तिच्यातच गळाला. त्याचं गरम पाणी तिच्यात सांडलं. दोघंही एकाच वेळी थरथरले. मग तो तिच्या पाठीवर कोसळला. दोघंही घामाने निथळत होते.

काही मिनिटं कोणीच काही बोललं नाही. फक्त त्यांचे श्वास एकमेकांत मिसळत होते. दिव्यांच्या ज्योती मंद झाल्या होत्या. झेंडूच्या फुलांचा गोड वास खोलीत भरला होता. चादर दोघांच्या घामाने ओली झाली होती.

एक दिवा विझला होता, त्यातून धुराची बारीक रेघ वर जात होती. पलंगावर सांडलेली झेंडूची फुलं चुरगळली होती. सयालीने एक पाकळी उचलली, त्याच्या छातीवर ठेवली. "आठवण," ती म्हणाली. "या रात्रीची."

नीलेश तिच्या बाजूला झोपला. त्याने तिला जवळ ओढलं. तिचं डोकं त्याच्या छातीवर होतं. त्याच्या हृदयाचे ठोके तिला स्पष्ट ऐकू येत होते. "आता बरं वाटतंय?" त्याने हळूच विचारलं.

"हो," सयाली म्हणाली. "खूप हलकं वाटतंय. जणू महिन्याभराचं ओझं उतरलं." तिने त्याच्या छातीवर बोटाने नक्षी काढली. "आणि माहितीये? तू मला रागावला नाहीस, मला समजून घेतलंस... यासाठी मी तुझी आयुष्यभर ऋणी राहीन."

"राग? तुझ्यावर?" नीलेशने तिची हनुवटी वर केली. त्याच्या डोळ्यांत आता फक्त माया होती. "सयाली, आज तू मला जे सांगितलंस, ते सांगायला खूप धाडस लागतं. आणि त्या माणसाला... तो जर मला भेटला असता तर त्याला कळलं असतं की बाईकडे वाकड्या नजरेने पाहण्याची किंमत काय असते."

"जाऊ दे," ती म्हणाली. तिने त्याच्या ओठांवर हलकंसं चुंबन घेतलं. "आज रात्री त्याची आठवण नको. आज रात्री फक्त आपण दोघं. आणि खरं सांगू? तू मला जसं समजून घेतलंस, तसं या जगात कोणीच घेतलं नसतं."

बाहेर कुठेतरी पहाटेची चाहूल लागली होती. खिडकीच्या फटीतून फिकट उजेड आत येऊ लागला होता. सयाली उठून बसली. चादर तिच्या अंगावरून सरकली. नीलेश तिला पाहतच राहिला, डोळे न हलवता.

"काय पाहतोस असं?" तिने लाजून विचारलं, चादर छातीशी धरत. "माझ्या बायकोला पाहतोय," तो म्हणाला. "आणि विचार करतोय... काल रात्री दरवाज्याबाहेर मित्र माझी थट्टा करत होते. त्यांना वाटलं मी घाबरलोय. पण खरं तर मला माहित नव्हतं की माझी बायको इतकी धाडसी निघेल."

"धाडसी?" तिने भुवई उंचावली. "दार लावून घेणारी, स्वतः पुढाकार घेणारी, आणि सगळ्यात महत्त्वाचं... काहीही न लपवता सगळं सांगून टाकणारी." दोघंही हसले. त्या हसण्यात आता कोणताही ताण नव्हता.

सयाली त्याच्या मांडीवर डोकं ठेवून आडवी झोपली. तिची बोटं त्याच्या हातात होती. "नीलेश, एक सांगू? आज रात्री जे झालं... ते फक्त शरीराचं नव्हतं. मला वाटतं, आज आपण खरंच एकमेकांचे झालो. ती बसवाली भीती... ती आज इथेच मेली."

"हो," तो म्हणाला. त्याने तिच्या केसांतून हात फिरवला. "आणि ऐक... उद्यापासून त्या गोष्टीचा विचारही करायचा नाही. ती रात्र संपली. आपली रात्र सुरू झाली. प्रॉमिस?"

"प्रॉमिस." तिने त्याचा हात घट्ट पकडला. बाहेर पक्ष्यांची किलबिल सुरू झाली होती. नाशिकची पहाट खिडकीतून आत डोकावत होती. खोलीत आता फक्त शांतता होती, आणि दोन जीवांची एक झालेली धडधड.

"उद्या सकाळी आई विचारेल, रात्र कशी गेली," सयाली म्हणाली, डोळे मिटूनच. नीलेश हसला. "सांग, स्वप्नासारखी." "स्वप्न नाही," ती म्हणाली. "स्वप्नापेक्षा खरी."

सयालीने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं, डोळे मिटले. "मग... आता खरंच लग्नरात संपली?" नीलेश हसला. त्याने तिला आणखी घट्ट मिठीत घेतलं. "संपली? वेडी आहेस का... आता तर खरी सुरुवात झाली."