मराठी झवाझवी कथा: दूधवाली सुरेखाची सकाळ

निखिलने दरवाजा उघडताच सुरेखाच्या हातातलं दुधाचं भांडं थोडं हललं आणि दोन थेंब तिच्या ब्लाऊजवर पडले। ही मराठी झवाझवी कथा तिथूनच सुरू झाली, त्या दोन थेंबांपासून।

"आज उशीर केलास, सुरेखा वहिनी।" तो हसला, त्याची नजर त्या ओल्या डागावर खिळली। "दूध सांडवतेस आणि वर मलाच घाई करतेस।"

सुरेखाने भांडं सावरलं, पण तिच्या छातीवरचा ओला डाग लपवता आला नाही। "गिऱ्हाईक वाढलेत, निखिल। तुझ्यासारखी रिकामटेकडी नाही मी।"

"रिकामटेकडा?" निखिलने दरवाजाचा आधार घेतला, त्याचं टीशर्ट खांद्यावरून थोडं सरकलं होतं। "मी तर तुझीच वाट बघत होतो। सकाळची सुरुवात तुझ्या चेहऱ्याशिवाय होत नाही माझी।"

तिच्या पोटात काहीतरी हललं। गेल्या तीन महिन्यांपासून हा खेळ चालला होता। रोज सकाळी सात वाजता, चाळीच्या तिसऱ्या मजल्यावरचा हा दरवाजा, आणि निखिलची हीच नजर। जी नजर दुधापेक्षा जास्त काहीतरी मागत होती।

"दूध घे आणि आत जा। आई वाट बघत असेल।" सुरेखा म्हणाली, पण तिचा आवाज थोडा थरथरला।

"आई देवळात गेलीये।" निखिल एक पाऊल पुढे आला। त्याच्या श्वासाचा वास तिच्या चेहऱ्यावर आला। साबण आणि सकाळ। "आणि तू... तू आज खूप छान दिसतेस।"

सुरेखाचं हृदय धडधडलं। तिचा नवरा मुंबईला होता, महिन्यातून दोन दिवस येणारा। तीस वर्षांची बाई, शरीरात आग, आणि कोणी विझवणारं नाही। गेल्या कित्येक रात्री ती एकटीच... तिने विचार झटकला।

"निखिल, हे बरोबर नाही।" ती म्हणाली, पण तिचे पाय हलले नाहीत।

"काय बरोबर नाही?" त्याने भांडं तिच्या हातातून घेतलं आणि बाजूच्या टेबलावर ठेवलं। त्याची बोटं तिच्या बोटांना लागली। "मी फक्त म्हणतोय की तू छान दिसतेस। यात वाईट काय?"

त्याची बोटं तिच्या हातावरच राहिली। सुरेखाने हात मागे घेतला नाही। त्या स्पर्शात वीज होती।

"तुझी आई येईल।" ती कुजबुजली।

"देवळातून यायला तिला अजून तासभर लागेल।" निखिलचा आवाज खोल झाला। "आणि सुरेखा... मला माहितीये तूही हेच विचार करतेस। रोज।"

तिचा श्वास अडखळला। "काय विचार करते मी?"

"हेच।" त्याने तिच्या गालावरून एक बोट फिरवलं। "जे मी विचार करतो।"

सुरेखाच्या शरीरातली आग आता लपवता येत नव्हती। तिने दरवाजाकडे पाहिलं। चाळ शांत होती। सकाळचे सात वाजले होते, सगळे कामावर गेलेले।

"फक्त... फक्त थोडा वेळ।" ती म्हणाली, आणि तो क्षण सगळं बदलून गेला।

निखिलने तिला आत ओढलं आणि दरवाजा बंद केला। कडीचा आवाज तिच्या कानात घुमला। आता मागे वळणं नव्हतं।

त्याने तिला भिंतीला टेकवलं। त्याचे ओठ तिच्या ओठांवर आले, आधी हळू, मग जोरात। सुरेखाने त्याला घट्ट धरलं। किती महिने झाले होते तिने असं काही अनुभवलं नव्हतं। तिची जीभ त्याच्या जिभेला भिडली, आणि तिच्या तोंडातून एक उसासा बाहेर पडला।

त्याचा एक हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकला, तिच्या नितंबावर घट्ट बसला। सुरेखाने त्याला आणखी जवळ ओढलं। त्यांच्यात हवा शिल्लक नव्हती। फक्त उष्णता।

"तुझा वास..." निखिल तिच्या मानेत तोंड खुपसून म्हणाला। "दूध आणि... आणि काहीतरी गोड।"

"गोड?" तिने त्याचे केस ओढले, हलके। "मग चाखून बघ।"

त्याने तिच्या मानेवर चावा घेतला, लाल डाग उठेपर्यंत। सुरेखा कण्हली। "निखिल... डाग राहील..."

"राहू दे।" तो म्हणाला। "म्हणजे तुला आठवण राहील।"

"सुरेखा..." निखिल कुजबुजला, त्याचे हात तिच्या कमरेवर। "तू खूप... खूप हवीशी वाटतेस।"

तिच्या ब्लाऊजवरचा दुधाचा डाग अजून ओलाच होता। निखिलने त्या डागावर बोट ठेवलं। "बघ, दूध सांडलंस।" तो हसला, आणि मग त्याने त्या ओल्या कापडावरूनच तिच्या छातीला स्पर्श केला।

सुरेखा थरथरली। "निखिल... हळू..."

"का हळू?" त्याने तिच्या कानात कुजबुजलं, त्याचे दात तिच्या कानाच्या पाळीवर। "इतके दिवस वाट बघितली। आता हळू नाही।"

त्याने तिच्या ब्लाऊजची बटणं उघडायला सुरुवात केली। एक, दोन, तीन। सुरेखाचा श्वास वाढत गेला। तिने त्याला थांबवलं नाही। उलट तिने त्याचं टीशर्ट वर ओढलं।

त्याची छाती समोर आली। तरुण, घट्ट, घामाचे थेंब। सुरेखाने त्याच्या छातीवर हात फिरवला, आणि निखिलने डोळे मिटले।

"तुझे हात..." तो म्हणाला। "खूप दिवसांपासून या हातांची वाट बघत होतो।"

सुरेखाने त्याला ढकलत खोलीत नेलं। पलंगावर बसवलं। मग ती त्याच्यासमोर उभी राहिली आणि तिने स्वतःच उरलेली बटणं उघडली। ब्लाऊज खाली पडलं।

निखिलची नजर तिच्या शरीरावर फिरली। "परफेक्ट।" तो म्हणाला। "एकदम परफेक्ट।"

ती त्याच्या मांडीवर बसली। त्याचा लंड तिच्या साडीवरूनच तिला जाणवला। कडक, तापलेला। सुरेखाने हालचाल केली, आणि निखिलने उसासा टाकला।

"वहिनी..." तो म्हणाला। "तू मला वेड लावतेस।"

"मग वेडाच हो।" सुरेखाने त्याचे ओठ चावले। तिच्या आतली बाई आता पूर्ण जागी झाली होती। लाज, भीती, सगळं गेलं होतं। फक्त आग उरली होती।

निखिलने तिची साडी सोडवायला सुरुवात केली। पदर खाली आला, मग साडीचा घोळ। सुरेखा आता फक्त परकर आणि चोळीत होती।

त्याने तिला पलंगावर झोपवलं। त्याचे ओठ तिच्या मानेवरून खाली सरकले। खांदा, छातीचा वरचा भाग... त्याने तिचा परकर वर सरकवला।

सुरेखाच्या मांड्या थरथरत होत्या। "निखिल, प्लीज..."

"काय प्लीज?" त्याने तिच्या मांडीवर चावा घेतला, हळू। "सांग ना, काय हवंय तुला?"

तिच्या तोंडून शब्द फुटत नव्हते। तिने फक्त त्याचं डोकं खाली दाबलं। निखिल हसला।

"असं।" तो म्हणाला, आणि त्याची जीभ तिच्या चूतीवर आली।

सुरेखाने पलंगाची चादर घट्ट धरली। त्याची जीभ... इतकी वर्षं नव्हतं अनुभवलं तिने हे। तिचा नवरा कधी असं करत नसे। ही... ही वेगळीच दुनिया होती।

तिच्या चूतीतून पाणी यायला लागलं। निखिल ते चाटत होता, आवाज करत। "खूप गोड आहेस तू, सुरेखा।" तो मध्ये मध्ये म्हणायचा।

"बस कर... मी..." तिचं शरीर कमानदार झालं। पहिलं पाणी तिचं निखिलच्या तोंडातच निघालं। ती ओरडली, पण तिने उशी तोंडावर दाबली।

निखिल वर आला, त्याचे ओठ ओले। त्याने तिला किस केलं, आणि तिला स्वतःची चव लागली।

"आता माझी पाळी।" सुरेखा म्हणाली, आणि तिने त्याला खाली ढकललं।

तिने त्याची पँट उघडली। त्याचा लंड बाहेर आला। लांब, जाड, टोकावर थेंब। सुरेखाने त्याला हातात घेतलं। गरम। धडधडतं।

तिने त्यावरून हात वरखाली केला। निखिलने डोळे मिटले, त्याचे हात तिच्या केसांत। "हो... असंच... सुरेखा..."

मग तिने त्याला तोंडात घेतलं। निखिलच्या तोंडून आवाज आला। "अरे बापरे..."

सुरेखा अनुभवी होती। तिला माहित होतं काय करायचं। तिची जीभ त्याच्या लंडाच्या टोकावर फिरली, मग ती खोलवर गेली। निखिलची बोटं तिच्या केसांत घट्ट झाली।

ती थांबली, वर पाहिलं, आणि खोडकरपणे हसली। "काय झालं? श्वास रोखलास?"

"तू... तू हे कुठे शिकलंस?" निखिलचा आवाज घोगरा झाला होता।

"बाईला सगळंच येतं, निखिल।" तिने त्याच्या लंडावर हलकासा चावा घेतला, अगदी हलका। "फक्त शिकवणारा हवा।"

"मग आज मी तुझा विद्यार्थी।" तो म्हणाला। "शिकव।"

सुरेखाने त्याला पुन्हा तोंडात घेतलं, यावेळी खोलवर। तिचा एक हात त्याच्या गोट्यांवर होता, हलकासा दाब देत। निखिलच्या मांड्या थरथरायला लागल्या।

"सुरेखा... बस... मी खरंच..." त्याचा आवाज तुटला।

तिने त्याला सोडलं, ओठ पुसले। "अजून नाही म्हणलं ना।" तिच्या डोळ्यात आग होती। "आज मी ठरवेन कधी काय होईल।"

"सुरेखा, मी... मी येणार आहे..." तो म्हणाला।

तिने त्याला सोडलं। "अजून नाही।" ती म्हणाली, डोळ्यात खोडकर चमक। "आधी माझी पाळी पूर्ण होऊ दे।"

ती त्याच्यावर चढली। तिने त्याचा लंड धरला आणि स्वतःच्या चूतीवर ठेवला। हळूहळू ती खाली बसली।

तो तिच्यात शिरला। सुरेखाने डोळे मिटले। इतका भरलेला... इतका खोल... तिने उसासा टाकला। "हो..."

निखिलने तिची कंबर धरली। "हलू नकोस अजून।" तो म्हणाला। "फक्त... फक्त अशीच राहा।"

काही क्षण ते असेच राहिले। एकमेकांत। मग सुरेखाने हालचाल सुरू केली। वरखाली। हळू, मग जोरात।

पलंग करकरायला लागला। सुरेखाचे केस हवेत उडत होते। तिच्या तोंडून आवाज येत होते जे तिने कधी काढले नव्हते।

"जोरात... जोरात कर..." ती म्हणाली।

निखिलने तिला उलटं केलं। आता तो वर। त्याने तिच्या मांड्या उचलल्या खांद्यावर, आणि खोलवर धक्के द्यायला सुरुवात केली।

सुरेखाच्या डोळ्यांत पाणी आलं। आनंदाचं। "निखिल... तू... तू खूप..."

"मी काय?" त्याने धक्का देत विचारलं।

"खूप चांगला... आहेस..." तिचं वाक्य तुटलं, कारण दुसरं पाणी तिचं येत होतं।

तिचं शरीर थरथरलं। निखिल थांबला नाही। तो चालूच राहिला, तिच्या पाण्यातच।

"आता... आता तू..." सुरेखा म्हणाली।

निखिलचा वेग वाढला। त्याचे धक्के खोल, जोरात। मग त्याने तिला घट्ट धरलं आणि त्याचं पाणी तिच्यातच निघालं। तो तिच्यावरच कोसळला, दोघं घामाघूम।

काही मिनिटं कोणी काही बोललं नाही। फक्त श्वासांचे आवाज। सुरेखाच्या छातीवर निखिलचं डोकं होतं, त्याचा श्वास तिच्या त्वचेवर।

"थकलास?" तिने विचारलं, त्याच्या केसांत बोटं फिरवत।

"तुझ्यासोबत? कधीच नाही।" तो म्हणाला, वर बघत। त्याच्या डोळ्यात अजूनही भूक होती।

सुरेखा उठली। तिने त्याचा हात धरला आणि त्याला बाथरूमकडे नेलं। "ये।"

बाथरूम छोटं होतं। निखिलने तिला भिंतीला टेकवलं, तिची एक मांडी उचलली। सुरेखाने त्याची मान धरली।

"इथे?" ती कुजबुजली, पण तिच्या आवाजात नकार नव्हता।

"इथेच।" तो तिच्यात शिरला, उभ्या उभ्या। सुरेखाने तोंडावर हात ठेवला, आवाज दाबायला।

पाण्याच्या नळाचा आवाज, त्यांचे श्वास, तिच्या बांगड्यांची किनकिन। सगळं मिळून एक संगीत झालं होतं। निखिलचे धक्के लहान पण खोल होते।

"लवकर... आई यायच्या आत..." सुरेखा म्हणाली।

"मग धर घट्ट।" त्याने तिला उचललंच। तिच्या मांड्या त्याच्या कमरेभोवती। सुरेखाने त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवलं।

दुसरं पाणी तिचं तिथेच निघालं, त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून, गप्प। तिचं शरीर थरथरलं, आणि निखिलने तिला खाली ठेवलं नाही, घट्ट धरून ठेवलं।

"आता बस।" ती हसली, घाम पुसत। "नाहीतर तुझी आई येईल आणि आपण दोघं इथेच सापडू।"

"सापडलो तर?" निखिल म्हणाला, डोळा मारत। "म्हणेन, दूधवाली दूध द्यायला आली होती।"

सुरेखा खळखळून हसली। किती दिवसांनी ती अशी हसली होती।

काही मिनिटं कोणी काही बोललं नाही। फक्त श्वासांचे आवाज।

"सुरेखा..." निखिल म्हणाला। "हे... हे चूक होतं का?"

सुरेखाने त्याच्या केसांत हात फिरवला। "चूक?" ती हसली। "माझ्या आयुष्यातली सगळ्यात बरोबर गोष्ट होती ही।"

तो वर बघून हसला। "उद्या... उद्या दूध आणशील ना?"

"रोज आणेन।" ती म्हणाली, आणि त्याच्या ओठांवर एक छोटंसं चुम्बन दिलं। "पण उद्या दूध सांडणार नाही। वचन।"

"सांडलंस तरी चालेल।" निखिल म्हणाला, डोळा मारत। "मला सांडलेलं दूध आवडतं।"

सुरेखा हसली, उठली, आणि तिची साडी नेसायला लागली। आरशात तिने स्वतःला पाहिलं। गाल लाल, डोळ्यात चमक, ओठ सुजलेले। किती दिवसांनी ती अशी दिसली होती।

तिने दुधाचं भांडं उचललं। "आणि हो..." ती दरवाजात थांबली। "तुझ्या आईला सांगू नकोस की दूध उशिरा आलं।"

"सांगणार नाही।" निखिल म्हणाला। "पण तिला सांगेन की दूधवाली आता रोज वेळेवर येईल।"

सुरेखा जिना उतरताना हसत होती। सकाळची हवा, पक्ष्यांचे आवाज, आणि तिच्या शरीरात अजूनही धडधडणारी आठवण। आजची सकाळ... आजची सकाळ वेगळी होती।

खालच्या मजल्यावरची काकू भेटली। "काय सुरेखा, आज उशीर?"

"हो काकू, गिऱ्हाईक जास्त।" सुरेखा म्हणाली, चेहरा सरळ ठेवत। पण आतून ती हसत होती। काकूंना काय माहित, हा उशीर किती गोड होता।

आणि उद्याची सकाळ? तिच्या ओठांवर हसू आलं। उद्या ती लवकर येणार होती। खूप लवकर। दुधाचं भांडं भरलेलं, आणि मनही।