தமிழ் அக்கா ஊள் கதை: கணவர் வருவதற்கு முன் - பாகம் 2

"Flight landed early. Reaching home in 2 hours." அந்த மெசேஜைப் பார்த்ததும் கார்த்திக்கின் ரத்தம் உறைந்தது. இந்தத் தமிழ் அக்கா ஊள் கதையின் இரண்டாம் பாகம் தொடங்குகிறது அந்த ஒரு நொடியில் தான். மோட்டார் ரூமின் மங்கிய வெளிச்சத்தில், அவர்கள் இருவரும் நிர்வாணமாக, வியர்வையில் நனைந்து நின்றிருந்தார்கள், அவள் கையில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த போனின் திரையில் அவள் கணவனின் பெயர் மின்னிக்கொண்டிருந்தது.

அனிதாவின் முகம் வெளுத்துப் போனது. "சுரேஷ்... ரெண்டு மணி நேரத்துல வீட்டுக்கு வந்துடுவார்," என்றாள் அவள், குரல் நடுங்க. அந்த வார்த்தைகள் மோட்டார் ரூமின் சிறிய அறைக்குள் கனமாக இறங்கின. கார்த்திக் உடனே அவளைப் பிடித்துக்கொண்டான். "பயப்படாதே, அனிதா. ரெண்டு மணி நேரம் இருக்கு. நாம சமாளிச்சுடலாம்," என்றான், ஆனால் அவன் குரலிலும் பதற்றம் இருந்தது.

"டிரஸ் போடு, சீக்கிரம்," என்றாள் அவள், தரையில் கிடந்த புடவையை எடுத்துக்கொண்டு. அவள் கைகள் நடுங்கினாலும், அவள் செயலில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது. கார்த்திக் தன் சட்டையையும் பேண்ட்டையும் அவசரமாக அணிந்துகொண்டான். அவள் புடவையைச் சுற்றிக்கொண்டு, பிளவுஸின் கொக்கிகளைப் போட்டுக்கொண்டாள். கண்ணாடி இல்லாத அறையில், அவர்கள் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு, தங்கள் தோற்றத்தைச் சரிபார்த்துக்கொண்டார்கள்.

"கேளு," என்றாள் அனிதா, அவன் கையைப் பிடித்து. "நான் முதல்ல இறங்குறேன். நீ அஞ்சு நிமிஷம் கழிச்சு வா. யாராவது கேட்டா, கொடி கட்ட உதவி செஞ்சேனு சொல்லு." கார்த்திக் தலையசைத்தான். "அப்புறம், உன் போன்ல என் நம்பரை டெலிட் பண்ணிடு. மெசேஜ் எதுவும் அனுப்பாதே, நான்தான் அனுப்புவேன்." அவள் அவன் கன்னத்தில் வேகமாக முத்தமிட்டாள். "பயப்படாதே, சரியா?"

அவள் மோட்டார் ரூமின் கதவைத் திறந்து, மொட்டை மாடியைப் பார்த்தாள். யாரும் இல்லை. அவள் வேகமாகப் படிக்கட்டில் இறங்கினாள். கார்த்திக் கதவை மூடிவிட்டு, அந்தச் சிறிய அறையில் தனியாக நின்றான். அவன் இதயம் இன்னும் படபடவென அடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் தன் போனை எடுத்து, அனிதாவின் நம்பரை டெலிட் செய்தான். பிறகு ஆழமாக மூச்சு விட்டான்.

அஞ்சு நிமிஷம் கழித்து, அவனும் மாடியில் இருந்து இறங்கினான். படிக்கட்டில் யாரும் இல்லை. அவன் தன் மூன்றாவது மாடி வீட்டுக்குள் நுழைந்து, கதவை மூடினான். அவன் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தான். உதடுகள் சிவந்திருந்தன, கழுத்தில் ஒரு சிவப்புத் தழும்பு. அவன் உடனே கழுத்தைத் துடைத்து, சட்டையின் காலரை உயர்த்தினான்.

கீழே, இரண்டாவது மாடியில், அனிதா தன் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், முதலில் செய்தது குளியலறைக்கு ஓடியதுதான். அவள் முகத்தைக் கழுவி, தலைமுடியைச் சரி செய்து, புதிய புடவை மாற்றிக்கொண்டாள். பிறகு சமையலறைக்கு ஓடி, அடுப்பைப் பற்றவைத்தாள். சுரேஷுக்குப் பிடித்த சாம்பார் சாதம், உருளைக்கிழங்கு பொரியல். வீடு முழுவதும் சமையல் வாசனை பரவத் தொடங்கியது, சாதாரண வீட்டின் வாசனை.

அப்போது அவள் போன் அதிர்ந்தது. சுரேஷிடம் இருந்து: "Cab la irukken. Traffic kammi, 1.5 hours la vandhuduven." அவள் போனைப் பார்த்துக்கொண்டே, சமையலறையில் நின்றாள். ஒன்றரை மணி நேரம். அவள் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது, அது அவளை அதிர வைத்தது. ஒன்றரை மணி நேரம் இருக்கிறது. கார்த்திக் மேலே இருக்கிறான். இது கடைசி வாய்ப்பாக இருக்கலாம்.

அவள் கை தானாக போனை எடுத்தது. கார்த்திக்கின் நம்பரை அவள் டெலிட் செய்யவில்லை, மனதில் இருந்தது. அவள் டைப் செய்தாள்: "1.5 hours. En veetuku va. Back door." அவள் மெசேஜை அனுப்பிவிட்டு, போனை வைத்தாள். அவள் இதயம் படபடத்தது. இது பைத்தியக்காரத்தனம் என்று அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவள் உடம்பு இன்னும் கார்த்திக்கைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

மூன்றாவது மாடியில், கார்த்திக் மெசேஜைப் பார்த்ததும், அவன் மூச்சு நின்றது. "1.5 hours. En veetuku va. Back door." அவன் ஒரு கணம் தயங்கினான். இது ஆபத்து. சுரேஷ் எந்த நேரத்திலும் வரலாம். ஆனால் அவன் கால்கள் தானாக நகர்ந்தன. அவன் கதவைத் திறந்து, படிக்கட்டில் இறங்கினான், ஆனால் முன் கதவுக்குப் பதிலாக, பின்பக்கப் படிக்கட்டை நோக்கி நடந்தான்.

அவள் சமையலறையில் நின்று, ஜன்னல் வழியாகத் தெருவைப் பார்த்தாள். டாக்ஸி எதுவும் தெரியவில்லை. அவள் அடுப்பைக் குறைத்து வைத்துவிட்டு, வீட்டின் முன் கதவை உள்ளே இருந்து தாழ் போட்டாள். யாராவது வந்தால், கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்கும், அதற்குள் அவர்கள் சமாளித்துவிடலாம் என்று அவள் கணக்குப் போட்டாள். அவள் கைகள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன, ஆனால் அவள் உடம்பு ஒரு விதமான பரபரப்பில் இருந்தது, ஆபத்தும் ஆசையும் கலந்த பரபரப்பு.

மூன்றாவது மாடியில், கார்த்திக் தன் வீட்டின் கதவை மெதுவாக மூடிவிட்டு, பின்பக்கப் படிக்கட்டில் இறங்கினான். ஒவ்வொரு அடியும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாக இருந்தது. யாராவது பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற பயம். ஆனால் படிக்கட்டு அமைதியாக இருந்தது. மதிய வெயிலில் எல்லோரும் வீட்டுக்குள் இருந்தார்கள். அவன் அனிதாவின் பின் கதவை அடைந்தான்.

அனிதாவின் வீட்டின் பின் கதவு திறந்திருந்தது. அவன் உள்ளே நுழைந்ததும், அவள் அங்கேயே நின்றிருந்தாள். சமையலறையில் அடுப்பில் சாதம் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது, வீடு முழுவதும் சாம்பார் வாசனை. அவள் அவனைப் பார்த்தாள், கண்களில் ஒரு வெறி. "நேரம் இல்லை," என்றாள் அவள், அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு குளியலறைக்குச் சென்றாள்.

குளியலறையின் கதவை அவள் மூடினாள். தாழ் போடும் சத்தம். அவள் அவனைச் சுவரோரம் தள்ளி, அவன் உதடுகளில் விழுந்தாள். இந்த முத்தம் மோட்டார் ரூமில் இருந்ததை விட வேகமாக, வெறித்தனமாக இருந்தது. அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்து சுழன்றது. அவன் கைகள் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து, அவளைத் தன் மேல் அழுத்தின.

"சீக்கிரம்," என்று மூச்சிரைத்தாள் அவள், அவன் சட்டையின் பொத்தான்களைக் கிழிப்பது போலக் கழற்றிக்கொண்டே. அவன் அவள் புடவையின் முந்தானையை இழுத்தான், அது தரையில் விழுந்தது. அவள் பிளவுஸின் கொக்கிகள் ஒவ்வொன்றாக விடுபட்டன. அவன் அவள் மார்பகங்களைப் பிடித்தான், அவை அவன் உள்ளங்கையில் நிறைந்தன. அவன் ஒரு காம்பை வாயில் எடுத்து, கடித்து, உறிஞ்சினான். அவள் அவன் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்தாள், "ஆஹ்!" என்று முனகினாள்.

அவன் கைகள் அவள் முதுகில் இறங்கி, அவள் இடுப்பைப் பிடித்தன. அவள் தோல் சூடாகவும், மென்மையாகவும் இருந்தது, வியர்வையில் லேசாக ஈரமாக. அவன் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டான், கீழே இறங்கி, அவள் தோள்பட்டையில் நாக்கால் வருடினான். அவள் தலையைப் பின்னால் சாய்த்தாள். "உன் வாசனை," என்று மூச்சிரைத்தான் அவன், "என்னைப் பைத்தியமாக்குது."

"அப்புறம் பேசலாம்," என்றாள் அவள், அவன் முகத்தைத் தன் மார்பகங்களுக்கு இழுத்து. அவன் மற்றொரு மார்பகத்தை வாயில் எடுத்தான், நாக்கால் காம்பைச் சுற்றி வட்டமிட்டான். அவள் உடம்பு அவன் மேல் அழுந்தியது. அவள் கை கீழே சென்று, அவன் பேண்ட்டுக்கு மேல் அவன் சுண்ணியைப் பிடித்து அழுத்தினாள். அவன் முனகினான், அவள் கையை இன்னும் அழுத்தினாள்.

அவள் அவன் பேண்ட்டின் ஜிப்பை இறக்குவதற்கு முன், அவன் அவளைச் சுவரோரம் தள்ளி, அவள் உதடுகளைக் கடித்தான். அவள் அவன் கீழ் உதட்டைக் கடித்துத் திருப்பிக் கொடுத்தாள். அவர்கள் இருவரின் மூச்சும் வேகமாக இருந்தது. குளியலறையின் குழாயில் இருந்து தண்ணீர் சொட்டும் சத்தம் மட்டுமே அந்த அமைதியை உடைத்தது.

அவள் அவன் பேண்ட்டின் ஜிப்பை இறக்கி, அவன் சுண்ணியை வெளியே எடுத்தாள். அது ஏற்கனவே முழுவதுமாக விறைத்திருந்தது. அவள் மண்டியிட்டு, அதை வாயில் எடுத்துக்கொண்டாள். அவள் தலை முன்னும் பின்னும் வேகமாக அசைந்தது. அவன் சுவரில் சாய்ந்து, அவள் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டான். அவள் வாயின் சூடு, அவள் நாக்கின் அசைவு, எல்லாம் அவனைப் பைத்தியமாக்கியது.

"போதும்," என்றான் அவன், அவளை எழுப்பி. அவன் அவள் புடவையை முழுவதுமாக அவிழ்த்து வீசினான். அவள் உள்ளாடையைக் கீழே இறக்கிவிட்டான். அவள் புண்டை ஏற்கனவே ஈரமாக மின்னிக்கொண்டிருந்தது. அவன் விரல் உள்ளே நுழைந்ததும், அவள் உடம்பு துள்ளியது. "கார்த்திக்!" அவன் விரல் வேகமாக நகர்ந்தது, அவள் ஈரம் அவன் கையை நனைத்தது.

அவன் அவளைத் திருப்பி, குளியலறையின் சுவரில் கைகளை வைக்கச் சொன்னான். அவள் குனிந்து நின்றாள். அவன் பின்னால் இருந்து அவள் உள்ளே நுழைந்தான், ஒரே உந்தலில் முழுவதுமாக. அவள் வாயை மூடிக்கொண்டு முனகினாள், சத்தம் வெளியே கேட்கக் கூடாது என்று. அவன் வேகமாக இயங்கத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு உந்தலும் ஆழமாக, அவசரமாக. அவள் பிட்டங்கள் அவன் இடுப்பில் மோதின.

அவன் ஒரு கையால் அவள் மார்பகத்தைப் பிடித்துப் பிசைந்தான், மறுகையால் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து இழுத்தான். அவள் உள்ளே சூடாகவும், இறுக்கமாகவும் இருந்தாள். "வேகமா," என்று கிசுகிசுத்தாள் அவள். "சுரேஷ் வர்றதுக்குள்ள..." அவன் வேகத்தைக் கூட்டினான். குளியலறையின் சிறிய அறைக்குள் அவர்கள் மூச்சிரைப்பும், உடம்புகள் மோதும் சத்தமும் எதிரொலித்தன.

"நான் வரப் போறேன்," என்று மூச்சிரைத்தான் அவன். "எனக்குள்ளேயே விடு," என்றாள் அவள், திரும்பிப் பார்த்து. "சீக்கிரம்!" அவன் இன்னும் வேகமாக இயங்கினான், பிறகு அந்தக் கணம் வந்தது. அவன் உடம்பு இறுகியது, அவன் தண்ணீரை அவள் உள்ளே விட்டான். அவளும் அதே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைந்தாள், உடம்பு நடுங்க, வாயை மூடிக்கொண்டு கத்தினாள்.

இருவரும் மூச்சிரைத்துக்கொண்டு நின்றனர். அவன் மெதுவாக வெளியே வந்தான். அவள் திரும்பி அவனை அணைத்துக்கொண்டாள், அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். "இது கடைசி இல்லை," என்று கிசுகிசுத்தாள் அவள். "இது தொடக்கம்." அவன் அவள் கண்களைப் பார்த்தான், தலையசைத்தான்.

அப்போது, வெளியே கதவு தட்டும் சத்தம். டக்... டக்... டக். இருவரும் உறைந்து நின்றனர். அனிதாவின் முகம் வெளுத்தது. "சுரேஷ்?" என்று கிசுகிசுத்தான் கார்த்திக். அவள் காதைக் கதவில் வைத்துக் கேட்டாள். வெளியே ஒரு குரல்: "அனிதா அக்கா, நான்தான், கீழ் வீட்டு மீனா. சர்க்கரை கொஞ்சம் தர்றீங்களா?"

அனிதா நிம்மதியாக மூச்சு விட்டாள். "இதோ வர்றேன், மீனா!" என்று கத்தினாள். அவள் கார்த்திக்கைப் பார்த்தாள். "நீ இங்கேயே இரு, சத்தம் போடாதே." அவள் வேகமாகப் புடவையைச் சுற்றிக்கொண்டு, குளியலறைக் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றாள். கார்த்திக் குளியலறையில், அரை நிர்வாணமாக, மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றான்.

வெளியே, அனிதா சர்க்கரை டப்பாவை எடுத்து, கதவைத் திறந்தாள். "மீனா, இந்தா," என்றாள், சிரித்துக்கொண்டே. மீனா சர்க்கரையை வாங்கிக்கொண்டு, "அக்கா, சமையல் வாசனை சூப்பரா இருக்கு! அண்ணன் வர்றாரா?" என்றாள். "ஆமா, இன்னிக்கு வர்றார்," என்றாள் அனிதா, சாதாரணமாக. மீனாவின் கண்கள் வீட்டுக்குள் அலைந்தன. "வீட்ல யாராவது வந்திருக்காங்களா, அக்கா? செருப்பு ஒண்ணு வாசல்ல கிடக்கு."

அனிதாவின் இதயம் ஒரு நொடி நின்றது. வாசலில் கார்த்திக்கின் ஒரு செருப்பு கிடந்தது, அவசரத்தில் அவன் உள்ளே வரும்போது கழற்றிப் போட்டது. அவள் உடனே சிரித்தாள், "அது சுரேஷோட பழைய செருப்பு, தூக்கிப் போட மறந்துட்டேன்," என்றாள். மீனா தலையசைத்துவிட்டுச் சென்றாள். அனிதா கதவை மூடியதும், அவள் நெற்றியில் வியர்வை. அவள் செருப்பை எடுத்து உள்ளே வைத்துவிட்டு, குளியலறைக்கு ஓடினாள்.

"போயிட்டா," என்றாள் அவள், கார்த்திக்கைப் பார்த்து. அவன் ஏற்கனவே டிரஸ் போட்டுக்கொண்டிருந்தான். "நீ இப்பவே போகணும்," என்றாள் அவள், அவசரமாக. "சுரேஷ் எந்த நிமிஷமும் வரலாம்." கார்த்திக் தலையசைத்தான். அவன் அவளை இறுக்கமாக அணைத்து, அவள் உதடுகளில் ஆழமாக முத்தமிட்டான். அந்த முத்தத்தில் பயமும், நன்றியும், அடங்காத ஆசையும் கலந்திருந்தன. "நாளைக்கு," என்றான் அவன், அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு.

அவன் பின் கதவு வழியாக வெளியேறி, பின்பக்கப் படிக்கட்டில் ஏறி, தன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். அவன் கதவை மூடிய சில நிமிடங்களில், கீழே முன் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. சுரேஷ் வந்துவிட்டார். கார்த்திக் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தான். ஒரு டாக்ஸி வீட்டு வாசலில் நின்றது, சுரேஷ் சூட்கேஸுடன் இறங்கினார். அனிதா கதவைத் திறந்தாள், முகத்தில் பெரிய சிரிப்பு.

"சுரேஷ்!" என்று அவள் அவரை அணைத்துக்கொண்டாள். சுரேஷ் அவளைச் சுற்றி வளைத்து, "என்னடா, சர்ப்ரைஸ்!" என்றார். கார்த்திக் மேலே இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அனிதாவின் முகத்தில் எந்தப் பதற்றமும் இல்லை, சாதாரண மனைவியின் மகிழ்ச்சி மட்டுமே. அவன் வியந்தான், அவள் எவ்வளவு திறமையாக நடிக்கிறாள் என்று.

சுரேஷ் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், "அட, சமையல் வாசனை! என் அனிதா சமையலை மிஸ் பண்ணிட்டேன்," என்றார். அனிதா சிரித்தாள், "கை கழுவிட்டு வாங்க, சாப்பாடு ரெடி." கார்த்திக் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் மனதில் ஒரு விதமான பொறாமையும், அதே நேரத்தில் நிம்மதியும் இருந்தது. சுரேஷ் எதுவும் சந்தேகிக்கவில்லை. அவர்கள் தப்பித்துவிட்டார்கள்.

சுரேஷ் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, அனிதா அவருக்குப் பரிமாறினாள். "துபாய்ல சாப்பாடு எப்படி?" என்று கேட்டாள். "உன் கை சாப்பாட்டுக்கு ஈடு இல்லை," என்றார் சுரேஷ். அனிதா புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் ஒரு ரகசியம் இருந்தது, அது அவளுக்கும் கார்த்திக்குக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்.

அன்று இரவு, கார்த்திக் தன் வீட்டில் உட்கார்ந்து, லேப்டாப்பைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான், ஆனால் எதுவும் அவன் மனதில் பதியவில்லை. அவன் போன் அதிர்ந்தது. புதிய நம்பரில் இருந்து ஒரு மெசேஜ்: "நான்தான். இந்த நம்பரை சேவ் பண்ணிக்கோ, இது என் பழைய நம்பர். சுரேஷ் தூங்கிட்டார்."

கார்த்திக் புன்னகைத்தான். அவன் டைப் செய்தான்: "எப்படி இருக்கார்?" பதில் வந்தது: "சந்தோஷமா இருக்கார். சாப்பாடு சூப்பர்னு சொன்னார்." கார்த்திக் சிரித்தான். "நாளைக்கு?" என்று அனுப்பினான். சிறிது நேரம் கழித்து பதில்: "நாளைக்கு மதியம் 2 மணி. சுரேஷ் ஆபீஸ் வேலையா வெளியே போவார். மோட்டார் ரூம்."

மறுநாள் மதியம், கார்த்திக் மொட்டை மாடிக்கு ஏறினான். அனிதா அங்கேயே இருந்தாள், துணிகளைக் காயப் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்ததும், புன்னகைத்தாள். அவள் அவன் அருகில் வந்து, அவன் உள்ளங்கையில் ஒரு சிறிய காகிதத் துண்டை வைத்தாள். அதில் எழுதியிருந்தது: "இன்னிக்கு 2 மணி, மோட்டார் ரூம். கொடி அறுந்துடும் போல."

கார்த்திக் அந்தக் காகிதத்தைப் பார்த்துச் சிரித்தான். "ரெண்டு மணிக்கு," என்றாள் அவள், கண் சிமிட்டி, "கொடி அறுந்துடும் போல." "நான் வந்துடுவேன்," என்றான் அவன், அவள் கையை லேசாகப் பிடித்து. "எப்பவும் வருவேன், அனிதா. இது நம்ம ரகசியம், நம்ம மொட்டை மாடி, நம்ம மோட்டார் ரூம்."

அவள் துணிகளைக் காயப் போடுவதைத் தொடர்ந்தாள், அவன் மோட்டார் ரூமின் கதவைப் பார்த்தான். நேற்று மாலை அந்தச் சிறிய அறைக்குள் தொடங்கியது ஒரு தற்செயல் சந்திப்பு, இன்று அது இருவரும் சேர்ந்து கட்டிய ஒரு மறைவான உலகமாக, ஒரு ரகசிய வாழ்க்கையாக மாறியிருந்தது. சுரேஷ் வீட்டில் இருக்கிறார், ஆனால் அவருக்குத் தெரியாது. மீனாவுக்குத் தெரியாது. இந்த மொட்டை மாடிக்கும், இந்த மோட்டார் ரூமுக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்.

அனிதா மெதுவாகத் திரும்பி, அவனைப் பார்த்தாள். அவள் உதடுகள் அசைந்தன, சத்தம் இல்லாமல்: "நன்றி." கார்த்திக் தலையசைத்தான். அவன் மனதில் நேற்றைய மாலையின் ஒவ்வொரு நொடியும், இன்றைய மதியத்தின் ஒவ்வொரு துடிப்பும் பதிந்திருந்தன. அவன் காகிதத் துண்டை மடித்து, சட்டைப் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டான். மதியம் இரண்டு மணி. மோட்டார் ரூம். அவன் காத்திருப்பான்.