தமிழ் புண்டை கதை 2026: செல்லத்தின் ஆசை

இந்த தமிழ் புண்டை கதை 2026ல் மதுரையில் நடந்தது. "மீனா, நீ இன்னும் அதே மாதிரி தான் இருக்கே, ஒரு நாள் கூட வயசாகலை," கடை வாசலில் நின்று கார்த்திக் சொன்ன முதல் வார்த்தை இது தான். என் கை தையல் மிஷினில் நின்று போனது.

என் பெயர் மீனா, வயது முப்பது. மதுரை மேலமாசி வீதியில் ஒரு சின்ன தையல் கடை வைத்திருக்கிறேன். கணவர் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் ஒரு விபத்தில் இறந்து விட்டார். அதன் பிறகு இந்த கடை தான் என் உலகம். துணி, நூல், வாடிக்கையாளர்கள். வேறு எதுவும் இல்லை.

கார்த்திக் என் பள்ளி தோழன். பன்னிரண்டாம் வகுப்புக்கு பிறகு சென்னை போய் விட்டான். இப்போது வயது முப்பத்தி இரண்டு, சென்னையில் ஒரு கம்பெனியில் வேலை. அம்மாவை பார்க்க மதுரை வந்திருக்கிறான். கடை வாசலில் நின்றவன் உள்ளே வந்தான். உயரமாக, கருப்பாக, கண்களில் அதே பழைய குறும்பு.

"என்னடா, இப்படி திடீர்னு?" நான் எழுந்து நின்றேன். என் புடவை தலைப்பு சரிந்தது. அவன் கண்கள் ஒரு கணம் அங்கே நின்றன, பிறகு என் முகத்துக்கு வந்தன. "உன்னை பார்க்கணும்னு தோணிச்சு. பதினைந்து வருஷம் ஆச்சு, மீனா."

அவன் கடையை சுற்றி பார்த்தான். "நல்லா வச்சிருக்கே." பிறகு என் அருகில் வந்து நின்றான். மிக அருகில். என் தோளில் கை வைத்தான். "உனக்கு கல்யாணம் ஆச்சுன்னு கேள்விப்பட்டேன்..." "அவர் இறந்து ஐந்து வருஷம் ஆச்சு." அவன் கை என் தோளில் இறுக்கியது. "ஸாரி."

அன்று மாலை அவன் மீண்டும் வந்தான். கடை மூடும் நேரம். "காபி குடிக்கலாமா?" நாங்கள் எதிர் கடையில் காபி குடித்தோம். பழைய கதைகள், பள்ளி நாட்கள். அவன் சிரிக்கும் போது என் வயிற்றில் ஏதோ புரண்டது. ஐந்து வருடங்களாக உறங்கிக் கிடந்த ஏதோ ஒன்று விழித்தது.

காபி குடித்து விட்டு நாங்கள் மீனாட்சி அம்மன் கோவில் தெரு வழியாக நடந்தோம். கூட்டம், விளக்குகள், பூ வாசனை. அவன் என் அருகில் நடந்தான், எங்கள் தோள்கள் உரசின. ஒரு கட்டத்தில் கூட்டத்தில் அவன் என் கையை பிடித்தான். நான் விடுவிக்கவில்லை. என் இதயம் படபடத்தது, பள்ளியில் முதல் முறை அவன் என் நோட்டு புத்தகத்தை தொட்டது போல.

"உனக்கு நினைவிருக்கா, பத்தாம் வகுப்பில் நீ என் சைக்கிளில் ஏறி டியூஷன் போனது?" என்றான். "மறக்க முடியுமா? அன்று மழை பெய்தது, நாம் இருவரும் ஒரே குடையில்." "அன்று உன் தோள் என் மார்பில் அழுந்தியது. அதை நான் இன்னும் மறக்கலை." என் முகம் சிவந்தது. "கார்த்திக்!" "உண்மை தான், மீனா. அன்றிலிருந்து நீ என் மனசில்."

அன்றிரவு எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை. படுக்கையில் புரண்டேன். அவன் வார்த்தைகள் காதில் ஒலித்தன. என் கை தானாக என் உடலில் இறங்கியது. என் முலைகளை நானே பிடித்தேன், என் புண்டையை தொட்டேன். அவனை நினைத்து, அவன் கைகளை நினைத்து, நான் என்னை திருப்தி செய்தேன். உச்சத்தில் அவன் பெயரை முணுமுணுத்தேன்.

மறுநாள் கடையில் அவனை பார்த்ததும் என் முகம் சிவந்தது. அவன் புரிந்து கொண்டது போல சிரித்தான். "நல்லா தூங்கினியா?" "இல்லை," நான் சொன்னேன், அவன் கண்களை பார்த்து. அவன் புருவம் உயர்த்தினான். "ஏன்?" "ஒருத்தன் தூங்க விடலை. கனவில் வந்து தொல்லை கொடுத்தான்." அவன் சிரித்தான், "அந்த ஒருத்தன் இப்போ உன் முன்னாடி நிக்கிறான்."

"நாளைக்கு வர்றியா? கடைக்கு," நான் கேட்டேன். அவன் சிரித்தான். "தையல் கத்துக்கவா?" "இல்லை, பேச." அவன் என் கையை பிடித்தான். மேஜைக்கு கீழே, யாருக்கும் தெரியாமல். என் விரல்களை அவன் விரல்கள் பின்னின. என் மூச்சு வேகமானது.

மறுநாள் மதியம் கடையில் கூட்டம் குறைவு. அவன் வந்தான். நான் ஒரு வாடிக்கையாளரின் ஜாக்கெட்டை தைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அவன் என் பின்னால் வந்து நின்றான். "இந்த டிசைன் நல்லா இருக்கு," என்று சொல்லி என் தோள் மீது குனிந்தான். அவன் மூச்சு என் கழுத்தில் பட்டது. என் உடல் சிலிர்த்தது.

அவன் கை என் இடுப்பில் வந்தது. புடவையின் மீது. "கார்த்திக்... கடை..." "ஷட்டர் பாதி இறக்கு." நான் எழுந்து ஷட்டரை பாதியாக இறக்கினேன். வெளியே இருந்து உள்ளே தெரியாது. திரும்பிய போது அவன் என் அருகில் இருந்தான். என்னை இழுத்து அணைத்தான்.

அவன் உதடுகள் என் உதடுகளில். முதலில் மெதுவாக, பிறகு ஆவேசமாக. அவன் நாக்கு என் வாய்க்குள் நுழைந்தது. நான் அவன் சட்டையை இறுக்க பிடித்தேன். ஐந்து வருட தனிமை ஒரே முத்தத்தில் வெடித்தது. என் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது, ஆனால் அது ஆனந்த கண்ணீர்.

அவன் கைகள் என் முதுகில் இறங்கின, என் புடவை முடிச்சை அவிழ்த்தன. புடவை நழுவி கீழே விழுந்தது. நான் ஜாக்கெட், பாவாடையில் நின்றேன். அவன் என்னை பார்த்தான், கண்களில் பசி. "மீனா, நீ அழகி," என்றான். என் ஜாக்கெட் பட்டன்களை அவிழ்த்தான்.

என் முலைகள் வெளிவந்தன. பிரா இல்லாமல், ஜாக்கெட்டுக்குள் நேரடியாக. அவன் அவற்றை கைகளில் ஏந்தினான். பெரிய, கனமான முலைகள். அவன் ஒரு முலைக்காம்பை வாயில் எடுத்து சூப்பினான். நான் அலறினேன். "மெதுவா... வெளியே கேட்கும்..."

அவன் மறு கையால் மறு முலையை கசக்கினான். என் காம்புகள் விறைத்தன. நான் அவன் தலைமுடியை பிடித்தேன். அவன் கீழே சரிந்தான். என் பாவாடை நாடாவை அவிழ்த்தான். பாவாடை கீழே விழுந்தது. நான் ஜட்டியுடன் நின்றேன், கடையின் நடுவில், பாதி இறக்கிய ஷட்டருக்கு பின்னால்.

அவன் என் ஜட்டியை கீழே இறக்கினான். என் புண்டை அவன் முன் திறந்தது. ஈரமாக, வீங்கிய. அவன் மண்டியிட்டு என் புண்டையில் முகம் புதைத்தான். அவன் நாக்கு என் புண்டை பிளவில் நுழைந்தது. நான் தையல் மிஷின் மேஜையை பிடித்துக் கொண்டேன்.

அவன் நாக்கு என் புண்டை பருப்பை கண்டுபிடித்து அங்கே உரசியது. என் கால்கள் நடுங்கின. "கார்த்திக்... அங்கே... ஆமா அங்கே..." நான் முனகினேன். அவன் நாக்கால் நக்கினான், நீள நீளமாக, பிறகு பருப்பை உதடுகளால் கவ்வி சூப்பினான். என் உடல் வெடிக்க தயாரானது.

"நான்... நான் வர்றேன்..." என் புண்டை அவன் வாயில் நீரை விட்டது. நான் அவன் தலைமுடியை இறுக்க பிடித்து நடுங்கினேன். அவன் நக்குவதை நிறுத்தவில்லை, நான் முழுவதும் தீரும் வரை. பிறகு எழுந்தான். உதடுகள் ஈரம்.

அவன் பேண்ட் கழற்றினான். அவன் சுன்னி வெளிவந்தது, விறைத்து, நீளமாக, தடிமனாக. என் கண்கள் விரிந்தன. அவன் என் கையை பிடித்து அதன் மீது வைத்தான். சூடாக, கடினமாக. நான் அதை பிடித்து மேலும் கீழும் ஆட்டினேன். அவன் முனகினான்.

"வாயில் எடு," என்றான். நான் மண்டியிட்டேன். என் வாழ்வில் முதல் முறை. அவன் சுன்னி மொட்டை நாக்கால் நக்கினேன், பிறகு முழுவதும் வாயில் எடுத்தேன். உப்பு சுவை. அவன் என் தலையை பிடித்து மெதுவாக தள்ளினான். நான் ஆழமாக எடுத்தேன். அவன் உடல் நடுங்கியது.

"போதும்," என்று என்னை எழுப்பினான். தையல் மேஜையில் என்னை சாய்த்தான். துணிகள் கீழே விழுந்தன. என் கால்களை விரித்தான். அவன் சுன்னியை என் புண்டை வாயில் வைத்து தேய்த்தான். நான் துடித்தேன். "உள்ளே விடு... தாங்க முடியலை..."

ஒரே தள்ளில் முழு சுன்னியும் உள்ளே. நான் கத்தப் போனேன், அவன் என் வாயை மூடினான். ஐந்து வருடங்களுக்கு பிறகு என் புண்டை நிரம்பியது. என் கண்களில் கண்ணீர். "மீனா, நீ உள்ளே எவ்வளவு சூடாக இருக்கே," என்று சொல்லி அவன் இயங்க ஆரம்பித்தான்.

முதலில் மெதுவாக, பிறகு வேகமாக. மேஜை கிரீச்சிட்டது. அவன் என் கால்களை தன் தோளில் போட்டு ஆழமாக இயங்கினான். ஒவ்வொரு இடியும் என் கர்ப்பப்பை வரை சென்றது. "ஆமா... இன்னும் வேகமா... இன்னும்..." நான் கத்தினேன், ஆனால் வெளியே வீதி சத்தத்தில் அது அமுங்கியது.

நான் இரண்டாம் முறை உச்சம் அடைந்தேன், அவன் சுன்னி மீது. என் புண்டை அவன் சுன்னியை கவ்வியது. அவன் என்னை திருப்பினான். இப்போது பின்னால் இருந்து. நான் மேஜையில் கை ஊன்றி குனிந்தேன். அவன் பின்னால் இருந்து என் புண்டையில் சுன்னியை விட்டான். இந்த கோணத்தில் இன்னும் ஆழமாக சென்றது.

அவன் கைகள் முன்னால் வந்து என் முலைகளை பிடித்தன, அழுத்தின. "உன் முலைகள்... ஆஹ்..." அவன் இடி வெறி கொண்டது. பிறகு சுன்னியை வெளியே எடுத்து என்னை திருப்பி மண்டியிட வைத்தான். "வாயை திற." நான் திறந்தேன். அவன் என் வாயில் விட்டான். சூடான விந்து என் உதடுகளில், நாக்கில். நான் விழுங்கினேன்.

நாங்கள் இருவரும் மூச்சு வாங்கினோம், வியர்வையில் நனைந்து. அவன் என் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "பதினைந்து வருஷமா உன்னை நினைச்சிருக்கேன், மீனா," என்றான். என் கண்கள் கலங்கின. "நானும்."

அதன் பிறகு அவன் தினமும் வந்தான். கடை மூடிய பிறகு, நாங்கள் மணிக்கணக்கில். ஒரு நாள் அவன் என்னை தன் வீட்டுக்கு அழைத்தான். அவன் அம்மா கோவிலுக்கு போயிருந்தாள். அவன் வீட்டு படுக்கையில், மெத்தையில், நாங்கள் மதியம் முழுவதும். ஜன்னல் வழியே வெயில், எங்கள் உடல்களில்.

அவன் வீட்டில் அவன் அம்மாவின் புகைப்படம் இருந்தது. "அம்மாவுக்கு உன்னை பிடிக்கும்," என்றான். "எப்படி தெரியும்?" "நான் சொன்னேன்." என் இதயம் நின்று போனது. "என்ன சொன்னே?" "என் பள்ளி தோழி, தையல் கடை வைத்திருக்கிறாள், நான் அவளை கல்யாணம் செய்யப் போகிறேன் என்று." நான் அவனை கட்டிப் பிடித்து அழுதேன். அவன் என் கண்ணீரை துடைத்தான்.

அன்று அவன் வீட்டில் நாங்கள் சமைத்தோம். அவன் சமையலறையில் என் பின்னால் நின்று என்னை அணைத்தான். குழம்பு கொதித்துக் கொண்டிருந்தது, நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர். அவன் கைகள் என் புடவைக்குள் நுழைந்தன. சமையல் பாதியில் நின்றது. நாங்கள் தரையிலேயே, சமையலறையில்.

ஒரு நாள் மழை பெய்தது. கடையில் நாங்கள் இருவர் மட்டும். ஷட்டர் மூடி, விளக்கு அணைத்து, மழை சத்தத்தில் நாங்கள் ஒருவரில் ஒருவர். அவன் என்னை தரையில் விரித்த துணி மீது படுக்க வைத்தான். மழையும் எங்கள் மூச்சும் ஒன்றாக.

என் தங்கை கவிதாவிடம் நான் சென்னை திட்டத்தை சொன்னேன். அவள் முதலில் அதிர்ந்தாள், பிறகு சிரித்தாள். "அக்கா, ஐந்து வருஷமா உன் முகத்தில் சிரிப்பை பார்க்கலை. இப்போ தினமும் சிரிக்கிறே. போ, சென்னை போ. கடையை நான் பார்த்துக்கிறேன்." நான் அவளை கட்டிப் பிடித்தேன்.

கடையின் சாவியை அவளிடம் கொடுக்கும் நாள் வரும். ஆனால் அதற்கு முன், இந்த கடையில் என் வாழ்வின் மிக அழகான நாட்கள் நடந்தன. தையல் மிஷின் சத்தத்துக்கு நடுவில், துணி மூட்டைகளுக்கு நடுவில், நான் மீண்டும் பெண்ணானேன்.

கடைசி வாரத்தில் நாங்கள் மதுரையை சுற்றினோம். அழகர் கோவில், திருமலை நாயக்கர் மஹால், வைகை ஆற்றங்கரை. ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒரு நினைவு. ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து அவன் என் மடியில் தலை வைத்து படுத்தான். "இந்த ஊரை விட்டு போறது கஷ்டமா இருக்கா?" என்றான். "நீ இருக்கிற இடம் தான் என் ஊரு," நான் சொன்னேன்.

அன்றிரவு கடையில் நாங்கள் கடைசியாக இணைந்தோம். தையல் மிஷின் மேஜை, துணி மூட்டைகள், எல்லாம் சாட்சி. அவன் என்னை மெதுவாக, ஆழமாக, நீண்ட நேரம் கொண்டாடினான். நான் மூன்று முறை உச்சம் அடைந்தேன். "இந்த கடையை மறக்க மாட்டேன்," என்றான். "நானும்," நான் சொன்னேன், அவன் வியர்வை முகத்தை துடைத்து.

அவன் ஊருக்கு கிளம்பும் நாள் வந்தது. கடைசி நாள் இரவு, நாங்கள் கடையில். "சென்னைக்கு வந்துடு, மீனா," என்றான். "இந்த கடை?" "கடை இருக்கட்டும். நீ வா." நான் அவன் மார்பில் சாய்ந்தேன். "யோசிக்கிறேன்." அன்றிரவு நாங்கள் மூன்று முறை இணைந்தோம், பிரிவின் வலியை மறக்க.

அவன் போய் விட்டான். ஆனால் தினமும் போன் செய்கிறான். இரவில் நீண்ட நேரம் பேசுகிறோம். சில நேரம் அவன் குரல் கேட்டாலே என் உடல் சூடாகிறது. நான் முடிவு செய்து விட்டேன். அடுத்த மாதம் சென்னை போகிறேன். கடையை என் தங்கை பார்த்துக் கொள்வாள்.

அவன் கிளம்புவதற்கு முந்தைய நாள், நாங்கள் மதுரையின் திருப்பரங்குன்றம் கோவிலுக்கு போனோம். மலை மீது ஏறும் போது அவன் என் கையை பிடித்திருந்தான். உச்சியில் நின்று நகரத்தை பார்த்தோம். "இந்த ஊரை விட்டு போக மனசில்லை," என்றான். "அப்போ போகாதே," நான் சொன்னேன். அவன் என்னை பார்த்தான். "நீ வந்தா நான் இங்கேயே இருப்பேன்."

கோவில் பிரகாரத்தில், மக்கள் நடுவில், அவன் என் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். யாரும் கவனிக்கவில்லை, அல்லது கவனித்தும் கண்டு கொள்ளவில்லை. அந்த முத்தத்தில் ஒரு வாக்குறுதி இருந்தது. நான் அவன் கையை இறுக்க பிடித்தேன்.

அன்று மாலை கடையில் கடைசி வாடிக்கையாளர் போனதும், அவன் ஷட்டரை இறக்கினான். "கடைசி நாள்," என்றான். நாங்கள் தரையில் பாய் விரித்து அமர்ந்தோம். பேசினோம், சிரித்தோம், அழுதோம். பிறகு அவன் என்னை மெதுவாக படுக்க வைத்தான். அன்றிரவு அவசரம் இல்லை. ஒவ்வொரு முத்தமும் நீண்டது, ஒவ்வொரு தொடுதலும் ஆழமானது.

அவன் என் உடல் முழுவதும் முத்தமிட்டான், என் கழுத்து, என் தோள், என் முலைகள், என் வயிறு, என் தொடைகள். என் புண்டையை அவன் நாக்கால் நீண்ட நேரம் கொண்டாடினான். நான் இரண்டு முறை உச்சம் அடைந்தேன். பிறகு அவன் என்னுள் நுழைந்தான், மெதுவாக, ஆழமாக. நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் கண்களில் பார்த்துக் கொண்டே இணைந்தோம்.

"மீனா," என்றான் இயங்கிக் கொண்டே, "நீ என் வாழ்க்கை." "நீயும்," நான் சொன்னேன். நாங்கள் ஒன்றாக உச்சம் அடைந்தோம், ஒரே நேரத்தில், ஒரே மூச்சில். அது தான் உண்மையான இணைவு என்று அப்போது புரிந்தது.

ஐந்து வருட தனிமைக்கு பிறகு, என் வாழ்வில் மீண்டும் வசந்தம். அதை கொண்டு வந்தவன் என் பள்ளி தோழன், ஒரு சாதாரண வார்த்தையுடன் கடை வாசலில் வந்து நின்றவன். "மீனா, நீ இன்னும் அதே மாதிரி தான் இருக்கே." ஆமாம், நான் அதே மாதிரி தான். ஆனால் இப்போது உயிருடன்.

சென்னை செல்லும் ரயிலில் ஏறும் போது, கவிதா என் கையில் கடை சாவியை திருப்பி கொடுத்தாள். "இது உன் கடை, அக்கா. எப்போ வேணும்னாலும் திரும்பி வா." நான் அவளை கட்டிப் பிடித்தேன். ரயில் நகர்ந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே மதுரை பின்னால் சென்றது, ஆனால் என் முன்னால் கார்த்திக்.

சென்னையில் அவன் வீட்டு வாசலில் அவன் அம்மா ஆரத்தி எடுத்தாள். என் கண்கள் கலங்கின. ஒரு விதவைக்கு இப்படி ஒரு வரவேற்பு கிடைக்கும் என்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அவன் அம்மா என் கையை பிடித்து, "வா மகளே," என்றாள். அந்த ஒரு வார்த்தையில் என் ஐந்து வருட தனிமை கரைந்தது.

அன்றிரவு, எங்கள் புது வீட்டில், முதல் முறையாக நாங்கள் அவசரமின்றி, பயமின்றி, ஒருவரை ஒருவர் கொண்டாடினோம். ஜன்னலுக்கு வெளியே சென்னை மழை. உள்ளே நாங்கள். கார்த்திக் என் காதில் சொன்னான், "இனி ஒவ்வொரு நாளும் நம்ம கதை தான்." நான் சிரித்தேன், அவனை இறுக்க அணைத்தேன்.