தமிழ் காமகதைகள்: மின்விசிறி சரிசெய்ய வந்த கண்ணன்

சூரியன் உச்சியில் நிற்கும் மதிய நேரம். கவிதாவின் படுக்கை அறையில் மின்விசிறி கிரீச் கிரீச் என்று சத்தம் போட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்தது. அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் கண்ணன் கையை நீட்டி விசிறியின் கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டான். இது ஒரு உண்மையான tamil kamakathaikal போல ஆரம்பமாகும் என்று அவன் அப்போது நினைக்கவில்லை.

கவிதா கதவருகே நின்று அவனைப் பார்த்தாள். அவள் உடம்பில் வியர்வை முத்து முத்தாக இருந்தது. கண்ணனின் கை விசிறியைப் பிடித்தபடி இருக்க, அவன் தோள்பட்டைகள் இறுகியிருந்தன. "ஏய், இது கீழே விழுந்து தலையைப் பிளந்திருக்கும்," என்றான் அவன்.

அவள் சிரித்தாள், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது. "நல்லவேளை நீ வந்தாய். இல்லையென்றால் என் கதை முடிந்திருக்கும்," என்றாள். கண்ணன் ஏணியில் ஏறி விசிறியை நெருக்கமாகப் பார்த்தான். ஸ்க்ரூக்கள் தளர்ந்து, மவுண்ட் ஆட்டம் கண்டிருந்தது.

கவிதா உள்ளே சென்று குளிர்ந்த மோர் கொண்டு வந்தாள். தம்ளரை அவனிடம் நீட்டும்போது அவள் விரல்கள் அவன் விரல்களைத் தொட்டன. கண்ணன் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான். அவள் பார்வையைத் திருப்பவில்லை.

"ரொம்ப சூடா இருக்கு இன்னிக்கு," என்றான் கண்ணன் தம்ளரை வாங்கிக் கொண்டு. "வெயில் மட்டும்தானா சூடு?" என்று கேட்டாள் கவிதா, அவளே ஆச்சரியப்படும் தைரியத்துடன். கண்ணன் மோரைக் குடித்து முடித்து அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

"வெயிலை விட வேற ஏதோ சூடா இருக்கு போல," என்றான் அவன். கவிதாவின் கன்னங்கள் சிவந்தன. அவள் தம்ளரை வாங்கும்போது அவன் விரல்கள் அவள் மணிக்கட்டைப் பிடித்தன. ஒரு கணம் இருவரும் அசையவில்லை.

"உங்க வீட்டுக்காரர் எங்கே?" என்று கேட்டான் அவன் மோரைக் குடித்தபடி. "லாரி ஓட்டிக்கிட்டு கோயம்புத்தூர் பக்கம் போயிருக்கார். இரண்டு வாரம் ஆகும் வர," என்றாள் கவிதா. அவள் குரல் தாழ்ந்திருந்தது.

கண்ணன் தலையசைத்தான். அவன் கண்கள் அவள் கழுத்தில் வழியும் வியர்வைத் துளியைப் பின்தொடர்ந்தன. "தனியா இருக்கிறது கஷ்டம்தான்," என்றான். கவிதா ஏதோ சொல்ல வாய் திறந்து, பின் மூடிக்கொண்டாள்.

அவன் மீண்டும் ஏணியில் ஏறினான். டூல் பாக்ஸிலிருந்து ஸ்பானரை எடுத்து ஸ்க்ரூக்களை இறுக்க ஆரம்பித்தான். அவன் சட்டை வியர்வையால் முதுகில் ஒட்டியிருந்தது. கவிதா கீழே நின்று அவன் இடுப்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"கொஞ்சம் ஏணியைப் பிடிச்சுக்கோங்க," என்றான் கண்ணன். கவிதா முன்னே வந்து ஏணியின் இரு பக்கங்களையும் பிடித்தாள். அவன் கால் அவள் தோளுக்கு அருகே இருந்தது. அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது.

விசிறி சரியானதும் கண்ணன் கீழே இறங்கினான். அவன் முகம் வியர்வையால் மின்னியது. கவிதா தன் முந்தானையால் அவன் நெற்றியைத் துடைத்தாள். அவன் அவள் கையைப் பிடித்து நிறுத்தினான்.

"என்ன கண்ணன்?" என்று மெல்லக் கேட்டாள் அவள். அவன் பதில் சொல்லவில்லை. அவன் கண்கள் அவள் உதடுகளில் நிலைத்தன. அறையில் விசிறி மட்டும் சுழன்று கொண்டிருந்தது.

கவிதாவின் நெஞ்சு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அவள் கை நடுங்குவதை அவளால் உணர முடிந்தது. "இத்தனை வருஷத்துல யாரும் என்னை இப்படிப் பார்த்ததில்லை," என்று மெல்லச் சொன்னாள் அவள்.

கண்ணன் ஒரு அடி முன்னால் வந்தான். அவர்களுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி குறைந்தது. அவள் அவன் சட்டையின் வியர்வை வாசனையை உணர்ந்தாள். அவன் மூச்சு அவள் நெற்றியில் பட்டது.

கவிதா முதலில் நகர்ந்தாள். அவள் அவன் சட்டையின் காலரைப் பிடித்து இழுத்தாள். "இத்தனை நாள் தனியா இருந்து எனக்கு வெறுத்துப் போச்சு," என்றாள். கண்ணன் அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான்.

அவன் அவளைச் சுவரோடு சாய்த்தான். அவள் உதடுகள் அவன் உதடுகளைத் தேடின. முத்தம் ஆழமாக, அவசரமாக இருந்தது. அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்தது. அவன் கைகள் அவள் முதுகில் இறங்கின.

அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்தது. அவன் கைகள் அவள் முதுகில் இறங்கின. கண்ணன் அவள் கீழுதட்டை மெல்லக் கடித்தான். கவிதா "ம்ம்" என்று முனகினாள்.

அவன் கைகள் அவள் புடவைக்குள் நுழைந்து இடுப்பைப் பிடித்தன. அவள் தொப்புளைச் சுற்றி விரல்கள் விளையாடின. கவிதாவின் உடம்பு சிலிர்த்தது. "கண்ணன்... என்ன பண்றே..." என்று சிரித்தாள்.

கண்ணன் அவள் புடவை முந்தானையை விலக்கினான். அவள் ஜாக்கெட்டின் கீழே மார்பகங்கள் வேகமாக ஏறி இறங்கின. அவன் ஜாக்கெட்டின் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்த்தான். கவிதா அவன் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

அவன் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டான். வியர்வையின் உப்புச் சுவை அவன் நாக்கில் பட்டது. அவள் மெல்ல முனகினாள். "கண்ணன்... மெதுவா..." என்றாள், ஆனால் அவள் கைகள் அவனை இறுக்கப் பிடித்தன.

அவன் ஜாக்கெட்டைக் கழற்றி எறிந்தான். அவள் மார்பகங்கள் பிராவுக்குள் அழுந்திக் கிடந்தன. கண்ணன் பிராவின் கொக்கிகளை அவிழ்த்தான். அவள் முலைகள் வெளியே வந்து துள்ளின.

அவன் ஒரு முலைக்காம்பை வாயில் எடுத்தான். கவிதா தலையைப் பின்னால் சாய்த்து "ஆஹ்" என்றாள். அவன் நாக்கு காம்பைச் சுற்றிச் சுழன்றது. அவள் விரல்கள் அவன் முடியில் புதைந்தன.

மறு கையால் அவன் அவள் இன்னொரு முலையைப் பிசைந்தான். அவள் உடம்பு அவன் மேல் அழுந்தியது. அவள் தொடைகளுக்கு இடையே ஈரம் பரவுவதை அவள் உணர்ந்தாள். வெட்கம் இல்லை, வெறும் தாகம் மட்டும்.

கவிதா அவன் சட்டையைக் கழற்றினாள். அவன் மார்பு வியர்வையால் பளபளத்தது. அவள் அவன் மார்பில் முத்தமிட்டாள். அவன் மூச்சு சீறியது. "கவிதா..." என்று முனகினான்.

அவள் கை அவன் பேண்ட்டின் மேல் சென்றது. அவன் ஆண்குறி விறைத்து துணிக்குள் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் அதைப் பிடித்து அழுத்தினாள். கண்ணன் அவள் கழுத்தைக் கடித்தான்.

அவன் பேண்ட்டைக் கழற்றினான். அவன் சுன்னி வெளியே வந்து நிமிர்ந்து நின்றது. கவிதா அதைப் பார்த்து உதட்டைக் கடித்தாள். "இவ்வளவு பெருசா?" என்று கிசுகிசுத்தாள்.

அவள் மண்டியிட்டு அதை வாயில் எடுத்தாள். கண்ணன் தலையைப் பின்னால் சாய்த்தான். அவள் நாக்கு அதன் நுனியைச் சுற்றியது. அவன் இடுப்பு தானாக முன்னால் தள்ளியது.

கவிதா அதை ஆழமாக உள்ளே எடுத்தாள். அவள் தொண்டை வரை அது சென்றது. கண்ணன் அவள் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டான். "ஆஹ்... நல்லா இருக்கு..." என்று முனகினான்.

அவள் கண்கள் மேலே உயர்ந்து அவனைப் பார்த்தன. அவள் நாக்கு அதன் அடிப்பகுதியில் நீண்ட கோடு போட்டது. கண்ணனின் தொடைகள் இறுகின.

அவள் கை அவன் விதைகளை மெல்லப் பிடித்து உருட்டியது. "கவிதா... நீ..." என்று அவன் வார்த்தைகள் தடுமாறின. அவள் உதடுகள் அவன் நுனியைச் சுற்றி இறுக்கின. அவன் விரல்கள் அவள் முடியில் புதைந்தன.

அவள் வேகத்தைக் கூட்டினாள். அவன் கைகள் அவள் முடியை இறுக்கின. அவன் உடம்பு நடுங்க ஆரம்பித்தது. "நிறுத்து... நிறுத்து... இப்பவே வந்துடும்," என்று மூச்சிரைத்தான்.

கவிதா எழுந்து அவனைப் படுக்கைக்கு இழுத்தாள். அவள் புடவையை அவிழ்த்து எறிந்தாள். பாவாடையோடு நின்ற அவளைச் கண்ணன் படுக்கையில் தள்ளினான். அவன் அவள் மேல் ஏறினான்.

அவன் பாவாடையை மேலே தூக்கினான். அவள் ஜட்டி ஈரமாக ஒட்டியிருந்தது. அவன் அதைக் கிழித்தெறிந்தான். அவள் புண்டை வழவழப்பாக, ஈரமாகத் திறந்திருந்தது.

கண்ணன் விரல்களால் அவள் புண்டையைத் தடவினான். கவிதா இடுப்பைத் தூக்கினாள். "உள்ளே விடு... சீக்கிரம்..." என்று கெஞ்சினாள். அவன் சிரித்தபடி விரலை உள்ளே நுழைத்தான்.

அவள் உள்சுவர்கள் விரலை இறுக்கின. அவன் இரண்டு விரல்களை உள்ளே விட்டு வேகமாக அசைத்தான். கவிதா படுக்கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அலறினாள். அவள் உடம்பு வில்லாக வளைந்தது.

"கண்ணன்... போதும்... உன் சுன்னியைக் கொடு..." என்று கத்தினாள். அவன் அவள் கால்களை விரித்து நடுவே மண்டியிட்டான். அவன் சுன்னியின் நுனி அவள் புண்டை வாசலில் உரசியது.

அவன் மெல்ல உள்ளே நுழைந்தான். கவிதா மூச்சைப் பிடித்தாள். அவள் உள்ளே அவன் நிரம்பினான். "ஆஹ்... ஆமா... இப்படித்தான்..." என்று முனகினாள்.

அவன் முழுவதும் உள்ளே சென்று ஒரு கணம் நின்றான். கவிதா அவன் தோள்களைப் பிடித்துக் கொண்டாள். "நகரு... நகரு..." என்று மூச்சிரைத்தாள். அவன் மெல்லப் பின்வாங்கி மீண்டும் ஆழமாக நுழைந்தான்.

ஒவ்வொரு தள்ளலிலும் அவள் உடம்பு மேலே நகர்ந்தது. கண்ணன் அவள் கால்களைத் தன் தோள்களில் தூக்கிப் போட்டான். இந்தக் கோணத்தில் அவன் இன்னும் ஆழமாகச் சென்றான். கவிதா அலறினாள்.

"ஆஹ்... அங்கே... அங்கேதான்..." என்று கத்தினாள் அவள். அவன் அதே இடத்தைத் திரும்பத் திரும்பத் தாக்கினான். அவள் புண்டைச் சுவர்கள் அவனை இறுக்கிப் பிடித்தன. வியர்வை அவன் நெற்றியிலிருந்து அவள் மார்பில் சொட்டியது.

கண்ணன் வேகத்தைக் கூட்டினான். படுக்கை கிரீச்சிட்டது. அவள் நகங்கள் அவன் முதுகில் கீறின. வியர்வை இருவர் உடம்பிலும் வழிந்து ஒன்று கலந்தது. அறையில் விசிறி மட்டும் சுழன்றது.

அவன் அவளைத் தூக்கி உட்கார வைத்தான். கவிதா அவன் மடியில் அமர்ந்து மேலிருந்து இயங்கினாள். அவள் முலைகள் அவன் முகத்தில் அடித்தன. அவன் ஒன்றை வாயில் கவ்வினான்.

அவள் இடுப்பு வேகமாக ஆடியது. "ஆஹ்... கண்ணன்... இன்னும் வேகமா..." என்று கத்தினாள். அவன் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து மேலும் கீழும் இயக்கினான். அவள் உச்சத்தை நெருங்கினாள்.

கவிதாவின் உடம்பு நடுங்கியது. அவள் "ஆஹ்ஹ்" என்று அலறி அவன் மேல் சாய்ந்தாள். அவள் புண்டை அவன் சுன்னியை இறுக்கிப் பிழிந்தது. அவள் உச்சம் அடைந்தாள்.

கண்ணன் அவளைப் படுக்கையில் சாய்த்து மீண்டும் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் வேகம் அதிகரித்தது. அவன் முகம் சிவந்தது. "கவிதா... வருது... வருது..." என்று கத்தினான்.

அவன் அவள் உள்ளே விந்தைப் பாய்ச்சினான். இருவரும் மூச்சிரைத்தபடி ஒருவர் மேல் ஒருவர் கிடந்தனர். விசிறியின் காற்று அவர்கள் வியர்வை உடம்புகளைக் குளிர்வித்தது. சிறிது நேரம் யாரும் பேசவில்லை.

சிறிது நேரம் யாரும் பேசவில்லை. கவிதா அவன் மார்பு முடிகளில் விரல்களால் கோலம் போட்டாள். "எத்தனை வீட்ல இப்படி வயரிங் செக் பண்ணியிருக்கே?" என்று கேட்டாள் குறும்பாக.

கண்ணன் சிரித்தான். "உன் வீடுதான் முதல்," என்றான். அவன் அவள் முலைக்காம்பை மெல்லக் கிள்ளினான். கவிதா அவன் கையைத் தட்டிவிட்டுச் சிரித்தாள்.

கவிதா முதலில் பேசினாள். "யாருக்கும் தெரியக்கூடாது," என்றாள். கண்ணன் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "யாருக்கும் தெரியாது," என்றான்.

அவள் எழுந்து தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். இருவரும் குடித்தனர். கண்ணன் டூல் பாக்ஸை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பத் தயாரானான். கவிதா அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

"இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இரு," என்றாள் அவள். அவன் கண்களில் குறும்பு மின்னியது. "வேலை முடிஞ்சுடுச்சே," என்றான். "வேற வேலை இருக்கு," என்று சிரித்தாள் கவிதா.

மாலை வெயில் சாய்ந்ததும் கவிதா மொட்டை மாடிக்கு அழைத்தாள். "யாரும் பார்க்க மாட்டாங்க. சுவர் உயரமா இருக்கு," என்றாள். கண்ணன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

மாடியில் காற்று வீசியது. கவிதா சுவரோரம் நின்றாள். கண்ணன் பின்னாலிருந்து அவளை அணைத்தான். அவன் கைகள் அவள் முலைகளைப் பிடித்தன. அவள் அவன் மேல் சாய்ந்தாள்.

மாடியில் காற்று வீசியது. கவிதா சுவரோரம் நின்றாள். கண்ணன் பின்னாலிருந்து அவளை அணைத்தான். அவன் கைகள் அவள் முலைகளைப் பிடித்தன. அவள் அவன் மேல் சாய்ந்தாள்.

அவன் விரல்கள் அவள் ஜாக்கெட்டுக்குள் நுழைந்து காம்புகளைத் திருகின. கவிதா அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். "மெதுவா... யாராவது கேட்டுடுவாங்க..." என்று கிசுகிசுத்தாள். ஆனால் அவள் இடுப்பு அவன் மேல் தேய்ந்தது.

கண்ணன் அவளைத் திருப்பி சுவரோடு சாய்த்து முத்தமிட்டான். அவள் புடவை காற்றில் பறந்தது. அவன் கை அவள் தொடைகளுக்கு இடையே சென்றது. அவள் ஏற்கனவே நனைந்திருந்தாள்.

அவன் அவள் கழுத்தைக் கடித்தான். கவிதா முனகினாள். "இங்கேயா? யாராவது..." என்று ஆரம்பித்தாள். "யாரும் இல்லை. நம்பு," என்றான் கண்ணன்.

அவன் அவள் புடவையை மேலே தூக்கினான். மாடியின் தரையில் அவளைக் குனிய வைத்தான். அவள் கைகள் சுவரைப் பிடித்தன. அவன் பின்னாலிருந்து அவள் புண்டையைத் தடவினான்.

அவள் ஏற்கனவே ஈரமாக இருந்தாள். கண்ணன் விரல்களால் அவளைத் தயார் செய்தான். கவிதா இடுப்பை அசைத்தாள். "சீக்கிரம்... உள்ளே விடு..." என்று முனகினாள்.

அவன் பின்னாலிருந்து அவள் உள்ளே நுழைந்தான். கவிதா "ஆஹ்" என்று கத்தினாள். அவன் இடுப்பைப் பிடித்து வேகமாக இயங்கினான். மாடியின் வெறுமையில் அவர்கள் சத்தம் எதிரொலித்தது.

அவன் இடுப்பைப் பிடித்து வேகமாக இயங்கினான். மாடியின் வெறுமையில் அவர்கள் சத்தம் எதிரொலித்தது. கவிதாவின் முலைகள் கீழே தொங்கி ஆடின. கண்ணன் குனிந்து ஒன்றைப் பிடித்துக் கசக்கினான்.

"ஆஹ்... கண்ணன்... இப்படியே... நிறுத்தாதே..." என்று கத்தினாள் அவள். அவன் வேகத்தை இன்னும் கூட்டினான். அவள் புண்டை அவன் ஒவ்வொரு தள்ளலிலும் சத்தம் போட்டது.

கண்ணன் அவள் முடியைப் பிடித்து இழுத்தான். அவள் தலை பின்னால் சாய்ந்தது. அவன் அவள் உதடுகளைக் கவ்வினான். அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்தது.

அவன் வேகம் அதிகரித்தது. கவிதாவின் முலைகள் ஆடின. "இன்னும்... இன்னும் வேகமா..." என்று கத்தினாள். அவன் அவள் பிட்டத்தை அறைந்தான். அவள் அலறினாள்.

அவள் உச்சம் நெருங்கியது. அவள் உடம்பு இறுகியது. "ஆஹ்ஹ்... கண்ணன்... அங்கேயே..." என்று கத்தினாள். அவள் புண்டை அவனை இறுக்கியது. அவள் மீண்டும் உச்சம் அடைந்தாள்.

கண்ணன் அவளைத் திருப்பி சுவரோடு சாய்த்தான். அவள் ஒரு காலைத் தூக்கி அவன் இடுப்பில் வைத்தாள். அவன் மீண்டும் உள்ளே நுழைந்தான். இருவர் கண்களும் ஒன்றையொன்று பார்த்தன.

அவன் மீண்டும் உள்ளே நுழைந்தான். இருவர் கண்களும் ஒன்றையொன்று பார்த்தன. கவிதா அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டாள். அவன் அவளைச் சுவரோடு அழுத்தி மேலும் கீழும் இயக்கினான்.

அவள் கால் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கியது. "இன்னும் ஆழமா..." என்று மூச்சிரைத்தாள். கண்ணன் அவள் பிட்டத்தைப் பிடித்துத் தூக்கி ஆழமாகத் தள்ளினான். கவிதாவின் தலை சுவரில் சாய்ந்தது.

"உன்னை இப்படிப் பார்க்கும்போது எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்குது," என்றான் கண்ணன். கவிதா சிரித்தாள். "அப்ப பைத்தியமாவே இரு," என்றாள்.

அவன் வேகமாக இயங்கினான். அவள் நகங்கள் அவன் தோளில் பதிந்தன. மாலைக் காற்று அவர்கள் உடம்புகளைத் தழுவியது. தூரத்தில் ஒரு காகம் கத்தியது.

கண்ணனின் முகம் இறுகியது. "கவிதா... நான்..." என்று ஆரம்பித்தான். அவன் அவள் உள்ளே மீண்டும் விந்தைப் பாய்ச்சினான். இருவரும் சுவரில் சாய்ந்து மூச்சு வாங்கினர்.

சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. கவிதா அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள். "இது தப்பு இல்லையா?" என்று மெல்லக் கேட்டாள். கண்ணன் அவள் தலையைத் தடவினான்.

"உன் புருஷன் வாரக்கணக்கா வெளியே இருக்கான். நீ மனுஷிதானே," என்றான். கவிதா அவன் கையைப் பிடித்தாள். அவள் கண்களில் நீர் துளிர்த்தது, ஆனால் உதடுகளில் சிரிப்பு இருந்தது.

"அடுத்த வாரம் அவர் வந்துடுவார்," என்றாள் அவள். கண்ணன் அவள் கன்னத்தைத் தூக்கிப் பார்த்தான். "அதுவரை நான் இருக்கேன். அதுக்கப்புறமும் வயரிங் செக் பண்ண வருவேன்," என்றான். கவிதா அவன் மார்பில் முத்தமிட்டாள்.

"உன் புருஷன் வாரக்கணக்கா வெளியே இருக்கான். நீ மனுஷிதானே," என்றான். கவிதா அவன் கையைப் பிடித்தாள். அவள் கண்களில் நீர் துளிர்த்தது, ஆனால் உதடுகளில் சிரிப்பு இருந்தது.

கீழே இறங்கியதும் கண்ணன் டூல் பாக்ஸை எடுத்தான். கவிதா வாசல் வரை வந்தாள். அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். "விசிறி இப்ப நல்லா ஓடும்," என்றான்.

"விசிறி மட்டும்தானா?" என்று கேட்டாள் கவிதா குறும்பாக. கண்ணன் சிரித்தான். அவன் அவள் கன்னத்தைத் தடவினான். "வயரிங் எல்லாம் செக் பண்ணனும். வாரா வாரம் வருவேன்," என்றான்.

கவிதாவின் முகம் மலர்ந்தது. "வாரா வாரமா?" என்று கேட்டாள். "ஆமா. வயரிங் செக் பண்ண வாரா வாரம் வருவேன். அது என் வேலை," என்று கண்ணடித்தான் கண்ணன். அவள் சிரித்தபடி கதவைச் சாத்தினாள்.