தமிழ் அக்காவின் தோழி காமக்கதை: மழை இரவில் காவ்யாவை ஓத்த அருண்

இந்த தமிழ் அக்காவின் தோழி காமக்கதை சென்னையில் ஒரு மழை மாலையில் தொடங்குகிறது, அங்கு மல்லிகை பூவின் வாசனையும் மழையின் குளிர்ந்த காற்றும் காவ்யாவின் அறைக்குள் நுழைந்தன. காவ்யாவுக்கு இருபத்தேழு வயது, அவள் அக்காவின் வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள், அங்கு அக்காவின் தோழி என்று சொல்லி அருண் வந்திருந்தான். அருணுக்கு முப்பத்திரண்டு வயது, அவன் சென்னையில் ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தான். மழைச் சத்தத்துக்கு நடுவில் அருண் காவ்யாவின் கையில் மல்லிகை சரத்தை கொடுத்தபோது, அவன் விரல்கள் அவள் கையைத் தொட்டன, அந்தத் தொடுதல் காவ்யாவின் உடலில் ஒரு மின்சாரம் போல் ஓடியது.

காவ்யாவின் அக்கா வெளியே சென்றிருந்தாள், வீட்டில் காவ்யாவும் அருணும் மட்டுமே இருந்தார்கள். மழை வலுக்கத் தொடங்கியது, ஜன்னல் வழியாக தண்ணீர் தெறித்தது, அருண் ஜன்னலை மூட வந்தபோது காவ்யாவின் அருகில் நின்றான். காவ்யாவின் தலைமுடியில் மல்லிகை வாசனை வீசியது, அருண் அந்த வாசனையை ஆழமாக முகர்ந்தான். காவ்யா சிரித்து, மல்லிகை வாசனை உனக்கு பிடிக்குமா என்று கேட்டாள், அருண் சொன்னான், மல்லிகையை விட உன் வாசனைதான் பிடிக்கும்.

அந்த ஒரு வாக்கியத்தில் காவ்யாவின் முகம் சிவந்தது, ஆனால் அவள் பின்வாங்கவில்லை. அவள் அருணின் கண்களைப் பார்த்தாள், அங்கு ஆசை தெளிவாகத் தெரிந்தது. அருண் மெதுவாக காவ்யாவின் கையைப் பிடித்தான், காவ்யா அந்தக் கையை விடுவிக்கவில்லை. மழைச் சத்தம் அதிகரித்தது, வீட்டின் விளக்குகள் மங்கலாக எரிந்தன, இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நெருங்கினார்கள். காவ்யா சொன்னாள், அக்கா வருவதற்குள் இது தவறு என்று தெரியும், ஆனால் அருண் சொன்னான், சில தவறுகள் அழகானவை.

அருண் காவ்யாவை சுவரில் சாய்த்து அவள் உதடுகளில் தன் உதடுகளை வைத்தான். முதல் முத்தம் மெதுவாக இருந்தது, பிறகு காவ்யா அவன் கீழ் உதட்டை மெதுவாகக் கடித்தாள், அருண் அவளைத் தன் கைகளில் இழுத்தான். காவ்யாவின் சேலைத் தலைப்பு நழுவியது, அருணின் கைகள் அவள் முதுகில் ஊர்ந்தன. காவ்யா அருணின் சட்டைக்குள் கையை விட்டு அவன் மார்பைத் தடவினாள், அருணின் மூச்சு வேகமானது.

அருண் காவ்யாவின் ஜாக்கெட்டின் மேல் அவள் முலைகளை அழுத்தினான். காவ்யா முனகினாள், மெதுவாக வேண்டாம், இன்று மெதுவாக வேண்டாம் என்றாள். அருண் அவள் ஜாக்கெட்டைத் திறந்து அவள் முலைகளை இரு கைகளிலும் எடுத்து முத்தமிட்டான். காவ்யா அவன் தலைமுடியை இறுக்கப் பிடித்தாள், தன் கழுத்தைப் பின்னால் சாய்த்தாள். அருண் அவள் காம்பை உதடுகளில் எடுத்து மெதுவாகச் சப்பினான், காவ்யாவின் உடல் நடுங்கியது.

காவ்யா அருணின் பெல்ட்டைத் திறந்து அவன் சுன்னியைக் கையில் எடுத்தாள். அருணின் சுன்னி முழுமையாக விறைத்திருந்தது, காவ்யா அதை மெதுவாகத் தடவினாள். அருண் காவ்யாவின் பாவாடை நாடாவை அவிழ்த்து அவள் உள்ளாடையின் மேல் அவள் கூதியைத் தடவினான். காவ்யாவின் கூதி ஏற்கனவே ஈரமாக இருந்தது, அருணின் விரல் பட்டதும் இன்னும் ஈரமானது. காவ்யா சொன்னாள், இனி காத்திருக்க முடியாது, படுக்கைக்குப் போகலாம்.

படுக்கையில் காவ்யா தன் உள்ளாடையைக் கழற்றி கால்களை விரித்தாள். அருண் அவள் கூதியில் உதடுகளை வைத்து தன் நாக்கால் நக்கினான். காவ்யா போர்வையை இறுக்கப் பிடித்தாள், தன் இடுப்பை மேலே தூக்கினாள். அருண் நாக்கை உள்ளே விட்டு சுழற்றினான், காவ்யாவின் முனகல்கள் அறையில் எதிரொலித்தன. காவ்யா சொன்னாள், இப்போது உள்ளே விடு, என்னால் இனி தாங்க முடியாது.

அருண் படுக்கையில் ஏறி தன் சுன்னியை காவ்யாவின் கூதியின் வாயில் வைத்தான். மெதுவாகத் தள்ளியதும் காவ்யாவின் கண்கள் மூடின. காவ்யா கன்னிப் பெண் அல்ல, ஆனால் இத்தனை மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒருவருடன் இருப்பது அவளுக்கு முதல் முறை போலவே இருந்தது. அருண் இன்னொரு முறை தள்ளினான், அவன் சுன்னி முழுமையாக காவ்யாவின் கூதிக்குள் சென்றது. காவ்யா அருணின் முதுகில் நகங்களைப் பதித்து, ஆமாம், இப்படித்தான் என்றாள்.

அருண் மெதுவாக இயங்கத் தொடங்கினான், காவ்யா தன் கால்களை அவன் இடுப்பில் சுற்றினாள். ஒவ்வொரு இயக்கத்திலும் படுக்கை அசைந்தது, இருவரின் மூச்சும் ஒன்றாகக் கலந்தது. காவ்யா அருணின் உதடுகளில் முத்தமிட்டு, உன் ஒவ்வொரு செயலிலும் அந்த மல்லிகை வாசனை இருக்கிறது என்றாள். அருண் வேகத்தை அதிகரித்தான், காவ்யாவின் கூதி இன்னும் ஈரமானது.

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு அருண் காவ்யாவைத் திருப்பி முழங்கால்களில் உட்கார வைத்தான். பின்னால் இருந்து காவ்யாவின் கூதிக்குள் சுன்னியை விட்டு அவள் இடுப்பைப் பிடித்து வேகமாக இயங்கினான். காவ்யா தலையணையைப் பிடித்தாள், அவள் வாயில் இருந்து உரத்த முனகல்கள் வந்தன. அருண் பின்னால் இருந்து அவள் முலைகளைப் பிடித்து அழுத்தியபடி இயங்கினான். காவ்யாவின் உடல் ஒவ்வொரு இயக்கத்திலும் முன்னும் பின்னும் ஆடியது.

காவ்யா திடீரென்று நடுங்கத் தொடங்கினாள், அவள் கூதி அருணின் சுன்னியை இறுக்கமாகப் பிடித்தது. அவள் உரக்கச் சொன்னாள், நான் உச்சம் அடைகிறேன், அவள் நீர் வெளியேறியது. அருண் இன்னும் இரண்டு மூன்று வேக இயக்கங்களைக் கொடுத்தான், பிறகு அவன் நீரும் காவ்யாவின் கூதிக்குள் வெளியேறியது. இருவரும் மூச்சு வாங்கியபடி படுக்கையில் விழுந்தார்கள், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரித்தார்கள்.

சிறிது ஓய்வுக்குப் பிறகு காவ்யா அருணின் மார்பில் தலை வைத்து, மழை இரவு இப்படி முடியும் என்று நினைக்கவில்லை என்றாள். அருண் சொன்னான், இனி ஒவ்வொரு மழையும் இந்த இரவை நினைவூட்டும். காவ்யா அவன் மார்பில் விரலால் தன் பெயரை எழுதினாள், அருண் அவள் கையைப் பிடித்தான். இருவரும் மீண்டும் முத்தமிட்டார்கள், ஜன்னல் வழியாக சென்னையின் விளக்குகளைப் பார்த்தார்கள்.

நள்ளிரவுக்குப் பிறகு அருண் காவ்யாவை மீண்டும் தன் கைகளில் எடுத்து அவள் கழுத்தில் முத்தமிடத் தொடங்கினான். காவ்யா பக்கம் திரும்பி அவனைத் தன் மேல் இழுத்தாள், இன்னொரு முறை என்றாள். அருணின் சுன்னி மீண்டும் விறைத்திருந்தது, அவன் மெதுவாக காவ்யாவின் கூதிக்குள் விட்டான். இந்த முறை இருவரும் மிக மெதுவாகவும் ஆழமாகவும் காதலித்தார்கள், ஒவ்வொரு இயக்கத்தையும் உணர்ந்தபடி.

காவ்யா அருணின் காதில் சொன்னாள், நீ என் முதல் உண்மையான காதலன், உலகம் என்ன சொன்னாலும் சரி. அருண் பதிலளித்தான், உன் சிரிப்புதான் என் உலகம். இருவரும் ஒன்றாக உச்சம் அடைந்தார்கள், ஒருவர் கைகளில் ஒருவர் தூங்கினார்கள். காலையில் சூரியனின் முதல் கிரணம் ஜன்னல் வழியாக வந்தபோது, காவ்யா அருணின் கையைப் பிடித்து, இந்த இரவை ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன் என்றாள்.

காலை தேநீர் நேரத்தில் காவ்யா அருணிடம் சொன்னாள், வீட்டில் எல்லோரும் நினைப்பார்கள் நாம் வெறும் அக்காவின் தோழர்கள் என்று. அருண் சிரித்து, தோழர்கள்தான், இரவில் கொஞ்சம் நெருக்கமான தோழர்கள் என்றான். காவ்யா சிரித்து அவன் கன்னத்தில் மெதுவாக முத்தமிட்டாள். இருவருக்கும் தெரியும், இந்தக் கதை இங்கே முடியவில்லை, இது தொடக்கம்தான்.

காலை உணவுக்குப் பிறகு காவ்யா சமையலறையில் தோசை சுட்டுக் கொண்டிருந்தாள், அருண் பின்னால் இருந்து வந்து அவளை அணைத்தான். அவன் காவ்யாவின் இடுப்பைப் பிடித்து அவள் கழுத்தில் மெதுவாகக் கடித்தான். காவ்யா தோசைக் கரண்டியைக் கீழே வைத்து, சமையலறையில் யாராவது வருவார்கள் என்றாள். அருண் சொன்னான், கதவு மூடியிருக்கிறது, காலையின் இந்த நேரம் நம்முடையது மட்டுமே. காவ்யா அடுப்பைக் குறைத்து அவன் பக்கம் திரும்பினாள்.

அருண் காவ்யாவை சமையல் மேடையில் சாய்த்து அவள் நைட்டியை உயர்த்தினான். காவ்யாவின் கூதி மீண்டும் ஈரமாக இருந்தது, அருண் விரல்களால் அதைத் தடவினான். காவ்யா அருணின் சுன்னியை உள்ளாடையின் மேல் பிடித்து அழுத்தினாள், அருண் ஆழமாக மூச்சு விட்டான். இருவரும் முத்தமிட்டார்கள், அருண் காவ்யாவின் உள்ளாடையை ஒரு பக்கம் நகர்த்தி தன் சுன்னியை அவள் கூதிக்குள் விட்டான்.

சமையலறையில் நின்றபடி அருண் மெதுவாக இயங்கினான், காவ்யா மேடையைப் பிடித்து தன் இடுப்பை அசைத்தாள். தோசையின் வாசனையும் இருவரின் முனகல்களும் ஒன்றாகக் கலந்தன. காவ்யா சொன்னாள், இந்தக் காலையும் இரவைப் போலவே நினைவில் இருக்கும். அருண் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டு வேகமாக இயங்கினான், காவ்யாவின் உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது.

காவ்யா முதலில் உச்சம் அடைந்தாள், அவள் நீரால் அருணின் சுன்னி இன்னும் வழுக்கியது. அருண் இன்னும் சில வேக இயக்கங்களைக் கொடுத்தான், அவன் நீரும் வெளியேறியது. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தாங்கிப் பிடித்து சிரித்தபடி தோசையைப் பார்த்தார்கள், அது தோசைக் கல்லில் பொன்னிறமாக இருந்தது. காவ்யா சொன்னாள், இனி ஒவ்வொரு காலையும் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். அருண் அவள் கையைப் பிடித்து, உறுதியாகச் சொன்னான், ஒவ்வொரு காலையும் ஒவ்வொரு இரவும் உன்னுடையதாகவே இருக்கும்.

மாலையில் இருவரும் மொட்டை மாடிக்குச் சென்று சென்னையின் விளக்குகளைப் பார்த்தார்கள். காவ்யா சொன்னாள், மல்லிகை வாசனையில் தொடங்கிய உறவு இவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும் என்று கற்பனை செய்யவில்லை. அருண் சொன்னான், சில வாசனைகள் நெருங்கி வருவதற்கான சாக்குகள் மட்டுமே. காவ்யா அவன் தோளில் தலை வைத்தாள், இருவரும் கைகோர்த்து அமர்ந்தார்கள். மழைக் காற்று வீசியது, இருவருக்கும் தோன்றியது, இந்தக் கதை இப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கிறது.

அடுத்த நாள் காவ்யாவின் அக்கா வீடு திரும்பினாள், அருணும் காவ்யாவும் சாதாரணமாக நடந்து கொண்டார்கள். ஆனால் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கும்போது இருவர் கண்களிலும் அந்த இரவின் ரகசியம் மின்னியது. அக்கா சொன்னாள், மழையில் நீங்கள் இருவரும் பத்திரமாக இருந்தீர்களா, காவ்யா சிரித்து, மிகவும் பத்திரமாக என்றாள். அருண் தேநீர் குடித்தபடி காவ்யாவைப் பார்த்தான், காவ்யா தன் காலால் மேசையின் கீழ் அவன் காலை மெதுவாகத் தொட்டாள்.

அன்று இரவு அக்கா தூங்கிய பிறகு, காவ்யா மெதுவாக அருணின் அறைக்குச் சென்றாள். கதவு திறந்தே இருந்தது, அருண் அவளுக்காகக் காத்திருந்தான். இருவரும் சத்தம் வராமல் ஒருவரை ஒருவர் முத்தமிட்டார்கள், அந்த இரவு மெதுவாகவும் ஆழமாகவும் கழிந்தது. காவ்யா அருணின் காதில் சொன்னாள், இது நம் ரகசியம், யாருக்கும் தெரியாது. அருண் சொன்னான், ரகசியங்கள்தான் காதலை உயிருடன் வைத்திருக்கும்.

வார இறுதியில் காவ்யா தன் ஊருக்குத் திரும்ப வேண்டியிருந்தது, அருண் அவளை ரயில் நிலையத்தில் வழியனுப்ப வந்தான். ரயில் புறப்படுவதற்கு முன் காவ்யா அவன் கையில் ஒரு மல்லிகை சரத்தை வைத்தாள், அருண் அதை முகர்ந்து பார்த்தான். காவ்யா சொன்னாள், இந்த வாசனை வரும்போதெல்லாம் என்னை நினைத்துக் கொள். அருண் சொன்னான், மல்லிகை வாசனை இனி என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி. ரயில் நகர்ந்தது, இருவரும் கையசைத்தார்கள்.

ரயிலில் காவ்யா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள், மழைத் துளிகள் கண்ணாடியில் வழிந்தன. அவள் மனதில் அருணின் முகமும் அந்த இரவுகளும் ஓடின. அவள் தன் கைப்பையில் இருந்த மல்லிகை சரத்தை எடுத்து முகர்ந்தாள், அந்த வாசனை அவளுக்கு அருணை நினைவூட்டியது. காவ்யா தனக்குள் சிரித்தாள், இந்தக் கதை இன்னும் முடியவில்லை என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

சென்னையில் அருண் தன் அறையில் மல்லிகை சரத்தை வைத்து, காவ்யாவின் குறுஞ்செய்திக்காகக் காத்திருந்தான். குறுஞ்செய்தி வந்ததும் அவன் சிரித்தான், அதில் எழுதியிருந்தது, அடுத்த மழையில் மீண்டும் சந்திப்போம். அருண் பதிலளித்தான், மழைக்காகக் காத்திருக்க மாட்டேன், நானே வருவேன். இருவரின் கதை மல்லிகை வாசனையோடு தொடர்ந்தது.

ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகு காவ்யா சென்னைக்கு ஒரு உறவினரின் திருமணத்துக்காகத் திரும்பி வந்தாள். அருண் அவளை ரயில் நிலையத்தில் சந்தித்தான், இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்ததும் சிரித்தார்கள். காவ்யாவின் தலையில் மல்லிகை இருந்தது, அருண் அந்த வாசனையை முகர்ந்து, இந்த வாசனை இல்லாமல் ஒரு மாதம் கழிந்தது என்றான். காவ்யா சொன்னாள், இனி வாசனையோடு நானும் இருப்பேன்.

திருமண வீட்டில் இருவரும் சாதாரணமாக நடந்து கொண்டார்கள், ஆனால் சமையலறையில் தனியாக இருந்தபோது அருண் காவ்யாவின் கையைப் பிடித்தான். காவ்யா சுற்றிப் பார்த்து, யாரும் இல்லை என்று உறுதி செய்து, அவன் கன்னத்தில் வேகமாக முத்தமிட்டாள். அருண் சொன்னான், இன்று இரவு மொட்டை மாடியில் சந்திப்போம், காவ்யா தலையசைத்தாள். திருமண சத்தத்துக்கு நடுவில் இருவரின் ரகசியம் பாதுகாப்பாக இருந்தது.

இரவில் மொட்டை மாடியில் இருவரும் சந்தித்தார்கள், நகர விளக்குகள் கீழே மின்னின. அருண் காவ்யாவை அணைத்து அவள் உதடுகளில் முத்தமிட்டான், காவ்யா அவன் சட்டையைப் பிடித்து தன்னை நோக்கி இழுத்தாள். மொட்டை மாடியின் குளிர்ந்த காற்றில் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தடவினார்கள், காவ்யாவின் முலைகளை அருண் தன் கைகளில் எடுத்தான். காவ்யா முனகி, இங்கே யாராவது வந்தால் என்ன செய்வது என்றாள், அருண் சொன்னான், வந்தால் மல்லிகை வாசனை காப்பாற்றும்.

அருண் காவ்யாவின் புடவையை சற்று உயர்த்தி அவள் கூதியை விரல்களால் தடவினான், காவ்யா மொட்டை மாடியின் கைப்பிடியைப் பிடித்தாள். அருண் அவள் கூதிக்குள் விரலை விட்டு மெதுவாக அசைத்தான், காவ்யாவின் மூச்சு வேகமானது. காவ்யா அருணின் சுன்னியைப் பிடித்து தடவினாள், இருவரும் மொட்டை மாடியின் இருட்டில் ஒருவரை ஒருவர் முத்தமிட்டார்கள். அருண் காவ்யாவை கைப்பிடியில் சாய்த்து அவள் கூதிக்குள் சுன்னியை விட்டான், மெதுவாக இயங்கினான்.

நகரத்தின் சத்தத்துக்கு மேல் இருவரின் முனகல்கள் கலந்தன, காவ்யா அருணின் தோளைப் பிடித்து தன் இடுப்பை அசைத்தாள். அருண் வேகத்தை அதிகரித்தான், காவ்யா தன் உதட்டைக் கடித்து சத்தம் வராமல் பார்த்துக் கொண்டாள். சிறிது நேரத்தில் காவ்யா உச்சம் அடைந்தாள், அருணும் அவள் கூதிக்குள் தன் நீரை விட்டான். இருவரும் மொட்டை மாடியில் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்து நின்றார்கள், கீழே திருமண இசை ஒலித்தது.

காவ்யா சொன்னாள், திருமண வீட்டில் இப்படி ஒரு ரகசியம் இருப்பது திருமணத்தை விட இனிமையானது. அருண் சிரித்து, திருமணம் முடிந்ததும் நாம் இருவரும் நம் திருமணத்தைப் பற்றி யோசிக்கலாம் என்றான். காவ்யா அவன் கையைப் பிடித்து, முதலில் இந்த ரகசியத்தை ரசிக்கலாம் என்றாள். இருவரும் கீழே இறங்கி திருமண விருந்தில் கலந்தார்கள், யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை.

திருமணம் முடிந்து காவ்யா மீண்டும் ஊருக்குப் புறப்பட்டாள், அருண் அவளை வழியனுப்ப வந்தான். இந்த முறை காவ்யா அழவில்லை, அவள் சிரித்தபடி சொன்னாள், அடுத்த முறை நான் வரும்போது மல்லிகை இல்லாமல் வர மாட்டேன். அருண் சொன்னான், மல்லிகை இல்லாமல் வந்தாலும் நான் உன்னைக் கண்டுபிடிப்பேன். ரயில் புறப்பட்டது, இருவரும் கையசைத்தார்கள், அவர்கள் கதை தொடர்ந்தது.

ஊருக்குப் போன பிறகும் இருவரும் தினமும் குறுஞ்செய்திகள் அனுப்பிக் கொண்டார்கள், மல்லிகை வாசனை பற்றியும் மழை பற்றியும் பேசினார்கள். காவ்யா தன் அக்காவிடம் அருணைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை, அது அவர்கள் இருவரின் ரகசியமாகவே இருந்தது. அருண் தன் அறையில் மல்லிகை சரத்தை பத்திரமாக வைத்திருந்தான், அது காய்ந்து போனாலும் வாசனை இன்னும் இருந்தது. இருவரின் காதல் தொலைவிலும் வளர்ந்தது.

ஒரு நாள் காவ்யா அருணுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினாள், அதில் அவள் முதல் மழை இரவைப் பற்றி எழுதியிருந்தாள். அருண் அந்தக் கடிதத்தைப் படித்து சிரித்தான், உடனே பதில் எழுதினான், அடுத்த மழையில் நான் உன் ஊருக்கு வருவேன். காவ்யா அந்தப் பதிலைப் படித்து தன் அறையில் தனியாகச் சிரித்தாள். அவர்கள் கதை கடிதங்களிலும் குறுஞ்செய்திகளிலும் வளர்ந்தது, மல்லிகை வாசனையோடு தொடர்ந்தது.

காவ்யா தன் நாட்குறிப்பில் எழுதினாள், மல்லிகை வாசனை இனி அவள் வாழ்க்கையின் அடையாளம், அருண் அவள் வாழ்க்கையின் மிக அழகான ரகசியம். அவள் அந்தப் பக்கத்தை மூடி வைத்தாள், அடுத்த மழைக்காகக் காத்திருந்தாள், அருணின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தாள். அவர்கள் கதை ஒரு மழை இரவில் தொடங்கி, ஒவ்வொரு மழையிலும் தொடர்ந்து வளர்ந்தது.