தமிழ் காமக்கதைகள்: செல்வியின் இரவு ரகசியம், பாகம் 2

இது தமிழ் காமக்கதைகள் வரிசையில் "செல்வியின் இரவு ரகசியம்" தொடரின் இரண்டாவதும் இறுதியுமான பாகம். முதல் பாகத்தில் மோட்டார் சரி செய்ய வந்த முத்துவும் செல்வியும் மோட்டார் ரூமிலும் படுக்கையறையிலும் எல்லைகளைக் கடந்துவிட்டனர். அவன் அவளுக்குள் பாதி நுழைந்திருந்த நிலையில் மாமியார் முன் கதவை இடித்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த இரவு எப்படி முடிந்தது என்பதுதான் இந்த இறுதி பாகம்.

"செல்வி! கதவைத் திற!" மாமியாரின் குரல் இப்போது வீட்டுக்குள்ளேயே கேட்டது. பின்கதவு திறந்து கிடந்ததால் அவர் சமையலறை வழியே உள்ளே வந்துவிட்டார். செல்வி முத்துவை அவசரமாகத் தள்ளிவிட்டு எழுந்தாள். அவன் வேகமாக லுங்கியைச் சுற்றிக்கொண்டு ஜன்னல் ஓரம் ஒதுங்கி நிழலில் நின்றான். அவள் தன் இரவு உடையை எடுத்து அவசரமாக மாட்டிக்கொண்டாள். கைகள் நடுங்கின. இதயம் வெடித்துவிடும் போல் துடித்தது.

மாமியார் படுக்கையறை வாசலில் நின்றார். "என்னடி இது? கதவைத் திறக்க இவ்வளவு நேரமா? கேட் திறந்து கிடக்கு, வீட்டுல லைட் எரியுது, யாரோட பேசிக்கிட்டு இருந்த?" அவர் கண்கள் அறையை அளந்தன. கலைந்த படுக்கை விரிப்பு. செல்வியின் சிவந்த முகம். அவள் தொண்டை வறண்டது.

மாமியார் படுக்கை அருகே நடந்து விரிப்பைத் தொட்டார். ஈரம். "படுக்கை ஏன் ஈரமா இருக்கு?" செல்வியின் மூளை வேகமாக வேலை செய்தது. "தண்ணி குடிக்கும்போது கொட்டிடுச்சு அத்தை." அவர் பார்வை தரையில் கிடந்த பனியன் மீது விழுந்தது. செல்வியின் இதயம் நின்றது. "அது யாரோடது?"

"முத்துவோடதுதான் அத்தை." செல்வி வேகமாகச் சொன்னாள். "மோட்டார் ரூம்ல வேலை செய்யும்போது வியர்வையில் நனைஞ்சிடுச்சுன்னு கழற்றி இங்க வச்சிட்டு மறந்துட்டு போயிட்டான்." இது ஓரளவு உண்மையும் கூட. அவன் உண்மையில் வியர்த்திருந்தான். மாமியார் பனியனை எடுத்துப் பார்த்தார். ஆண் வியர்வை வாசனை. அவர் முகம் சுளித்து அதைக் கீழே போட்டார். "சரி, நாளைக்கு அவன்கிட்ட கொடுத்துடு."

"அத்தை... மோட்டார் பழுதாகிடுச்சு. தண்ணி ஏறலை. காலைல காயத்ரி ஸ்கூல் போகணும், யூனிஃபார்ம் துவைக்கணும். அதான் முத்துவைக் கூப்பிட்டு சரி பண்ணச் சொன்னேன். அவன் இப்பத்தான் போனான்." செல்வியின் குரல் நடுங்கினாலும் வார்த்தைகள் வந்தன. அவள் மனதில் ஒரே பிரார்த்தனை. பனியன் கண்ணில் படக் கூடாது.

மாமியார் சந்தேகத்தோடு மோட்டார் ரூம் பக்கம் நடந்தார். செல்வியின் உயிர் தொண்டையில் நின்றது. மோட்டார் ரூமில் முத்துவின் டூல் பாக்ஸ் இருந்தது, மோட்டார் ஓடிக்கொண்டிருந்தது, தொட்டியில் தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது. மாமியார் குழாயைத் தொட்டுப் பார்த்தார். தண்ணீர் வந்தது. அவர் முகத்தில் சந்தேகம் கொஞ்சம் குறைந்தது. ஆனால் முழுசாகப் போகவில்லை.

"இந்த நேரத்துல ஒரு ஆம்பளையை வீட்டுக்குள்ள கூப்பிடுற அளவுக்கு என்ன அவசரம்? காலைல பாத்துக்கலாமே." அவர் குரல் கடுமையாக இருந்தது. "காயத்ரி வேற இல்லை. ஊரு என்ன பேசும் தெரியுமா?"

"தெரியும் அத்தை. ஆனா காலைல அஞ்சு மணிக்கு எழுந்து வேலை இருக்கு. முத்து பக்கத்து வீட்டுப் பையன்தானே. பத்து நிமிஷ வேலை, முடிஞ்சதும் போயிட்டான்." செல்வி தலை குனிந்து நின்றாள். அவள் கண்கள் ஜன்னல் பக்கம் போகாமல் இருக்க பெரும் போராட்டம் நடந்தது. முத்து அங்கேதான் நின்றான். திரைச்சீலைக்குப் பின்னால். மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு.

மாமியார் மீண்டும் படுக்கையறையைப் பார்த்தார். கலைந்த படுக்கை விரிப்பு. செல்வியின் கழுத்தில் இருந்த சிவப்பு அடையாளம். அவர் கண்கள் சுருங்கின. "படுக்கை ஏன் இப்படிக் கலைஞ்சிருக்கு? கழுத்துல என்னடி அது?"

செல்வியின் ரத்தம் உறைந்தது. முத்து கடித்த அடையாளம். அவள் கையால் கழுத்தை மறைத்தாள். "அது... கொசு கடிச்சது அத்தை. படுக்கை... தூக்கத்துல புரண்டதுல கலைஞ்சிடுச்சு." பொய் அவள் நாக்கில் கசந்தது. ஆனால் வேறு வழி இல்லை.

மாமியார் ஒரு நிமிடம் அவளை உற்றுப் பார்த்தார். பிறகு தலையசைத்து வெளியே நடந்தார். "சரி. இனிமே காயத்ரி இல்லாத நாள்ல கேட்டைத் திறந்து வைக்காதே. ராத்திரி யாரையும் வீட்டுக்குள்ள கூப்பிடாதே. சுரேஷ் துபாய்ல இருக்கான், நம்ம குடும்ப மானம் உன் கையிலதான் இருக்கு."

செல்வி அவரை கேட் வரை கொண்டு போய் விட்டாள். கேட்டைத் தாண்டும்போது மாமியார் திடீரென்று நின்று படுக்கையறை ஜன்னலைப் பார்த்தார். திரைச்சீலை லேசாக அசைந்தது. காற்றே இல்லாத இரவில் திரைச்சீலை எப்படி அசையும்? அவர் கண்கள் சுருங்கின.

"ஜன்னலைத் திறந்து வச்சிருக்கியா?" செல்வியின் நெஞ்சு படபடத்தது. "ஆமா அத்தை... புழுக்கமா இருந்தது." மாமியார் இன்னும் சில நொடிகள் ஜன்னலையே பார்த்தார். முத்து அங்கேதான் நின்றான், திரைச்சீலைக்குப் பின்னால், மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு. அவர் தலையை ஆட்டிக்கொண்டு நடந்தார். "கேட்டைப் பூட்டு."

அவர் போய்விட்டார். ஆனால் செல்விக்குத் தெரியும். அவர் பார்வையில் அந்த அசையும் திரைச்சீலை பதிந்துவிட்டது. அந்தச் சந்தேகம் அவர் மனதில் விதையாக விழுந்துவிட்டது. ஒரு நாள் அது கேள்வியாக வெளியே வரும். ஆனால் அது இன்று இல்லை. இன்று அவர்கள் தப்பித்துவிட்டார்கள்.

செல்வி கேட்டைப் பூட்டிவிட்டு, முன் கதவையும் பூட்டிவிட்டு, பின்கதவையும் தாழ் போட்டாள். வீடு முழுக்க நிசப்தம். அவள் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தாள். முத்து திரைச்சீலைக்குப் பின்னால் இருந்து வெளியே வந்தான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். பிறகு ஒரே நேரத்தில் சிரித்தனர். பதற்றம் கரைந்த சிரிப்பு.

"அக்கா, என் உயிர் போயிடுச்சு." முத்து நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டான். "உங்க மாமியார் பாக்குற பார்வையிலேயே நான் செத்துட்டேன்."

"ஷ்ஷ்." செல்வி அவன் உதடுகளில் விரல் வைத்தாள். "போயிட்டாங்க. இனி யாரும் வர மாட்டாங்க. கதவு எல்லாம் பூட்டியாச்சு." அவள் படுக்கையறைக் கதவையும் தாழ் போட்டாள். ஜன்னலையும் சாத்தினாள். திரைச்சீலையை இழுத்து மூடினாள். இப்போது அந்த அறை அவர்கள் இருவரின் உலகம் மட்டுமே.

செல்வி விளக்கை அணைத்தாள். ஜன்னல் வழியே வந்த நிலா வெளிச்சம் மட்டும். அந்த மங்கிய வெளிச்சத்தில் முத்துவின் உடம்பு பளபளத்தது. அவள் அவன் அருகே நடந்து அவன் கன்னத்தில் கை வைத்தாள். "பயந்துட்டியா?" முத்து சிரித்தான். "உங்களைப் பார்த்ததும் பயம் போயிடுச்சு."

முத்து அவளை இழுத்து அணைத்தான். "அக்கா, நாம விட்ட இடத்துல இருந்து..." அவன் வார்த்தைகளை செல்வியின் உதடுகள் முடித்தன. அவள் அவனை ஆழமாக முத்தமிட்டாள். எட்டு மாத தாகம், பயம், பதற்றம் எல்லாம் அந்த முத்தத்தில் கரைந்தன. அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்து சுழன்றது.

செல்வி தன் இரவு உடையைத் தானே கழற்றினாள். இந்த முறை அவசரம் இல்லை, பதற்றம் இல்லை. மெதுவாக, ஒவ்வொரு பட்டனாக. துணி தரையில் விழுந்தது. அவள் நிர்வாணமாக அவன் முன் நின்றாள். முத்துவின் கண்கள் அவள் உடம்பில் அலைந்தன. "அக்கா, நீங்க இவ்வளவு அழகா இருப்பீங்கன்னு நான் நினைக்கலை."

"இனி அக்கான்னு கூப்பிடாதே." செல்வி அவன் லுங்கியை அவிழ்த்தாள். "இன்னிக்கு ராத்திரி நான் உன் செல்வி. நீ என் முத்து." லுங்கி கீழே விழுந்தது. அவன் சுன்னி விறைத்து நின்றது. அவள் அதைக் கையில் எடுத்து மெதுவாக அசைத்தாள். முத்து கண்களை மூடி முனகினான்.

அவள் அவனைப் படுக்கையில் தள்ளி அவன் மேல் ஏறினாள். அவன் நெஞ்சில் முத்தமிட்டாள், கழுத்தைக் கடித்தாள், வயிற்றில் நாக்கை ஓட்டினாள். அவன் உடம்பு அவள் தொடுதலுக்கு ஏற்ப நடுங்கியது. அவள் கைகள் அவன் தோள்களில் பதிந்தன, அவள் மார்பு அவன் முகத்தில் உரசியது.

முத்து அவள் முலைகளைப் பிடித்து வாயில் எடுத்தான். காம்புகளைச் சுவைத்தான், கடித்தான், நாக்கால் சுழற்றினான். செல்வி தலையைப் பின்னால் சாய்த்து அலறினாள். "ஆ... முத்து... அப்படித்தான்..." அவள் இடுப்பு அசைந்தது, அவள் புண்டை அவன் வயிற்றில் தேய்ந்தது. ஈரம் அவன் தோலில் பட்டது.

அவன் அவளைத் திருப்பிப் படுக்கையில் கிடத்தினான். அவள் கால்களை விரித்தான். அவள் புண்டை அவன் முன் திறந்திருந்தது. அவன் குனிந்து அதில் முத்தமிட்டான். செல்வி துள்ளினாள். "முத்து... என்னடா பண்ற..." அவன் நாக்கு அவள் இதழ்களில் ஓடியது, உள்ளே நுழைந்து சுழன்றது.

அவன் ஒரு விரலை உள்ளே நுழைத்து இயக்கினான், அவன் நாக்கு அவள் பருப்பில் சுழன்றது. இரட்டைத் தாக்குதலில் செல்வி கத்தினாள். "ஆ... முத்து... நிறுத்தாதே..." அவள் இடுப்பு அவன் முகத்தை நோக்கி எழும்பியது. உள்ளே ஈரம் பெருக, அவன் விரல் எளிதாக வழுக்கியது. அவள் கை அவன் தலையை அழுத்திப் பிடித்தது.

செல்வியின் உடம்பு வில்லாக வளைந்தது. அவள் விரல்கள் அவன் முடியைப் பிடித்து இழுத்தன. "ஆ... ஆ... முத்து..." அவன் நாக்கு அவள் பருப்பில் நிலைத்தது. அவள் இடுப்பு மேலே எழும்பியது. உள்ளே ஏதோ கட்டவிழ்வது போல் இருந்தது. எட்டு மாதங்களாக அடைந்து கிடந்த ஏதோ ஒன்று வெளியே வரத் துடித்தது.

"முத்து, உள்ள விடுடா... இனி தாங்க முடியாது..." அவள் கெஞ்சினாள். அவன் எழுந்து அவள் மேல் ஏறினான். அவன் சுன்னியைப் பிடித்து அவள் புண்டையின் வாசலில் வைத்தான். மெதுவாக அழுத்தினான். நுனி உள்ளே நுழைந்தது. செல்வி மூச்சை அடக்கினாள்.

அவன் மேலும் அழுத்தினான். சுன்னி மெதுவாக உள்ளே இறங்கியது. இந்த முறை பாதியில் நிற்கவில்லை. முழுவதுமாக. ஆழமாக. செல்வி வாயைத் திறந்து சத்தமில்லாமல் கத்தினாள். எட்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு முதன்முதலில் ஒரு ஆண் அவளை முழுமையாக நிரப்பினான். அவள் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. ஆனந்தக் கண்ணீர்.

முத்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். "வலிக்குதா?" செல்வி தலையசைத்தாள். "இல்லைடா... சுகமா இருக்கு... ரொம்ப சுகமா இருக்கு... அசைடா..." அவன் மெதுவாக இயங்கத் தொடங்கினான். உள்ளே வெளியே. ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவள் உடம்பு அதிர்ந்தது.

முத்து அவள் கால்களில் ஒன்றைத் தூக்கித் தன் தோளில் வைத்தான். இந்தக் கோணத்தில் அவன் இன்னும் ஆழமாக உள்ளே சென்றான். செல்வி கத்தினாள். "ஆ... அங்க... அங்கதான்..." அவள் உள்ளே ஒவ்வொரு அசைவும் மின்சாரம் போல் பாய்ந்தது. அவன் குனிந்து அவள் உதடுகளைக் கவ்விக்கொண்டே இயங்கினான். முத்தமும் இயக்கமும் ஒரே தாளத்தில்.

வேகம் கூடியது. முத்துவின் இடுப்பு இயங்க, செல்வியின் முலைகள் குலுங்கின. அவன் ஒரு முலையைப் பிடித்து அழுத்திக்கொண்டே இயங்கினான். செல்வி அவன் முதுகை நகங்களால் கீறினாள். "ஆ... முத்து... இன்னும்... இன்னும் வேகமா..." படுக்கை கிரீச்சிட்டது. இருவரின் மூச்சும் வேகமானது.

செல்வி திடீரென்று அவனைத் தள்ளி மேலே ஏறினாள். "இப்ப நான்." அவள் அவன் சுன்னியின் மேல் உட்கார்ந்து அதைத் தனக்குள் இறக்கிக்கொண்டாள். முழுவதுமாக உள்ளே வாங்கிக்கொண்டு அவள் ஒரு நொடி நின்றாள். அந்த நிறைவு. அவள் கண்களை மூடி ரசித்தாள்.

பிறகு அவள் இயங்கத் தொடங்கினாள். மேலும் கீழும். அவள் இடுப்பு வேகமாக அசைந்தது. அவள் முலைகள் அவன் முகத்துக்கு முன் குலுங்கின. முத்து அவற்றைப் பிடித்து வாயில் எடுத்தான். செல்வியின் வேகம் கூடியது. அவள் முனகல் அறையை நிறைத்தது.

உள்ளே ஏதோ கட்டவிழ்ந்தது. செல்வியின் உடம்பு நடுங்கத் தொடங்கியது. "முத்து... முத்து... எனக்கு... எனக்கு வருது..." அவள் வேகம் உச்சத்தை அடைந்தது. பிறகு அவள் உடம்பு வெடித்தது. எட்டு மாதங்களில் முதன்முதலில் ஒரு உண்மையான உச்சக்கட்டம். அவள் அலறினாள், அவன் தோளில் சாய்ந்து நடுங்கினாள். அவள் புண்டை அவன் சுன்னியை இறுக்கிப் பிடித்துத் துடித்தது.

முத்து அவளை இறுக்க அணைத்தான். "செல்வி..." அவள் அவன் நெஞ்சில் முகம் புதைத்து மூச்சு வாங்கினாள். கண்களில் கண்ணீர், உதடுகளில் சிரிப்பு. "எட்டு மாசம்டா... எட்டு மாசத்துக்கு அப்புறம்..." அவன் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "இனி நீ தனியா இல்லை."

செல்வி அவன் மார்பில் விரலால் கோலம் போட்டாள். "முத்து, உனக்குப் பயமா இல்லையா? மாட்டினா என்ன ஆகும் தெரியுமா?" முத்து அவள் கையைப் பிடித்து முத்தமிட்டான். "தெரியும். ஆனா உன்னைப் பார்த்ததும் எல்லாம் மறந்துடுது. நீ எனக்கு வேணும் செல்வி. இது தப்புன்னு தெரியும். ஆனா நிறுத்த முடியலை."

ஆனால் இரவு இன்னும் முடியவில்லை. செல்வி அவனைப் படுக்கையில் தள்ளி அவன் மேல் குனிந்தாள். அவன் சுன்னி இன்னும் விறைத்து நின்றது. அவள் அதை வாயில் எடுத்துச் சுவைத்தாள். முத்து பெருமூச்சு விட்டான். அவள் நாக்கு சுழன்றது, அவள் வாய் உள்ளே வெளியே இயங்கியது.

முத்து அவளைத் தூக்கி முட்டி போட வைத்தான். அவள் நான்கு கால்களில் நின்றாள், பின்னழகு அவனை நோக்கி. அவன் அவள் பின்னால் முட்டியிட்டு அவள் புண்டையில் தன் சுன்னியை வைத்து ஒரே அழுத்தில் உள்ளே தள்ளினான். செல்வி அலறினாள். "ஆ!"

அவன் இயங்கத் தொடங்கினான். பின்னால் இருந்து ஆழமாக, வேகமாக. அவன் கைகள் அவள் இடுப்பைப் பிடித்திருந்தன. செல்வியின் முலைகள் கீழே தொங்கிக் குலுங்கின. அவன் ஒரு கையை முன்னால் கொண்டு போய் அவள் பருப்பைத் தடவினான். இரட்டை சுகம். அவள் தலையை ஆட்டி அலறினாள்.

"முத்து... நான்... மீண்டும்..." அவள் இரண்டாவது உச்சக்கட்டத்தை நெருங்கினாள். அவன் வேகம் கூடியது. அவன் மூச்சு வேகமானது. "செல்வி... எனக்கும்... வருது..." இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைந்தனர். அவன் அவளுக்குள் வெடித்தான், அவள் உடம்பு நடுங்கித் துவண்டது. இருவரும் படுக்கையில் சரிந்தனர்.

நிசப்தம். இருவரின் மூச்சு மட்டும். வெளியே மோட்டார் இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது, தொட்டி நிரம்பும் சத்தம் கேட்டது. செல்வி முத்துவின் நெஞ்சில் தலை வைத்துப் படுத்தாள். அவன் விரல்கள் அவள் முடியில் அலைந்தன. "எவ்வளவு நேரம் ஆச்சு?" என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

முத்து சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். மூன்றரை. "இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல விடியும்." செல்வி எழுந்து ஜன்னல் திரையை விலக்கிப் பார்த்தாள். வெளியே இருட்டு. தெரு நிசப்தம். அவள் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். "நீ கிளம்பணும். யாரும் பாக்குறதுக்கு முன்னாடி."

முத்து எழுந்து லுங்கியைக் கட்டிக்கொண்டான், பனியனை மாட்டிக்கொண்டான். செல்வி தன் இரவு உடையை அணிந்துகொண்டாள். இருவரும் பின்கதவு வழியே வெளியே வந்தனர். மோட்டார் ரூமில் டூல் பாக்ஸ் இன்னும் இருந்தது. "அதை நாளைக்கு வந்து எடுத்துக்கோ. மாமியார் கேட்டா மோட்டார் சரி பண்ண வந்ததுக்கு அதுதான் சாட்சி."

முத்து சிரித்தான். "சாட்சியா? இல்லை குற்றவாளியோட ஆயுதமா?" செல்வி அவன் தோளில் செல்லமாக அடித்தாள். "பேசாமப் போடா." அவன் அவள் கையைப் பிடித்தான். "செல்வி, நாளைக்கு... மறுபடியும்?"

செல்வி ஒரு நொடி யோசித்தாள். "காயத்ரி நாளைக்கும் அம்மா வீட்டுலதான் இருப்பா. ஆனா மாமியார் கண்ணு இன்னிக்கு நம்ம மேலதான் இருக்கும். ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்." அவள் அவன் காதில் கிசுகிசுத்தாள். "நாளைக்கு ராத்திரி பதினொரு மணிக்கு எனக்கு ஒரு மிஸ்டு கால் கொடு. நான் எடுக்கலைன்னா வராதே. எடுத்தா வா. பின் கேட் வழியே."

முத்துவின் கண்கள் மின்னின. "சரி." அவன் அவளை இழுத்து ஒரு முறை ஆழமாக முத்தமிட்டான். "நாளைக்கு." செல்வி தலையசைத்தாள். அவன் சந்து வழியே மறைந்தான். அவள் கேட்டைப் பூட்டிவிட்டு உள்ளே வந்தாள்.

படுக்கையறையில் தரையில் கிடந்த முத்துவின் பனியனை அவள் எடுத்தாள். மாமியார் "நாளைக்கு அவன்கிட்ட கொடுத்துடு" என்று சொல்லியிருந்தார். செல்வி அதை முகத்தில் வைத்து முகர்ந்தாள். அவன் வியர்வை வாசனை. அவள் அதை மடித்துத் தன் அலமாரியில் ஒளித்து வைத்தாள். நாளைக்குக் கொடுப்பாள். ஆனால் இன்று இரவு அது அவளோடு இருக்கும்.

படுக்கையறையில் அவள் படுக்கையில் விழுந்தாள். உடம்பு முழுக்க வலித்தது, இனிமையான வலி. தலையணையில் முத்துவின் வியர்வை வாசனை. அவள் தலையணையை அணைத்துக்கொண்டாள். வெளியே மோட்டார் நின்றது. தொட்டி நிரம்பிவிட்டது. வீடு முழுக்க அமைதி.

செல்வி கண்களை மூடினாள். நாளை காலை அஞ்சு மணிக்கு எழ வேண்டும். காயத்ரியின் யூனிஃபார்ம் துவைக்க வேண்டும். சமையல் செய்ய வேண்டும். ஆனால் இன்று அவள் தூங்குவாள். எட்டு மாதங்களில் முதன்முதலில் நிறைவான தூக்கம். அவள் உதடுகளில் சிரிப்பு. "நாளைக்கு ராத்திரி பதினொரு மணி." அவள் கிசுகிசுத்துவிட்டு தூங்கிப் போனாள்.