தமிழ் நியூ காமகதை: சென்னை ஐடி அலுவலக இரவு

தமிழ் நியூ காமகதை இன் தொடக்கம் ஒரு ஒட்டுக்கேட்ட உரையாடலில் இருந்து வந்தது. ஜனனி சென்னையில் ஒரு ஐடி அலுவலகத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள், அன்று மாலை வேலை முடிந்து கிளம்பும் நேரத்தில், புதிய டீம் லீட் பிரவீன் தன் நண்பனிடம் போனில் பேசுவதை அவள் கேட்டாள். பிரவீன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான், அந்த ஜனனி என்ற பெண் அவனை பைத்தியமாக்குகிறாள் என்று, அவள் சிரிக்கும்போது அவனால் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை என்று. ஜனனி கதவின் பின்னால் நின்று கேட்டாள், அவள் இதயம் வேகமாக அடித்துக் கொண்டது, பின்னர் அவள் மெதுவாக உள்ளே சென்று, பிரவீன் முன் நின்று சிரித்தபடி சொன்னாள், உங்கள் போன் உரையாடலை நான் கேட்டுவிட்டேன்.

ஜனனி முப்பது வயதானவள், சென்னையில் ஒரு ஐடி நிறுவனத்தில் டெஸ்டராக வேலை செய்பவள். பிரவீன் முப்பத்திரண்டு வயதானவன், பெங்களூருவில் இருந்து வந்த புதிய டீம் லீட், அவன் வேலையில் கண்டிப்பானவன் என்று பெயர் எடுத்தவன். ஆனால் ஜனனிக்கு முதல் நாளிலிருந்தே தெரியும், பிரவீன் அவளை கொஞ்சம் அதிகமாகவே பார்க்கிறான் என்று. அன்று மாலை அலுவலகம் காலியாகிக் கொண்டிருந்தது, விளக்குகள் பாதி அணைக்கப்பட்டிருந்தன, ஜனனி பிரவீன் முன் நின்று கொண்டிருந்தாள், அவன் முகம் சிவந்து போயிருந்தது. ஜனனி சொன்னாள், இன்றைய வேலை இன்னும் முடியவில்லை, ஒரு தனிப்பட்ட மீட்டிங் வேண்டும் என்று.

பிரவீன் முதலில் மறுக்க முயன்றான், ஆனால் ஜனனியின் கண்களில் இருந்த குறும்பை பார்த்து அவனால் மறுக்க முடியவில்லை. ஜனனி அவனை கேபினுக்குள் அழைத்துச் சென்றாள், அங்கு ஒரு பெரிய மேசையும் கண்ணாடி சுவரும் இருந்தன. ஜனனி மேசையின் முன் நின்று, பிரவீனிடம் தன் ரிப்போர்ட்டை சரி பார்க்கச் சொன்னாள். பிரவீன் அவள் பின்னால் நின்று, அவள் தோளில் கை வைத்தான், அவன் கை ஜனனியின் இடுப்பில் வந்தது. ஜனனி கண்ணாடியில் பிரவீனின் கண்களைப் பார்த்தாள், தன் இடுப்பை சற்று பின்னால் அழுத்தினாள். பிரவீன் ஒரு ஆழமான மூச்சு எடுத்தான், ஜனனி சிரித்தபடி சொன்னாள், டீம் லீட் தன் டீம் உறுப்பினரின் எல்லாவற்றையும் கவனிக்க வேண்டும் என்று.

ஜனனி திரும்பி பிரவீனை முத்தமிட்டாள். முதல் முத்தம் மெதுவாக இருந்தது, பின்னர் இருவரின் மூச்சும் வேகமானது. பிரவீன் ஜனனியை கண்ணாடி முன் நிறுத்தி, அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான், ஜனனி அவன் சட்டைக்குள் கை விட்டாள். பிரவீனின் உடல் சூடாக இருந்தது, வியர்வையில் நனைந்திருந்தது, அந்த வாசனை ஜனனியை பைத்தியமாக்கியது. அவள் பிரவீனின் சட்டையைக் கழற்றினாள், அவன் மார்பை முத்தமிட்டாள், பிரவீன் ஜனனியின் டாப்பின் மேலேயே அவள் முலைகளை அழுத்தினான். ஜனனி ஒரு முனகல் விட்டாள், இன்று எந்த ஃபார்ம் செக்கும் இல்லை, இன்று நாம் இருவர் மட்டுமே என்றாள்.

பிரவீன் ஜனனியின் பேண்ட்டை கீழே இறக்கினான், அவள் பேண்டியையும். ஜனனி பிரவீனின் பேண்ட்டை திறந்தாள், அவன் சுன்னி வெளியே வந்தது, நீளமாகவும் கடினமாகவும், சூடாகவும். ஜனனி அதை கையில் எடுத்தாள், மெதுவாக ஆட்டினாள், பிரவீன் அவள் கழுத்தை முத்தமிட்டான். பின்னர் ஜனனி கீழே அமர்ந்தாள், பிரவீனின் சுன்னியை தன் வாயில் எடுத்தாள். அவள் மெதுவாக சப்பிக் கொண்டிருந்தாள், அவள் நாக்கு சுன்னியின் நுனியில் சுற்றியது, பிரவீனின் கைகள் அவள் முடியில் இருந்தன. பிரவீன் சொன்னான், போதும், இன்னும் வேண்டாம், இல்லையென்றால் அவன் அங்கேயே வெளியேறிவிடுவான் என்று. ஜனனி சிரித்தபடி சொன்னாள், இன்னும் வார்ம் அப் கூட முடியவில்லை என்று.

பிரவீன் ஜனனியை எழுப்பினான், அவளை மேசையிடம் அழைத்துச் சென்றான். அவன் ஜனனியின் புண்டையை தன் விரல்களால் தொட்டான், அது ஈரமாக இருந்தது, மெதுவாக உள்ளே வெளியே செய்தான். ஜனனி மேசையைப் பிடித்தாள், அவள் கால்கள் நடுங்கின. பிரவீன் குனிந்து அவள் புண்டையை நக்கினான், அவன் நாக்கு அவள் பருப்பில் சுற்றியது, ஜனனி அவன் முதுகை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள். அவள் மீண்டும் மீண்டும் சொன்னாள், இன்னும், கொஞ்சம் இன்னும், பிரவீன் அவள் புண்டையை அதுவரை நக்கினான், ஜனனியின் உடல் ஒரு அதிர்ச்சியுடன் தளர்ந்து போகும் வரை. அவள் முதல் வெளியேற்றம் அங்கேயே, மேசையின் துணையுடன், பிரவீனின் நாக்கில் நடந்தது.

ஜனனி பிரவீனை இழுத்தாள், தாமதிக்க வேண்டாம் என்றாள். பிரவீன் அவளை மேசையில் படுக்க வைத்தான், அவள் கால்களை விரித்தான், தன் சுன்னியை அவள் புண்டையில் மெதுவாக நுழைத்தான். ஜனனி ஒரு நீண்ட மூச்சு எடுத்தாள், அவள் புண்டை சுன்னியை இறுக்கமாகப் பிடித்தது. பிரவீன் மெதுவாக குத்தத் தொடங்கினான், முதலில் மெதுவாக, பின்னர் வேகமாக. மேசை லேசாக ஆடியது, ஜனனியின் முலைகள் ஒவ்வொரு குத்திலும் ஆடின. பிரவீன் அவள் முலைகளைப் பிடித்தான், அழுத்தியபடி குத்திக் கொண்டிருந்தான். ஜனனி அவன் இடுப்பை தன் கால்களால் இறுக்கமாகப் பிடித்தாள், இருவரின் மூச்சும் ஒன்றில் கலந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து பிரவீன் ஜனனியை தூக்கினான், கண்ணாடி முன் நிறுத்தினான். அவன் பின்னால் இருந்து அவள் புண்டையில் சுன்னியை நுழைத்தான், ஜனனி கண்ணாடியைப் பிடித்தாள். பின்னால் இருந்து குத்துவது இன்னும் ஆழமாக இருந்தது, ஜனனி ஒவ்வொரு குத்திலும் முனகினாள். பிரவீன் அவள் முடியை ஒரு பக்கம் ஒதுக்கினான், அவள் கழுத்தை முத்தமிட்டான், குத்துகளின் வேகத்தை அதிகரித்தான். ஜனனி சொன்னாள், அவள் மீண்டும் வெளியேறப் போகிறாள் என்று, பிரவீன் சொன்னான், சேர்ந்து வெளியேறுவோம் என்று. சில குத்துகளிலேயே ஜனனியின் உடல் நடுங்கியது, அவள் புண்டை சுன்னியை இறுக்கமாகப் பிடித்தது, பிரவீன் தன் தண்ணீரை அவள் புண்டைக்குள் விட்டான். இருவரும் கண்ணாடி முன் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு நின்றனர், வியர்வையில் நனைந்து.

இருவரும் உடைகளை சரி செய்தனர், ஜனனி பிரவீனை தன் ஃப்ளாட்டுக்கு வரச் சொன்னாள், அது அலுவலகத்திலிருந்து ஐந்து நிமிட தூரத்தில் இருந்தது. ஃப்ளாட் சிறியதாக இருந்தது, ஆனால் சுத்தமாக இருந்தது, பால்கனியிலிருந்து சென்னையின் விளக்குகள் தெரிந்தன. ஜனனி உணவு ஆர்டர் செய்தாள், இருவரும் தரையில் அமர்ந்து சாப்பிட்டனர், ஏதோ பழைய பழக்கம் போல. சாப்பிடும்போது பிரவீன் சொன்னான், அவன் நாளை ஒரு புதிய கிளாஸ் தொடங்கப் போகிறான், ஆனால் அவனுக்கு மனமில்லை என்று. ஜனனி சொன்னாள், மனதைக் கேளுங்கள், கிளாஸ் தினமும் நடக்கும் என்று. பிரவீன் அவள் கையைப் பிடித்தான், அவன் தங்கினால் ஜனனி அடுத்த புராஜெக்டில் அவனுக்கு ஒரு இடம் ஒதுக்குவாளா என்று கேட்டான். ஜனனி சொன்னாள், இடம் ஒதுக்குவாள், ஆனால் அந்த புராஜெக்டில் அவன் பெயர் மட்டுமே இருக்காது, அவர்கள் கதையும் இருக்கும் என்று.

இரவில் படுக்கையில் ஜனனி பிரவீனை மீண்டும் தன்னருகே இழுத்தாள். இந்த முறை அவசரம் இல்லை. பிரவீன் மெதுவாக அவள் முழு உடலையும் முத்தமிட்டான், அவள் வயிற்றிலிருந்து அவள் தொடைகள் வரை. ஜனனி அவன் சுன்னியை மீண்டும் கையில் எடுத்தாள், தடவினாள், பிரவீன் அவள் புண்டையில் விரல்களை விட்டான். ஜனனி ஈரமானாள், பிரவீனை தன் மேலே இழுத்தாள். இந்த முறை பிரவீன் மிஷனரி நிலையில் மெதுவாக குத்தினான், ஜனனியின் முகத்தைப் பார்த்தபடி. ஜனனி அவன் முகத்தை தன் கைகளில் எடுத்தாள், முத்தமிட்டாள், குத்துகளுடன் தன் இடுப்பை அசைத்தாள். இருவரின் கண்களும் ஒருவர் மீது ஒருவர் நிலைத்திருந்தன, ஒவ்வொரு குத்தும் முன்பை விட ஆழமாக இருந்தது.

ஜனனி பக்கம் திரும்பி மேலே வர விரும்பினாள், பிரவீன் அவளை தன் மேலே உட்கார வைத்தான். ஜனனி சுன்னியை தன் புண்டையில் எடுத்தாள், மெதுவாக மேலும் கீழும் ஆடத் தொடங்கினாள். அவள் முலைகள் பிரவீனின் முகத்தின் முன் இருந்தன, பிரவீன் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக சப்பினான். ஜனனியின் வேகம் அதிகரித்தது, அவள் மூச்சு வேகமானது, பிரவீனின் மார்பில் கை வைத்து வேகமாக ஆடத் தொடங்கினாள். பிரவீன் அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான், அவளுக்கு ஆதரவு கொடுத்தான், கீழிருந்து குத்தத் தொடங்கினான். ஜனனி சத்தமாக முனகினாள், அவள் உடல் நடுங்கியது, பிரவீன் மேலேயே அவள் வெளியேறினாள். பிரவீன் அவளை இறுக்கமாகப் பிடித்தான், சில நொடிகளில் அவனும் அவளுக்குள் வெளியேறினான்.

இருவரும் களைத்து ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக் கொண்டனர். ஜனனி பிரவீனின் மார்பில் தலை வைத்தாள், பிரவீன் அவள் முடியில் விரல்களை ஓட்டினான். ஜனனி சொன்னாள், அலுவலகத்தில் எந்த தொழில்முறை எல்லையையும் தாண்டக்கூடாது என்று அவள் பயந்தாள், ஆனால் பிரவீன் கேட்காமலேயே அந்த இடத்தை உருவாக்கிவிட்டான் என்று. பிரவீன் சொன்னான், அவனும் அப்படித்தான் நினைத்தான், டிரெய்னருக்கு பயிற்சியில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று, ஆனால் இன்று அவனுக்குத் தோன்றியது, ஒரு போன் உரையாடலும் வாழ்க்கையை மாற்றும் என்று. இருவரும் சிரித்தனர், மெதுவாக தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர், ஒருவர் கைகளில் ஒருவர்.

காலை வெளிச்சம் பால்கனியிலிருந்து உள்ளே வந்தது, ஜனனி முதலில் எழுந்தாள். அவள் பிரவீனுக்கு டீ செய்து கொடுத்தாள், பிரவீன் சொன்னான், இன்றைய கிளாஸில் அவன் ஒரு புதிய கார்டு செய்வான் என்று. ஜனனி கேட்டாள், உண்மையாகவா என்று, பிரவீன் சிரித்தபடி சொன்னான், இந்த முறை கார்டில் செட்டுகளும் ரெப்ஸ்களும் மட்டுமே இருக்கும், எந்த தனிப்பட்ட வரியும் இருக்காது என்று. ஜனனி சொன்னாள், தனிப்பட்ட வரி இனி அவர்கள் இருவருக்கு இடையே மட்டுமே இருக்கும் என்று, பிரவீன் அவளை முத்தமிட்டான். இருவரும் சேர்ந்து அலுவலக அட்டவணையைப் பார்த்தனர், ஜனனி அடுத்த புராஜெக்ட் பற்றி நினைத்தாள், சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய போன் உரையாடலும் பெரிய கதையாகிவிடும் என்று மட்டுமே நினைத்தாள்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து பிரவீன் ஜனனிக்கு அலுவலகத்தில் ஒரு புதிய கார்டு கொடுத்தான், இந்த முறை கார்டில் எழுதியிருந்தது, இன்று மாலை ஃப்ளாட்டில் சந்திப்போம் என்று. ஜனனி கார்டை தன் பாக்கெட்டில் வைத்தாள், நாள் முழுவதும் அந்த கார்டை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அலுவலகம் மூடிய பிறகு இருவரும் மீண்டும் சந்தித்தனர், இந்த முறை அவர்களின் உறவு இன்னும் திறந்து இருந்தது, ஏனென்றால் இப்போது எந்த வெட்கமும் இல்லை, எந்த பயமும் இல்லை. ஜனனியின் வாழ்க்கையில் இப்போது ஒரு புதிய தாளம் வந்திருந்தது, காலையில் பிளாக், மாலையில் அலுவலகம், இரவில் அவர்களை ஒருவரோடு ஒருவர் பிணைத்து வைத்திருந்த அந்த சூடு. அவள் நண்பர்களிடம் சொன்னாள், அலுவலகத்தில் சேர்ந்தது அவள் வாழ்க்கையின் சிறந்த முடிவு என்று, நண்பர்கள் சிரித்தபடி சொன்னார்கள், ஏன் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும் என்று.

ஒரு மாலை இருவரும் ஃப்ளாட்டில் இருந்தபோது, பிரவீன் ஜனனியிடம் சொன்னான், அவனுக்கு ஒரு புதிய அலுவலகத்தில் ஹெட் டிரெய்னர் வேலை வந்திருக்கிறது, ஆனால் அவன் சென்னையை விட்டுச் செல்ல விரும்பவில்லை என்று. ஜனனி சொன்னாள், ஒரு வாரமும் மிக நீளமானது என்று, பிரவீன் சொன்னான், நீண்ட காத்திருப்பு சில நேரங்களில் நல்லது என்று, ஏனென்றால் திரும்பி வருவது இன்னும் இனிமையாக இருக்கும் என்று. ஜனனி அவனை இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டாள், அவள் காத்திருப்பாள் என்று சொன்னாள், ஆனால் ஒவ்வொரு மாலையும் அவள் அலுவலக பெஞ்சைப் பார்த்து சிரிப்பாள் என்று. பிரவீன் சொன்னான், பெஞ்சுக்கும் அவர்கள் கதை நினைவிருக்கும் என்று, இருவரும் சிரித்தனர்.

அடுத்த நாள் பிரவீன் தன் புதிய அலுவலக நேர்காணலுக்குப் புறப்பட்டான், ஆனால் செல்வதற்கு முன் ஜனனியின் கையில் ஒரு சிறிய கார்டு கொடுத்தான். கார்டில் எழுதியிருந்தது, நீ என் சிறந்த மாணவி அல்ல, என் சிறந்த கதை என்று. ஜனனி கார்டை பத்திரமாக வைத்தாள், பிரவீனுக்கு விடை கொடுக்கும்போது சொன்னாள், அடுத்த முறை அவன் வரும்போது, அலுவலகம் கொஞ்சம் முன்னதாகவே மூடப்படும் என்று. பிரவீன் சிரித்தபடி சொன்னான், அவன் கடிகாரத்தைப் பார்த்துத்தான் வருவான் என்று, லிஃப்ட் சத்தத்துடன் அவன் சென்றான். ஜனனி ஃப்ளாட்டில் நின்றாள், கார்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், அவள் முகத்தில் ஒரு புதிய கதையின் தொடக்கத்தில் மட்டுமே இருக்கும் அந்த புன்னகை இருந்தது.

அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் ஜனனியும் பிரவீனும் சாதாரணமாக நடந்து கொண்டனர், ஆனால் ஒவ்வொரு முறை கண்கள் சந்திக்கும்போதும் இருவருக்கும் முந்தைய இரவு நினைவுக்கு வந்தது. மதிய உணவு நேரத்தில் பிரவீன் ஜனனியிடம் ஒரு ஃபைலை கொடுக்க வந்தான், அவன் கை அவள் கையைத் தொட்டது, ஜனனி அவன் காதில் மெதுவாக சொன்னாள், இன்று மாலை மீண்டும் அலுவலகம் காலியான பிறகு சந்திப்போம் என்று. பிரவீன் தலையசைத்தான், அவன் முகத்தில் ஒரு ரகசிய புன்னகை இருந்தது, அன்று முழுவதும் அவன் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியாமல் தவித்தான்.

மாலையில் அலுவலகம் காலியானதும், ஜனனி பிரவீனை பேண்ட்ரி அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அங்கு காபி மெஷினின் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது, ஜனனி பிரவீனை சுவரில் சாய்த்து முத்தமிட்டாள். பிரவீன் அவள் டாப்பை மேலே தூக்கி, அவள் முலைகளை கையால் பிடித்து அழுத்தினான், ஜனனி அவன் பேண்ட்டின் மேலேயே அவன் சுன்னியைத் தடவினாள். அவள் பிரவீனின் பேண்ட்டை திறந்து, அவன் சுன்னியை வெளியே எடுத்து, மெதுவாக சப்பத் தொடங்கினாள், அவன் கைகள் அவள் தலையில் இருந்தன, அவன் முனகல் பேண்ட்ரியில் எதிரொலித்தது.

ஜனனி எழுந்து, தன் பாவாடையை மேலே தூக்கி, பேண்ட்ரியின் மேசையில் சாய்ந்தாள். பிரவீன் அவள் பின்னால் வந்து, அவள் புண்டையில் தன் சுன்னியை நுழைத்தான், மெதுவாகவும் ஆழமாகவும் குத்தத் தொடங்கினான். ஜனனி மேசையைப் பிடித்தாள், அவள் வாயை மூடிக் கொண்டாள், ஏனென்றால் அலுவலகத்தில் யாராவது இருக்கலாம் என்ற பயம் இருந்தது, ஆனால் அந்த பயமே அவளை இன்னும் சூடாக்கியது. பிரவீன் வேகத்தை அதிகரித்தான், ஜனனி சில நொடிகளில் வெளியேறினாள், பிரவீன் சிறிது நேரம் கழித்து அவளுக்குள் வெளியேறினான், இருவரும் பேண்ட்ரியில் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு நின்றனர்.

வார இறுதியில் ஜனனி பிரவீனை தன் ஃப்ளாட்டுக்கு மீண்டும் அழைத்தாள், இந்த முறை அவர்கள் எந்த அவசரமும் இல்லாமல் முழு மாலையையும் சேர்ந்து கழித்தனர். ஜனனி சமையலறையில் உணவு செய்து கொண்டிருந்தாள், பிரவீன் அவள் பின்னால் வந்து அவளைக் கட்டிக் கொண்டான், அவள் கழுத்தை முத்தமிட்டான். ஜனனி சிரித்தபடி சொன்னாள், சமையல் முடியும் வரை காத்திருக்க வேண்டும் என்று, ஆனால் பிரவீன் காத்திருக்கவில்லை, அவன் அவள் டாப்பை கழற்றி, சமையலறை மேடையிலேயே அவளை முத்தமிடத் தொடங்கினான், உணவின் வாசனையும் அவர்கள் சூடும் சேர்ந்து அந்த மாலையை இன்னும் சிறப்பாக்கியது.

சமையலறை மேடையில் பிரவீன் ஜனனியின் புண்டையை நக்கினான், அவள் கால்கள் மேடையின் விளிம்பில் தொங்கின, அவள் கைகள் பிரவீனின் தலையைப் பிடித்திருந்தன. ஜனனி விரைவில் வெளியேறினாள், பின்னர் அவள் பிரவீனை மேடையில் உட்கார வைத்து, அவன் சுன்னியை தன் புண்டையில் எடுத்துக் கொண்டு, மெதுவாக ஆடத் தொடங்கினாள். சமையலறையில் பாத்திரங்கள் ஆடின, உணவு அடுப்பில் கொதித்தது, ஆனால் இருவரும் அதைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மட்டுமே கவனித்தனர், இறுதியில் இருவரும் சேர்ந்து வெளியேறினர், சிரித்தபடி மேடையிலேயே அமர்ந்திருந்தனர்.

அன்று இரவு ஜனனி பிரவீனிடம் சொன்னாள், அலுவலகத்தில் அவர்கள் ரகசியம் பாதுகாப்பாக இருக்கும் வரை, அவள் எந்த பயமும் இல்லாமல் இருப்பாள் என்று. பிரவீன் சொன்னான், அவர்கள் ரகசியம் அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே தெரியும் என்று, அது ஒரு குறியீடு போல, அலுவலகத்தில் ஒரு பார்வையிலேயே எல்லாம் புரிந்துவிடும் என்று. ஜனனி சிரித்தாள், அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் அவர்கள் சாதாரணமாக நடந்து கொள்வார்கள், ஆனால் மாலையில் மீண்டும் அதே கதை தொடரும் என்று சொன்னாள். இருவரும் அந்த இரவை அமைதியாகக் கழித்தனர், ஒருவர் கைகளில் ஒருவர், சென்னையின் விளக்குகள் ஜன்னல் வழியே தெரிந்தன.

ஜனனி அன்று இரவு அலுவலகத்தை மூடும்போது நினைத்தாள், சில கதைகள் வெயிட்களில் இருந்து தொடங்குகின்றன, சில ஒரு கார்டிலிருந்து. அவள் கதை இரண்டிலிருந்தும் தொடங்கியது, ஒரு போன் உரையாடலிலிருந்தும் ஒரு குறும்பான புன்னகையிலிருந்தும். அவள் பெஞ்சை கையால் தொட்டாள், பின்னர் தன் ஃப்ளாட்டுக்குச் சென்றாள். பால்கனியிலிருந்து சென்னையின் விளக்குகள் இன்னும் எரிந்து கொண்டிருந்தன, ஜனனி மனதிற்குள் சொன்னாள், பிரவீன் திரும்பி வரும்போது, இந்த கதை தொடரும், அது நின்ற இடத்திலிருந்து, அதே சூட்டுடன்.