தமிழ் நர்ஸ் ஊல் கதை: மதுரை நர்ஸ் அனுசுயாவும் கார்த்திக்கும்

இரவு ஷிப்ட் தொடங்கி இரண்டு மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. அனுசுயா வார்டில் மருந்து பட்டியலை சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது அவள் போன் அதிர்ந்தது. ஒரு புதிய எண்ணிலிருந்து மெசேஜ் வந்திருந்தது. நன்றி சிஸ்டர், நீங்கள் இல்லை என்றால் நான் இன்னும் ஆஸ்பத்திரியில் இருப்பேன். கார்த்திக். அனுசுயா சிரித்தாள். கார்த்திக் நேற்று டிஸ்சார்ஜ் ஆன பேஷண்ட், காலில் கட்டுடன் வீட்டுக்கு போனவன். அந்த மெசேஜ் தான் இந்த தமிழ் நர்ஸ் ஊல் கதையின் தொடக்கம் என்று அனுசுயாவுக்கு அப்போது தெரியாது.

அனுசுயா பதில் எழுதினாள். பரவாயில்லை, நன்றாக ஓய்வெடுங்கள். சில நிமிடங்களில் மீண்டும் மெசேஜ் வந்தது. ஓய்வு எடுக்க முடியவில்லை, உங்கள் நினைவு தான் வருகிறது. அனுசுயாவின் இதயம் வேகமாக துடித்தது. அவள் போனை வைத்துவிட்டு வேலையில் மூழ்க முயன்றாள், ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் மனதில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன.

இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு மீண்டும் மெசேஜ் வந்தது. நாளை மாலை உங்களை பார்க்க வரலாமா, ஒரு சாக்லேட் கொண்டு வருகிறேன். அனுசுயா யோசித்தாள், பிறகு எழுதினாள். வரலாம், ஆனால் ஆஸ்பத்திரியில் வேண்டாம், கேன்டீனில் பார்ப்போம். கார்த்திக் உடனே பதில் அனுப்பினான். சரி, கேன்டீனில், ஐந்து மணிக்கு.

மறுநாள் மாலை அனுசுயா ஷிப்ட் முடிந்து கேன்டீனுக்கு போனாள். கார்த்திக் ஏற்கனவே அங்கே இருந்தான், கையில் ஒரு சாக்லேட் பெட்டி. அவன் அவளை பார்த்து சிரித்தான், அந்த சிரிப்பில் ஒரு குறும்பு இருந்தது. அவன் சொன்னான், நீங்கள் யூனிஃபார்ம் இல்லாமல் வேறு மாதிரி இருக்கிறீர்கள். அனுசுயா சொன்னாள், யூனிஃபார்ம் இல்லாமல் நானும் மனுஷி தான்.

இருவரும் காபி குடித்தார்கள். பேச்சு வேலையிலிருந்து வாழ்க்கைக்கு மாறியது. கார்த்திக் சொன்னான், என் வீடு பக்கத்தில் தான், ஒரு நாள் வாருங்கள், நல்ல காபி போட்டு தருகிறேன். அனுசுயா சிரித்து சொன்னாள், பேஷண்டுகள் வீட்டுக்கு கூப்பிடுவது சரியா. கார்த்திக் சொன்னான், நான் இப்போது பேஷண்ட் இல்லை, டிஸ்சார்ஜ் ஆகிவிட்டேன்.

சில நாட்களுக்கு பிறகு அனுசுயாவின் ஆஃப் நாள் வந்தது. அவள் கார்த்திக்கின் வீட்டுக்கு போனாள். சிறிய வீடு, சுத்தமாக இருந்தது, ஜன்னல் வழியாக மதுரை வெயில் வந்தது. கார்த்திக் காபி போட்டு கொண்டு வந்தான். இருவரும் சோபாவில் உட்கார்ந்தார்கள். கார்த்திக் அவள் கையை பிடித்தான், அனுசுயா கையை எடுக்கவில்லை.

கார்த்திக் அவள் கண்களை பார்த்து சொன்னான், ஆஸ்பத்திரியில் முதல் நாள் நீங்கள் என் கையை பிடித்தபோதே எனக்கு தெரியும். அனுசுயா சொன்னாள், என்ன தெரியும். கார்த்திக் சொன்னான், நீங்கள் என்னை கவனித்தது மருந்துக்காக இல்லை என்று. அனுசுயா சிரித்தாள், ஆனால் அந்த சிரிப்பின் பின்னால் ஒரு வெப்பம் ஓடியது.

கார்த்திக் அவளை தன் பக்கம் இழுத்து அவள் உதடுகளில் முத்தமிட்டான். முதலில் மெதுவாக, பின்னர் வேகமாக. அனுசுயா அவன் முடியில் விரல்களை விட்டு அவன் கழுத்தில் முத்தமிட்டாள். கார்த்திக்கின் கைகள் அவள் முதுகில் இறங்கி அவள் இடுப்பை பிடித்தன. அனுசுயாவின் மூச்சு வேகமானது.

கார்த்திக் அவள் சுடிதாரின் மேல் பகுதியை தூக்கி அவள் முலைகளை பிடித்தான். அனுசுயா தலையை பின்னால் சாய்த்து கண்களை மூடினாள். அவள் வாயிலிருந்து ஒரு மெல்லிய முனகல் வந்தது. கார்த்திக் அவள் பிளவுஸை தூக்கி அவள் முலைக்காம்பில் நாக்கை வைத்தான். அனுசுயாவின் உடல் நடுங்கியது.

அனுசுயா கார்த்திக்கின் சட்டை பொத்தான்களை திறந்து அவன் மார்பில் கை வைத்தாள். அவன் மார்பு வியர்வையில் மின்னியது, அனுசுயா அதில் உதடுகளை வைத்தாள். கார்த்திக் ஆழமாக மூச்சு விட்டு சொன்னான், நீங்கள் நெருப்பு. அனுசுயா சிரித்து சொன்னாள், நெருப்பை தொட்டவர்கள் எரிவார்கள்.

கார்த்திக் அவள் சுடிதார் பேண்டை கீழே இறக்கினான். அவள் புண்டை ஈரமாகிவிட்டது, பேண்டியில் ஈரம் தெளிவாக தெரிந்தது. கார்த்திக் பேண்டியை ஒதுக்கி விரல்களால் அவள் புண்டையை தடவினான். அனுசுயா சோபாவை இறுக்கமாக பிடித்தாள். அவள் கால்கள் நடுங்கின, அவள் வாயிலிருந்து தொடர்ந்து முனகல்கள் வந்தன.

கார்த்திக் மண்டியிட்டு அனுசுயாவின் புண்டையை நக்க தொடங்கினான். அவன் நாக்கு ஒவ்வொரு முறையும் புதிய இடத்தை தொட்டது, அனுசுயாவின் உடல் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய அலையால் நிரம்பியது. அனுசுயா அவன் தலையை அழுத்தி சொன்னாள், நிறுத்தாதே, இப்படியே, இன்னும். சில நிமிடங்களில் அனுசுயாவின் உடல் இறுகியது, அவள் வேகமாக உச்சம் அடைந்தாள். அவள் நீர் கார்த்திக்கின் முகத்தில் பட்டது, கார்த்திக் சிரித்து துடைத்தான்.

அனுசுயா இன்னும் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தபோது கார்த்திக் எழுந்து தன் பேண்டை கழற்றினான். அவன் சுன்னி நீளமாகவும் தடிமனாகவும் இருந்தது, அனுசுயா அதை பார்த்ததும் உதடுகளை ஈரமாக்கினாள். அவள் மண்டியிட்டு கார்த்திக்கின் சுன்னியை வாயில் எடுத்தாள். முதலில் மெதுவாக, பின்னர் வேகமாக, அவள் நாக்கு சுன்னியை சுற்றி சுழன்றது. கார்த்திக் அவள் தலையில் கை வைத்து சொன்னான், நீங்கள் அற்புதம்.

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு கார்த்திக் அனுசுயாவை எழுப்பி படுக்கையில் படுக்க வைத்தான். அவன் அவள் கால்களை விரித்து தன் சுன்னியை அவள் புண்டையின் வாயில் வைத்தான். அனுசுயா சொன்னாள், மெதுவாக உள்ளே விடு, நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு. கார்த்திக் மெதுவாக தள்ளினான், அவன் சுன்னி உள்ளே நழுவியது. அனுசுயா ஒரு நீண்ட முனகல் விட்டாள், அதில் வலியும் இன்பமும் இருந்தன.

கார்த்திக் மெதுவாக இயங்க தொடங்கினான். ஒவ்வொரு இயக்கத்திலும் அனுசுயாவின் புண்டை அவனை உள்ளே இழுத்தது. அனுசுயா தன் கால்களை அவன் இடுப்பில் சுற்றி ஒவ்வொரு இயக்கத்திற்கும் தன் இடுப்பை தூக்கி பதில் கொடுத்தாள். அறையில் இருவரின் மூச்சும் படுக்கையின் சத்தமும் மட்டுமே ஒலித்தன. வெளியே மதுரை இரவு ஆழமாகிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் உள்ளே வெப்பம் அதைவிட அதிகமாக இருந்தது.

கார்த்திக் அனுசுயாவை திருப்பி நாய் போல் நிறுத்தினான். பின்னால் இருந்து அவள் புண்டையில் சுன்னியை விட்டு அவள் முலைகளை இரு கைகளாலும் பிடித்தான். இந்த நிலையில் ஒவ்வொரு இயக்கமும் ஆழமாக இருந்தது. அனுசுயா படுக்கையை இறுக்கமாக பிடித்து கத்தி சொன்னாள், இன்னும் வேகமாக, கார்த்திக், இன்னும் வேகமாக. கார்த்திக் வேகத்தை அதிகரித்தான், அனுசுயாவின் உடல் மீண்டும் இறுக தொடங்கியது.

இரண்டாவது முறை உச்சம் அடையும்போது அனுசுயா கார்த்திக்கின் பெயரை உரக்க சொன்னாள். அவள் புண்டை கார்த்திக்கின் சுன்னியை இறுக்கமாக பிடித்தது, கார்த்திக்கும் அதிக நேரம் தாக்குபிடிக்க முடியவில்லை. அவன் சுன்னியை வெளியே எடுத்து அனுசுயாவின் முதுகில் உச்சம் அடைந்தான். இருவரும் மூச்சு வாங்கியபடி படுக்கையில் விழுந்தார்கள், வியர்வையில் நனைந்து, ஒருவர் கைகளில் ஒருவர்.

சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. பிறகு அனுசுயா சொன்னாள், இது தவறா கார்த்திக், நான் உங்களை கவனித்த நர்ஸ். கார்த்திக் அவளை பார்த்து சொன்னான், தவறு என்பது நீங்கள் ஒவ்வொரு இரவும் தனியாக அழுவது. இங்கே நடந்தது உண்மையாக இருந்தது. அனுசுயா எதுவும் சொல்லவில்லை. கார்த்திக் உண்மை சொல்கிறான் என்று அவளுக்கு தெரியும், அதுதான் அவளை மிகவும் பயமுறுத்தியது.

சிறிது நேரம் கழித்து அனுசுயா எழுந்து சொன்னாள், நான் குளித்துவிட்டு வருகிறேன். கார்த்திக் சொன்னான், நானும் வருகிறேன், தனியாக போகாதீர்கள். அனுசுயா சிரித்து சொன்னாள், குளியலறையிலும் கூட வர வேண்டுமா. கார்த்திக் சொன்னான், இன்றைய நாள் கூடவே இருப்பதற்கான நாள். இருவரும் குளியலறைக்கு போனார்கள், கார்த்திக் கதவை மூடினான். கண்ணாடி முன் அனுசுயா நின்றாள், அவள் கழுத்தில் அவன் கொடுத்த முத்தத்தின் அடையாளம் தெரிந்தது.

கார்த்திக் பின்னால் இருந்து அவளை அணைத்து அவள் தோளில் உதடுகளை வைத்தான். அனுசுயா கண்ணாடியில் அவனை பார்த்து சொன்னாள், கண்ணாடியில் பார், நாம் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறோம். கார்த்திக் அவள் காதில் சொன்னான், நன்றாக இல்லை, நெருப்பாக இருக்கிறோம். அனுசுயா அவன் கையை பிடித்து தன் வயிற்றில் வைத்தாள். கார்த்திக்கின் கைகள் மெதுவாக மேலே நகர்ந்து அவள் முலைகளை பிடித்தன. அனுசுயா கண்களை மூடி கண்ணாடியில் தன் பிரதிபலிப்பை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

கார்த்திக் அனுசுயாவை திருப்பி குளியலறை சுவரில் சாய்த்தான். அவன் அவள் கால்களை சற்று விரித்து பின்னால் இருந்து அவள் புண்டையில் சுன்னியை விட்டான். கண்ணாடியில் இருவரின் பிரதிபலிப்புகள் ஒன்றாக கலந்திருந்தன. அனுசுயா சுவரை இறுக்கமாக பிடித்து ஒவ்வொரு இயக்கத்திற்கும் தன் இடுப்பை பின்னால் தள்ளி பதில் கொடுத்தாள். கார்த்திக் அவள் முதுகில் முத்தமிட்டு அவள் காதில் சொன்னான், இந்த நாளை நான் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்.

குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்ததும் இருவரும் மீண்டும் படுக்கையில் விழுந்தார்கள். இந்த முறை அனுசுயா மேலே வந்தாள். அவள் கார்த்திக்கின் சுன்னியை தன் புண்டையில் எடுத்து மெதுவாக மேலும் கீழும் ஆட தொடங்கினாள். அவள் முலைகள் ஒவ்வொரு குதிப்பிலும் அசைந்தன, கார்த்திக் அவற்றை கைகளில் பிடித்தான். அனுசுயா வேகத்தை அதிகரித்தாள், அவள் முடி முகத்தில் விழுந்தது, கார்த்திக் அதை ஒதுக்கினான்.

அனுசுயா உச்சம் அடையும்போது கார்த்திக்கின் கைகளை இறுக்கமாக பிடித்தாள். அவள் புண்டை அவன் சுன்னியை இறுக்கமாக பிடித்தது, கார்த்திக்கும் அவளுக்குள்ளேயே உச்சம் அடைந்தான். இருவரும் வியர்வையில் நனைந்து ஒருவரை ஒருவர் அணைத்து படுத்தார்கள். அனுசுயா கார்த்திக்கின் மார்பில் தலை வைத்து சொன்னாள், இந்த நாள் தான் உண்மையான ஓய்வு நாள். கார்த்திக் சொன்னான், அப்படியானால் ஒவ்வொரு ஓய்வு நாளும் இப்படியே இருக்கட்டும்.

மாலை நேரம் வந்தபோது கார்த்திக் அனுசுயாவை வீட்டு வாசல் வரை வழியனுப்பினான். அவன் சொன்னான், நாளை நைட் ஷிப்ட் தானே, மெசேஜ் அனுப்புகிறேன். அனுசுயா சிரித்து சொன்னாள், மெசேஜ் மட்டும் போதாது, நேரில் வர வேண்டும். கார்த்திக் அவள் கையை பிடித்து சொன்னான், நேரில் வருவேன், அதே இடத்தில், அதே நேரத்தில்.

மறுநாள் இரவு ஷிப்டில் அனுசுயா வார்டில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது அவள் போன் அதிர்ந்தது. நான் வெளியே இருக்கிறேன், ஐந்து நிமிடம் வர முடியுமா. அனுசுயா சுற்றி பார்த்து, மருந்து அறை பக்கம் நடந்தாள். கார்த்திக் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தான், கையில் ஒரு சிறிய பூ. அவன் அவள் கையில் பூவை கொடுத்து சொன்னான், இது நேற்றைய நாளுக்காக.

அனுசுயா பூவை வாங்கி தன் யூனிஃபார்ம் பாக்கெட்டில் வைத்தாள். அவள் சொன்னாள், இங்கே யாராவது பார்த்துவிடுவார்கள். கார்த்திக் அவளை அருகில் இழுத்து சொன்னான், பார்த்தால் பார்க்கட்டும், நான் உங்கள் பேஷண்ட் இல்லை. அனுசுயா அவன் உதடுகளில் விரைவாக முத்தமிட்டு சொன்னாள், இப்போது போங்கள், நாளை பார்ப்போம். கார்த்திக் சிரித்தபடி வெளியே நடந்தான், அனுசுயா அவன் போவதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், அவள் பாக்கெட்டில் பூ இருந்தது, அவள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.

அடுத்த ஓய்வு நாளில் கார்த்திக் அனுசுயாவை தன் வீட்டுக்கு சாப்பாட்டுக்கு அழைத்தான். அவன் சமைத்திருந்தான், எளிய சாப்பாடு, ஆனால் அன்புடன் சமைத்தது. இருவரும் தரையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டார்கள். கார்த்திக் சொன்னான், என் அம்மா சமையலை எனக்கு கற்றுக் கொடுத்தார்கள், நீங்கள் வந்ததால் இன்று அது பயன்பட்டது. அனுசுயா சிரித்து சொன்னாள், உங்கள் அம்மாவுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள்.

சாப்பாட்டுக்கு பிறகு இருவரும் மொட்டை மாடிக்கு போனார்கள். மதுரை மாலை வானம் ஆரஞ்சு நிறத்தில் இருந்தது. அனுசுயா கைப்பிடி சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள், கார்த்திக் அவள் அருகில் வந்து நின்றான். அவன் அவள் கையை பிடித்து சொன்னான், உங்கள் குடும்பம் எப்படி, அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள். அனுசுயா சொன்னாள், அவர்கள் ஊரில் இருக்கிறார்கள், நான் இங்கே தனியாக இருக்கிறேன், ஆனால் இப்போது தனியாக இல்லை என்று தோன்றுகிறது.

கார்த்திக் அவளை தன் பக்கம் திருப்பி அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அனுசுயா அவன் சட்டையை பிடித்து அவனை அருகில் இழுத்தாள். இருவரும் மொட்டை மாடியில், வானத்தின் கீழ், ஒருவரை ஒருவர் முத்தமிட்டார்கள். கார்த்திக்கின் கைகள் அவள் இடுப்பில் இருந்தன, அனுசுயாவின் கைகள் அவன் தோளில் இருந்தன. காற்று வீசியது, அனுசுயாவின் முடி பறந்தது, கார்த்திக் அதை ஒதுக்கி அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டான்.

கீழே வந்ததும் இருவரும் படுக்கையில் விழுந்தார்கள். இந்த முறை எல்லாம் மெதுவாக இருந்தது, அவசரம் இல்லை. கார்த்திக் அனுசுயாவின் உடல் முழுவதும் மெதுவாக கைகளால் தடவினான், அவள் கழுத்திலிருந்து கால்கள் வரை. அனுசுயா கண்களை மூடி ஒவ்வொரு தொடுதலையும் அனுபவித்தாள். பிறகு கார்த்திக் மெதுவாக அவள் புண்டையில் சுன்னியை விட்டு மெதுவாக இயங்க தொடங்கினான்.

இந்த மெதுவான தாளத்தில் இருவரும் ஒருவர் கண்களை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அனுசுயா கார்த்திக்கின் கன்னத்தில் கை வைத்து சொன்னாள், இப்படியே, இதுதான் உண்மையான அன்பு. கார்த்திக் அவள் உதடுகளில் முத்தமிட்டு வேகத்தை சற்று அதிகரித்தான். இருவரும் ஒன்றாக உச்சம் அடைந்தார்கள், அமைதியாக, ஒருவரை ஒருவர் அணைத்து. அனுசுயா அவன் மார்பில் தலை வைத்து சொன்னாள், இப்போது தூக்கம் வரும், உண்மையான தூக்கம்.

கார்த்திக் அவள் முடியில் கை வைத்து சொன்னான், தூங்குங்கள், நான் இங்கேயே இருக்கிறேன், எங்கும் போகவில்லை. அனுசுயா கண்களை மூடினாள், இருவரும் ஒருவர் மூச்சின் தாளத்தில் தூங்கினார்கள், இந்த இரவு ஒருபோதும் முடியாது போல, முடிந்தாலும் அதன் நினைவு என்றும் இருக்கும் போல.

சிறிது நேரம் கழித்து கார்த்திக் மெதுவாக எழுந்து சமையலறைக்கு போனான். அவன் இரண்டு கப் காபி போட்டு கொண்டு வந்தான். அனுசுயா கண் விழித்து சிரித்தாள், காபி வாசனை அவளை எழுப்பியது. இருவரும் படுக்கையில் உட்கார்ந்து காபி குடித்தார்கள், ஜன்னல் வழியாக மதுரை இரவு விளக்குகள் தெரிந்தன. கார்த்திக் சொன்னான், இந்த காபி தான் நம் கதையின் தொடக்கம், மறந்துவிடாதீர்கள். அனுசுயா சொன்னாள், மறக்க மாட்டேன், ஒவ்வொரு காபியிலும் இந்த இரவு நினைவுக்கு வரும்.

காபி குடித்து முடித்ததும் கார்த்திக் அனுசுயாவின் கையை பிடித்து சொன்னான், ஒரு வாக்கு கொடுங்கள், எப்போதும் என்னுடன் இப்படியே இருப்பீர்கள். அனுசுயா அவன் கண்களை பார்த்து சொன்னாள், வாக்கு கொடுக்கிறேன், ஆனால் நீங்களும் வாக்கு கொடுங்கள், ஒவ்வொரு ஷிப்டிலும் ஒரு மெசேஜ் அனுப்புவீர்கள். கார்த்திக் சிரித்து சொன்னான், ஒவ்வொரு ஷிப்டிலும், ஒவ்வொரு நாளும், வாக்கு.

அனுசுயா அவன் கண்களை பார்த்து சிரித்தாள், அந்த சிரிப்பில் ஒரு நிம்மதி இருந்தது, ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. அவள் சொன்னாள், இந்த வாக்கு தான் என் வாழ்க்கையின் மிக அழகான வாக்கு, இதை நான் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன். கார்த்திக் அவள் கையை பிடித்து சொன்னான், மறக்க வேண்டாம், ஏனென்றால் நானும் மறக்க மாட்டேன்.

காபி கப்புகள் காலியாகின, ஆனால் இருவரும் இன்னும் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். வெளியே மதுரை இரவு அமைதியாக இருந்தது, உள்ளே இருவரின் இதயங்கள் ஒரே தாளத்தில் துடித்தன. அனுசுயா கார்த்திக்கின் தோளில் தலை வைத்து கண்களை மூடினாள், கார்த்திக் அவள் தலையில் கை வைத்து மெதுவாக தடவினான். இந்த அமைதி இருவருக்கும் போதுமானதாக இருந்தது, வார்த்தைகள் தேவையில்லை, இந்த அமைதியே எல்லாம் சொன்னது.

ஷிப்ட் முடிந்ததும் கார்த்திக் அனுசுயாவை ஆஸ்பத்திரி வாசலில் வழியனுப்பினான். அவள் அவன் காலரை சரி செய்து சொன்னாள், நைட் ஷிப்டில் பார்ப்போம். கார்த்திக் சிரித்து சொன்னான், நைட் ஷிப்ட் வரும்வரை காத்திருக்க முடியாது, மெசேஜ் அனுப்புகிறேன். அனுசுயா சிரித்தபடி உள்ளே நடந்தாள், அவள் போனில் ஏற்கனவே ஒரு புதிய மெசேஜ் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அனுசுயா அந்த மெசேஜை திறந்தாள், அதில் ஒரே ஒரு வரி இருந்தது, நாளை இரவு, அதே இடம், அதே நேரம், உன் கார்த்திக்.