ગુજરાતી નવરી ની ચુદાઈ: અમદાવાદની બપોરે

ચાવી તાળામાં ફરવાનો અવાજ આવ્યો ત્યારે દિશા બારણા પાસે જ ઊભી હતી, જાણે મારી જ રાહ જોતી હોય. શુક્રવારની બપોર, ઓફિસમાંથી વહેલો છૂટીને હું ત્રણ વાગે ઘરે આવ્યો હતો, અને દરવાજો ખોલતાં જ મોગરાની સુગંધ અને એની આંખોમાં કંઈક નવું દેખાયું. આ ગુજરાતી નવરી ની ચુદાઈની વાર્તા એ બપોરથી શરૂ થાય છે, જ્યારે મારી ચાર દિવસની શરમાળ નવરી પહેલીવાર શરમ છોડીને સામે આવી.

લગ્નને ચાર દિવસ થયા હતા. પહેલી રાતે દિશા એટલી શરમાઈ હતી કે લાઈટ બંધ કરાવી દીધી હતી, અને પછીના દિવસોમાં પણ એની શરમ ઓછી થઈ નહોતી. પણ આજે કંઈક અલગ હતું. એણે નવી ગુલાબી સાડી પહેરી હતી, વાળમાં ગજરો, હોઠ પર હલકી લિપસ્ટિક. એ મને જોઈને હસી, એવું હસી જેવું મેં આ ચાર દિવસમાં ક્યારેય જોયું નહોતું.

વહેલા આવી ગયા, એણે કહ્યું, અને મારો હાથ પકડીને અંદર ખેંચ્યો. દરવાજો બંધ કર્યો, સ્ટોપર લગાવી. એની આંગળીઓ મારા હાથમાં ધ્રૂજતી નહોતી, આજે એના હાથમાં વિશ્વાસ હતો. શું થયું છે આજે તને, મેં પૂછ્યું. એણે મારી આંખોમાં જોયું અને કહ્યું, આજે હું નક્કી કરીને આવી છું, કરણ. રોજ તું શરૂઆત કરે છે, આજે હું કરીશ.

તું ક્યારે આટલી બોલ્ડ થઈ ગઈ, મેં હસતાં પૂછ્યું. એણે મારો કોલર પકડ્યો, બોલી, ત્રણ દિવસથી તારી રાહ જોઉં છું કે તું મને ખરેખર જોવે. પહેલી રાતે હું ડરી ગઈ હતી, પણ હવે નથી ડરતી. એના શબ્દોમાં એવી નિખાલસતા હતી કે મારું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. મેં એના ગાલ પર હાથ મૂક્યો, કહ્યું, તો બતાવ, તારો વારો કેવો હોય છે.

એણે મને હોલમાં જ ઊભા રાખીને મારા ગળા ફરતે હાથ વીંટાળ્યા. એના શરીરની ગરમી મારા શરીર સાથે અથડાતી હતી. સાડીના પાતળા કપડામાંથી એના સ્તનની કઠણાઈ મને લાગતી હતી. એણે મારા કાનમાં ધીરેથી કહ્યું, આજે બધું હું કરીશ, તું ફક્ત જોતો રહેજે. મારા પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા એના અવાજથી.

મારા ધબકારા વધી ગયા. એણે મારા શર્ટના બટન એક પછી એક ખોલવા માંડ્યા. એની આંગળીઓ મારી છાતી પર ફરતી હતી. મેં એની કમર પકડી, સાડીનો પાલવ સરકીને નીચે પડ્યો. એની બ્લાઉઝની ઉપરથી એના સ્તન દેખાતા હતા, ભરેલા, ગોળ. મેં એને મારી તરફ ખેંચી, અને એણે મારા હોઠ પર હોઠ મૂક્યા, પહેલીવાર આટલી હિંમતથી.

એનું ચુંબન હવે શરમાળ નહોતું. એની જીભ મારા મોંમાં રમતી હતી. મારા હાથ એની પીઠ પર, બ્લાઉઝના હૂક ખોલતા. હૂક ખૂલતાં જ એણે શ્વાસ રોક્યો, પણ પાછી હટી નહીં. મેં બ્લાઉઝ કાઢી, એના સ્તન મારા હાથમાં આવ્યા. બ્રા નહોતી પહેરી એણે, આજે તૈયારી સાથે આવી હતી.

દિશા, મેં કહ્યું, તું આજે કંઈક અલગ જ લાગે છે. એ હસી, બોલી, ચાર દિવસ તને જોતી રહી, શીખતી રહી. હવે મારો વારો. એણે મને સોફા પર બેસાડ્યો અને મારી સામે ઘૂંટણિયે બેઠી. મારા પેન્ટની ચેન ખોલી, મારો લંડ બહાર કાઢ્યો, જે પહેલેથી જ કડક થઈ ગયો હતો.

એણે પહેલાં એને હાથમાં લીધો, ધીરેથી હલાવ્યો, પછી મોંમાં લીધો. પહેલી રાતે એણે આ કરવાની ના પાડી હતી, શરમથી. આજે એ ચૂસતી હતી, શીખેલી રીતે, જીભ ફેરવતી, ઊંડે લેતી. મારા પગ ધ્રૂજતા હતા. મેં એના વાળ પકડ્યા, એણે મારી સામે જોયું, આંખોમાં શરારત.

એની જીભ મારા લંડના ટોચ પર ગોળ ગોળ ફરતી હતી, પછી એ આખો અંદર લેતી. એના મોંની ગરમી અને ભીનાશમાં હું ખોવાતો જતો હતો. મેં એના માથાને હળવેથી દબાવ્યું, એણે વધુ ઊંડે લીધો. એના ગળામાંથી હલકો અવાજ આવતો હતો. મને લાગ્યું હું હમણાં જ ઝરી જઈશ, પણ મેં રોક્યો, આ બપોર હજુ લાંબી હતી.

ઊભી થા, મેં કહ્યું, હવે મારો વારો થોડો. એ ઊભી થઈ, હોઠ પર મારો સ્વાદ, આંખોમાં તોફાન. મેં એને ફેરવી, એની પીઠ મારી છાતી સાથે. મારા હાથ એના સ્તન પર, દબાવતા, મસળતા. એ મારા પર ઢળી, ગરદન પાછળ નમાવી. મેં એની ગરદન પર ચુંબનો કર્યા, એ કણસતી રહી.

બસ, હવે, મેં એને ઉભી કરી. એની સાડીનો બાકીનો ભાગ મેં જ ખોલ્યો. એ સંપૂર્ણ નગ્ન મારી સામે ઊભી હતી, બપોરના અજવાળામાં. એનું શરીર ગોરું, સ્તન ભરેલા, કમર પાતળી. મેં એને ઉપાડીને બેડરૂમમાં લઈ ગયો.

પલંગ પર સુવડાવીને હું એની ઉપર આવ્યો. એના પગ પહોળા થયા. મેં એની યોનિ પર હાથ ફેરવ્યો, ભીની હતી, તૈયાર. મારી આંગળી અંદર ગઈ, એણે કણસાટ કર્યો, કરણ. મેં આંગળી હલાવી, અંગૂઠો એના દાણા પર. એની કમર ઊંચી થઈ.

મેં બે આંગળી અંદર નાખી, ધીરે ધીરે હલાવી. એની યોનિ મારી આંગળીઓને જકડતી હતી. એના હાથ મારા વાળમાં, ખેંચતા. મેં એના કાનમાં કહ્યું, તું આટલી ભીની ક્યારેય નહોતી. એણે શરમાઈને મોં ફેરવ્યું, પણ બોલી, તું આટલો સારો ક્યારેય નહોતો લાગતો. અમે બંને હસ્યા, અને એ હાસ્યમાં જ અમારી વચ્ચેની છેલ્લી દીવાલ પડી ગઈ.

મેં નીચે નમીને એની યોનિ ચાટી. એ ચીસ પાડી ઉઠી, હાથથી મારું માથું દબાવતી. મારી જીભ અંદર, બહાર, દાણા પર ગોળ ગોળ. એનો રસ નીકળતો હતો, હું ચાટતો ગયો. એના પગ મારા ખભા પર આવી ગયા, શરીર ધ્રૂજતું હતું. પહેલીવાર એ આટલી ખુલ્લી રીતે અવાજ કરતી હતી.

હવે અંદર નાખ, એણે હાંફતાં કહ્યું. મેં મારો લંડ એની યોનિના મોં પર મૂક્યો અને ધીરેથી અંદર નાખ્યો. ચાર દિવસમાં ત્રીજી વાર, પણ આજે એ જુદી હતી, ખુલ્લી, ભીની, તૈયાર. હું અંદર ગયો, એણે મને જકડી લીધો, પગ મારી કમર ફરતે.

મેં ધક્કા મારવા માંડ્યા, ધીમા, ઊંડા. એના સ્તન હલતા હતા દરેક ધક્કે. હું નમીને એક ડીંટડી મોંમાં લીધી, ચૂસવા લાગ્યો. એના નખ મારી પીઠમાં ખૂંપતા હતા. ઓરડામાં ફક્ત અમારા શ્વાસ અને ચામડીનો અવાજ, બહાર બપોરની શાંતિ.

વધુ જોરથી, એણે કહ્યું, આજે શરમ નથી. મેં ગતિ વધારી. પલંગ હલતો હતો. એનું મોં ખુલ્લું, આંખો બંધ, ચહેરા પર પરમ સુખ. મેં એના હાથ પકડીને માથા ઉપર દબાવ્યા અને જોરથી ધક્કા માર્યા. એ ચીસો પાડતી હતી, કરણ, હા, એમ જ.

પછી મેં એને પલ્ટાવી, એને ઊંધી સુવડાવી, ઓશીકું એના પેટ નીચે. હું એની ઉપર આવ્યો, પાછળથી અંદર ગયો. આ સ્થિતિમાં હું સૌથી ઊંડે જતો હતો. એના નિતંબ મારા પેટ સાથે અથડાતા હતા દરેક ધક્કે. મેં એના વાળની લટ પકડી, એણે ચીસ પાડી, વધુ, કરણ, વધુ. પરસેવો અમારા બંનેના શરીર પરથી ટપકતો હતો.

એની યોનિની પકડ વધતી જતી હતી, એ ઝરવાની તૈયારીમાં હતી. મેં ધક્કાની ગતિ વધુ વધારી, પાગલની જેમ. એનું આખું શરીર ધ્રૂજ્યું, એણે ઓશીકામાં મોં દબાવીને ચીસ પાડી. એના ઝરવાથી મારો લંડ ભીંજાયો, અને એ ભીનાશમાં હું પણ છૂટ્યો, એની અંદર, ઊંડે.

પછી એણે મને ધક્કો મારીને નીચે પાડ્યો અને મારી ઉપર બેઠી. મારો લંડ પકડીને પોતાની અંદર નાખ્યો અને હલવા લાગી, ઉપર નીચે. એના વાળ ચહેરા પર આવતા હતા. આ સ્થિતિમાં એ સંપૂર્ણ કાબૂમાં હતી, અને એને એ ગમતું હતું. એની યોનિ મારા લંડને ચુસ્તીથી જકડતી હતી.

હું નીચેથી ધક્કા મારતો હતો, એના સ્તન પકડીને. એની ગતિ વધતી ગઈ, શ્વાસ ઝડપી. પછી એનું શરીર ધ્રૂજી ઉઠ્યું, એ જોરથી કણસી, અને એ ઝરી. એના અંદરના સ્નાયુઓએ મારા લંડને જકડી લીધો, અને હું પણ રોકી ન શક્યો. હું એની અંદર જ ઝર્યો, ગરમ.

એ મારી છાતી પર ઢળી પડી. બંને હાંફતા હતા, પરસેવે રેબઝેબ. થોડી વાર કોઈ બોલ્યું નહીં. પછી એણે માથું ઊંચું કર્યું, પરસેવાથી ભીના ચહેરે હસી. કેવું લાગ્યું, નવરીનું આ રૂપ, એણે પૂછ્યું. મેં એના કપાળે ચુંબન કર્યું, કહ્યું, આ રૂપ રોજ જોઈએ છે.

સાચું કહું, એણે મારી છાતી પર આંગળીથી ગોળ ગોળ ફેરવતાં કહ્યું, મને ડર લાગતો હતો કે તને હું ગમીશ કે નહીં. પહેલી રાતે તું કંઈ બોલ્યો નહીં, એટલે મને થયું કદાચ હું તને પસંદ નથી. મેં એને અટકાવી, કહ્યું, પહેલી રાતે હું એટલો નર્વસ હતો કે બોલવાનું જ ભૂલી ગયો હતો. તું તો મારું સપનું છે, દિશા. એની આંખોમાં પાણી આવ્યું, એણે મને જોરથી ભેટી લીધું.

અમે એમ જ સૂતા રહ્યા, બારીમાંથી બપોરનો તડકો આવતો હતો. એણે કહ્યું, ખબર છે, મેં આજ માટે કેટલી તૈયારી કરી હતી. સવારથી વિચારતી હતી શું પહેરું, શું કહું. મારી બહેનપણીએ તો મને આખી યોજના બનાવી આપી હતી. મેં હસીને કહ્યું, તારી બહેનપણીને મારા તરફથી થેન્ક્સ કહેજે. એ ખિલખિલાટ હસી પડી, એ હાસ્યમાં આખો ઓરડો ભરાઈ ગયો.

સાંજે અમે બંને નહાવા ગયા, સાથે. શાવર નીચે ઊભા રહીને એણે મને સાબુ લગાવ્યો, ધીરેથી, ઈરાદાપૂર્વક. એના હાથ મારી છાતી પર, પેટ પર, નીચે. પાણીમાં એનું શરીર ચમકતું હતું, ટીપાં એના સ્તન પરથી સરકતાં હતાં. મેં એને દીવાલ સાથે દબાવી, પાછળથી અંદર નાખ્યો. પાણીના અવાજમાં એની ચીસો ઢંકાઈ જતી હતી. એના ભીના વાળ મારા ચહેરા પર હતા, એના હાથ દીવાલ પર.

આ વખતે અમે ધીમા હતા, લાંબા. દરેક ધક્કો માણતા. એણે માથું પાછળ નમાવ્યું, પાણી એના ચહેરા પર પડતું હતું. મેં એની ગરદન ચૂમી, એના ખભા. જ્યારે અમે બંને સાથે ઝર્યા, એણે મારો હાથ પકડી લીધો, જોરથી. શાવર નીચે ઊભા રહીને અમે હસ્યા, ભીના, ખુશ.

રાત્રે જમતી વખતે સાસુનો ફોન આવ્યો. દિશાએ ફોન ઉપાડ્યો, એકદમ સામાન્ય અવાજે વાત કરી, હા મમ્મી, બધું બરાબર, કરણ પણ ઘરે જ છે. ટેબલ નીચે એનો પગ મારા પગ સાથે અડતો હતો, ધીરેથી ઘસતો હતો. ફોન મૂકીને એણે મારી સામે જોયું, આંખ મીંચકારી, અને મારા હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો. એના સ્પર્શમાં હવે કોઈ શરમ નહોતી, ફક્ત અધિકાર.

રાત્રે પલંગમાં એ મારી છાતી પર માથું મૂકીને સૂતી હતી. એની આંગળીઓ મારી છાતી પર રમતી હતી. બહાર શેરીની લાઈટો ઝગમગતી હતી, અંદર અમારી દુનિયા શાંત. મેં વિચાર્યું, લગ્નના આ ચાર દિવસમાં આજનો દિવસ સૌથી સારો હતો, કારણ કે આજે મેં મારી પત્નીને ખરેખર ઓળખી. મેં પૂછ્યું, આજે આ બદલાવ કેવી રીતે. એ થોડી વાર ચૂપ રહી, પછી બોલી, મારી બહેનપણીએ કહ્યું હતું, પતિને તારી રીતે પ્રેમ કર, શરમમાં ને શરમમાં દિવસો ન કાઢ. મને લાગ્યું એ સાચું કહે છે. મેં એને જોરથી ભેટી.

બીજા દિવસે સવારે હું ઓફિસ જવા નીકળતો હતો ત્યારે એ દરવાજા પાસે આવી. મારો ટિફિન આપતાં એણે ધીરેથી કહ્યું, આજે પણ વહેલા આવજે. અને હસીને અંદર જતી રહી. હું દાદર ઊતરતો હતો, અને મારા ચહેરા પર હસવું રોકાતું નહોતું. આખો દિવસ ઓફિસમાં મારું મન ઘરે જ હતું.