ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਤੜਕੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਗਰਮ ਘਿਓ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਤੇ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਕੁੱਕਰ ਦੀ ਸੀਟੀ, ਇਹ ਸਭ ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੱਸ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਜਸਲੀਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੇਵਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਨ।
ਜਸਲੀਨ, ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦੀ, ਕੜਾਹੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਜ਼ ਭੁੰਨ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੜਛੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਨ। ਰਸੋਈ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ।
ਅਚਾਨਕ ਪਿੱਛਿਓਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਆਇਆ। ਜਸਲੀਨ ਚੌਂਕ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦਾ ਕਾਲਜ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਉਸ ਦੇ ਠੀਕ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਤਾਂ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੜਛੀ ਨਾਲ ਪਿਆਜ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ।
ਕਾਲਜ ਦੀ ਕਲਾਸ ਛੁੱਟੀ ਹੋ ਗਈ, ਭਾਬੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ। ਤੇ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦੇਖਣ ਆਇਆ।
ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਮਤਲਬ? ਜਸਲੀਨ ਹੱਸੀ। ਖਾਣਾ ਦੇਖਣ ਦਾ ਕੀ ਹੈ?
ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਬੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਇਆ।
ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਹੱਥ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੱਧ ਗਈ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਸੁਣ ਕੇ ਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਐਂਵੇਂ ਨਾ ਬੋਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਉਂ ਨਾ ਬੋਲਾਂ, ਭਾਬੀ? ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ? ਭਰਾ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਮੇਰਾ ਵੀ ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਸਲੀਨ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕੀ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਉਸ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਝਿਜਕ ਭਰਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਚੁੰਮਣ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਈ, ਤੇ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਗੈਸ ਤੇ ਕੜਾਹੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਜ਼ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਦੱਬਣ ਲੱਗੇ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ।
ਆਹ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹੌਲੀ।
ਹੌਲੀ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਭਾਬੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਮੋਢੇ ਤੱਕ ਗਏ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ, ਸਖ਼ਤ ਨਿੱਪਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਚੁੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣ ਲੱਗਾ।
ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿੱਲਾਪਣ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਤੇਰੇ ਮੰਮੇ ਕਿੰਨੇ ਨਰਮ ਨੇ, ਭਾਬੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ। ਬੈਲਟ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਜ਼ਿੱਪ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਗਰਮ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਲਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਭਾਬੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਜਸਲੀਨ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਧੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਬਸ, ਬਸ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਾਂ ਚੁੱਕਦਿਆਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਦਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸਲੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਉਸ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਸਲੈਬ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਤਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੈਂਟੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਲੀਨ ਹੁਣ ਥੱਲਿਓਂ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼, ਸਰੀਰ ਗਰਮ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਰੱਖਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹੌਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੌਲੀ ਪਾ।
ਹੌਲੀ ਹੀ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਧੱਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਤੰਗ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ।
ਆਹ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੇਰਾ ਲੁੰਨ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮਜ਼ਾ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧੱਕੇ ਲਗਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਫਿਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਸਲੈਬ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਧਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਇਕੱਠੇ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਕੱਠੇ ਝੜਦੇ ਹਾਂ।
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਚਾਰ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕੇ ਲਗਾਏ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ। ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੇ ਪਏ ਰਹੇ।
ਜਸਲੀਨ ਸਲੈਬ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁੜ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਾਬੀ, ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਭਰਾ ਤੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਮੈਂ ਦਿਆਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਂਗੀ।
ਜਸਲੀਨ ਹੱਸੀ। ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਭਰਾ ਦਿੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰੇ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਚੁੰਮਣ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਭੁੱਖਾ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ।
ਉਸ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਠੰਢੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉੱਤਾਂ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਖੁਦ ਥੱਲਿਓਂ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਹ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੂੰ ਮੁੜ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਬੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਲੀਨ ਕੰਧ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਧੱਕੇ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਕੰਧ ਤੇ ਦੱਬੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਮੁੜ ਉੱਠਦੇ ਸਨ।
ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁਦਦਾ ਰਹਿ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਲਗਾਏ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ।
ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਕਿੰਨੀ ਗਰਮ ਹੈ, ਭਾਬੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਉੰਨੀ ਵਾਰ ਨਵਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਥੱਲ੍ਹਾ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਉਹ ਪਲ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਨੂੰ ਫੜ੍ਹ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕੇ ਲਗਾਏ, ਤੇ ਜਸਲੀਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋਰ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਨਾ ਗਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਭਰਾ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਇਕੱਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਫੋਨ ਤੇ ਰੁੱਝਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਟੀਵੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗੀ।
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗੀ, ਭਾਬੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਹਾਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰੇ ਮੈਂ ਰਹਾਂਗਾ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰੇ ਇਹ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਭਾਬੀ। ਭਰਾ ਤਾਂ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਬਿਠਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਉੱਤਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਉਤਰਨ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਸਨ। ਜਸਲੀਨ ਉੱਤਾਂ ਥੱਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਲਰ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ।
ਇੰਵੇਂ ਹੀ, ਭਾਬੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇੰਵੇਂ ਹੀ ਚੁਦੋ ਮੈਨੂੰ।
ਜਸਲੀਨ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਗਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਿਰ ਝੜ ਗਈ, ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਪਹਿਰ ਤਿੰਨ ਵੱਜ ਗਏ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਤੇ ਗੈਸ ਤੇ ਸੜੇ ਪਿਆਜ਼ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮੁੜ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਭਾਬੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰੇ? ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰੇ, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਬਣਾਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਾਂਗੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰੇ ਜਸਲੀਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸਾਗ ਕੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜ ਕੇ ਦਸ ਮਿੰਟ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਸਨ। ਅਚਾਨਕ ਪਿੱਛਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੈਗ ਸੀ।
ਕੀ ਲਿਆਇਆ ਹੈਂ? ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲਾਲ ਸੂਟ ਕੱਢਿਆ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਵੇਂਗੀ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ। ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਗੱਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਸੂਟ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਜਸਲੀਨ ਲਾਲ ਸੂਟ ਪਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਈ। ਥੱਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਉੱਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਟ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਤੁਰੰਤ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਵਹੁਟੀ।
ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਤਾਂ ਨਵੀਂ ਵਹੁਟੀ ਦਾ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ?
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਲੈਬ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਸੂਟ ਹਟਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਚੁੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਸਲੈਬ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਹ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੂੰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ।
ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਲੈਬ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਦ ਉੱਤਾਂ ਥੱਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਮਲਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਤੋਂ।
ਅੱਜ ਤੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰੇ, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੱਫਦਿਆਂ। ਤੂੰ ਆਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗੀ।
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ, ਲਾਲ ਸੂਟ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਿੱਲਰ ਗਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਤਹਿ ਕਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੂਟ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੀ।
ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਤਹਿ ਕਰ ਕੇ ਅਲਮਾਰੀ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਟ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਆਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਪਾਵਾਂਗੀ। ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਕਦੇ ਸੂਟ, ਕਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਕਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ।
ਜਸਲੀਨ ਹੱਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਬਾਹਰ ਧੁੱਪ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਹੁਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੁੜ ਆਵੇਗੀ, ਰਸੋਈ ਦੇ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਵਾਂਗ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਕੁਲਵੰਤ ਮਾਸੀ ਦੀ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨੀ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: 24 ਸਾਲਾ ਹਰਮਨ ਦੀ 38 ਸਾਲਾ ਮਾਸੀ ਕੁਲਵੰਤ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਘਰ ਰਹਿਣ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸਦੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਚਾਚੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ (ਭਾਗ 1)
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਗਏ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸਿਮਰਨ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਧੁਰ ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ, ਭਾਗ 1।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ: ਭਾਣਜੇ ਦਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਾਮੀ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟ ਕੇ ਰਾਤ ਭਰ ਚੋਦੀ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ: ਮੋਗਾ ਵਿੱਚ ਮਾਮੀ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਫੋਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਭਾਣਜੇ ਦਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸੁਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਇੱਕ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਤਾਈ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਤਾਈ ਨੂੰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਚੋਦਿਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਤਾਈ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਤਾਈ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਰਮਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਕਹਾਣੀ: ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਨੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ
ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਜਸਮੀਤ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦਾ ਦੋਸਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਨਾਤੇ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਜੇਠਾਣੀ ਕਹਾਣੀ: ਜੇਠਾਣੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਰ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮ ਚੁਦਾਈ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਜੇਠਾਣੀ ਅਤੇ ਦੇਵਰ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕੀ, ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਜੇਠਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਲਾਈਨ ਤੱਕ ਬੰਨ੍ਹੀ ਰੱਖੇਗੀ।
ਦਿਓਰ ਜਠਾਣੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਜਠਾਣੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦਿਓਰ ਨਾਲ
ਦਿਓਰ ਜਠਾਣੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ। ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਪਰਤਿਆ ਦਿਓਰ ਘਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜਠਾਣੀ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਭੂਆ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਅਮਰਦੀਪ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਪੰਜਾਬੀ ਭੂਆ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਆਈ ਇੱਕ ਭੂਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।