ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਸਕੂਟਰੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਪੁਲਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸਟੇਬਲ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਪਰਤ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਕੂਟਰੀ ਅੱਧੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਆਂਢੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਕੈਨਿਕ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਕੂਟਰੀ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਡਮ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਅੱਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਓ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲੱਗੇ। ਗੱਲ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਮੁਹੱਲੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਚਮਕ ਸੀ।

ਚਾਹ ਖਤਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮ ਢਲ ਗਈ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘਰ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਕੂਟਰੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲਈ ਘਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਰਦੀ ਦੀ ਜੈਕਟ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਏ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵਰਦੀ ਤੋਂ ਵੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਹੀ ਲੱਗੇ ਸਨ ਕਿ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜ ਪਿਆ।

ਫੋਨ ਥਾਣੇ ਤੋਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਡੀਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਫੋਨ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਿਊਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਰੁਕੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਕੱਟਿਆ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਦਬਾਏ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ, ਅੱਜ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੂਸਿਆ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੈਲਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਖ਼ਤ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਛੂੰਹਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਹੋਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬੈੱਡ ਤੇ ਚੱਲੋ।

ਬੈੱਡ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਾਈ ਅਤੇ ਘੁਮਾਈ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾਓ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬੈੱਡ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੁਆਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇੰਨੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਉਸ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਗਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਬੈੱਡ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਗਿੱਲਾਪਣ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਗਾਏ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਤੇਜ਼ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ ਧੱਕੇ ਲਗਾਏ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਚਾਨਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਪਾਣੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਬੈੱਡ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੇ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫੋਨ ਵਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਰਾਤ ਹੋਰ ਵੀ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣ ਗਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਹਰ ਵਾਰ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੁਕਾਵਟ ਤਾਂ ਬਣ ਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਰਵਟ ਬਦਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਹਿਲੇ ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਦੁਨੀਆ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਸੀ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਆਈ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ।

ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਚਾਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਆਂਢੀ ਹਾਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੁਆਂਢੀ ਹੀ ਤਾਂ ਹਾਂ, ਬੱਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੇੜੇ ਵਾਲੇ ਗੁਆਂਢੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।

ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨਹਾਉਣ ਗਈ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਵਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਿੱਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਸਹਿਲਾਇਆ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ਾਵਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਜ਼ਾ ਹੈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਹਰ ਸਵੇਰ ਸ਼ਾਵਰ ਵੀ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਝ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਰਾਤ ਦੀ ਹਵਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣਾ, ਚਾਹ ਪੀਵਾਂਗੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਗੱਲ ਤਾਂ ਰਾਤ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਫੋਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਹੀ ਅਟਕਿਆ ਰਿਹਾ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਇਆ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਈ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਰਾਤ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਹਰ ਰਾਤ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਹਕੀਕਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਕੀਕਤ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।

ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮਕੈਨਿਕ ਵੀ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਵੀ ਉਹੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਤਾਂ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸਮਾਨ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।

ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਗੱਡੀ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬੈਠਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਡਮ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮਕੈਨਿਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਹਰ ਗੱਲ ਨਵੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਗੱਡੀ ਸੜਕ ਤੇ ਚੱਲ ਪਈ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਈ।