ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਚਾਚੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ (ਭਾਗ 1)

ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਂ ਜੋ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਇਸ ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲਾਈਨ ਬਣ ਗਈ। ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਵਰਾਂਡੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਈ।

ਉਹ ਫੋਨ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਹਾਂ ਗੁਰਚਰਨਿਆ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਕਹਿੰਦਾ ਏਂ," ਉਹ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ, "ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨੀ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰੇ ਤਾਂ ਵਿਧੁਰ ਬੰਦੇ ਦਾ ਮਨ ਕਿੱਥੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਗਿਆਂ ਨੂੰ, ਪਰ ਰਾਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਲੰਬੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਨੇ।" ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜੰਮ ਗਏ।

ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ ਕਿਤੇ ਉਹ ਸੁਣ ਨਾ ਲਵੇ। ਮੈਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਅੱਗੇ ਬੋਲਿਆ, "ਹਾਂ, ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ... ਰੋਟੀ ਵੇਲਦੀ ਨੂੰ, ਵਾਲ ਸੁਕਾਉਂਦੀ ਨੂੰ... ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਸਦਾ ਹਾਂ।" ਮੇਰੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲੀ ਛਾ ਗਈ।

ਮੈਂ ਦੱਬੇ ਪੈਰੀਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਨੀਂਦ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਸਿਮਰਨ ਹੈ, ਉਮਰ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਪਲਾਟਾਂ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਗਾ ਚਾਚਾ ਹੈ, ਉਨੰਜਾ ਸਾਲ ਦਾ ਗੱਭਰੂ ਜੱਟ।

ਛੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਚੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵਿਧੁਰ ਹੈ। ਮੋਗੇ ਕੋਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੰਦਰਾਂ ਕਿੱਲੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਾਰਨ ਉਹ ਅਕਸਰ ਸਾਡੇ ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੀ ਬਾਹਰਲੀ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸੱਸ ਸਹੁਰਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਾਂ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਟਾ ਗੁੰਨ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਜ਼ਰ ਉਠਾਈ ਤਾਂ ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਝੱਟ ਨਜ਼ਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲਈ।

ਪਰ ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਭੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਆਟੇ ਦਾ ਪੇੜਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਪੇੜਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰੰਟ ਜਿਹਾ ਮੇਰੀ ਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਿਆ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਛੱਤ 'ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਇੱਕ ਝੋਂਕੇ ਨੇ ਮੇਰਾ ਦੁਪੱਟਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਤੰਗ ਕੁੜਤੀ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜ ਗਈ। ਹੇਠਾਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਉੱਪਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।

ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਜਾਗਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਮੈਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੰਗ ਕੁੜਤੀ ਪਾਈ। ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਲਕੀਰ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਮੈਂ ਸਭ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਪਿਘਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸੌਦਾ ਲਟਕ ਗਿਆ ਹੈ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਆਵਾਂਗਾ। ਚਾਚਾ ਜੀ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੀਂ।" ਫੋਨ ਰੱਖ ਕੇ ਮੈਂ ਚਾਚੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ।

"ਚਾਚਾ ਜੀ, ਚਾਹ ਪੀਓਗੇ?" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹਾਂ ਪੁੱਤ, ਬਣਾ ਲੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਚਾਹ ਲਿਆਈ ਅਤੇ ਪਿਆਲਾ ਫੜਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਅਤੇ ਖੁਰਦਰਾ ਸੀ, ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਹੱਥ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਇੱਕ ਪਲ ਵੱਧ ਫੜੀ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਛੋਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰਹੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਰਦ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ, ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਠੀਕ ਸੀ, ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਫ਼ਰਾਂ ਕਾਰਨ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਅੱਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੜਕੀ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗਾ। ਅਕਤੂਬਰ ਦਾ ਮੀਂਹ, ਹਲਕਾ ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਿਆ। ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਰਸੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਰਸੋਈ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। "ਖੁਸ਼ਬੂ ਤਾਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਚਾਚੀ ਜੀ ਵੀ ਇੱਦਾਂ ਹੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ?" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਤਰ ਗਿਆ। "ਹਾਂ... ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਤਰਸ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਚਾਚਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ।"

ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਸਿਮਰਨ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰ ਏਂ।" ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਾਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ। ਉਹ ਘੱਟ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਫੜਾਉਂਦੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੋਲਿਆ, "ਸਿਮਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਤ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ... ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਕੁਝ ਸੁਣ ਲਿਆ ਸੀ।" ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ," ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ। "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ ਪੁੱਤ," ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਸੀ, "ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮਨ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਉਹ ਉੱਠਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਬੈਠੋ ਚਾਚਾ ਜੀ," ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਹਾਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਦਿਨ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਭੁੱਖ ਉੱਭਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ।

ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁੜਤੀ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। "ਵਾਹਿਗੁਰੂ... ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਏਂ ਤੂੰ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਫੇਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਚਾਚਾ ਜੀ..." ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ।

ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਕੱਛੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ, ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਘੁਰਘੁਰਾਹਟ ਨਿਕਲੀ। "ਸਿਮਰਨ... ਰੁਕ ਨਾ..."

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਟੋਪੇ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਹਾਏ... ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ..." ਉਹ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗੀ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਚੀਖ ਪਈ। "ਚਾਚਾ ਜੀ... ਨਾ ਰੁਕੋ..." ਉਹ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਹੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਤਿਆਰ ਏਂ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਮੇਰੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ। "ਹਾਏ... ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ..."

ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। "ਤੇਜ਼ ਕਰੋ ਚਾਚਾ ਜੀ... ਹੋਰ ਤੇਜ਼..." ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੰਜਾ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ। "ਵਾਹ ਸਿਮਰਨ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਏਂ..." ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖਿੱਲਰ ਗਏ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਲਟਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਮੰਮਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਲੈ... ਲੈ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ..." ਮੈਂ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼। ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। "ਹਾਏ ਰੱਬਾ..." ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਢਹਿ ਪਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲੱਥਪੱਥ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। "ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹੁਣ ਨਹੀਂ," ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਬੋਲੀ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਹੁਣ ਵੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਪਲ ਇੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਸਮਾਂ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।

ਤਦ ਹੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਲੰਘੀ। ਇੱਕ ਗੱਡੀ ਸਾਡੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੈੱਡਲਾਈਟਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ 'ਤੇ ਪਈਆਂ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੱਕ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਗੇਟ ਦੀ ਚਰਚਰਾਹਟ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰਾ ਫੋਨ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ। ਸਕਰੀਨ 'ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਬਾਂਹ ਮੇਰੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੱਸ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਹੀ ਡਰ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਫੋਨ ਵੱਜਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੇਟ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਅਤੇ ਫਿਰ... ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਿਆ।

ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਜਲਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ...