ਪੰਜਾਬੀ ਸਰਪੰਚ ਦੀ ਨੂੰਹ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੀ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਫੜੀ ਤਾਂ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰ ਕੇ ਚੋਦਿਆ
ਇਹ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸਰਪੰਚ ਦੀ ਨੂੰਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਵੇਲੀ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦੇ ਦਸ ਵੱਜੇ ਸਨ, ਸਿਮਰਨ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਕੱਪੜੇ ਧੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੈਨੇਡਾ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕੁੜਤਾ ਧੋਣ ਲਈ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਗਜ਼ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਸੀ।
ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਕੱਲ੍ਹ ਲੁਧਿਆਣੇ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਰਿਤੂ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਚਿੱਠੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚਿੱਠੀ ਚੁੱਕੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿਆਹੀ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਸਾਫ਼ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੰਗਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੈਨੇਡਾ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਫੋਨ ਘੱਟ ਗਏ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਜ਼ ਫੋਨ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਕਈ ਕਈ ਦਿਨ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਹਵੇਲੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਸੱਸ ਸਹੁਰਾ, ਕੰਮ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਬਿਸਤਰਾ। ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਨ ਜਿਸਮ ਹਰ ਰਾਤ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਾਥ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਸਹੁਰਾ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਸੀ, ਸਖ਼ਤ ਮਿਜ਼ਾਜ ਦਾ ਆਦਮੀ। ਹਵੇਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਉੱਠਦੀ, ਰੋਟੀਆਂ ਪਕਾਉਂਦੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇਖਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਚਿੱਠੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੁੱਸਾ ਸੀ। ਜੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾਂ ਆਇਆ, ਅਰਜਨ ਮਾਸਟਰ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਮਾਸਟਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਲੰਬਾ, ਸੋਹਣਾ। ਉਹ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਪੋਤੇ ਦੇ ਦਾਖ਼ਲੇ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਲਈ ਹਵੇਲੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਰਜਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰ ਵਾਰ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਆਉਂਦਾ, ਸਿਮਰਨ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਬੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਹੋ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਸ ਗੱਲ ਨੇ ਅੱਗ ਫੜ ਲਈ।
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸਰਪੰਚ ਪੰਚਾਇਤ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਲਈ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ। ਸੱਸ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਰਜਨ ਦਾ ਨੰਬਰ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ, ਸਕੂਲ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਦਾਖ਼ਲੇ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰੇ ਆ ਜਾਓ। ਅਰਜਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ, ਜੀ ਭਾਬੀ ਜੀ, ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਨਹਾ ਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ। ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਮਾ ਪਾਇਆ, ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਲਕੀ ਲਾਲੀ ਲਾਈ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨੂੰਹ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸਿਮਰਨ ਹਾਂ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਦਸਤਕ ਹੋਈ, ਅਰਜਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦਾ ਫਾਈਲ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ, ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਰੁਕ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਭਾਬੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉੱਥੇ ਸੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ ਅਰਜਨ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੈਨੇਡਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਹੋ, ਇਹ ਵੀ ਤਾਂ ਗਲਤ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਈ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਨਰਮ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਚੁੰਮਣ ਭੁੱਖਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਅਰਜਨ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇ ਆ ਗਏ, ਜੀਭ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਜਿਸਮ ਗਰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਅੰਦਰੋਂ ਭਿੱਜ ਗਈ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਹਿਲਾਇਆ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਸਿਮਰਨ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਸਿਮਰਨ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਰਜਨ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੱਛੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਠਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਗਿੱਲਾਪਣ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।
ਅਰਜਨ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਅਰਜਨ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਰੁਕੀਂ ਨਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਗਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਹਾਹੁਕੀ ਹੋਈ ਪਈ ਰਹੀ।
ਅਰਜਨ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਹਾਂ ਅਰਜਨ, ਏਦਾਂ ਹੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਦੱਬ ਗਏ।
ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਹ ਭਰ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਚਿੱਠੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਰਜਨ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨੋਕਾਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਇੱਕ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਹ ਚੀਕਣ ਲੱਗੀ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਅਰਜਨ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਕੰਧ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਠਾਈ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਹਵੇਲੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਸੀਨਾ, ਸਾਹ, ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸਭ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਲਝਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਐਤਵਾਰ ਆਇਆ ਕਰ, ਸਰਪੰਚ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹਰ ਐਤਵਾਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਵਾਅਦਾ ਹੈ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਫਾਈਲ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਸਿਮਰਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਫੋਨ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨ, ਕਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਠੰਡੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੋ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਿੰਮਤ ਸੀ। ਫੋਨ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਉਸ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੋਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਸੋਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਤਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਆ ਜਾਈਂ।
ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਸੀ। ਸਰਪੰਚ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੱਸ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਰਤਨ ਤੇ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, ਖੇਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ। ਉਹ ਕਮਰਾ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦਾ ਸਮਾਨ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਰਜਨ ਦਸ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਤੂੜੀ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਦਰ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋਵੇਂ ਤੂੜੀ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਿਮਰਨ ਅਰਜਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਰੋਂ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬੋਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਚੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਹੁਕੀ ਹੋਏ ਪਏ ਰਹੇ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ ਸਿਮਰਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਬਹਾਦਰੀ ਤਾਂ ਮਜਬੂਰੀ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਹਰੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਰਿਆਲੀ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਫਿਰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਉਦਾਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਮੀਦ ਸੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਸਰਪੰਚ ਦੀ ਨੂੰਹ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੀ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਫੜੀ ਤਾਂ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰ ਕੇ ਚੋਦਿਆ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਕੁਲਵੰਤ ਮਾਸੀ ਦੀ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨੀ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: 24 ਸਾਲਾ ਹਰਮਨ ਦੀ 38 ਸਾਲਾ ਮਾਸੀ ਕੁਲਵੰਤ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਘਰ ਰਹਿਣ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸਦੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਪੰਜਾਬੀ: ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਲਾੜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮਿਲਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਕਹਾਣੀ: ਫੌਜੀ ਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਵੋਟੀ ਦੀ ਦੇਵਰ ਨਾਲ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਸਿਮਰਨ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਇੱਕ ਫੋਨ ਕਾਲ, ਇੱਕ ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਦੇਵਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਭਾਬੀ ਭਾਗ 1: ਦਿਓਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਭਾਬੀ ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਅੱਗ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਬੁਝਾਈ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਭਾਬੀ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਘਰ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਪਰਤਿਆ ਦਿਓਰ ਰਾਜਵੀਰ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਸਵੀਰ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਿਓਰ ਜਠਾਣੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਜਠਾਣੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦਿਓਰ ਨਾਲ
ਦਿਓਰ ਜਠਾਣੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ। ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਪਰਤਿਆ ਦਿਓਰ ਘਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜਠਾਣੀ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸਲਵਾਰ ਨੇ ਦੇਵਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਭਾਬੀ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਖਾਲੀ ਘਰ ਅਤੇ ਦੇਵਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ।
ਨਹਾਉਂਦੀ ਭਾਬੀ ਵੇਖੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਨਹਾਉਂਦੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਨਹਾਉਂਦੀ ਭਾਬੀ ਵੇਖੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵੀਰਾ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਭੂਆ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਅਮਰਦੀਪ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਪੰਜਾਬੀ ਭੂਆ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਆਈ ਇੱਕ ਭੂਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।