தமிழ் ஹாட் ஸ்டோரீஸ்: கடிதம் சொன்ன ரகசியம்

சேலை மூட்டையை பிரித்த மறு நொடி அதனுள்ளிருந்து ஒரு கடிதம் கீழே விழுந்தது. மடிக்கப்பட்ட வெள்ளை தாள், அதன் மேல் பெண்ணின் கையெழுத்தில் இரண்டே வரிகள் தெரிந்தன. நான் படித்த தமிழ் ஹாட் ஸ்டோரீஸ் எல்லாம் இப்படித்தான் தொடங்கும் என்று நினைத்தேன், ஆனால் இது கதை அல்ல. இது நிஜம், என் கைகளில்.

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில் தெருவில் எனக்கு சிறிய ஜவுளி கடை. முப்பத்தி நான்கு வயது கார்த்திக், தினமும் சேலைகளை மடித்து மடித்து வாழ்க்கை ஓடுகிறது. அன்று மதியம் ஒரு வாடிக்கையாளர் கொண்டு வந்த திருப்பி கொடுத்த சேலை மூட்டை அது. நிறம் பிடிக்கவில்லை என்று திருப்பி விட்டார்கள்.

கடிதத்தை எடுத்தேன். கைகள் லேசாக நடுங்கின. யாரோ மறந்து வைத்துவிட்ட கடிதம் என்று முதலில் நினைத்தேன். ஆனால் முதல் வரியை படித்ததுமே மூச்சு நின்றது.

"என் உயிரே, இன்று இரவு ஏழு மணி. ஹோட்டல் செண்பகம், பார் பக்கம். நீல பட்டு சேலையில் வருவேன். என் கணவன் வெளியூர் சென்றுவிட்டான். இன்று நாம் தடையின்றி..."

கடைக்குள் யாரும் இல்லை. மின்விசிறி சத்தம் மட்டும். நான் கடிதத்தை முழுவதும் படித்தேன். ஒவ்வொரு வரியும் தீ. அவள் தன் காதலனுக்கு எழுதியிருந்தாள், எங்கே எப்படி சந்திக்க வேண்டும், என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று வெட்கமின்றி விவரித்திருந்தாள்.

கடிதத்தின் கடைசியில் ஒரு பெயர். "உன் ரேவதி." அந்த பெயரை படித்ததும் என் நெஞ்சு படபடத்தது. ரேவதி, முப்பத்தி மூன்று வயது, திருமணமானவள், என் கடையின் வாடிக்கையாளர். நீல பட்டு சேலையை அவள்தான் திருப்பி கொடுத்திருந்தாள்.

கடிதத்தை மீண்டும் மடித்து சட்டை பையில் வைத்தேன். கைவிட மனம் வரவில்லை. அன்று மாலை முழுவதும் கடையில் வாடிக்கையாளர்களிடம் பேசும்போதுகூட மனம் அந்த கடிதத்திலேயே இருந்தது. ஏழு மணி, ஹோட்டல் செண்பகம், பார் பக்கம்.

ஆறரை மணிக்கு கடையை மூடினேன். வீட்டுக்கு போகும் வழியில் ஆட்டோவை திருப்பினேன். "ஹோட்டல் செண்பகம் போங்க." டிரைவர் திரும்பி பார்த்தான், நான் கண்ணாடியில் என் முகத்தை பார்த்துக்கொண்டேன். என் கண்களில் ஒரு வித்தியாசமான ஒளி.

ஹோட்டல் பார் மங்கலான வெளிச்சத்தில் மூழ்கியிருந்தது. மெல்லிய இசை, கண்ணாடி டம்ளர்களின் சத்தம். நான் ஒரு மூலை டேபிளில் அமர்ந்து பீர் சொன்னேன். கண்கள் வாசலையே பார்த்தன.

சரியாக ஏழு மணிக்கு அவள் வந்தாள். நீல பட்டு சேலை, கழுத்தில் மெல்லிய சங்கிலி, கூந்தலில் மல்லிகை. ரேவதி. என் கடையில் சேலை வாங்க வரும் அதே பெண், ஆனால் இன்று அவள் முகத்தில் வேறு ஒரு தவிப்பு. அவள் பார் பக்க டேபிளில் அமர்ந்து வாசலை பார்த்தாள்.

ஏழரை ஆயிற்று. யாரும் வரவில்லை. அவள் போனை எடுத்து பார்த்தாள், வைத்தாள், மீண்டும் எடுத்தாள். அவள் விரல்கள் நடுங்குவதை தூரத்திலிருந்தே பார்க்க முடிந்தது. கடிதத்தில் எழுதிய காதலன் வரவில்லை என்பது புரிந்தது.

என் இதயம் வேகமாக அடித்தது. எழுந்து அவள் டேபிள் பக்கம் நடந்தேன். "ரேவதி மேடம், நீங்களா? நான் கார்த்திக், ஜவுளி கடை." அவள் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். அவள் கண்களில் முதலில் அதிர்ச்சி, பிறகு வெட்கம், பிறகு ஏதோ ஒரு நிம்மதி.

"கார்த்திக், நீங்களா? இங்கே?" அவள் குரல் கம்மியிருந்தது. "ஒரு நண்பருக்காக காத்திருக்கிறேன். அவர் வரவில்லை போல." நான் எதிர் நாற்காலியில் அமர்ந்தேன். "நானும் தனியாகத்தான் வந்தேன். சேர்ந்து உட்காரலாமா?"

அவள் தலையசைத்தாள். பேச்சு தொடங்கியது. முதலில் சாதாரணம், கடை, சேலை, ஊர். பிறகு மெல்ல மெல்ல ஆழம். அவள் சிரிக்கும்போது அவள் கண்கள் மின்னின. அவள் விரல்கள் டம்ளரை சுற்றி வந்தன.

"உங்கள் நண்பர் வராதது நல்லதாக போயிற்று," என்றேன் தைரியமாக. அவள் என்னை கூர்ந்து பார்த்தாள். "ஏன் அப்படி சொல்கிறீர்கள்?" "ஏனென்றால் நான் இங்கே இருக்கிறேன்."

ஒரு கணம் மௌனம். பிறகு அவள் சிரித்தாள், ஆனால் அது சாதாரண சிரிப்பு அல்ல. அவள் கை டேபிள் மேல் நகர்ந்து என் கையை தொட்டது. அவள் விரல்கள் சூடாக இருந்தன. "கார்த்திக், நீங்கள் மிகவும் தைரியசாலி."

அவள் குனிந்து என் காதருகே வந்தாள். மல்லிகை வாசம் என்னை மூழ்கடித்தது. "அவன் வரமாட்டான். ஆனால் நான் இன்று இரவு தனியாக அறைக்கு போக விரும்பவில்லை." என் உடல் முழுவதும் மின்சாரம் பாய்ந்தது.

அவள் நாப்கினில் ஏதோ எழுதி என் முன் நகர்த்தினாள். "அறை 204. பத்து நிமிடம் கழித்து வாருங்கள்." எழுந்து நின்றாள், சேலை தலைப்பை சரி செய்தாள், என்னை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு நடந்தாள். அவள் நடையில் ஒரு அழைப்பு இருந்தது.

பத்து நிமிடம் பத்து யுகமாக இருந்தது. பீரை முடித்துவிட்டு லிப்டில் ஏறினேன். இரண்டாவது மாடி, 204. கதவை தட்டினேன். கதவு திறந்தது. ரேவதி நின்றாள், தலைப்பு ஏற்கனவே தோளிலிருந்து நழுவியிருந்தது.

உள்ளே நுழைந்ததும் அவள் கதவை பூட்டினாள். சத்தம் கேட்டது, க்ளிக். அதன் பிறகு அறையில் நாங்கள் இருவர் மட்டும். அவள் என்னை பார்த்தாள், அவள் கண்களில் காமம் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

அவள் என்னை இழுத்து அணைத்தாள். அவள் உதடுகள் என் உதடுகளை கவ்வின. இது மென்மையான முத்தம் அல்ல, பசியோடு கடிக்கும் முத்தம். அவள் நாக்கு என் வாய்க்குள் நுழைந்து சுழன்றது. நான் அவள் இடுப்பை இறுக்கி பிடித்தேன், அவள் உடல் என்னோடு ஒட்டிக்கொண்டது.

"கடிதத்தில் எழுதியதெல்லாம் உண்மையா?" என்று மூச்சு வாங்க கேட்டேன். அவள் சிரித்தாள். "இன்று நீதான் அந்த கடிதம். எழுது, என் உடம்பில்." அவள் வார்த்தைகள் என் ரத்தத்தை கொதிக்க வைத்தன.

அவள் என் சட்டை பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாக கழற்றினாள். அவள் விரல்கள் என் மார்பில் ஊர்ந்தன. நான் அவள் சேலை தலைப்பை பிடித்து இழுத்தேன். நீல பட்டு நழுவி தரையில் விழுந்தது. அவள் ரவிக்கையில் நின்றாள், மார்பகங்கள் ஏறி இறங்கின.

ரவிக்கை கொக்கிகளை கழற்றினேன். உள்ளே கருப்பு பிரா. அதையும் நீக்கியதும் அவள் முலைகள் வெளிப்பட்டன, கனமானவை, காம்புகள் விறைத்து நின்றன. நான் குனிந்து ஒரு காம்பை வாயில் கவ்வினேன். அவள் "ஸ்ஸ்... ஆ..." என்று முனகினாள்.

நாக்கால் காம்பை சுற்றி சுற்றி நக்கினேன், பிறகு மெல்ல கடித்தேன். அவள் என் தலைமுடியை பிடித்து இழுத்தாள். "இன்னும்... இன்னும் வேண்டும்..." அவள் குரல் கரகரத்தது. என் கை அவள் முதுகில் இறங்கி பாவாடை நாடாவை அவிழ்த்தது.

பாவாடை நழுவியது. உள்ளாடை மட்டும். நான் அவளை படுக்கையில் தள்ளினேன். அவள் சரிந்து விழுந்து சிரித்தாள், அந்த சிரிப்பில் அழைப்பு இருந்தது. அவள் என் பேண்ட் பெல்ட்டை பிடித்து இழுத்தாள்.

"இப்போது என் முறை," என்றாள். என் பேண்ட்டை கழற்றினாள், உள்ளாடையையும். என் சுன்னி விறைத்து நின்றது. அவள் கண்கள் விரிந்தன. "அட... இவ்வளவு பெரிசா..." அவள் அதை கையில் பிடித்தாள், மெல்ல உருவினாள்.

அவள் குனிந்து அதன் நுனியை நாக்கால் தொட்டாள். என் உடல் துள்ளியது. பிறகு முழுவதையும் வாய்க்குள் எடுத்தாள். சூடான வாய், ஈரமான நாக்கு, அவள் தலை மேலும் கீழும் அசைந்தது. நான் படுக்கை விரிப்பை இறுக்கி பிடித்தேன்.

"ரேவதி... நிறுத்து... வந்துவிடும்..." அவள் நிறுத்தவில்லை. அவள் வேகத்தை கூட்டினாள், கையால் அடிப்பகுதியை பிடித்து உருவியபடி வாயால் உறிஞ்சினாள். நான் கத்தாமல் இருக்க உதட்டை கடித்தேன்.

அவளை மேலே இழுத்தேன். "இப்போது நான்." அவள் உள்ளாடையை கிழிப்பது போல் கழற்றினேன். அவள் கூதி ஈரமாக பளபளத்தது. விரலால் தொட்டதும் அவள் துள்ளினாள். "ஆ... கார்த்திக்..."

இரண்டு விரல்களை உள்ளே நுழைத்தேன். அவள் உள்ளே சூடாக, இறுக்கமாக இருந்தது. விரல்களை வேகமாக அசைத்தேன், கட்டை விரலால் அவள் பருப்பை தேய்த்தேன். அவள் இடுப்பு தூக்கி தூக்கி அசைந்தது.

பிறகு குனிந்து என் வாயை அங்கே வைத்தேன். நாக்கால் அவள் கூதியை நக்கினேன், உள்ளே நுழைத்து சுழற்றினேன். அவள் கத்தினாள், "ஐயோ... அப்படித்தான்... நக்கு... இன்னும்..." அவள் கால்கள் என் தோள்களை இறுக்கின.

அவள் உடல் விறைத்தது, பிறகு நடுங்கியது. ஒரு நீண்ட முனகலோடு அவள் உச்சம் அடைந்தாள். அவள் ஈரம் என் வாயில் நிறைந்தது. அவள் மூச்சு வாங்க படுத்திருந்தாள், கண்கள் மூடியிருந்தன.

நான் மேலே ஏறினேன். அவள் கண்களை திறந்து என்னை பார்த்தாள். "உள்ளே வா," என்றாள். என் சுன்னியை பிடித்து அவள் கூதி வாயில் வைத்தேன். மெல்ல தள்ளினேன். அவள் உள்ளே சூடாக என்னை வரவேற்றது.

முழுவதும் உள்ளே சென்றதும் நாங்கள் இருவரும் முனகினோம். நான் இயங்க தொடங்கினேன், மெதுவாக, ஆழமாக. ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவள் "ஆ... ஆ..." என்றாள். அவள் கால்கள் என் இடுப்பை சுற்றிக்கொண்டன.

வேகத்தை கூட்டினேன். படுக்கை கிரீச்சிட்டது. அவள் முலைகள் குலுங்கின, நான் குனிந்து ஒன்றை வாயில் கவ்வியபடி இயங்கினேன். "இன்னும் வேகமா... இன்னும்..." அவள் கெஞ்சினாள்.

திடீரென்று அவள் என்னை தள்ளி திருப்பினாள். நான் மல்லாக்க விழுந்தேன், அவள் என் மேல் ஏறினாள். என் சுன்னியை பிடித்து தன் கூதிக்குள் இறக்கிக்கொண்டாள். அவள் இடுப்பு வட்டமாக சுழன்றது.

அவள் மேலிருந்து இயங்கிய விதம் வெறித்தனமாக இருந்தது. அவள் முலைகள் என் முகத்துக்கு நேரே குலுங்கின, நான் மாறி மாறி கவ்வினேன். அவள் தலை பின்னால் சாய்ந்தது, கூந்தல் பறந்தது. "ஆ... கார்த்திக்... உன் சுன்னி... ஆ..."

அவள் இறங்கி நாய் போல் நின்றாள். "பின்னாலிருந்து," என்றாள் மூச்சு வாங்க. நான் அவள் பின்னால் மண்டியிட்டு உள்ளே நுழைந்தேன். இந்த கோணத்தில் ஆழமாக சென்றது. அவள் கத்தினாள்.

அவள் இடுப்பை பிடித்து வேகமாக இயங்கினேன். ஒவ்வொரு இடியும் அவளை முன்னால் தள்ளியது. "அடி... அடி என்னை..." என்று அவள் கத்தினாள். நான் அவள் பின்புறத்தில் அறைந்தேன், அவள் இன்னும் சத்தமாக முனகினாள்.

என் உச்சம் நெருங்கியது. "ரேவதி... வரப்போகிறது..." "உள்ளே விடு," என்றாள் அவள் திரும்பி பார்க்காமல். "என் கணவன் வெளியூரில். உள்ளே விடு." அந்த வார்த்தைகள் என்னை உடைத்தன.

ஒரு பெரிய அலறலோடு நான் அவள் உள்ளே விந்தை பாய்ச்சினேன். அவள் உடல் நடுங்கியது, அவளும் அதே நேரத்தில் உச்சம் அடைந்தாள். நாங்கள் இருவரும் படுக்கையில் சரிந்தோம், வியர்வையில் நனைந்து, மூச்சு வாங்க.

ஐந்து நிமிடம் கழித்து அவள் எழுந்தாள். "முடிந்துவிட்டதா?" என்று குறும்பாக கேட்டாள். நான் சிரித்தேன். "இது ஆரம்பம்தான்." அவள் என் மேல் படுத்து என் உதடுகளை கவ்வினாள். அவள் நாக்கு என் வாய்க்குள் விளையாடியது.

அவள் தலைகீழாக திரும்பி படுத்தாள். அவள் வாய் என் சுன்னியில், என் வாய் அவள் கூதியில். அறுபத்தி ஒன்பது. நாங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உறிஞ்சினோம், நக்கினோம். அவள் முனகல் என் உடலில் அதிர்ந்தது.

அவள் ஈரம் என் முகத்தில் வழிந்தது. நான் நாக்கை ஆழமாக நுழைத்து சுழற்றினேன். அவள் என் சுன்னியை வாயில் வைத்தபடி "ம்ம்ம்..." என்று முனகினாள். அந்த அதிர்வு என்னை பைத்தியமாக்கியது.

அவள் திரும்பி என் மேல் அமர்ந்தாள். இந்த முறை அவள் முதுகு என் பக்கம், முகம் என் கால்கள் பக்கம். அவள் மேலும் கீழும் குதித்தாள். நான் அவள் பின்புறத்தை பிடித்து அழுத்தினேன்.

"இப்படி... இப்படித்தான் கடிதத்தில் எழுதினேன்..." என்று அவள் மூச்சு வாங்க சொன்னாள். "ஆனால் அவன் வரவில்லை. நீ வந்தாய்." அவள் வேகம் கூடியது. அவள் கூந்தல் என் கால்களில் புரண்டது.

நான் அவளை படுக்கையின் விளிம்புக்கு இழுத்தேன். அவள் கால்கள் தரையில், உடல் படுக்கையில். நின்றபடி அவள் உள்ளே நுழைந்தேன். இந்த கோணம் அவளை அலற வைத்தது. "ஆ... ஆழமா... இன்னும் ஆழமா..."

அவள் கைகள் படுக்கை விரிப்பை கிழிப்பது போல் பிடித்தன. நான் குனிந்து அவள் முலைகளை பிடித்து கசக்கியபடி இயங்கினேன். வியர்வை என் நெற்றியிலிருந்து அவள் வயிற்றில் சொட்டியது.

சிறிது நேரம் மௌனம். அவள் என் மார்பில் தலை வைத்து படுத்திருந்தாள். அவள் விரல் என் மார்பில் கோலம் போட்டது. "கடிதம் எப்படி உன் கைக்கு வந்தது?" என்று கேட்டாள் திடீரென்று.

நான் சிரித்தேன். "உன் சேலை மூட்டைக்குள் இருந்தது. திருப்பி கொடுத்த சேலையில்." அவள் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். "என்ன? நீ படித்தாயா?" "ஒவ்வொரு வரியும். அதனால்தான் இங்கே வந்தேன்."

அவள் ஒரு கணம் என்னை பார்த்தாள், பிறகு சிரித்தாள், வெட்கமும் குறும்பும் கலந்த சிரிப்பு. "அப்படியானால் கடிதம் தவறான கைகளுக்கு போகவில்லை. சரியான கைகளுக்குத்தான் வந்திருக்கிறது." அவள் மீண்டும் என் மேல் சாய்ந்தாள்.

இரவு முழுவதும் நாங்கள் பேசினோம், சிரித்தோம், மீண்டும் இணைந்தோம். இரண்டாவது முறை மெதுவாக, ஆழமாக, ஒருவரை ஒருவர் ரசித்து. அவள் என் காதில் ரகசியங்களை சொன்னாள், நான் அவள் உடலில் பதில் எழுதினேன்.

அவள் என் கையை பிடித்து குளியலறைக்கு இழுத்தாள். "வா," என்றாள். ஷவரை திறந்தாள், சூடான நீர் கொட்டியது. நாங்கள் இருவரும் நீருக்குள் நின்றோம். அவள் உடலில் நீர் வழிந்தோடியது, அவள் முலைகள் பளபளத்தன.

அவள் சோப்பை எடுத்து என் மார்பில் தேய்த்தாள். அவள் கைகள் கீழே இறங்கின, என் சுன்னியை பிடித்து சோப்பு நுரையோடு உருவினாள். "மீண்டும் தயார்," என்று சிரித்தாள். நான் அவளை சுவரில் சாய்த்தேன்.

அவள் ஒரு காலை தூக்கி என் இடுப்பில் வைத்தாள். நீருக்குள் நின்றபடி உள்ளே நுழைந்தேன். சூடான நீர், சூடான உடல், அவள் முனகல் நீர் சத்தத்தில் கலந்தது. அவள் என் தோள்களை பிடித்து தொங்கினாள்.

"என் கணவன் என்னை தொட்டு ஒரு வருடம் ஆகிறது," என்றாள் அவள் திடீரென்று, கண்களில் நீர் கலந்ததா என்று தெரியவில்லை. "இன்று நான் பெண்ணாக உணர்கிறேன்." நான் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு வேகத்தை கூட்டினேன்.

குளியலறையில் அவள் இரண்டாவது உச்சம் அடைந்தாள். அவள் கத்தல் சுவர்களில் எதிரொலித்தது. நான் அவளை தூக்கி படுக்கைக்கு கொண்டு வந்தேன். இருவரும் ஈரமாக, மூச்சு வாங்க படுத்தோம்.

"கடிதத்தில் நீ எழுதியதெல்லாம் செய்ய வேண்டும்," என்றேன். அவள் சிரித்தாள். "என்ன எழுதினேன் என்று உனக்கு தெரியுமா?" "தெரியும். ஒவ்வொரு வரியும் மனப்பாடம்." அவள் முகம் சிவந்தது.

அவள் என் காதில் கிசுகிசுத்தாள், கடிதத்தில் எழுதிய ரகசிய ஆசைகளை. நான் கேட்டபடி அவள் உடலை தடவினேன். அவள் விரல்கள் என் முதுகில் நகக்கீறல்கள் போட்டன.

மீண்டும் அவள் மேல் ஏறினேன். இந்த முறை மெதுவாக, ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசித்து. அவள் கண்களை திறந்து என்னை பார்த்தபடி இருந்தாள். "நிறுத்தாதே," என்றாள். "இரவு முழுவதும் நிறுத்தாதே."

அவள் கால்களை என் தோள்களில் போட்டேன். இந்த கோணத்தில் அவள் ஆழமாக உணர்ந்தாள். "ஐயோ... அங்கே... அங்கேதான்..." அவள் உடல் வளைந்தது. அவள் முலைகளை பிடித்து கசக்கியபடி இயங்கினேன்.

மூன்றாவது முறையாக அவள் உச்சம் அடைந்தபோது அவள் அழுதாள், மகிழ்ச்சியில். நான் அவள் கண்ணீரை துடைத்தேன். "ஷ்... நான் இருக்கிறேன்." அவள் என்னை இறுக்கி அணைத்தாள்.

நள்ளிரவு கடந்தது. நாங்கள் பால்கனி கதவை திறந்து நகர விளக்குகளை பார்த்தோம். அவள் என் சட்டையை அணிந்திருந்தாள், உள்ளே எதுவும் இல்லை. காற்று வீசியபோது சட்டை ஒட்டிக்கொண்டது.

"திரும்பி பார்க்காதே," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் சட்டை பட்டன்களை கழற்றினாள். பால்கனி இருட்டில் நாங்கள் மீண்டும் இணைந்தோம், நகரம் கீழே உறங்கிக்கொண்டிருக்க. அவள் வாயை என் தோளில் வைத்து கத்தலை அடக்கினாள்.

அறைக்குள் வந்து விழுந்தோம். அவள் என் மடியில் அமர்ந்து மெதுவாக அசைந்தாள், என் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி. "நீ என் கடிதத்தின் நாயகன்," என்றாள். "கதைகளில் படித்ததை விட நிஜம் இனிமையாக இருக்கிறது."

விடியற்காலை நான்கு மணி. அவள் எழுந்து சேலை கட்டினாள். நீல பட்டு மீண்டும் அவள் உடலை சுற்றியது, ஆனால் இப்போது அவள் முகத்தில் திருப்தியின் ஒளி. கதவை திறக்கும் முன் அவள் திரும்பி பார்த்தாள்.

லிப்டில் இறங்கும்போது அவள் என் கையை பிடித்தாள். அவள் உள்ளங்கை சூடாக இருந்தது. "நாளை இதே நேரம்," என்று கிசுகிசுத்தாள். "இந்த முறை கடிதம் இல்லாமல், நானே வருவேன்."

"அடுத்த கடிதம் நான் உனக்கு எழுதுவேன்," என்றாள். கதவு மூடியது.