Tamil Kamakathai Padikavum: சுவருக்கு அப்பால் ஒரு இரவு

அன்று இரவு மீனாட்சி போனை எடுத்து tamil kamakathai padikavum என்று டைப் செய்தாள். கார்த்திக் நைட் ஷிப்ட் போயிருந்தான். வெளியே மழை சன்னமாக பெய்து கொண்டிருந்தது. வீடு முழுக்க அமைதி. அவள் உடம்பில் ஒரு அமைதியின்மை ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

படுக்கையறை சுவருக்கு அப்பால் இருந்த அந்த அறை எப்போதும் பூட்டியே இருக்கும். கார்த்திக் சொல்லியிருந்தான், அது அவன் ஆபீஸ் ஃபைல்கள் வைக்கும் அறை, திறக்க வேண்டாம் என்று. சாவி அவனிடமே இருந்தது. மீனாட்சி இதுவரை அதைப் பற்றி யோசித்ததே இல்லை.

ஆனால் அன்று இரவு, போனை கீழே வைத்த நொடியில், அவள் கேட்டாள். சுவருக்கு அப்பாலிருந்து ஒரு ஆணின் குரல். தாழ்ந்த, சிரிப்பு கலந்த குரல். யாரோ போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

மீனாட்சியின் இதயம் ஒரு நொடி நின்று பின் வேகமாக அடிக்கத் தொடங்கியது. வீட்டில் அவள் மட்டும்தான் இருக்க வேண்டும். கார்த்திக் காலையில்தான் வருவான். அப்படியானால் அந்த அறைக்குள் யார்?

அவள் மெதுவாக எழுந்து கதவருகே சென்றாள். காதை கதவில் வைத்தாள். இப்போது தெளிவாகக் கேட்டது. "இன்னும் இரண்டு நாள் தாங்க... பணம் கிடைச்சதும் நானே போயிடுவேன்... யாருக்கும் தெரியாது."

பயம் அவள் முதுகுத்தண்டில் ஏறியது. திருடனா? கார்த்திக்குக்கு போன் செய்யலாமா? ஆனால் ஏதோ ஒன்று அவளைத் தடுத்தது. அந்தக் குரலில் பயமுறுத்தும் தொனி இல்லை. மாறாக, கெஞ்சும், நொந்துபோன ஒரு இளைஞனின் குரல்.

மீனாட்சி கதவை மெதுவாகத் தட்டினாள். "யார் உள்ளே?" அவள் குரல் நடுங்கியது. உள்ளே முழு அமைதி. பின் காலடிச் சத்தம். தாழ்ப்பாள் விலகும் ஓசை. கதவு திறந்தது.

வாசலில் நின்றிருந்தான் அவன். இருபத்தெட்டு வயது இருக்கும். ஈரமான முடி. இடுப்பில் ஒரு டவல் மட்டும். மார்பில் நீர்த்துளிகள். அவன் கண்களில் அதிர்ச்சியும் அவமானமும் ஒன்றாகத் தெரிந்தன.

"நீ... நீங்க யார்?" மீனாட்சி பின்வாங்கினாள், ஆனால் கண்களை அவனிடமிருந்து எடுக்க முடியவில்லை. அவன் உடம்பு இறுக்கமாக, அகலமான தோள்களுடன் இருந்தது.

"ப்ளீஸ்... கத்தாதீங்க. நான் ரவி. கார்த்திக்கோட காலேஜ் ஃப்ரெண்ட்." அவன் கைகளை உயர்த்தினான். "உங்க வீட்டுக்காரர் என்னை இங்க ஒளிஞ்சுக்க சொன்னார். கடன் பிரச்சனை. ரெண்டு நாள் தான்."

மீனாட்சிக்கு கோபம் வந்தது. "கார்த்திக் என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லலை! ஆபீஸ் ஃபைல்னு பொய் சொல்லியிருக்கான்!"

"அவர் பயந்தார். நீங்க ஒத்துக்க மாட்டீங்கன்னு." ரவி கதவை இன்னும் அகலமாகத் திறந்தான். "உள்ள வாங்க. நான் விளக்கமா சொல்றேன். நான் திருடன் இல்லை, சத்தியமா."

அவள் தயங்கினாள். பின் உள்ளே நுழைந்தாள். அறை சிறியதாக இருந்தது. ஒரு மெத்தை, சில துணிகள், சார்ஜரில் இருந்த போன். ஜன்னல் மூடியிருந்தது. அந்த அறையில் அவன் வாசம் நிறைந்திருந்தது. ஆண் வாசம். வியர்வையும் சோப்பும் கலந்த வாசம்.

ரவி ஒரு சட்டையை எடுத்து அணிந்துகொண்டான், ஆனால் பட்டன்களைப் போடவில்லை. அவன் மார்பு திறந்தே இருந்தது. மீனாட்சி தன் பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்ப முயன்றாள், முடியவில்லை.

"கந்துவட்டிக்காரங்க என்னைத் தேடுறாங்க. கார்த்திக் தான் இந்த இடம் கொடுத்தான். நீங்க வீட்டுல இருக்கும்போது சத்தம் போடக் கூடாதுன்னு சொன்னான். இன்னைக்கு போன் வந்ததுல மறந்துட்டேன். ஸாரி."

மீனாட்சி அவனைப் பார்த்தாள். "இது என் வீடு. என் அனுமதி இல்லாம யாரும் இங்க இருக்க முடியாது."

"தெரியும். நாளைக்கே போயிடுறேன். இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும்." அவன் அவள் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். "ப்ளீஸ்."

அந்தப் பார்வையில் ஏதோ இருந்தது. மீனாட்சியின் கணவன் மாதங்களாக அவளைத் தொடுவதே இல்லை. நைட் ஷிப்ட், களைப்பு, தூக்கம். அவள் ஒரு பெண்ணாக உணர்ந்து எவ்வளவு நாள் ஆகிறது.

"சரி. ஆனா ஒரு நிபந்தனை." அவள் குரல் தாழ்ந்தது. "எனக்கு டீ போட்டுத் தரணும். நான் தனியா இருக்கேன். பேச்சுத் துணை வேணும்."

ரவி சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு அவள் வயிற்றில் ஏதோ செய்தது. "டீ மட்டும்தானா?"

அவர்கள் ஹாலுக்கு வந்தார்கள். ரவி சமையலறையில் டீ போட்டான். மீனாட்சி சோபாவில் அமர்ந்து அவனையே பார்த்தாள். அவன் அசைவுகள், அவன் கைகள், சட்டைக்குள் தெரிந்த மார்பு.

"கார்த்திக் எப்பவும் பிஸி." அவள் திடீரென்று சொன்னாள். "நான் இந்த வீட்டுல ஒரு ஃபர்னிச்சர் மாதிரி ஆயிட்டேன்."

ரவி டீ கப்பை அவளிடம் நீட்டினான். அவர்கள் விரல்கள் உரசின. இருவரும் விலக்கவில்லை. "நீங்க ஃபர்னிச்சர் இல்லை." அவன் குரல் கரகரத்தது. "நீங்க... ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க."

மீனாட்சியின் மூச்சு வேகமானது. அவள் எழுந்தாள். ரவியின் மிக அருகில் நின்றாள். "இப்படிப் பேசாதே. இது தப்பு."

"நான் பேசலை." ரவி அவள் இடுப்பில் கை வைத்தான். "நான் இதைச் செய்றேன்." அவன் அவளை இழுத்து உதடுகளில் முத்தமிட்டான்.

மீனாட்சி ஒரு நொடி திமிறினாள். பின் அவள் உடம்பு அவனிடம் கரைந்தது. அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்தது. மாதங்களின் பசி ஒரே முத்தத்தில் வெடித்தது.

ரவியின் கைகள் அவள் நைட்டியின் மேல் ஊர்ந்தன. அவன் அவள் முதுகைத் தடவி, இடுப்பை அழுத்தினான். மீனாட்சி அவன் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தாள். பட்டன்கள் அறுந்து விழுந்தன.

"உன் புருஷன்..." ரவி மூச்சிரைத்தபடி கேட்டான்.

"காலையில வருவான்." மீனாட்சி அவன் கழுத்தில் கடித்தாள். "இப்போ நீ என்னோட."

ரவி அவளைத் தூக்கி சோபாவில் கிடத்தினான். அவன் அவள் நைட்டியை மேலே தூக்கினான். உள்ளே அவள் எதுவும் அணியவில்லை என்பதைக் கண்டு அவன் கண்கள் விரிந்தன.

"ஐயோ..." அவன் அவள் தொடைகளை விரித்தான். அவள் புண்டை ஈரமாகப் பளபளத்தது. அவன் குனிந்து அதில் முத்தமிட்டான். மீனாட்சி அலறினாள்.

அவன் நாக்கு அவள் புண்டையின் உள்ளே நுழைந்து சுழன்றது. மீனாட்சி அவன் தலைமுடியைப் பிடித்து அழுத்தினாள். "ஆ... இப்படித்தான்... நிறுத்தாதே..."

ரவி அவள் பருப்பை நாக்கால் தேய்த்தான். மீனாட்சியின் உடம்பு வில்லாக வளைந்தது. அவள் இடுப்பு தானாக மேலே எழும்பியது. அவள் வாயிலிருந்து வந்த சத்தங்கள் வீடு முழுக்க எதிரொலித்தன.

பின் ரவி எழுந்து தன் பேண்ட்டைக் கழற்றினான். அவன் சுன்னி விறைத்து நின்றது. பெரியது, நரம்புகள் புடைத்தது. மீனாட்சி அதைப் பார்த்ததும் அவள் புண்டை இன்னும் ஈரமானது.

"வாயில எடு." அவன் கட்டளையிட்டான். மீனாட்சி மறுக்கவில்லை. அவள் மண்டியிட்டு அவன் சுன்னியை வாயில் எடுத்தாள். அவள் நாக்கு அதன் நுனியைச் சுற்றி விளையாடியது. பின் ஆழமாக உள்ளே எடுத்தாள்.

ரவி அவள் தலையைப் பிடித்து முன்னும் பின்னும் அசைத்தான். "ஆஹா... உன் வாய்... சூடா இருக்கு..." அவன் சுன்னி அவள் தொண்டை வரை சென்றது. மீனாட்சியின் கண்களில் நீர் வந்தது, ஆனால் அவள் நிறுத்தவில்லை.

பின் ரவி அவளை எழுப்பி சோபாவில் குப்புறக் கிடத்தினான். அவள் இடுப்பைத் தூக்கிப் பிடித்தான். அவன் சுன்னியின் நுனி அவள் புண்டையின் வாசலில் உரசியது.

"சொல்லு. உனக்கு வேணுமா?" அவன் கேட்டான்.

"உள்ள விடு... ப்ளீஸ்... என்னை ஓலு..." மீனாட்சி கெஞ்சினாள்.

ரவி ஒரே அழுத்தில் உள்ளே நுழைந்தான். மீனாட்சி கத்தினாள். அவள் புண்டை அவன் சுன்னியை இறுக்கமாகக் கவ்வியது. மாதங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக நிரம்பிய உணர்வு.

அவன் இயங்கத் தொடங்கினான். மெதுவாக, ஆழமாக. ஒவ்வொரு அழுத்தத்திலும் மீனாட்சியின் உடம்பு அதிர்ந்தது. "ஆ... ஆ... இன்னும்... இன்னும் வேகமா..."

ரவி வேகத்தைக் கூட்டினான். சோபா சுவரில் மோதியது. அவன் கைகள் அவள் முலைகளைப் பின்னாலிருந்து பிடித்துக் கசக்கின. மீனாட்சி தலையைத் திருப்பி அவன் உதடுகளைக் கவ்வினாள்.

"நான்... நான் வரப்போறேன்..." அவள் முனகினாள்.

"என்கூட வா." ரவி அவள் பருப்பை விரலால் தேய்த்தபடி இன்னும் வேகமாக இயங்கினான்.

மீனாட்சியின் உடம்பு வெடித்தது. அவள் புண்டை அவன் சுன்னியைச் சுற்றி இறுக்கித் துடித்தது. அவள் கத்தல் வீட்டையே நிறைத்தது. அந்த நொடியில் ரவியும் அவள் உள்ளேயே தன் விந்தைப் பாய்ச்சினான்.

இருவரும் வியர்வையில் நனைந்து சோபாவில் சரிந்தார்கள். மீனாட்சி அவன் மார்பில் தலை வைத்தாள். அவன் இதயம் அவள் காதில் அடித்தது.

"இது தப்பு." அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

"ஆனா நல்லா இருந்தது." ரவி அவள் தலைமுடியை வருடினான். "இல்லையா?"

மீனாட்சி பதில் சொல்லவில்லை. ஏனென்றால் அவள் போன் அடித்தது. திரையில் கார்த்திக் பெயர். அவள் இதயம் நின்றது.

"எடு." ரவி கிசுகிசுத்தான். "சாதாரணமா பேசு."

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே கிடந்தார்கள். மீனாட்சியின் தலை ரவியின் மார்பில் இருந்தது. அவன் விரல்கள் அவள் தலைமுடியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன.

"எட்டு மாசம்." மீனாட்சி திடீரென்று சொன்னாள். "எட்டு மாசமா கார்த்திக் என்னைத் தொடலை. நான் அவன் பொண்டாட்டியா இல்ல வீட்டு வேலைக்காரியான்னு கூட சந்தேகம் வருது."

ரவி அவள் முகத்தை உயர்த்தினான். "அவன் முட்டாள். உன்னை மாதிரி ஒருத்தியை வீட்டுல வச்சுக்கிட்டு..."

"நீ மூணு நாளா அந்த ரூம்ல இருக்கே." மீனாட்சி அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். "என்னைப் பார்த்திருக்கியா? கதவு இடுக்கு வழியா?"

ரவியின் முகம் சிவந்தது. "ஒரு தடவை... நீ ஹால்ல நடந்து போனதைப் பார்த்தேன். அதுக்கப்புறம் தினமும் பார்க்காம இருக்க முடியலை."

மீனாட்சிக்கு அது கோபம் தரவில்லை. மாறாக, அவள் உடம்பில் மீண்டும் சூடு ஏறியது. "என்ன பார்த்தே?"

"எல்லாம்." ரவி அவள் உதடுகளில் முத்தமிட்டான். "நீ தனியா சாப்பிடுறதை. நீ டிவி பார்த்துக்கிட்டே தூங்குறதை. நேத்து ராத்திரி நீ..." அவன் நிறுத்தினான்.

"நேத்து ராத்திரி என்ன?" மீனாட்சி கேட்டாள்.

"நீ உன் ரூம்ல... உன்னை நீயே..." ரவி கிசுகிசுத்தான். "நான் சத்தம் கேட்டேன். என்னால தாங்க முடியலை."

மீனாட்சி அவன் மார்பில் அடித்தாள், ஆனால் சிரித்தாள். "பொறுக்கி."

"உன் பொறுக்கி." ரவி அவளைத் தூக்கினான். "வா. பெட்ரூமுக்கு போலாம். சோபா சின்னது."

படுக்கையறையில் மீனாட்சி அவனைப் படுக்கையில் தள்ளினாள். "இந்த தடவை நான் மேல." அவள் அவன் மேல் ஏறினாள்.

ரவியின் சுன்னி மீண்டும் விறைத்திருந்தது. மீனாட்சி அதன் மேல் அமர்ந்தாள். மெதுவாக கீழே இறங்கினாள். அவன் அவள் உள்ளே நிரம்பினான்.

"ஆ..." இருவரும் ஒரே நேரத்தில் முனகினார்கள்.

மீனாட்சி அசையத் தொடங்கினாள். மேலும் கீழும். அவள் முலைகள் அவன் முகத்துக்கு முன் குதித்தன. ரவி அவற்றைப் பிடித்து வாயில் எடுத்தான். மாறி மாறி சூப்பினான்.

"இப்படித்தான்... என் செல்லம்..." மீனாட்சி வேகத்தைக் கூட்டினாள். அவள் இடுப்பு வட்டமாகச் சுழன்றது. அவள் புண்டை அவன் சுன்னியை இறுக்கிப் பிடித்தது.

ரவியின் கைகள் அவள் இடுப்பில் இருந்தன. அவன் அவளைத் தூக்கித் தூக்கி இறக்கினான். "நீ... ரொம்ப... இறுக்கமா இருக்கே..."

மீனாட்சி குனிந்து அவன் உதடுகளைக் கவ்வினாள். அவர்கள் நாக்குகள் பின்னின. அவள் அசைவு நிற்கவில்லை. வியர்வை அவள் முதுகில் வழிந்தது.

பின் ரவி அவளைத் திருப்பினான். அவளைக் குப்புறப் படுக்க வைத்து அவள் மேல் ஏறினான். அவள் கால்களை விரித்தான். பின்னாலிருந்து உள்ளே நுழைந்தான்.

இந்தக் கோணம் ஆழமாக இருந்தது. மீனாட்சி தலையணையைக் கடித்தாள். "ஆ... ஆ... அங்கதான்... அங்கதான்..."

ரவி அவள் தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டு இயங்கினான். வேகமாக, ஆழமாக. படுக்கை சுவரில் மோதியது. மீனாட்சியின் முனகல்கள் அறையை நிறைத்தன.

"நான் வரேன்... நான் வரேன்..." அவள் கத்தினாள்.

"வா... என் கூட வா..." ரவி அவள் பருப்பைத் தேய்த்தான்.

மீனாட்சி இரண்டாவது முறையாக வெடித்தாள். அவள் உடம்பு நடுங்கியது. ரவி அவள் உள்ளேயே தன் விந்தைப் பாய்ச்சினான். இருவரும் படுக்கையில் சரிந்தார்கள்.

"நீ இப்படியே இருந்துடு." மீனாட்சி அவன் காதில் கிசுகிசுத்தாள். "அந்த ரூமுக்குப் போகாதே. என் கூடவே இரு."

ரவி அவளை இறுக்க அணைத்தான். "கார்த்திக் வந்தா?"

"அவன் காலையிலதான் வருவான்." மீனாட்சி அவன் நெஞ்சில் முத்தமிட்டாள். "இந்த ராத்திரி நம்மோடது."

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு படுத்திருந்தார்கள். வெளியே மழை இன்னும் பெய்துகொண்டிருந்தது. உலகமே மறந்துபோனது போல இருந்தது.

மீனாட்சி அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள். அவள் விரல் அவன் மார்பில் வட்டமிட்டது. "ரவி... நீ எப்போ இங்கிருந்து போவே?"

"நாளைக்கு." அவன் குரலில் வருத்தம் இருந்தது. "பணம் ரெடியாயிடும். அதுக்கப்புறம் நான் போய்த்தான் ஆகணும்."

"போகாதே." மீனாட்சி அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். "இன்னும் ஒரு நாள் இரு. ப்ளீஸ்."

ரவி அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "ஒரு நாள். அதுக்கு மேல முடியாது. கார்த்திக் சந்தேகப்படுவான்."

"கார்த்திக்." மீனாட்சி அந்தப் பெயரைச் சொன்னபோது அவள் குரலில் குற்ற உணர்வு இல்லை. ஆச்சரியமாக, நிம்மதி இருந்தது. "அவனுக்குத் தெரியுமா? நீ இங்க இருக்கேன்னு?"

"தெரியும். அவன்தான் சாவி கொடுத்தான்." ரவி சொன்னான். "ஆனா நீ இவ்வளவு அழகா இருப்பேன்னு அவன் சொல்லலை."

மீனாட்சி சிரித்தாள். அவள் அவன் மேல் ஏறி அமர்ந்தாள். அவள் உடம்பு அவன் உடம்போடு ஒட்டியது. "அப்போ நாளைக்கு ராத்திரியும் நம்மோடதுதான்."

ரவியின் கைகள் அவள் இடுப்பைப் பிடித்தன. அவன் அவளைக் கீழே இழுத்தான். அவர்கள் உதடுகள் மீண்டும் இணைந்தன. இந்த முறை மெதுவாக, ஆழமாக, ஒவ்வொரு நொடியையும் ருசித்து.

மீனாட்சியின் கை அவன் சுன்னியைத் தேடிச் சென்றது. அது மீண்டும் விறைக்கத் தொடங்கியிருந்தது. அவள் அதை மெதுவாகத் தடவினாள்.

"மறுபடியுமா?" ரவி முனகினான்.

"மறுபடியும்." மீனாட்சி கிசுகிசுத்தாள். "முழு ராத்திரி இருக்கு."

அப்போதுதான் மீனாட்சியின் போன் அடித்தது.

அப்போதுதான் மீனாட்சியின் போன் அடித்தது.

மீனாட்சி போனை எடுத்தாள். "ஹலோ?"

"மீனா, ஷிப்ட் கேன்சல் ஆயிடுச்சு. நான் வீட்டுக்கு வந்துட்டு இருக்கேன். இருபது நிமிஷத்துல இருப்பேன்."

அவள் ரத்தம் உறைந்தது. "இருபது... நிமிஷமா?"

"ஆமா. சாப்பாடு இருக்கா?" போன் கட் ஆனது.

மீனாட்சி போனை காதிலிருந்து எடுத்தாள். அவள் கைகள் நடுங்கின. இருபது நிமிடம். வெறும் இருபது நிமிடம்.

ரவி ஏற்கனவே எழுந்திருந்தான். அவன் வேகமாக தன் துணிகளைத் தேடினான். அவன் முகத்தில் பயம் தெரிந்தது. "சீக்கிரம். நான் அந்த ரூமுக்குப் போறேன்."

"நில்லு." மீனாட்சி அவன் கையைப் பிடித்தாள். "யோசி. கார்த்திக் அந்த ரூமைத் திறந்து பார்த்தா? உன் துணி, உன் போன் சார்ஜர்... எல்லாம் அங்கதான் இருக்கு."

ரவி உறைந்தான். "ஐயோ... நீ சொல்றது சரி. அவன் சந்தேகப்படுவான்."

மீனாட்சியின் மனம் வேகமாக ஓடியது. படுக்கையில் அவர்கள் இருவரின் வாசம். கலைந்த படுக்கை. இதையெல்லாம் இருபது நிமிடத்தில் மறைக்க முடியுமா?

வெளியே கார் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் காம்பவுண்ட் சுவரில் விழுந்தது. ரவி ஜன்னல் வழியே பார்த்தான். அவன் முகம் வெளிறியது. "அது... அது கார்த்திக் கார் மாதிரி இருக்கு."

மீனாட்சியின் இதயம் தொண்டையில் அடித்தது. இருபது நிமிடம் என்றான். ஆனால் அந்தக் கார் இப்போதே வந்துவிட்டதா?

மீனாட்சி ரவியைப் பார்த்தாள். அவன் முகம் வெளிறியிருந்தது. அவன் அவள் மணிக்கட்டைப் பிடித்தான். அவன் கை நடுங்கியது.

"முடிவு பண்ணு, மீனாட்சி." அவன் குரல் தாழ்ந்து அவசரமாக இருந்தது. "நான் அந்த அறைக்குள்ள ஒளிஞ்சுக்கவா? இல்ல... நீ அவன்கிட்ட நான் இங்க இருக்கேன்னு சொல்லிடுவியா? இருபது நிமிஷம் தான் இருக்கு. முடிவு பண்ணு."

தெருவில் கார் என்ஜின் அணையும் சத்தம் கேட்டதா? நேரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அடுத்த பாகம் விரைவில் வருகிறது...