ગુજરાતી આંટી વાર્તા: ઉપરના માળનો ભાડૂત

સીડીમાં એ સાંજે પહેલી વાર એ ગંધ આવી. પરસેવો અને ડિઓડરન્ટ, જુવાન લોહીની ગરમ વાસ. મીનાબેન થંભી ગયાં. ઉપરના માળે કોઈ ઉતરતું હતું. ધબ ધબ પગલાં, અને પછી એ દેખાયો.

છવ્વીસેક વર્ષનો છોકરો, જીમની બેગ ખભે, ટીશર્ટ પરસેવે ભીની થઈને છાતીએ ચોંટેલી. "નમસ્તે આંટી," એણે કહ્યું. "હું જિગ્નેશ. ઉપરનો ફ્લેટ ભાડે લીધો છે." મીનાબેનના ગળામાં કંઈક અટક્યું. "નમસ્તે."

એ ઉપર ચડી ગયો. મીનાબેન નીચે પોતાના ફ્લેટમાં આવ્યાં, પણ એ ગંધ નાકમાંથી જતી નહોતી. ઓગણચાલીસ વર્ષનાં મીનાબેન, સુરતના આ સોસાયટી ફ્લેટમાં એકલાં. પતિ દુબઈમાં, વર્ષમાં બે વાર આવે.

એ રાતે ઉપરથી અવાજ આવ્યો. ધબ ધબ ધબ. દોરડું કૂદતો હતો, એમના બેડરૂમની બરાબર ઉપર. દરેક ધબકારે મીનાબેનના શરીરમાં કંઈક હલતું હતું. એમણે ઓશિકું કાન પર દબાવ્યું, પણ ઊંઘ ન આવી.

બીજા દિવસે સવારે એ કચરો ફેંકવા નીકળ્યાં ત્યારે જિગ્નેશ સામે મળ્યો. આજે એણે બનિયાન પહેર્યું હતું. એના ખભા પહોળા હતા, હાથમાં નસો ઊપસેલી. "આંટી, કચરો હું ફેંકી દઉં?" એણે હસીને કહ્યું.

"ના ના, હું કરી લઈશ," મીનાબેન બોલ્યાં, પણ એમની નજર એના હાથ પર જ ટકી. જિગ્નેશે કચરાની થેલી લઈ લીધી. એની આંગળીઓ એમના હાથને અડી. વીજળી જેવું કંઈક દોડ્યું.

"થેન્ક્સ," એ ધીમેથી બોલ્યાં. "કંઈ કામ હોય તો કહેજો આંટી. હું જીમ ટ્રેનર છું, દિવસે ફ્રી હોઉં છું." એ ચાલ્યો ગયો. મીનાબેન દરવાજા પાસે ઊભાં રહી ગયાં.

એ અઠવાડિયે મીનાબેનને ખબર પડી કે એ જિગ્નેશ વિશે વિચારે છે. રસોઈ કરતાં, ટીવી જોતાં, નહાતાં. એના પરસેવાની ગંધ, એના હાથની મજબૂતાઈ. એમને પોતાની જાત પર શરમ આવતી, પણ વિચાર અટકતા નહોતા.

બુધવારે એ ધાબે કપડાં સૂકવવા ગયાં ત્યારે જિગ્નેશ ત્યાં દોરડું કૂદતો હતો. ઉપરનું શરીર નાગું, પરસેવે તરબતર. દરેક ઉછાળે એના સ્નાયુઓ હલતા હતા. મીનાબેન થંભી ગયાં. એમની નજર હટતી નહોતી.

"આંટી, કપડાં સૂકવવા આવ્યાં?" એણે હસીને પૂછ્યું, દોરડું રોકીને. એની છાતી ઝડપથી ઊંચીનીચી થતી હતી. "હા," મીનાબેન માંડ બોલ્યાં. એમણે ઝડપથી કપડાં સૂકવ્યાં અને નીચે આવ્યાં, પણ એ દૃશ્ય આંખ સામેથી ખસતું નહોતું.

શુક્રવારે સોસાયટીની મીટિંગમાં જિગ્નેશ એમની બાજુમાં બેઠો. એનો ખભો એમના ખભાને અડતો હતો. આખી મીટિંગમાં મીનાબેનને કંઈ સંભળાયું નહીં. માત્ર એની ગરમાગરમ હાજરી અનુભવાતી રહી.

ઘરે આવીને એમણે અરીસામાં પોતાને જોયું. ઓગણચાલીસ વર્ષ, પણ શરીર હજુ કસાયેલું. "શું થઈ ગયું છે મને," એ બબડ્યાં. પણ અંદરથી જવાબ આવ્યો. વર્ષોની તરસ. પતિ દુબઈમાં, ફોન પર વાત, વર્ષમાં બે વાર મુલાકાત. શરીર ભૂખ્યું હતું.

શનિવારે વોશિંગ મશીન બગડ્યું. મીનાબેનને બહાનું મળી ગયું. એ ઉપર ગયાં અને ડોરબેલ વગાડી. જિગ્નેશે દરવાજો ખોલ્યો, માત્ર ટુવાલ વીંટાળેલો. હમણાં જ નહાયો હતો. પાણીના ટીપાં એની છાતી પર ચમકતાં હતાં.

મીનાબેનની આંખો નીચે ગઈ અને ઝડપથી ઉપર આવી. ટુવાલની નીચે કંઈક મોટું દેખાતું હતું. "આંટી?" જિગ્નેશે પૂછ્યું. "હા, વો. મારું વોશિંગ મશીન બગડ્યું છે. જોઈ આપશો?"

"અત્યારે જ આવું." એણે ટીશર્ટ અને શોર્ટ્સ પહેર્યાં અને નીચે આવ્યો. મશીન તપાસ્યું. "પંપ જામ થયો છે. દસ મિનિટ." એ કામ કરતો રહ્યો. મીનાબેન ચા બનાવતાં હતાં, પણ એમની નજર એની પીઠ પર હતી.

એ નીચે ઝૂક્યો ત્યારે એના શોર્ટ્સમાંથી એનો લંડનો આકાર દેખાયો. મોટો. મીનાબેનનો શ્વાસ અટક્યો. એમની ચૂતમાં ભીનાશ આવી ગઈ. એમણે ઝડપથી મોં ફેરવી લીધું.

"થઈ ગયું આંટી," જિગ્નેશ ઊભો થયો. પરસેવો એના કપાળ પર હતો. "ચા પીશો?" "હા." બંને બેઠાં. વાતો થઈ. એણે પૂછ્યું, "અંકલ ક્યારે આવશે?" "બે મહિના પછી."

"એકલા કંટાળો ન આવે?" એણે સીધી નજરે પૂછ્યું. મીનાબેનના હાથમાં કપ ધ્રૂજ્યો. "આદત પડી ગઈ છે." "આદત ખોટી વસ્તુ છે આંટી," એણે ધીમેથી કહ્યું.

એ ઊભો થયો. જતી વખતે એણે કહ્યું, "આંટી, તમે હજુ બહુ જુવાન લાગો છો." મીનાબેનના ગાલ ગરમ થઈ ગયા. દરવાજો બંધ થયો. એ દરવાજાને અડીને ઊભાં રહ્યાં.

એ પછીના ત્રણ દિવસ મીનાબેન માટે કપરા હતા. દરેક સીડી ચડતી વખતે એમને એની ગંધ યાદ આવતી. દરેક ધબકારા ઉપરથી આવે ત્યારે એમનું દિલ ધડકતું. એમણે નક્કી કર્યું કે હવે ઉપર નહીં જાય, એને મળશે નહીં.

પણ મંગળવારે લિફ્ટમાં બંને સામસામે આવી ગયાં. લિફ્ટ અટકી. અંધારું. બે મિનિટ. જિગ્નેશનો હાથ અંધારામાં એમના હાથને અડ્યો. એણે હાથ હટાવ્યો નહીં. મીનાબેને પણ નહીં.

"ડર લાગે છે?" એણે ધીમેથી પૂછ્યું. "ના," મીનાબેન બોલ્યાં, પણ એમનો શ્વાસ તેજ હતો. લિફ્ટ ચાલુ થઈ. લાઇટ આવી. બંને એકબીજાને જોતાં રહ્યાં. કંઈક બોલ્યા વગર જ બધું બોલાઈ ગયું હતું.

એ રાતે મીનાબેને નક્કી કર્યું. હવે બહાનાં નહીં. જે થવાનું હશે તે થશે. એમણે બીજા દિવસની યોજના બનાવી. મિક્સરનું બહાનું તો હતું જ. પણ હવે એ બહાનું નહોતું રહ્યું. એ આમંત્રણ હતું.

એ રાતે એમણે પોતાને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ હાથ આપમેળે નીચે ગયો. એમણે જિગ્નેશને યાદ કર્યો. એનો પરસેવો, એના હાથ, એના શોર્ટ્સનો આકાર. બે મિનિટમાં એ ઝડી ગયાં.

બીજા દિવસે સાંજે ડોરબેલ વાગી. જિગ્નેશ હતો. "આંટી, મારું મિક્સર બગડ્યું છે. તમારું આપશો?" "અંદર આવો." એ અંદર આવ્યો. મીનાબેને મિક્સર આપ્યું. એ જવાને બદલે ઊભો રહ્યો.

"આંટી, એક વાત કહું?" "બોલો." "કાલે તમે મને જોઈ રહ્યાં હતાં." મીનાબેનના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો. "શું?" "મશીન ઠીક કરતી વખતે. મને ખબર પડી."

મીનાબેન કંઈ બોલી ન શક્યાં. જિગ્નેશ નજીક આવ્યો. "અને મને ખરાબ ન લાગ્યું." એનો હાથ એમના ગાલ પર આવ્યો. મીનાબેને એને હટાવ્યો નહીં.

એણે એમને નજીક ખેંચ્યાં અને એમના હોઠ ચૂમી લીધા. મીનાબેનના શરીરમાં ધ્રુજારી દોડી. વર્ષો પછી કોઈએ એમને આમ ચૂમ્યાં હતાં. એમણે એનો સાથ આપ્યો.

એના હાથ એમની સાડીના પાલવમાં ગયા. એણે પાલવ ખેંચ્યો. બ્લાઉઝ દેખાયું. એના હાથ બ્લાઉઝ પર ફર્યા, એમના બૂબ્સ દબાવ્યા. મીનાબેન કરાહ્યાં.

"બેડરૂમમાં," એ ફુસફુસાયાં. જિગ્નેશે એમને ઊંચકી લીધાં. મીનાબેન હળવાં નહોતાં, પણ એના હાથમાં રમકડાં જેવાં લાગ્યાં. બેડરૂમમાં એણે એમને પલંગ પર સુવડાવ્યાં.

એણે એમની સાડી ખોલી. એક એક વીંટો. મીનાબેન એને જોતાં રહ્યાં. બ્લાઉઝના હૂક ખૂલ્યા. પેટીકોટની દોરી ઢીલી થઈ. એ માત્ર અંદરના કપડાંમાં રહ્યાં.

જિગ્નેશે પોતાનું ટીશર્ટ કાઢ્યું. એનું શરીર કસાયેલું હતું. એણે શોર્ટ્સ કાઢ્યા. એનો લંડ બહાર આવ્યો. મીનાબેનની આંખો પહોળી થઈ. એમણે વિચાર્યું હતું એનાથી મોટો.

"ડરો છો?" એણે પૂછ્યું. "ના," મીનાબેન બોલ્યાં, પણ એમનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. "આવો." જિગ્નેશે એમની બ્રા ખોલી. એમના બૂબ્સ બહાર આવ્યા, ભારે, નરમ.

એણે એક બૂબ મોંમાં લીધો. મીનાબેનની પીઠ ઊંચી થઈ. એ ચૂસતો રહ્યો, બીજાને હાથથી મસળતો રહ્યો. મીનાબેનના મોંમાંથી અવાજો નીકળતા રહ્યા.

પછી એ નીચે ગયો. એણે એમની પેન્ટી ઉતારી. એમની ચૂત ભીની હતી, ચમકતી હતી. એણે જીભ ત્યાં મૂકી. મીનાબેન ચીસ પાડી ઊઠ્યાં.

એ ચાટતો રહ્યો. અંદર, બહાર, દાણા પર. મીનાબેનના હાથ એના વાળમાં હતા. "હા, ત્યાં જ, ત્યાં જ," એ બોલતાં રહ્યાં. ત્રણ મિનિટમાં એ જોરથી ઝડ્યાં.

જિગ્નેશ અટક્યો નહીં. એ ચાટતો રહ્યો જ્યાં સુધી એ બીજી વાર ન ઝડ્યાં. પછી એ ઉપર આવ્યો. એનો લંડ એમના પેટ પર દબાતો હતો. ગરમ, સખત.

"તૈયાર?" એણે પૂછ્યું. મીનાબેને ડોકું હલાવ્યું. એણે પોતાનો લંડ એમની ચૂતના મોં પર મૂક્યો અને ધીમેથી દબાણ કર્યું.

મીનાબેને એને અંદર આવતો અનુભવ્યો. ભરાતો, ખેંચાતો. વર્ષો પછી કોઈ અંદર હતું. "ઓહ," એ બોલ્યાં. "અંદર આવો. પૂરો."

જિગ્નેશ ધીમે ધીમે ચોદવા લાગ્યો. દરેક ધક્કે પલંગ ચરમરાટો. મીનાબેને એની કમર ફરતે પગ વીંટાળ્યા. "વધુ," એ બોલ્યાં. "જોરથી."

એ ઝડપી થયો. રૂમમાં એમના શ્વાસો અને ચામડીનો અવાજ હતો. મીનાબેન નીચેથી ધક્કા મારતાં હતાં. એમના નહોર એની પીઠમાં ખૂંપેલા હતા.

એણે એમને પલટાવ્યાં. હવે એ ઉપર હતાં. મીનાબેન એના લંડ પર બેઠાં અને ઊછળવા લાગ્યાં. એમના બૂબ્સ હલતા હતા. જિગ્નેશે એમને પકડ્યા.

એમની ગતિ વધી. "હું આવું છું," એ ચીસ પાડ્યાં. એમનું શરીર અકડાયું. એમના ઝડતાં જ જિગ્નેશે એમને નીચે સુવડાવ્યાં અને ઝડપથી ચોદ્યાં.

એ એમની અંદર જ ઝડ્યો. ગરમ પાણી જેવું. મીનાબેને એને અનુભવ્યો, ભરાતો. એણે એને જોરથી ભેટ્યો.

થોડી વાર બંને એમ જ પડ્યાં રહ્યાં. જિગ્નેશે એમના કપાળને ચૂમ્યું. "મીના, તું કેટલી સુંદર છે, ખબર છે?" મીનાબેનની આંખોમાં પાણી આવ્યું. વર્ષોથી કોઈએ એમને આમ નહોતું કહ્યું.

"તમારી ઉંમર મારાથી અડધી છે," એ બોલ્યાં. "તો?" જિગ્નેશે કહ્યું. "ઉંમરથી શું? મને તું ગમે છે. તારું શરીર, તારી વાતો, બધું." એણે એમનો હાથ પોતાના લંડ પર મૂક્યો. એ ફરી તણાવા લાગ્યો હતો.

મીનાબેન હસ્યાં. "ફરી તૈયાર?" "તારા માટે હંમેશા." આ વખતે મીનાબેન ઉપર આવ્યાં. એમણે ધીમે ધીમે એને અંદર લીધો. દરેક હલનચલનમાં એમને પોતાની તાકાતનો અહેસાસ થતો હતો.

એ આગળપાછળ થતાં રહ્યાં. જિગ્નેશે એમની કમર પકડી. એમની ગતિ વધી. રૂમમાં એમના શ્વાસો ગૂંજતા હતા. મીનાબેનને લાગ્યું કે એ હવામાં ઊડી રહ્યાં છે.

"જિગ્નેશ," એ ચીસ પાડ્યાં અને ઝડ્યાં. એમના શરીરમાં ધ્રુજારી દોડી. જિગ્નેશે એમને પલટાવ્યાં અને પાછળથી વળગ્યો. એના ધક્કા ઊંડા હતા, જોરદાર.

પાંચ મિનિટમાં એ પણ ઝડ્યો. બંને પલંગ પર ઢળી પડ્યાં. મીનાબેને એની છાતી પર માથું મૂક્યું. એના ધબકારા સંભળાતા હતા. "હવે શું?" એણે પૂછ્યું.

"હવે," મીનાબેન બોલ્યાં, "તું અહીં જ રહે છે. ઉપરના માળે. અને હું અહીં. વચ્ચે માત્ર સીડી છે." જિગ્નેશ હસ્યો. "સીડી તો હું બે છલાંગે ચડી જઈશ."

બંને પરસેવે રેબઝેબ હતાં. જિગ્નેશ એમની બાજુમાં સૂતો. "આંટી," એણે કહ્યું. "મને આંટી ન કહો," મીનાબેન બોલ્યાં. "મીના કહો." એ હસ્યો. "મીના."

એ રાતે જિગ્નેશ રોકાયો. અડધી રાતે મીનાબેન જાગ્યાં. એ એની છાતી પર હાથ ફેરવવા લાગ્યાં. એ જાગી ગયો. "ફરી?" એણે પૂછ્યું. "ફરી," એ બોલ્યાં.

આ વખતે એમણે એનો લંડ મોંમાં લીધો. જિગ્નેશ કરાહ્યો. એ ચૂસતાં રહ્યાં, જીભથી ઉપરનો ભાગ છંછેડતાં રહ્યાં. એના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

પછી એણે એમને ઘોડી બનાવ્યાં અને પાછળથી ઘૂસ્યો. આ વખતે ઊંડાણ વધુ હતું. મીનાબેને ઓશિકું ભીંસ્યું. "તમારી ચૂત બહુ ટાઈટ છે," એ હાંફ્યો.

બે મિનિટમાં બંને એકસાથે ઝડ્યાં. મીનાબેનના શરીરમાં લહેર દોડી. જિગ્નેશ એમની પીઠ પર ઢળી પડ્યો. બંને હાંફતાં રહ્યાં.

સવારે જિગ્નેશ ઉપર ગયો. મીનાબેન બારીમાંથી એને જોતાં રહ્યાં. એમના ફોન પર મેસેજ આવ્યો, "મશીન ફરી બગડે તો કહેજો." મીનાબેને જવાબ આપ્યો, "રોજ બગડશે."

એ દિવસે જ્યારે પતિનો ફોન આવ્યો ત્યારે મીનાબેને પહેલી વાર અપરાધભાવ વગર વાત કરી. "મજામાં છું," એ બોલ્યાં, અને એ સાચું હતું. બારી બહાર ઉપરના માળેથી દોરડું કૂદવાનો અવાજ આવતો હતો. ધબ ધબ ધબ. મીનાબેન હસ્યાં. હવે એ અવાજ એમને ઊંઘ નહીં, કંઈક બીજું આપતો હતો.