ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા: સપનાની રાત

સપનામાં હેતલ ફરી કોલેજના એ દિવસોમાં હતી, જ્યારે દરેક ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા તેના માટે માત્ર એક કલ્પના હતી. તે લાઇબ્રેરીના પાછળના ખૂણામાં હતી, પુસ્તકોની અલમારીઓ વચ્ચે, અને જયેશ તેની સામે ઊભો હતો. તેના હાથ હેતલની કમર પર હતા, તેના હોઠ તેની ગરદન પર, અને હેતલનો શ્વાસ તેજ થઈ રહ્યો હતો. તે જાગવા નહોતી માંગતી. તે ક્યારેય જાગવા નહોતી માંગતી.

પણ સવારના છ વાગ્યાનો એલાર્મ વાગ્યો, અને સપનું તૂટી ગયું. હેતલ પથારીમાં બેઠી થઈ, તેનું શરીર પરસેવાથી ભીનું, તેના પગ વચ્ચે એક ભીની ગરમાગરમી. તેનો પતિ નિરવ તેની બાજુમાં ઘસઘસાટ ઊંઘતો હતો, જેમ તે છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી દરરોજ રાત્રે ઊંઘતો હતો. તેમના લગ્નને પાંચ વર્ષ થયા હતા, અને તેમના બેડરૂમમાં આગ ક્યારનીયે ઓલવાઈ ગઈ હતી.

હેતલ ઓગણત્રીસ વર્ષની હતી, સુરતના એક હીરાના વેપારીની પત્ની. સુંદર, સમૃદ્ધ, અને અંદરથી સળગતી. જયેશ તેનો કોલેજનો સિનિયર હતો, જેને તેણે ક્યારેય પોતાના દિલની વાત કહી નહોતી. અને ગઈકાલે સાંજે નિરવે કહ્યું હતું કે જયેશ, જે હવે મુંબઈમાં મોટો હીરાનો દલાલ હતો, તે બિઝનેસ માટે બે દિવસ સુરત આવી રહ્યો છે અને તેમના ઘરે જ રોકાશે.

હેતલ બાથરૂમમાં ગઈ અને અરીસામાં પોતાને જોઈ. તેનો ચહેરો લાલ હતો, તેના સ્તનો તંગ કુર્તીમાંથી બહાર આવવા મથી રહ્યા હતા. તેણે ઠંડા પાણીથી મોં ધોયું, પણ તેના શરીરની આગ ઠંડી ન થઈ. સપનામાં જયેશના હાથનો સ્પર્શ હજુ તેની ચામડી પર જીવતો હતો.

બપોરે બાર વાગ્યે ડોરબેલ વાગી. હેતલે દરવાજો ખોલ્યો, અને તેનો શ્વાસ અટકી ગયો. જયેશ ત્યાં ઊભો હતો, તેત્રીસ વર્ષનો, પહેલાં કરતાં વધુ ઊંચો, વધુ ભરાવદાર. તેના ચહેરા પર એ જ શરારતી સ્મિત, તેની આંખોમાં એ જ ઊંડાણ. તેણે સફેદ શર્ટ પહેર્યો હતો, જેના બટનો તેની પહોળી છાતી પર ખેંચાઈ રહ્યા હતા.

"હેતલ," તેણે કહ્યું, તેનો અવાજ પહેલાં કરતાં ભારે. "તું તો બિલકુલ બદલાઈ નથી."

"તું પણ નહીં," હેતલે જવાબ આપ્યો, અને તેને સમજાયું કે તેનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો છે. તેણે તેને અંદર બોલાવ્યો. નિરવ ઓફિસે હતો, સાંજે આવવાનો હતો.

જયેશ સોફા પર બેઠો. હેતલ તેના માટે પાણી લાવી. જ્યારે તે ગ્લાસ આપવા નમી, ત્યારે જયેશની નજર તેના કુર્તીના ગળામાંથી દેખાતા તેના ભરાવદાર સ્તનો પર પડી. તેણે નજર હટાવી નહીં. હેતલે આ જોયું, અને તેના પેટમાં કંઈક હલ્યું.

"તો, કોલેજ પછી શું શું થયું?" જયેશે પૂછ્યું, પણ તેની આંખો હજુ હેતલ પર જ હતી.

"લગ્ન, ઘર, હીરા," હેતલે હસીને કહ્યું. "અને તું? મુંબઈમાં મોટો માણસ બની ગયો?"

"મોટો તો બન્યો, પણ એકલો," જયેશે કહ્યું, તેની નજર હેતલની આંખોમાં ઊંડે સુધી ગઈ. "ક્યારેક લાગે છે કે કોલેજમાંં જે છોડી દીધું, તે જ સૌથી કિંમતી હતું."

હેતલનો શ્વાસ તેજ થઈ ગયો. તે જાણતી હતી કે તે શું કહી રહ્યો છે. તે તેના વિશે વાત કરી રહ્યો હતો. સપનાની યાદ તેના મનમાં તાજી થઈ, જયેશના હાથ તેની કમર પર, તેના હોઠ તેની ગરદન પર.

"જયેશ," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "તું શું કહેવા માંગે છે?"

જયેશ ઊભો થયો. તે હેતલની સામે આવીને ઊભો રહ્યો, એટલો નજીક કે હેતલ તેના શરીરની ગરમી અનુભવી શકતી હતી. તેણે પોતાનો હાથ ઉઠાવ્યો અને હેતલના ગાલને સ્પર્શ કર્યો. તેનો સ્પર્શ વીજળી જેવો હતો.

"હું એ કહેવા માંગુ છું કે તે સપનું માત્ર તારું નહોતું, હેતલ," તેણે કહ્યું. "કોલેજમાંં હું પણ તને એ જ રીતે જોતો હતો."

હેતલની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. "તને કેવી રીતે ખબર કે મેં સપનું જોયું?"

જયેશ હસ્યો. "તારો ચહેરો બધું કહી દે છે. સવારથી તું મને એવી રીતે જોઈ રહી છે, જાણે તું મને ખાઈ જવા માંગતી હોય."

હેતલે હવે રોકવાનો પ્રયાસ ન કર્યો. તેણે જયેશનો કોલર પકડ્યો અને તેને પોતાની તરફ ખેંચ્યો. તેમના હોઠ મળ્યા, અને વર્ષોની દબાયેલી ઈચ્છા એક પળમાં ફાટી નીકળી. જયેશે હેતલને પોતાની બાહોમાં જકડી લીધી, તેનું શરીર તેના શરીર સાથે દબાવી દીધું. હેતલ જયેશના મોંમાં પોતાની જીભ ઘુસાડી રહી હતી, તેના હોઠને કરડી રહી હતી.

જયેશના હાથ હેતલના સ્તનો પર આવ્યા, કુર્તી ઉપરથી જ તેમને મસળતા. હેતલે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો, પોતાની છાતી તેના હાથોમાં ધકેલતા. "હા," તે હાંફતા બોલી. "વર્ષોથી હું આ જ ઈચ્છતી હતી."

જયેશે તેની કુર્તી ઉપર ખેંચી. તેણે બ્રા પહેરી નહોતી. તેના મોટા, ગોળ સ્તનો મુક્ત થયા, નિપ્પલ તંગ અને કથ્થઈ. જયેશે એકને મોંમાં લીધો, જીભથી નિપ્પલ ચાટતા, બીજાને હાથથી મસળતા. હેતલે તેના વાળ પકડી લીધા, તેનું માથું પોતાની છાતીમાં દબાવી દીધું.

"ચૂસ, જયેશ, સારી રીતે ચૂસ," તે બોલી, તેના અવાજમાં બેશરમી હતી.

હેતલના હાથ નીચે સરક્યા. તેણે જયેશના પેન્ટની ઝિપ ખોલી, અને તેનો હાથ અંદર ગયો. જયેશનો લંડ પહેલેથી જ પૂરો તંગ હતો, ગરમ અને સખત. હેતલે તેને મુઠ્ઠીમાં પકડ્યો અને ધીમે ધીમે હલાવવા લાગી. જયેશે એક ઊંડી ગર્જના કાઢી.

"કેટલો મોટો છે તું," હેતલે સ્મિત સાથે કહ્યું. પછી તે તેની સામે ઘૂંટણિયે બેસી ગઈ.

તેણે જયેશનો લંડ બહાર કાઢ્યો. તે જાડો અને લાંબો હતો, ટોચ ભીની. હેતલે પહેલા તેને હાથથી હલાવ્યો, પછી પોતાની જીભથી ટોચ ચાટી. જયેશનું આખું શરીર ધ્રૂજી ગયું. પછી તેણે તેને પોતાના મોંમાં લીધો, જેટલો અંદર જઈ શકે તેટલો. તેનું માથું આગળ પાછળ હલવા લાગ્યું, તેજ અને ભૂખ્યું.

જયેશે તેના વાળ પકડ્યા. "હેતલ, હું ઝડી જઈશ," તે હાંફતા બોલ્યો.

"હજુ નહીં," હેતલે મોં હટાવીને કહ્યું. "હજુ તો શરૂઆત છે." તે ઊભી થઈ, પોતાના સલવારનો નાડો ખોલતા. સલવાર નીચે સરકી ગઈ. તેણે ચડ્ડી પહેરી નહોતી. તેની ચૂત ભીની અને ચમકતી હતી.

જયેશે તેને ફેરવી અને સોફા પર ઝુકાવી દીધી. હેતલના હાથ સોફાની પીઠ પર હતા, તેના નિતંબ હવામાં. જયેશ તેની પાછળ ઊભો રહ્યો, તેનો લંડ તેની ચૂતના મોં પર ઘસતા.

"લઈ લે મને, જયેશ," હેતલે વિનંતી કરી. "પૂરો અંદર નાખી દે."

જયેશે એક જોરદાર ધક્કો માર્યો. તેનો લંડ પૂરેપૂરો તેની ભીની ચૂતમાં ધસી ગયો. હેતલે ચીસ રોકી, પોતાનો હાથ મોં પર રાખતા. વર્ષોની ભૂખ એક પળમાં મટવા લાગી. જયેશે ધક્કા મારવા શરૂ કર્યા, પહેલા ધીમે, પછી તેજ અને ઊંડા.

રૂમમાં માત્ર તેમના શ્વાસો, ચામડીની થપથપાટ અને સોફાના ચરમરાટનો અવાજ સંભળાતો હતો. હેતલનો એક હાથ પાછળ જઈને જયેશની ગરદન પકડી રહ્યો હતો, બીજો સોફા પર. દરેક ધક્કા સાથે તેના સ્તનો હલતા હતા, અને જયેશનો એક હાથ આગળ આવીને તેની ચૂતના દાણાને ઘસતો હતો.

"હું આવી રહી છું, જયેશ," હેતલ ચીસ પાડી, અને તેનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું. તેની ચૂતે જયેશના લંડને કસીને જકડી લીધો, અને તેનું પાણી નીકળી ગયું, જયેશના પગ પર વહેતું.

આ કસાવટે જયેશને પણ પાર કરાવી દીધો. તેણે છેલ્લો જોરદાર ધક્કો માર્યો અને તેનું ગરમ પાણી હેતલની અંદર છૂટી ગયું. બંને હાંફતા એકબીજા સાથે ચોંટીને ઊભા રહ્યા, પરસેવે ભીના.

હેતલે જયેશનો હાથ પકડ્યો અને તેને બેડરૂમ તરફ દોરી ગઈ. "સપનું હજુ પૂરું નથી થયું," તેણે કહ્યું, તેની આંખોમાં એક નવી ભૂખ. બપોરનો સૂરજ બારીમાંથી આવી રહ્યો હતો, પથારી પર સોનેરી પ્રકાશ પાથરતો.

તેણે જયેશને પથારીમાં ધકેલી દીધો અને તેના ઉપર ચડી બેઠી. હવે તે સવાર હતી, લગામ તેના હાથમાં હતી. તેણે જયેશનો લંડ પકડ્યો, જે ફરી તંગ થઈ રહ્યો હતો, અને ધીમે ધીમે પોતાની ચૂતમાં ઉતાર્યો. બંનેએ એકસાથે શ્વાસ લીધો.

હેતલ ઉપર નીચે થવા લાગી, પહેલા ધીમે, પછી તેજ. તેના વાળ તેના ચહેરા પર આવી રહ્યા હતા, તેના સ્તનો દરેક ઉછાળા સાથે હલતા હતા. જયેશે તેના સ્તનો પકડી લીધા, નિપ્પલોને આંગળીઓ વચ્ચે મરડતા. હેતલનું માથું પાછળ ઢળી ગયું, તેના મોંમાંથી આનંદની ચીસો નીકળી રહી હતી.

"જયેશ, તું મારો છે," તે બોલી. "આજે તું માત્ર મારો છે."

"અને તું મારી," તેણે જવાબ આપ્યો, તેના નિતંબ પકડીને તેને વધુ તેજ ઉછાળતા.

પછી જયેશે તેને ફેરવી. હવે હેતલ ચારેય હાથપગે હતી, અને જયેશ પાછળથી તેનામાં ધસી રહ્યો હતો. તેનો એક હાથ તેના વાળ પકડી રહ્યો હતો, બીજો તેના સ્તનને મસળી રહ્યો હતો. હેતલના નિતંબ દરેક ધક્કા સાથે હલતા હતા, અને તે ખુશીથી ચીસો પાડી રહી હતી.

"માર મને, જયેશ, જોરથી માર," તે ચીસ પાડી. "મારી ચૂતની તરસ છિપાવી દે."

તેઓ બંને એકસાથે ઝડ્યા. હેતલની ચીસ જયેશના ખભામાં દબાઈ ગઈ, અને જયેશની ગર્જના તેના કાનમાં. તેઓ પથારીમાં ઢળી પડ્યા, એકબીજાના હાથોમાં, પરસેવે તરબોળ.

પથારીમાંથી ઊઠતા પહેલા હેતલે જયેશનો હાથ પકડ્યો. "ચાલ, શાવર લઈએ," તેણે કહ્યું, તેની આંખોમાં શરારત. બાથરૂમમાં તેણે ગરમ પાણી ચાલુ કર્યું, અને વરાળ આખા રૂમમાં ફેલાઈ ગઈ. જયેશ અંદર આવ્યો, અને હેતલે તેને દીવાલ સાથે લગાવી દીધો.

પાણીની ધાર હેઠળ તેમના શરીર ચમકી રહ્યા હતા. હેતલે સાબુ લીધો અને જયેશની છાતી પર ફેરવવા લાગી, તેના હાથ ધીમે ધીમે નીચે સરકતા. તેણે તેના લંડને સાબુથી ધોયો, હાથથી હલાવતા, અને જયેશે દીવાલ પકડી લીધી. "હેતલ, તું મને મારી નાખીશ," તે હાંફતા બોલ્યો.

"હજુ તો તું જીવતો છે," હેતલે હસીને કહ્યું, અને તેની સામે ઘૂંટણિયે બેસી ગઈ. પાણી તેના વાળ પરથી વહી રહ્યું હતું જ્યારે તેણે જયેશના લંડને મોંમાં લીધો. ગરમ પાણી, તેના ગરમ હોઠ, તેની ભૂખી જીભ. જયેશનું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું.

તેણે હેતલને ઊભી કરી અને ફેરવી. હેતલના હાથ દીવાલ પર હતા, પાણી તેની પીઠ પર વહી રહ્યું હતું. જયેશ પાછળથી તેનામાં ઘૂસ્યો, અને શાવરના અવાજમાં તેમની ચીસો દબાઈ ગઈ. પાણી, વરાળ, અને બે ભૂખ્યા શરીર. હેતલ ત્રીજી વાર ઝડી, તેના પગ ધ્રૂજતા, જયેશ તેને પકડી રાખતો.

બહાર આવીને તેઓએ એકબીજાને ટુવાલથી લૂછ્યા, ધીમે ધીમે, દરેક સ્પર્શમાં પ્રેમ અને વાસના. "આ સપનું ક્યારેય પૂરું ન થાય," હેતલે કહ્યું. જયેશે તેના કપાળને ચુંબન કર્યું. "સપના પૂરા નથી થતા, હેતલ. તે ફરી ફરી આવે છે."

તેઓ એમ જ સૂતા રહ્યા, જ્યાં સુધી સાંજ ન પડી. જયેશે હેતલના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો. "નિરવ ક્યારે આવશે?" તેણે પૂછ્યું.

"સાત વાગ્યે," હેતલે કહ્યું, ઘડિયાળ તરફ જોતા. પાંચ વાગ્યા હતા. "આપણી પાસે હજુ બે કલાક છે."

જયેશ હસ્યો. "તો સપનાનો ત્રીજો ભાગ?"

હેતલે તેને પોતાની તરફ ખેંચ્યો, તેના હોઠ તેના હોઠ પર. "ત્રીજો, ચોથો, જેટલા થઈ શકે તેટલા," તેણે કહ્યું. "આજે રાત્રે તું મહેમાનના રૂમમાં સૂઈશ, અને હું સપનામાં તને મળવા આવીશ."

બહાર ડોરબેલ વાગી, નિરવ વહેલો આવી ગયો હતો. હેતલે ઝડપથી કપડાં પહેર્યા, તેના વાળ સરખા કર્યા, અને દરવાજો ખોલવા ગઈ. તેના ચહેરા પર એક સંતોષભરી મુસ્કાન હતી, અને તેના શરીરમાં એક મીઠો દુખાવો જે તેને આખી સાંજ જયેશની યાદ અપાવશે. પાછળ બેડરૂમમાં જયેશ શાંતિથી પોતાનો શર્ટ પહેરી રહ્યો હતો, તેના હોઠ પર એ જ શરારતી સ્મિત જે હેતલે વર્ષો પહેલા કોલેજમાંં જોયું હતું.