ગુજરાતી ભાભી ગરમ સ્ટોરી: કાજલ ભાભી અને રાકેશની અગાશીવાળી રાત

આ ગુજરાતી ભાભી ગરમ સ્ટોરીની શરૂઆત એક ઓક્ટોબરની રાતે સુરતના એક ઘરની અગાશી પર થઈ, જ્યાં ચાંદની દૂધ જેવી પથરાયેલી હતી. કાજલ ચાનો કપ હાથમાં પકડી રેલિંગ પાસે ઊભી હતી, ત્યારે રાકેશ તેની બાજુમાં આવીને ઊભો રહ્યો.

"કાજલ," રાકેશે ધીમેથી કહ્યું, "કોલેજમાં હું ચેતનને હંમેશા કહેતો કે તું નસીબદાર છે. આજે ખબર પડી... કેટલો નસીબદાર."

કાજલનો શ્વાસ એક પળ થંભી ગયો. બત્રીસ વર્ષની ઉંમરે, દસ વર્ષના લગ્નજીવનમાં પહેલી વાર કોઈ પુરુષે તેની આંખોમાં આંખો નાખીને આવું કહ્યું હતું. તે કંઈ બોલી નહીં, પણ તેનો હાથ રેલિંગ પરથી હટાવ્યો નહીં, જ્યાં રાકેશનો હાથ હવે તેના હાથને અડી રહ્યો હતો.

કાજલ પટેલ સુરતના અડાજણ વિસ્તારમાં રહેતી હતી. પતિ ચેતન રિંગ રોડ પર કાપડની દુકાન ચલાવતો, સવારે દસ વાગ્યે નીકળતો અને રાતે દસ વાગ્યે ઘરે આવતો. વચ્ચેનો આખો દિવસ કાજલ એકલી, ઘરકામ, ટિફિન, અને સાત વર્ષના દીકરા આરવની સંભાળમાં વીતી જતો. જીવન ગોઠવાયેલું હતું, પણ ક્યાંક ખાલી પણ હતું.

રાકેશ શાહ ચેતનનો કોલેજકાળનો મિત્ર હતો, વડોદરાથી ટેક્સટાઇલ મશીનરીનો વેપારી. ધંધાના કામે બે દિવસ સુરત રોકાવાનો હતો. "અરે, હોટલ શું કામ? ઘરે જ રોકા," ચેતને આગ્રહ કર્યો હતો. કાજલે મહેમાન રૂમ તૈયાર કર્યો હતો, પણ તેને શું ખબર હતી કે આ બે દિવસ તેની જિંદગી બદલી નાખશે.

પહેલા દિવસે બપોરે જમાડતી વખતે રાકેશે કહ્યું હતું, "ભાભી, તમારા હાથનું શાક તો લાજવાબ છે. ચેતન તો રોજ આવું ખાય છે, નસીબદાર કહેવાય."

"નસીબદાર તો હું છું, જેને આવા વખાણ સાંભળવા મળે છે," કાજલે હસીને કહ્યું હતું. પણ તેની નજર રાકેશની નજરમાં એક પળ વધુ રોકાઈ ગઈ હતી. પાંત્રીસ વર્ષનો રાકેશ, પહોળા ખભા, ઘેરી આંખો, અને બોલવામાં એક અજીબ આત્મવિશ્વાસ.

સાંજે બજારથી ભારે થેલા ઉપાડીને કાજલ ઘરે આવી ત્યારે રાકેશે દોડીને થેલા લઈ લીધા. "અરે ભાભી, આટલું વજન તમે એકલા ઉપાડો છો?" તેના હાથ કાજલના હાથ સાથે અથડાયા. બંને એક પળ થંભ્યા. કાજલે હાથ પાછો ખેંચી લીધો, પણ તેના ગાલ ગરમ થઈ ગયા.

સાંજની ચા વખતે બંને બાલ્કનીમાં બેઠા. રાકેશે વડોદરાની વાતો કરી, પોતાના ધંધાની, એકલા રહેવાની. "લગ્ન નથી કર્યા?" કાજલે પૂછ્યું.

"કર્યા હતા," રાકેશે ચાનો ઘૂંટ ભર્યો. "પાંચ વર્ષ ચાલ્યા. એને મુંબઈ જવું હતું, મને વડોદરા રહેવું હતું. છૂટાછેડા થઈ ગયા." તે હસ્યો, પણ હાસ્યમાં એક ખાલીપો હતો. "ત્યારથી એકલો. ધંધો, હોટલો, અને ખાલી રૂમ."

કાજલને તેના માટે દુઃખ થયું, અને સાથે એક અજીબ લાગણી પણ. આ માણસ પણ એકલો હતો, તેની જેમ જ. ફરક માત્ર એટલો કે તેની એકલતા દેખાતી હતી, કાજલની એકલતા ચાર દીવાલોમાં છુપાયેલી હતી.

"તું એકલો નથી લાગતો?" કાજલે પૂછ્યું.

"લાગું છું," રાકેશે તેની આંખોમાં જોયું. "પણ આજે... આજે ઓછું લાગે છે."

કાજલે નજર નીચી કરી લીધી. તેના હાથમાં ચાનો કપ ધ્રૂજતો હતો. તે કંઈ બોલી નહીં, પણ તેના દિલમાં કંઈક હલી ગયું હતું.

રાતે જમવાના ટેબલ પર ચેતનનો ફોન આવ્યો. "શું? આટલી મોડી રાતે સ્ટોક આવશે?" ચેતનનો ચહેરો તંગ થઈ ગયો. "કાજલ, મોટો સ્ટોક આવ્યો છે ગોડાઉનમાં, મારે જવું પડશે. રાતના બે વાગી જશે. તમે જમી લો."

ચેતન નીકળી ગયો. ઘરમાં હવે માત્ર કાજલ, રાકેશ, અને સૂતેલો આરવ. બંનેએ ચુપચાપ જમ્યા. વચ્ચે વચ્ચે નજરો મળતી, અને બંને જલ્દી નજર ફેરવી લેતા. પણ હવામાં કંઈક હતું, કંઈક જે બંને સમજી રહ્યા હતા પણ બોલી રહ્યા નહોતા.

"ચાલો, અગાશીમાં ચા પીએ," કાજલે કહ્યું. તેને ખબર નહોતી કે તે આ શબ્દો શા માટે બોલી. કદાચ તેને પણ એ જ જોઈતું હતું જે થવાનું હતું.

અગાશીમાં ઓક્ટોબરની હવા ઠંડી હતી. નીચે શહેરના દીવા ઝગમગતા હતા. બંનેએ ચા પીધી, આડીઅવળી વાતો કરી. પછી એક ચુપકીદી છવાઈ ગઈ. રાકેશે તેની બાજુમાં આવીને એ વાક્ય કહ્યું જેણે બધું બદલી નાખ્યું.

"કાજલ, હું ખોટું નહીં બોલું. આ બે દિવસમાં મેં તને જોઈ છે... જે રીતે તું હસે છે, જે રીતે તું કામ કરે છે... ચેતનને કદાચ ખબર જ નથી કે તેની પાસે શું છે."

કાજલનું દિલ જોરથી ધડકવા લાગ્યું. "રાકેશ... તું... તું શું બોલે છે..."

"સાચું બોલું છું," રાકેશે તેનો હાથ પકડી લીધો, તેની આંગળીઓ તેની આંગળીઓમાં પરોવી. "અને તું પણ એ જ અનુભવે છે, નહીં? નહીંતર તારો હાથ અત્યારે મારા હાથમાં ન હોત."

કાજલે હાથ છોડાવવાનો પ્રયત્ન ન કર્યો. દસ વર્ષમાં પહેલી વાર તેને લાગ્યું કે તે કોઈની નજરમાં સ્ત્રી છે, માત્ર પત્ની કે મા નહીં. તેણે ધીમેથી માથું હલાવ્યું.

રાકેશે તેને પોતાની તરફ ખેંચી. તેમના હોઠ મળ્યા. પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, પૂછતું હતું. બીજું ચુંબન ઊંડું, જવાબ આપતું હતું. કાજલે તેના ખભા પકડી લીધા. તેના શરીરમાં એક લહેર દોડી ગઈ જેને તે વર્ષોથી ભૂલી ચૂકી હતી.

રાકેશના હાથ તેની પીઠ પર ફરતા હતા, સાડીના પાતળા કાપડ પરથી તેની ગરમી અનુભવાતી હતી. કાજલે તેના વાળમાં આંગળીઓ પરોવી. ચાંદની તેમના પર પડતી હતી અને નીચે શહેર સૂતું હતું, પણ અગાશી પર બે જાગતા દિલ એકબીજામાં ખોવાયેલા હતા.

"અંદર... ચાલ," કાજલે હાંફતા કહ્યું. "આરવ સૂતો છે... મારા રૂમમાં..."

બેડરૂમમાં પહોંચતા જ રાકેશે દરવાજો બંધ કર્યો. કાજલ બારી પાસે ઊભી હતી, તેની સાડીનો પાલવ હવામાં હલતો હતો. રાકેશ પાછળથી આવીને તેને ભેટી પડ્યો. તેના હાથ કાજલની કમર પર, હોઠ તેની ગરદન પર.

"તું કેટલી સુંદર છે..." રાકેશના હાથ ઉપર સરક્યા અને તેના બ્લાઉઝ પરથી જ તેના સ્તનો દબાવ્યા. કાજલે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. ચેતને તો વર્ષોથી તેને આ રીતે સ્પર્શ્યો જ નહોતો.

કાજલે પોતાની સાડીનો છેડો ખેંચ્યો અને સાડી નીચે સરકી ગઈ. હવે તે માત્ર બ્લાઉઝ અને ચણિયામાં હતી. રાકેશે તેને ફેરવી, તેની ખુલ્લી પીઠ પર ચુંબનો વરસાવ્યા, પછી બ્લાઉઝના હૂક એક પછી એક ખોલ્યા. કાજલની ત્વચા પર તેના હોઠની ગરમી ફેલાતી ગઈ.

તેના ભરેલા સ્તનો બ્રામાંથી બહાર આવ્યા. રાકેશે બ્રા ખોલી નાખી અને તેના મોંએ તેના એક સ્તનને પકડી લીધું. બીજા સ્તનને તે હાથથી દબાવતો હતો, અંગૂઠાથી નિપ્પલને ગોળ ગોળ ફેરવતો હતો.

"આહ..." કાજલના મોંમાંથી સિસકારો નીકળી ગયો. રાકેશની જીભ તેના નિપ્પલની આસપાસ ફરતી હતી અને કાજલ તેના વાળ પકડીને ઊભી હતી. તેની ચણિયો પણ હવે નીચે હતી.

રાકેશ ઘૂંટણિયે બેસી ગયો. તેણે કાજલની પેન્ટી નીચે સરકાવી. તેની ભીની ચૂત તેની સામે હતી. રાકેશે એક પળ જોયું, પછી પોતાની જીભ ત્યાં મૂકી દીધી. કાજલ ચમકી. "રાકેશ... આ... શું કરે છે..."

"જેનું સપનું મેં ગઈકાલ રાતથી જોયું છે," રાકેશે કહ્યું અને તેની જીભ અંદર-બહાર થવા લાગી. કાજલના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેણે દીવાલનો ટેકો લીધો. તેની ચૂતમાંથી પાણી વહેવા લાગ્યું અને રાકેશ ચાટી રહ્યો હતો.

કાજલે રાકેશને ઊભો કર્યો અને તેના શર્ટના બટન ખોલવા લાગી. પછી તેની પેન્ટ. અંદરથી નીકળ્યો તેનો તંગ થયેલો જાડો લંડ. કાજલે તેને હાથમાં લીધો. ગરમ, સખત. તેણે તેને ધીમે ધીમે હલાવવાનું શરૂ કર્યું તો રાકેશે આંખો બંધ કરી દીધી.

"ભાભી... કાજલ... બસ... હવે રહેવાતું નથી," રાકેશે કહ્યું અને કાજલને પલંગ પર સુવડાવી. તેણે તેના પગ પહોળા કર્યા અને પોતાનો લંડ તેની ભીની ચૂતના મોં પર મૂક્યો. એક જોરદાર ધક્કો અને તે અંદર હતો.

કાજલના મોંમાંથી ચીસ નીકળતા નીકળતા રહી ગઈ. તેણે પોતાનો હાથ મોં પર મૂકી દીધો, આરવ બાજુના રૂમમાં સૂતો હતો. રાકેશ ધીમે ધીમે અંદર-બહાર થવા લાગ્યો. દરેક ધક્કા સાથે કાજલના સ્તનો હલતા હતા અને તેના મોંમાંથી દબાયેલા સિસકારા નીકળતા હતા. "વધુ જોરથી... રાકેશ... વધુ જોરથી..."

રાકેશે ગતિ વધારી. રૂમમાં હવે માત્ર તેમના શ્વાસો અને શરીરોના ટકરાવાનો અવાજ હતો. કાજલની ચૂતે તેના લંડને ભીંસી રાખ્યો હતો. પાંચ મિનિટની આ ધક્કા-મુક્કી પછી કાજલનું શરીર અકડાયું અને તેની ચૂતમાંથી પાણીનો ફુવારો છૂટ્યો. તે ઝડી ગઈ હતી.

"હું... હું પણ..." રાકેશે પોતાનો લંડ બહાર કાઢ્યો અને કાજલના પેટ પર પોતાનું ગરમ પાણી ઢોળી દીધું. બંને હાંફતા હતા. કાજલે તેની સામે જોયું અને હસી પડી, એવું હાસ્ય જે દસ વર્ષે તેના ચહેરા પર આવ્યું હતું.

"ચેતનને ખબર પડશે તો?" કાજલે ધીમેથી પૂછ્યું, તેની આંગળીઓ રાકેશની છાતી પર ફરતી હતી.

"એ તો ગોડાઉનમાં જ સૂઈ જશે, સ્ટોક સાથે," રાકેશે હસીને કહ્યું. "અને તું? તને ડર લાગે છે?"

"ડર?" કાજલે તેની આંખોમાં જોયું. "ડર તો એ વાતનો છે કે કાલે સવારે તું જતો રહીશ. આ ડર નથી, આ તો..." તેણે વાક્ય અધૂરું મૂક્યું અને તેના હોઠ પર ચુંબન કર્યું.

પણ રાત હજુ બાકી હતી. રાકેશે કાજલને ઊભી કરી અને દીવાલ સામે ધકેલી. તેને ફેરવીને તેણે પાછળથી તેની ચૂતમાં પ્રવેશ કર્યો. કાજલે દીવાલને પકડી રાખી. આ પોઝિશનમાં તેના લંડનો દરેક ધક્કો તેને પાગલ કરી રહ્યો હતો.

"કાજલ... તારી ચૂત... આટલી ગરમ... હું પાગલ થઈ જઈશ," રાકેશ હાંફતો હતો. તેની ગતિ વધતી જતી હતી. એક હાથે તેણે તેના વાળ પકડ્યા હતા અને બીજા હાથે તેના સ્તન દબાવતો હતો.

કાજલનું શરીર ફરી ગરમ થવા લાગ્યું. "હા... રાકેશ... અટકતો નહીં..." તેની ચૂતે લંડને ભીંસી લીધો અને તે બીજી વાર ઝડી ગઈ. તેની ચીસ દબાયેલી રહી, પણ તેનું શરીર કાંપતું હતું. તેની સાથે જ રાકેશે પણ પોતાનું બધું પાણી તેની ચૂતની અંદર જ છોડી દીધું. બંને એકબીજાને વળગીને ઊભા રહ્યા, દીવાલનો ટેકો લઈને, જાણે પગમાં જોર જ ન રહ્યું હોય.

બંને પલંગ પર ઢળી પડ્યા. પરસેવે રેબઝેબ, હાંફતા, પણ ચહેરા પર એક અજીબ શાંતિ. કાજલે રાકેશના ખભા પર માથું મૂક્યું. "ખબર છે, મેં ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે મારી જિંદગીમાં આવી રાત પણ આવશે."

ત્યારે જ નીચે ગેટ પાસે બાઇકનો અવાજ સંભળાયો. ચેતનની બાઇક. બંનેના શરીર અકડાઈ ગયા. કાજલે જલ્દી જલ્દી સાડી વીંટી, વાળ સરખા કર્યા. રાકેશે કપડાં પહેર્યા અને મહેમાન રૂમ તરફ સરક્યો, જાણે ત્યાં જ સૂતો હોય. ચેતન ઉપર આવ્યો, થાકેલો, પરસેવે રેબઝેબ. "સૂઈ ગયા બધા?" તેણે પૂછ્યું અને જવાબની રાહ જોયા વિના બાજુના રૂમમાં ઘૂસી ગયો. તેને શું ખબર કે તેની પત્નીના હોઠ પર હજુ બીજા પુરુષના ચુંબનની ગરમી હતી.

દસ મિનિટ પછી કાજલ દબાતે પગલે બહાર આવી. મહેમાન રૂમનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો. રાકેશ ત્યાં ઊભો હતો.

"કાલે સવારે હું નીકળી જઈશ," રાકેશે ધીમેથી કહ્યું, તેની આંખોમાં એક અજીબ નરમાશ હતી. "પણ આ રાત..."

કાજલે દરવાજાની ચોકઠ પકડી, હળવું હસી, અને ધીમેથી બોલી. "આ રાત આપણી રહેશે. કાલે તું જઈશ, પણ આ યાદ... આ યાદ કોઈ નહીં છીનવી શકે."