ગુજરાતી ફોઈ સેક્સ વાર્તા: વરસાદી રાતે ખૂલેલું રહસ્ય

જયેશે સ્ટીલના પેટીનું ઢાંકણું ઉઘાડ્યું ત્યારે તેને ખબર નહોતી કે આ ગુજરાતી ફોઈ સેક્સ વાર્તા તેની જિંદગીની સૌથી ભીની ચોમાસુ સાંજ બનવાની હતી. પેટીમાંથી લાલ દોરાથી બાંધેલો કાગળોનો થોકડો બહાર આવ્યો. ઉપરનો કાગળ પીળો પડી ગયો હતો. તેના પર લખ્યું હતું: મારી હંસા.

છતનો ઓરડો ચોમાસામાં ટપકતો હતો. ફોઈ હંસાબહેને કહ્યું હતું કે જૂની પેટીને ખસેડીને ખૂણામાં મૂકો, જેથી પાણી ન લાગે. જયેશ ચોવીસ વર્ષનો હતો, અમદાવાદમાં કોલેજ પૂરી કરીને રાજકોટના જૂના મકાનમાં પાછો આવ્યો હતો. નોકરીની શોધ ચાલુ હતી, પણ આજે તેનું કામ પેટી ખસેડવાનું હતું.

તેણે થોકડો ઉપાડ્યો. દોરો છૂટો હતો. પહેલો કાગળ ખૂલી ગયો. અક્ષરો પુરુષના હતા, જુસ્સાભર્યા, થોડા ધ્રૂજતા. "હંસા, ગઈકાલે તને ગરબામાં જોઈ. તારી આંખોમાં જે દેખાયું તે હું ભૂલી શકતો નથી." જયેશનો શ્વાસ અટક્યો. આ તેની ફોઈના જુવાનીના પ્રેમપત્રો હતા.

તે દિવસે તેણે ત્રણ પત્રો વાંચ્યા. લખનારનું નામ મહેશ હતું. દરેક પત્રમાં એક છોકરી હતી જે હસતી હતી, જે ઝંખતી હતી, જે રાત્રે છત પર એકલી ઊભી રહીને કોઈની રાહ જોતી હતી. એ છોકરી અને આજની હંસાફોઈ વચ્ચે જયેશને કોઈ સંબંધ દેખાતો નહોતો. ફોઈ તો ઘરની રાણી હતી, કડક, વ્યવસ્થિત, હંમેશા સાડીમાં સજ્જ.

બીજા દિવસે તેણે વધુ ચાર પત્રો વાંચ્યા. મહેશ ગરબા શીખવતો હતો, એવું એક પત્રમાં લખ્યું હતું. નવરાત્રિમાં હંસા તેના ક્લાસમાં જતી. ગરબાના તાલે તાલે બંને નજીક આવ્યા. એક પત્રમાં મહેશે લખ્યું હતું: "તારા ઘૂંઘટ નીચે જે હાસ્ય છુપાયું છે તે ફક્ત હું જોઉં છું."

એક પત્રમાં વાડાનો ઉલ્લેખ હતો. ચોમાસાની એક રાત્રે વાડામાં મળવાનું નક્કી થયું હતું. હંસા ગઈ હતી. શું થયું તે પત્રમાં સીધું લખ્યું નહોતું, પણ મહેશના શબ્દો ધ્રૂજતા હતા: "તારો સ્પર્શ હજુ મારા હાથ પર છે. તારી સુગંધ મારા કપડાંમાં છે."

પછીના પત્રો ટૂંકા થતા ગયા. હંસાના લગ્ન નક્કી થઈ ગયા હતા, દુબઈમાં નોકરી કરતા પ્રવીણભાઈ સાથે. છેલ્લો પત્ર ફક્ત ત્રણ લીટીનો હતો: "વિદાય, હંસા. તું સુખી થજે. હું તને ક્યારેય દોષ નહીં દઉં." જયેશે પત્ર નીચે મૂક્યો. તેની આંખો ભીની હતી.

તે રાત્રે જયેશ ઊંઘી શક્યો નહીં. તેના મનમાં સત્તર વર્ષની હંસા હતી, જે પ્રેમ કરતી હતી, જે ઝંખતી હતી, જેને પરાણે બીજાના ઘરે મોકલી દેવાઈ. અને આજે એ જ સ્ત્રી આ ઘરમાં રાણીની જેમ રહેતી હતી, પણ અંદરથી ખાલી હતી.

પણ તે રાત્રે જમતી વખતે જયેશે ફોઈને પહેલીવાર જુદી રીતે જોઈ. તેના વાળમાંથી હજુ સ્નાનની ભીનાશ હતી. તે હસતી વખતે તેના ગાલમાં ખંજન પડતા હતા. તેની સાડીનો પાલવ ખભા પરથી થોડો સરક્યો હતો. જયેશે નજર ફેરવી લીધી, પણ તેનું હૃદય જોરથી ધડકતું હતું.

જમતી વખતે ફુઆનો ફોન આવ્યો. દુબઈથી. હંસાફોઈએ સ્પીકર પર વાત કરી. "હા, પૈસા મળી ગયા. હા, મકાનનું કામ ચાલુ છે." તેનો અવાજ સપાટ હતો, જાણે કોઈ હિસાબ બોલતી હોય. ફોન મુકાયા પછી તે એક ક્ષણ શાંત બેઠી રહી. પછી તેણે જયેશ સામે જોઈને હસવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ તે હાસ્ય તેની આંખો સુધી પહોંચ્યું નહીં.

જયેશને પત્રો યાદ આવ્યા. મહેશ લખતો: "તારું હાસ્ય મારો શ્વાસ છે." અને આજે આ સ્ત્રી હસવાનું ભૂલી ગઈ હતી. તેના ગળામાં કંઈક અટક્યું. તેણે પાણી પીધું અને નજર નીચી કરી. પણ તેના મનમાં એક વિચાર ઘર કરી ગયો હતો: આ સ્ત્રીને ફરીથી હસતી કરવી છે.

બીજા દિવસે બપોરે ઘર ખાલી હતું. મા પાડોશમાં ગઈ હતી. જયેશ છતના ઓરડામાં ગયો. પેટી હજુ ત્યાં જ હતી. તેણે થોકડો કાઢ્યો અને વાંચવા બેઠો. પાંચમો પત્ર સૌથી લાંબો હતો. "હંસા, તારા લગ્ન નક્કી થઈ ગયાના સમાચાર મળ્યા. હું તને ભૂલીશ નહીં. તારું શરીર, તારી સુગંધ, તે રાત્રે વાડામાં..." જયેશના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

"શું વાંચે છે?" અવાજ સાંભળીને જયેશ ચોંક્યો. દરવાજામાં હંસાફોઈ ઊભી હતી. તેની આંખો થોકડા પર પડી અને તેનો ચહેરો સફેદ થઈ ગયો. "એ... એ મને આપી દે," તેણે કહ્યું, પણ તેનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો.

જયેશ ઊભો થયો. પત્રો તેના હાથમાં હતા. "ફોઈ, આ મહેશ કોણ છે?" હંસાબહેન દરવાજાની ફ્રેમ પકડીને ઊભી રહી. તે બેતાલીસ વર્ષની હતી, પણ તે ક્ષણે તે સત્તર વર્ષની છોકરી લાગતી હતી. "તારે એનાથી શું લેવાદેવા? એ મારી જિંદગી છે."

"તમારા લગ્ન પહેલાંનો પ્રેમી," જયેશે ધીમેથી કહ્યું. "તમને પરાણે પરણાવી દીધા, ખરું ને?" હંસાબહેનની આંખોમાં આંસુ આવ્યાં. તેણે ગુસ્સામાં કહ્યું, "તું મારા ભૂતકાળમાં ડોકિયું કરવાનો કોણ? તારા ફુઆ દુબઈમાં પરસેવો પાડે છે અને તું અહીં..." તે આગળ બોલી શકી નહીં.

હંસાબહેન બારી પાસે ગઈ. વરસાદ કાચ પર પછડાતો હતો. "ઓગણીસ વર્ષની હતી," તેણે કહ્યું. "મહેશ સાથે લગ્ન કરવાની હિંમત નહોતી. બાપુજીએ પ્રવીણનો ફોટો બતાવ્યો. દુબઈ, સારો પગાર, મોટું ઘર. મારી હા કોઈએ પૂછી નહીં." તેનો અવાજ તૂટ્યો.

"પહેલા બે વર્ષ સારા ગયા. પછી તે દુબઈ પાછો ગયો. આવવાનું ઓછું થયું. ફોન પર ફક્ત પૈસા, મકાન, સમાજની વાતો. હું... હું સ્ત્રી છું, જયેશ. મારી પણ ઈચ્છાઓ છે. પણ એ કોઈને દેખાતું નથી. બધાને ફક્ત હંસાબહેન દેખાય છે, જે ઘર સંભાળે છે."

જયેશ તેની પાસે ગયો. તેણે તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તે ધ્રૂજતી હતી. "મને દેખાય છે," તેણે કહ્યું. "મને હંસા દેખાય છે." તે ફરી. તેની આંખોમાં આશ્ચર્ય હતું, પછી કંઈક બીજું, જેનું નામ બંને જાણતા હતા પણ બોલતા નહોતા.

જયેશે એક ડગલું આગળ વધ્યું. "ફુઆ વર્ષમાં બે વાર આવે છે. અને તમે... તમે અહીં એકલા." હંસાબહેને તેની સામે જોયું. તેની આંખોમાં વર્ષોનો દબાયેલો દુઃખાવો હતો. "તને શું ખબર પડે છે? ત્રણ વર્ષથી તેણે મને પત્ની તરીકે સ્પર્શ પણ નથી કર્યો. ફોન પર પણ ફક્ત પૈસાની વાત."

ઓરડામાં વરસાદનો અવાજ વધ્યો. છત પરથી ટપકતું પાણી ડબ્બામાં પડતું હતું. જયેશે પત્રો નીચે મૂક્યા. તેણે ફોઈનો હાથ પકડ્યો. તેનો હાથ ઠંડો હતો. "હંસા," તેણે કહ્યું, પહેલીવાર તેનું નામ લીધું.

હંસાબહેને હાથ છોડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ જયેશે પકડ મજબૂત કરી. તેણે તેને પોતાની તરફ ખેંચી. તેના હોઠ તેના હોઠ પર આવ્યા. પહેલી ક્ષણે તે સ્થિર ઊભી રહી. પછી તેના હાથ જયેશના વાળમાં ગયા અને તેણે તેને જોરથી પોતાની તરફ ખેંચ્યો.

તે ચુંબનમાં વર્ષોની તરસ હતી. હંસાબહેનના હોઠ ધ્રૂજતા હતા. જયેશના હાથ તેની પીઠ પર ફર્યા. સાડીનો પાલવ નીચે સરક્યો. બ્લાઉઝના બટન તેની આંગળીઓ નીચે ખૂલવા લાગ્યા. તેણે વિરોધ કર્યો નહીં.

"બારણું," તેણે હાંફતાં કહ્યું. જયેશે બારણું બંધ કર્યું. ઓરડામાં અંધારું હતું, ફક્ત બારીમાંથી વરસાદી પ્રકાશ આવતો હતો. હંસાબહેન જૂના પલંગ પર બેઠી. તેની સાડી ખુલ્લી હતી. તેનું શરીર બેતાલીસ વર્ષનું હતું, પણ તેની ત્વચા ચમકતી હતી.

જયેશ તેની સામે ઘૂંટણિયે બેઠો. તેણે તેના પગથી શરૂઆત કરી. તેના હોઠ તેની પિંડીઓ પર, તેના ઘૂંટણ પર, તેની જાંઘો પર ફર્યા. હંસાબહેનનો શ્વાસ ભારે થયો. તેના હાથ જયેશના માથાને દબાવતા હતા, ક્યારેક ખેંચતા, ક્યારેક છોડતા.

જયેશે તેના બ્લાઉઝના બાકીના બટન ખોલ્યા. તેના સ્તનો ખુલ્લા થયા. તેના સ્તનાગ્રો કઠણ હતા. જયેશે એકને મોંમાં લીધું. હંસાબહેનની પીઠ ધનુષ્યની જેમ વળી. તેના હાથ તેના માથાને પોતાની છાતી પર દબાવતા હતા.

તેનો બીજો હાથ નીચે ગયો. તેની આંગળીઓ તેની જાંઘો વચ્ચે ફર્યા. હંસાબહેન ભીની હતી, તૈયાર હતી. તેના મોંમાંથી નીકળતા અવાજો વધતા ગયા. "જયેશ... અંદર... હવે..." તેણે વિનંતી કરી. તેણે રાહ જોવડાવી, તેને તરસાવી.

જ્યારે તે લગભગ છૂટવાની હતી ત્યારે જયેશ અટક્યો. તેણે તેના હોઠ પર ચુંબન કર્યું. "હજુ નહીં," તેણે કહ્યું. "પહેલાં તું મને અંદર લે." હંસાબહેને તેને ખેંચ્યો, તેના શરીરે તેને આમંત્રણ આપ્યું, અને બંને એક થવાની અણી પર આવી ગયા.

જ્યારે જયેશ તેનામાં પ્રવેશ્યો ત્યારે હંસાબહેને તેનું નામ બૂમ પાડી. પલંગ જૂનો હતો, તે કિચૂડાટ કરતો હતો. વરસાદનો અવાજ બધું ઢાંકી દેતો હતો. તેના નખ જયેશની પીઠમાં ખૂંપ્યા. તેના પગ તેની કમર ફરતે વીંટળાયા.

"મહેશ પછી..." તેણે હાંફતાં કહ્યું, "તું પહેલો છે." જયેશે તેના હોઠ પર હોઠ મૂક્યા. તેની ગતિ વધી. તેનું શરીર તેની નીચે ધ્રૂજતું હતું. જ્યારે તે છૂટી ત્યારે તેની આંખોમાં આંસુ અને હાસ્ય બંને હતા.

પછીના દિવસો ચોરીના દિવસો હતા. સવારે રસોડામાં, જ્યારે બધા સૂતા હોય ત્યારે, તેનો હાથ તેની કમર પર. બપોરે છતના ઓરડામાં, પત્રોની પેટી પાસે, ઝડપી ચુંબનો. હંસાબહેન બદલાઈ ગઈ હતી. તેના ચહેરા પર એક નવી ચમક હતી. માએ પણ નોંધ્યું. "હંસા, તું આજકાલ ખુશ દેખાય છે."

એક સવારે પાંચ વાગ્યે જયેશ રસોડામાં પાણી પીવા ગયો. હંસાબહેન ત્યાં હતી, ચા મૂકતી. તેણે નાઈટી પહેરી હતી, ઉપર દુપટ્ટો નહોતો. સવારના આછા પ્રકાશમાં તેનું શરીર દેખાતું હતું. જયેશ દરવાજામાં ઊભો રહ્યો.

તેણે પાછળથી તેને ભેટી પડ્યો. તેના હાથ તેના પેટ પર, પછી ઉપર. હંસાબહેને ગેસ બંધ કર્યો. "કોઈ આવી જશે," તેણે કહ્યું, પણ તે પાછળ હટી નહીં. જયેશે તેની ગરદન પર ચુંબન કર્યું. તેની નાઈટી ખભા પરથી સરકી.

તેણે તેને રસોડાના પ્લેટફોર્મ પર બેસાડી. તેની જાંઘો ખોલી. તે સવારે બધું ઝડપી હતું, જોખમી હતું, અને એ જોખમે બધું વધારે તીવ્ર બનાવ્યું. તેણે પોતાના મોંને હાથથી દબાવ્યું હતું જેથી અવાજ ન નીકળે. જયેશની ગતિ ઝડપી હતી.

જ્યારે બંને છૂટ્યા ત્યારે હંસાબહેને ઝડપથી નાઈટી સરખી કરી. ગેસ ચાલુ કર્યો. ચા ઉકળવા લાગી. "જા, મોં ધોઈ આવ," તેણે કહ્યું, પણ તેની આંખોમાં શરારત હતી. જયેશ હસતો હસતો બહાર નીકળ્યો. તે દિવસે ચામાં સાકર વધારે હતી, એવું માને કહ્યું.

બુધવારે મા સત્સંગમાં ગઈ. ઘરમાં ફક્ત બે જણ. હંસાબહેન તેના ઓરડામાં કપડાં ગડી કરતી હતી. જયેશ દરવાજામાં આવીને ઊભો. તેણે દરવાજો બંધ કર્યો. હંસાબહેને જોયું અને કપડાં નીચે મૂક્યા.

"આજે ધીમે ધીમે," તેણે કહ્યું. તેણે જયેશનો શર્ટ ઉતાર્યો. તેની છાતી પર હાથ ફેરવ્યો. જયેશે તેની સાડીનો છેડો ખેંચ્યો. સાડી જમીન પર પડી. બંને પલંગ પર ગયા. બપોરનો તડકો બારીમાંથી આવતો હતો, પણ વરસાદી વાદળોએ તેને નરમ બનાવ્યો હતો.

આ વખતે હંસાબહેને આગેવાની લીધી. તેણે જયેશને સુવડાવ્યો અને તેના પર ચડી. તેની ગતિ લયબદ્ધ હતી. તેના વાળ છૂટા હતા અને જયેશના ચહેરા પર પડતા હતા. "તું મારો છે," તેણે કહ્યું. "આજે, આ ક્ષણે, તું ફક્ત મારો છે."

પછી તેઓ બાજુબાજુ સૂઈ રહ્યા. હંસાબહેને તેની છાતી પર માથું મૂક્યું. "મહેશ મને પ્રેમ કરતો હતો," તેણે કહ્યું. "પણ તેણે ક્યારેય મને આ રીતે... આ રીતે જીવંત નથી કરી." જયેશે તેના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો. બહાર વરસાદ શરૂ થયો.

એક શનિવારે ઘર ખાલી થયું. કુટુંબ ગોંડલમાં લગ્નમાં ગયું. હંસાબહેને માથાના દુખાવાનું બહાનું કાઢ્યું. જયેશ ઘરે રોકાયો. સાંજે વરસાદ મુશળધાર પડતો હતો. બારણાં બંધ થયાં. ઘરમાં ફક્ત બે જણ.

હંસાબહેન તેના ઓરડામાંથી બહાર આવી. તેણે લાલ સાડી પહેરી હતી, એ જ રંગ જે મહેશના પત્રોના દોરાનો હતો. તેના વાળ ખુલ્લા હતા. "આજે રાત્રે કોઈ ઉતાવળ નથી," તેણે કહ્યું. જયેશ તેને જોઈ રહ્યો.

તેણે જયેશને પલંગ પર બેસાડ્યો. પોતે તેની સામે ઊભી રહીને ધીમે ધીમે સાડી ખોલી. દરેક વળાંક સાથે તેનું શરીર ખૂલતું ગયું. જયેશનો શ્વાસ અટક્યો. "તું મને એવી રીતે જુએ છે જેવી રીતે મહેશ જોતો હતો," તેણે કહ્યું. "પણ તું વધારે સારો છે. તું અહીં છે."

તે રાત્રે તેમણે બધી ઉતાવળ છોડી દીધી. હંસાબહેને જયેશના કપડાં પોતે ઉતાર્યા. તેના હોઠ તેના શરીરના દરેક ભાગ પર ફર્યા. જયેશે તેના સ્તનોને હાથમાં લીધા. તેના બરડ સ્તનાગ્રો તેની જીભ નીચે કઠણ થયા. તેના મોંમાંથી નીકળતા અવાજો ઓરડામાં ગૂંજ્યા.

તેણે તેને નીચે સુવડાવી. તે તેના પર ચડી. તેની ગતિ ધીમી હતી, દરેક હલનચલનનો આનંદ માણતી. જયેશના હાથ તેના નિતંબો પર હતા. તેના વાળ તેના ચહેરા પર પડતા હતા. વરસાદ બારી પર પછડાતો હતો.

"હંસા," જયેશે કહ્યું. તેણે તેની આંગળી તેના હોઠ પર મૂકી. "આજે રાત્રે ફક્ત શરીરો બોલશે." તેણે ગતિ વધારી. પલંગ હલવા લાગ્યો. બંનેના શરીરે પરસેવો વળ્યો. જ્યારે બંને સાથે છૂટ્યા ત્યારે હંસાબહેન તેની છાતી પર ઢળી પડી.

થોડીવારે હંસાબહેન ઊઠી. તેણે બાથરૂમમાંથી ભીનો ટુવાલ લાવીને જયેશનું શરીર લૂછ્યું. પછી પોતાનું. આ સંભાળમાં એક પત્નીની માયા હતી, જે તેણે વર્ષોથી કોઈને આપી નહોતી. જયેશે તેનો હાથ પકડીને તેને પાછી પલંગમાં ખેંચી.

બીજી વાર બધું જુદું હતું, ઊંડું હતું. જયેશે તેને પાછળથી લીધી. તેના વાળ એક બાજુ કર્યા. તેની પીઠ પર ચુંબનો કર્યા. હંસાબહેનના હાથ ચાદરને પકડતા હતા. તેના અવાજો હવે ખુલ્લા હતા, ઘરમાં કોઈ નહોતું, વરસાદ બધું ઢાંકતો હતો.

જ્યારે બીજી વાર શાંતિ થઈ ત્યારે રાતના બે વાગ્યા હતા. વરસાદ બંધ થયો હતો. હંસાબહેન બારી પાસે ગઈ. ભીની માટીની સુગંધ આવતી હતી. "આવી રાત મહેશ સાથે ક્યારેય નહોતી," તેણે કહ્યું. "આ આપણી રાત છે."

તેઓ એમ જ સૂઈ રહ્યા. વરસાદ ધીમો પડ્યો. "જયેશ," તેણે કહ્યું, "આ આપણી વચ્ચે રહેશે. પણ એક વાત સાંભળી લે." તેણે તેની આંખોમાં જોયું. "દર પૂનમે છતનો ઓરડો આપણો. એ મારું વચન છે."

સવારે તે ચા બનાવતી હતી, સામાન્ય હંસાફોઈની જેમ. પણ જ્યારે તેણે જયેશને ચાનો કપ આપ્યો ત્યારે તેની આંગળીઓ તેના હાથ પર એક ક્ષણ રોકાઈ. તેની આંખોમાં એક રહસ્ય હતું. જયેશે કપ લીધો. પૂનમ હજુ દસ દિવસ દૂર હતી. તે રાહ જોઈ શકતો હતો. તે રાહ જોતો જ રહેવાનો હતો.