ગુજરાતી સુહાગરાત વાર્તા: અમદાવાદની પહેલી રાત

નિશાએ કબાટનો દરવાજો ખોલ્યો ત્યારે તેની નજર એક નાના મખમલના બોક્સ પર પડી। બોક્સ પર તેનું નામ લખેલું હતું, તેના જ હસ્તાક્ષરમાં નહીં, કેતનના હસ્તાક્ષરમાં। તેણે ધ્રૂજતા હાથે બોક્સ ખોલ્યું, અને અંદર એક જૂનો પત્ર હતો, જેની તારીખ ચાર વર્ષ જૂની હતી। આ ગુજરાતી સુહાગરાત વાર્તા એ જ પત્રથી શરૂ થાય છે, જે એક લગ્નની રાતને એક પ્રેમકથામાં બદલી નાખે છે।

“આ શું છે?” નિશાએ પત્ર ઊંચો કરીને પૂછ્યું, ત્યારે કેતન બાથરૂમમાંથી બહાર આવ્યો હતો।

કેતન અટકી ગયો। તેના ચહેરા પર એક એવી શરમ હતી જે નિશાએ ક્યારેય જોઈ નહોતી। “તમે એ બોક્સ ખોલી નાખ્યું?”

“મારું નામ એના પર છે।” નિશાએ કહ્યું। “અને આ પત્ર ચાર વર્ષ જૂનો છે। કેતન, તમે મને આ પહેલાં ક્યારેય કહ્યું નહીં કે તમે મને કોલેજથી ઓળખો છો।”

નિશા પચીસ વર્ષની હતી, અમદાવાદની એક શિક્ષિકા, અને આજે તેની લગ્નની રાત હતી। કેતન અઠ્ઠાવીસ વર્ષનો હતો, કાપડનો વેપારી, જેની સાથે તેના લગ્ન પરિવારોએ નક્કી કર્યા હતા। બંને એકબીજાને માત્ર થોડા મહિનાઓથી ઓળખતા હતા, એવું નિશા માનતી હતી।

“હું તમને કોલેજમાં પહેલી વાર જોઈ હતી।” કેતન ધીરેથી તેની બાજુમાં બેઠો। “તમે લાઇબ્રેરીમાં બેસીને વાંચતા હતા, અને મેં ત્યારે જ નક્કી કરી લીધું હતું કે એક દિવસ હું તમને મારી બનાવીશ। પણ હું ક્યારેય તમારી સામે આવવાની હિંમત કરી શક્યો નહીં।”

નિશાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું। “અને આ પત્ર?”

“આ પત્ર મેં એ રાત્રે લખ્યો હતો જ્યારે મને ખબર પડી કે તમારા લગ્ન મારી સાથે નક્કી થયા છે।” કેતનએ તેનો હાથ પકડ્યો। “મેં એને સાચવી રાખ્યો હતો, આ રાત માટે।”

નિશાએ પત્ર વાંચ્યો। એમાં કેતને લખ્યું હતું કે તે નિશાની હસતી આંખોને ક્યારેય ભૂલી શક્યો નથી, કે તેના સપનામાં નિશા કેટલી વાર આવી હતી। પત્રના અંતે એક વાક્ય હતું: “જે દિવસે તું મારી થઈશ, એ દિવસે હું તને કહીશ કે હું તને કેટલો ચાહું છું।”

“કેતન।” નિશાએ પત્રને છાતી સાથે લગાડ્યો। “તમે આટલા વર્ષો સુધી આ વાત છુપાવી?”

“હું ડરતો હતો।” કેતનએ તેના ગાલ પર હાથ મૂક્યો। “મને ડર હતો કે જો તમે જાણશો તો તમે મને પાગલ સમજશો।”

“પાગલ નહીં।” નિશાએ તેના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો। “આ તો સૌથી સુંદર વાત છે જે કોઈએ મને ક્યારેય કહી છે।”

કેતનએ તેને પોતાની તરફ ખેંચી, અને નિશાએ તેના હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂકી દીધા। પહેલાં ધીરે, પછી ઝડપથી। કેતનના હાથ તેની કમર પર ગયા, અને નિશાએ તેના કુર્તાનો કોલર પકડી લીધો। ઓરડામાં ફૂલોની સુગંધ હતી, અને બહાર શહેરની લાઇટો ઝગમગતી હતી।

“દરવાજો।” નિશાએ હોઠ હટાવીને કહ્યું।

“બંધ છે।” કેતનએ તેની ગરદન પર ચુંબન કર્યું। “આજે રાત્રે કોઈ આપણને ખલેલ નહીં પહોંચાડે।”

નિશાએ તેની ગરદનને ચૂમી, તેના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી। કેતનએ તેની સાડીનો છેડો ધીરેથી ખેંચ્યો, અને સાડી તેના ખભા પરથી સરકી ગઈ। તેના બ્લાઉઝની ઉપરથી તેની છાતીનો ઉભાર સ્પષ્ટ દેખાતો હતો, અને કેતનની નજર ત્યાં જ થંભી ગઈ।

“શું જોઈ રહ્યા છો?” નિશાએ શરમાઈને કહ્યું।

“જેને ચાર વર્ષથી જોવાનું સપનું જોઈ રહ્યો છું।” કેતનએ તેના બ્લાઉઝના હૂક ખોલવાનું શરૂ કર્યું, એક એક કરીને, ધીરે ધીરે। નિશાના શ્વાસ ઝડપી થઈ ગયા। જ્યારે બ્લાઉઝ ખૂલ્યું ત્યારે તેણે ગુલાબી રંગની બ્રા પહેરી હતી, અને તેના બૂબ્સ તેમાંથી ઉભરાઈ રહ્યા હતા।

કેતનએ બ્રાની ઉપરથી જ તેના બૂબ્સને દબાવ્યા, અને નિશાના મોંમાંથી એક આહ નીકળી ગઈ। “ધીરે। કોઈ સાંભળી જશે।”

“કોઈ નહીં સાંભળે।” કેતનએ બ્રાનો હૂક ખોલી નાખ્યો અને તેના નગ્ન બૂબ્સને પોતાના હાથમાં લઈ લીધા। તેણે એક બૂબ્સને ચૂમ્યું, પછી તેની નોકને પોતાના હોઠમાં લઈને ચૂસી। નિશાએ તેનું માથું પોતાની છાતી સાથે લગાડી દીધું।

“કેતન।” તેણે ધીરેથી કહ્યું। “આ ખૂબ ખોટું છે, પણ ખૂબ સારું લાગે છે।”

કેતનએ તેને પલંગ પર બેસાડી। તેણે નિશાની સાડીનો બાકીનો ભાગ ખોલ્યો, અને સાડી તેના પગ પાસે ઢગલો થઈ ગઈ। તેણે વાદળી રંગની પેન્ટી પહેરી હતી, જે હવે તેની ચૂતની ભીનાશથી ભીની થઈ રહી હતી।

કેતનએ પેન્ટીની ઉપરથી જ તેની ચૂતને સહેલાવી, અને નિશાએ તેના પગ ખોલી નાખ્યા। “અંદર। આંગળીથી નહીં, તમારાથી।” તેણે કહ્યું।

કેતનએ ઝડપથી પોતાનો કુર્તો અને પાયજામો કાઢ્યો અને પોતાનો લંડ બહાર કાઢ્યો। તે સંપૂર્ણ સખત હતો, અને તેની નસો ઉભરાઈ રહી હતી। નિશાએ તેને પોતાના હાથમાં લઈને ધીરેથી હલાવ્યો, પછી તેની ટોચને ચૂમી લીધી। કેતનનો શ્વાસ અટકી ગયો।

“બસ, હવે વધારે નહીં।” કેતનએ તેને પલંગ પર સુવડાવી, તેના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા, અને પોતાનો લંડ તેની ચૂત પર મૂકીને ધીરેથી અંદર ધકેલ્યો। નિશાના મોંમાંથી એક લાંબી આહ નીકળી, અને તેણે કેતનની પીઠને પોતાના નખથી પકડી લીધી।

“આહ। કેતન। આટલો મોટો।” નિશાએ કહ્યું, તેની આંખો બંધ હતી।

કેતનએ ધીરે ધીરે ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું, પહેલાં ધીમેથી, પછી ઝડપથી। પલંગ હલવા લાગ્યો, અને ફૂલોની પાંખડીઓ નીચે પડી ગઈ। નિશાએ પોતાનો અવાજ દબાવવા માટે પોતાના હોઠને દાંતથી કાપી લીધા, પણ તેની આહો છતાં નીકળી રહી હતી। કેતનએ તેના બૂબ્સને દબાવતા જોરથી ચોદવાનું શરૂ કરી દીધું।

“વધુ જોરથી।” નિશાએ કહ્યું। “મને પૂરો જોઈએ છે।”

કેતનએ તેના પગને વધુ ખોલી નાખ્યા અને પૂરી તાકાતથી અંદર બહાર કરવા લાગ્યો। નિશાની ચૂતમાંથી પાણી નીકળવા લાગ્યું, અને તેનું શરીર કાંપવા લાગ્યું। “હું। હું ઝડી રહી છું।” તેણે કહ્યું, પછી ઝડપથી પોતાનું મોં પોતાના હાથથી બંધ કરી દીધું।

તેના ઝડતાની સાથે જ કેતનએ પણ પોતાનું પાણી તેની અંદર છોડી દીધું, અને બંને થોડી વાર એ જ સ્થિતિમાં રહ્યા, એકબીજાના શ્વાસને સાંભળતા। પછી કેતન બહાર નીકળ્યો અને નિશાને ઉઠાવીને પોતાની છાતી સાથે લગાડી દીધી।

“આ જે થયું।” નિશાએ કહ્યું, પોતાની સાડી ઠીક કરતા। “આ છેલ્લી વાર નહીં હોય, ખરું ને?”

કેતન હસ્યો। “આ તો શરૂઆત છે।” તેણે પત્રને ફરીથી બોક્સમાં મૂક્યો અને બોક્સને કબાટમાં પાછો રાખી દીધો। “આપણી કથા તો હવે શરૂ થઈ છે।”

થોડી વાર પછી, નિશા ઊભી થઈ અને બાથરૂમ તરફ ગઈ। તેના પગ થોડા ધ્રૂજી રહ્યા હતા, અને તેના ચહેરા પર એક એવી લાલી હતી જે કોઈ ક્રીમ આપી શકતી નથી। કેતન તેની પાછળ આવ્યો અને બાથરૂમના દરવાજા પર હાથ મૂકી દીધો। “ક્યાં જાય છે?”

“મોં ધોવા।” નિશાએ કહ્યું, પણ તે અંદર ગઈ નહીં।

“પહેલાં એક વાત સાંભળ।” કેતનએ તેને દીવાલ સાથે લગાડી। “આજે રાત્રે હું તને એક વારમાં છોડવાનો નથી। આ તો પહેલો રાઉન્ડ હતો।”

નિશાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ। “બીજો રાઉન્ડ?”

“બીજો, અને ત્રીજો પણ, જો તું થાકે નહીં તો।” કેતનએ તેની કમર પર હાથ ફેરવ્યો। “આજે રાત આપણી છે, નિશા। કોઈ જલ્દી નથી।”

નિશાએ તેને પોતાની તરફ ખેંચ્યો અને તેના હોઠ પર ફરીથી ચુંબન કર્યું। આ વખતે ચુંબન વધુ ઊંડું હતું, વધુ ભૂખ્યું હતું। કેતનએ તેને ઊંચકીને પલંગ પર મૂકી, અને આ વખતે તેણે નિશાને ઉપર બેસાડી। “આ વખતે તું ચલાવ।” તેણે કહ્યું। “મને જોવું છે કે તું કેવી લાગે છે જ્યારે તું ઉપર હોય છે।”

નિશા શરૂમાં શરમાઈ, પણ પછી તેણે કેતનના લંડને પોતાના હાથમાં લીધો અને ધીરેથી પોતાની ચૂતમાં ઉતાર્યો। તેના મોંમાંથી એક ઊંડી આહ નીકળી, અને તેણે પોતાના હાથ કેતનની છાતી પર મૂકી દીધા। પછી તેણે ધીરે ધીરે ઉપર નીચે થવાનું શરૂ કર્યું, પહેલાં ધીમેથી, પછી ઝડપથી।

કેતનએ તેના બૂબ્સને નીચેથી પકડ્યા અને તેમને દબાવ્યા, તેમની નોકને ચૂસી। નિશાના વાળ તેના ચહેરા પર આવી ગયા, અને તેના શરીર પર પરસેવાની એક પાતળી પરત ચમકી રહી હતી। તે ઉપર નીચે થતી રહી, અને તેની દરેક હિલચાલ સાથે કેતનનો લંડ તેની ચૂતમાં વધુ ઊંડો જતો હતો। “કેતન। આ। આ ખૂબ સારું લાગે છે।” તે બોલી।

“તું ખૂબ સુંદર લાગે છે।” કેતનએ કહ્યું, તેની આંખો નિશા પરથી હટતી નહોતી। “ચાર વર્ષથી મેં આ દ્રશ્ય સપનામાં જોયું હતું, અને આજે તે સાચું થયું છે।”

નિશાની ગતિ વધી ગઈ। તેના પગ કાંપવા લાગ્યા, અને તેનું શરીર આગળ ઝૂકી ગયું। કેતનએ તેની કમર પકડીને તેને મદદ કરી, અને બંને એક સાથે ઝડ્યા। નિશા કેતનની છાતી પર ઢળી પડી, તેના શ્વાસ ઝડપથી ચાલી રહ્યા હતા, અને કેતનએ તેના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો।

“બસ।” નિશાએ હાંફતા કહ્યું। “હવે ખરેખર બસ। મારા પગ જવાબ આપી ગયા છે।”

“સારું, બસ।” કેતન હસ્યો અને તેને પોતાની બાજુમાં સુવડાવી। “પણ યાદ રાખ, સવારે જ્યારે આપણે ઊઠીશું, ત્યારે આ વાર્તા ફરીથી શરૂ થશે।”

“હવે?” નિશાએ પૂછ્યું, તેની આંખોમાં એક નવી ચમક હતી।

“હવે આપણે આખી રાત વાતો કરીશું।” કેતનએ તેને પલંગ પર પોતાની બાજુમાં સુવડાવી। “અને સવારે, જ્યારે બધા પૂછશે કે લગ્નની રાત કેવી રહી, તો આપણે ફક્ત હસીશું।”

રાતના ત્રીજા પહોરે, જ્યારે બંને ઊંઘી ગયા હતા, ત્યારે નિશા અચાનક જાગી ગઈ। તેણે જોયું કે કેતન તેની બાજુમાં સૂતો હતો, તેનો હાથ તેની કમર પર હતો। તેણે ધીરેથી તેના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો, અને કેતન જાગી ગયો। “શું થયું?” તેણે ઊંઘભરી આંખોથી પૂછ્યું।

“કંઈ નહીં।” નિશાએ કહ્યું। “હું ફક્ત એ જોવા માંગતી હતી કે આ સપનું છે કે સાચું।”

“સાચું છે।” કેતનએ તેને પોતાની નજીક ખેંચી। “અને સવારે પણ સાચું રહેશે।” તેણે નિશાના કપાળ પર ચુંબન કર્યું, તેની આંખો પર, તેના હોઠ પર। નિશાએ તેનો હાથ પકડ્યો અને તેને પોતાની છાતી પર મૂક્યો, જ્યાં તેનું દિલ ઝડપથી ધબકી રહ્યું હતું। “આ સાંભળ। આ તારા માટે ધબકે છે।”

“અને મારું તારા માટે।” કેતનએ કહ્યું। બંને ફરીથી એકબીજામાં ખોવાઈ ગયા, આ વખતે કોઈ ઉતાવળ વગર, ફક્ત ધીરા ચુંબનો અને ધીરી વાતો સાથે। કેતનએ નિશાના શરીરના દરેક ભાગને ચૂમ્યું, તેની ગરદનને, તેના ખભાને, તેની કમરને, અને નિશાએ તેના કાનમાં ધીરેથી કહ્યું: “તું મારો પહેલો અને છેલ્લો પ્રેમ છે।”

“અને તું મારી પહેલી અને છેલ્લી કહાણી છે।” કેતનએ જવાબ આપ્યો।

નિશા હસી પડી, અને તેના હાસ્યમાં એક એવી ખુશી હતી જે તેણે વર્ષોથી અનુભવી નહોતી। તેણે કેતનનો હાથ પકડ્યો, તેની આંગળીઓને પોતાની આંગળીઓમાં પરોવી, અને છત તરફ જોતા બોલી: “ચાર વર્ષ રાહ જોઈ, અને અંતે તું મારો થયો।”

“અને હવે હંમેશા તારો રહીશ।” કેતનએ તેના કપાળ પર ચુંબન કર્યું। “આ વાર્તા અહીં પૂરી નથી થતી, નિશા। આ તો આપણી પહેલી રાત છે, અને આપણી પાસે આખી જિંદગીની રાતો બાકી છે, જેમાં દરેક રાત આ પહેલી રાત જેવી જ ખાસ હશે।”