ગુજરાતી નવવધૂ સેક્સ વાર્તા: કાજલની પહેલી રાત

ઘુંઘટની લાલ ચૂંદડી હજી કાજલના માથા પર ઢળેલી હતી અને પગની મહેંદીમાંથી હજી તાજી સુગંધ આવતી હતી, પણ તેના હાથ બારણાની કુંડી પર નહીં, મોબાઇલ ફોન પર કસાયેલા હતા. નીચે આંગણામાં ઢોલના અવાજો દબાતા જતા હતા અને મહેમાનો વિદાય લેતા હતા, ત્યારે કાજલ લગ્નના શણગારમાં જ દાદર તરફ સરકી. આ એક ગુજરાતી નવવધૂ સેક્સ વાર્તા છે જે લગ્નની પહેલી રાતે નહીં, પણ દગા અને જૂના પ્રેમની આગથી શરૂ થાય છે.

દાદરના ત્રીજા પગથિયે તે થંભી અને ફોનની સ્ક્રીન ફરી જોઈ. જયનો વોઇસ નોટ હજી ખુલ્લો હતો અને તેનો અવાજ કાનમાં ગુંજતો હતો. "હું બંગલાની બહાર ગલીમાં ઊભો છું. દસ મિનિટમાં ટેરેસ પર આવ. આજે નહીં તો ક્યારેય નહીં." કાજલે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ચૂંદડીનો છેડો દાંત વચ્ચે દબાવ્યો.

તેણે શયનખંડનું બારણું ધીમેથી બંધ કર્યું અને અંદરથી કુંડી વાસી, જેથી હિરેન જાગે તો પણ તેને ખબર ન પડે કે તે બહાર ગઈ હતી. તેના હાથ ધ્રૂજતા હતા, પણ તેના પગલાં મક્કમ હતાં. આજે રાતે તે કોઈની નવવધૂ નહોતી, તે માત્ર એક સ્ત્રી હતી જે પોતાના જૂના પ્રેમ પાસે જઈ રહી હતી.

એક કલાક પહેલાં આ જ શયનખંડમાં તેનો પતિ હિરેન, સુરતનો હીરાનો વેપારી, તેના મિત્રો સાથે દારૂ પીને એટલો ધૂત થયો હતો કે પલંગ પર પડતાં જ ઘસઘસાટ ઊંઘી ગયો હતો. શેરવાનીના બટન ખુલ્લા હતા, મોં અડધું ખુલ્લું હતું અને નસકોરાં બોલતાં હતાં. લગ્નની રાતે નવવધૂ એકલી પડી હતી, અને કાજલના હોઠ પર એક વિચિત્ર હાસ્ય આવી ગયું હતું.

કાજલ કુંવારી નહોતી. આ વાત ઘરમાં કોઈ જાણતું નહોતું, અને હિરેન તો બિલકુલ નહીં. કોલેજના બીજા વર્ષમાં જય તેના જીવનમાં આવ્યો હતો: કેન્ટીનની પાછળની બેંચ, લાઇબ્રેરીનો ખૂણો, અને પછી તેના હોસ્ટેલના રૂમમાં બે વર્ષનો ધગધગતો સંબંધ. જયે તેના શરીરનો દરેક ખૂણો જાણ્યો હતો, અને કાજલે તેના હાથમાં પોતાને સોંપી દીધી હતી.

પણ જ્ઞાતિ અને ઘરની આબરૂ વચ્ચે આવી ગઈ. કાજલના પિતાએ સંબંધની ગંધ આવતાં જ તેને ઘરે બોલાવી લીધી, ફોન છીનવી લીધો, અને ત્રણ મહિનામાં હિરેન સાથે સગાઈ નક્કી કરી દીધી. જયે છેલ્લે સ્ટેશન પર કહ્યું હતું, "તું મારી હતી, મારી જ રહીશ." કાજલે જવાબ નહોતો આપ્યો, પણ તે રાતે તેનું ઓશીકું ભીનું થયું હતું.

લગ્નના ફેરા વખતે કાજલનું મન ક્યાંક બીજે હતું. પંડિતના મંત્રો વચ્ચે તેને જયનો ચહેરો દેખાતો હતો, અને જ્યારે હિરેને તેના ગળામાં મંગળસૂત્ર પહેરાવ્યું ત્યારે તેના હાથ ધ્રૂજ્યા હતા. સૌએ તેને શરમાળ નવવધૂ માની હતી, પણ સત્ય કોઈ જાણતું નહોતું. તેના હૃદયમાં એક નામ ધબકતું હતું જે તે બોલી શકતી નહોતી.

દાદર ચડતાં તેના પાયલનો અવાજ ન થાય તે માટે કાજલે ચૂંદડી પગની આસપાસ લપેટી લીધી. ટેરેસનું બારણું અડધું ખુલ્લું હતું અને ચાંદની અંદર ધસી આવતી હતી. તે બહાર નીકળી અને ઠંડી હવાએ તેના ગરમ ગાલને સ્પર્શ કર્યો. પાણીની ટાંકી પાછળ એક પડછાયો હલ્યો, અને કાજલનું હૃદય જોરથી ધડક્યું.

"કાજલ." જયનો અવાજ ધીમો હતો, પણ તેમાં બે વર્ષની ભૂખ હતી. તે આગળ આવ્યો: જીન્સ, કાળું શર્ટ, વાળ વિખરાયેલા. તેમની આંખો મળી અને બે વર્ષનું અંતર એક સેકન્ડમાં ઓગળી ગયું. "તું આવી," તેણે કહ્યું, "મને ખબર હતી તું આવશે."

"તું પાગલ છે," કાજલે ધીમેથી કહ્યું, પણ તે પાછી હટી નહીં. "કોઈ જોઈ લેશે તો?" જયે તેનો હાથ પકડ્યો અને તેને ટાંકી પાછળના અંધારામાં ખેંચી. તેના હાથની ગરમી કાજલને કોલેજના દિવસો યાદ અપાવી ગઈ. "આજે રાતે તું કોઈની પત્ની નથી," જયે તેના કાનમાં કહ્યું, "આજે રાતે તું મારી કાજલ છે."

કાજલે તેના શર્ટનો કોલર પકડ્યો અને તેને પોતાની તરફ ખેંચ્યો. તેમના હોઠ મળ્યા અને બે વર્ષની તરસ એક ચુંબનમાં ફાટી નીકળી. જયની જીભ તેના મોંમાં ધસી ગઈ અને કાજલે તેના વાળમાં આંગળીઓ ખોસી દીધી. તેના શરીરનો દરેક ભાગ જાગી ગયો, જાણે ઊંઘમાંથી કોઈએ તેને હચમચાવી હોય.

જયે તેને પોતાની તરફ વધુ ખેંચી અને તેના હોઠ તેની ગરદન પર ઊતર્યા. કાજલે માથું પાછળ નમાવ્યું અને તેના શ્વાસમાં તેની સુગંધ ભરી. તેના હાથ જયની પીઠ પર ફરતા હતા અને તેના નખ તેના શર્ટમાં ખૂંપતા હતા. "મને તારી ખૂબ યાદ આવી," જયે તેના કાનમાં ધીમેથી કહ્યું.

જયના હાથ તેની પીઠ પર સરક્યા અને બ્લાઉઝની દોરી ખેંચી. કાજલે તેને રોક્યો નહીં, ઊલટું પોતાની છાતી તેની છાતી સાથે દબાવી. બ્લાઉઝ ઢીલું પડતાં જ જયે તેને ખભા પરથી સરકાવ્યું અને તેના સ્તનો પર હાથ ફેરવ્યો. "આજે પણ એટલા જ નરમ," તેણે ધીમેથી કહ્યું, અને કાજલના ગાલ લાલ થઈ ગયા.

તેણે કાજલને ટાંકીની દીવાલ સાથે ટેકવી અને તેના સ્તનને મોંમાં લીધો. તેની જીભ ડીંટી પર ફરતી હતી અને કાજલે ચૂંદડીનો છેડો મોંમાં દબાવીને ચીસ રોકી. તેના હાથ જયના વાળમાં હતા અને તેનું શરીર આગળ ઝૂકતું હતું. "ધીમે," તેણે શ્વાસમાં કહ્યું, "કોઈ સાંભળશે."

જય નીચે સરક્યો અને ઘાઘરાનો ઘેર ઉપર કર્યો. કાજલની જાંઘો પર તેના હાથ ફર્યા અને તે ધ્રૂજી ઊઠી. તેણે તેની પેન્ટી બાજુએ સરકાવી અને પોતાના હોઠ તેની ચૂત પર મૂક્યા. કાજલની આંખો પહોળી થઈ ગઈ અને તેના પગ લથડ્યા. બે વર્ષ પછી ફરી એ જ જીભ, એ જ આગ.

તેની જીભ તેના દાણા પર ફરતી હતી અને કાજલનું આખું શરીર તણાવમાં આવ્યું હતું. તેના હાથ જયના માથાને દબાવતા હતા અને તેના શ્વાસ ઝડપી થતા હતા. ટેરેસની ઠંડી હવા અને તેની જીભની ગરમી વચ્ચે કાજલ ખોવાઈ ગઈ. તેના અંદરથી એક ગરમ લહેર ઊઠી અને તેના પગની આંગળીઓ વળી ગઈ.

અચાનક દાદર પર પગલાંનો અવાજ આવ્યો. બંને થંભી ગયાં. જયે તરત કાજલનો ઘાઘરો નીચે કર્યો અને તેને ટાંકી પાછળ સંતાડી. ફોઈબા દાદર ચડતાં દેખાયાં, હાથમાં પાણીનો લોટો, અને ટેરેસના બારણે ઊભાં રહી આકાશ તરફ જોયું. કાજલનો શ્વાસ અટકી ગયો હતો અને જયનો હાથ તેના મોં પર હતો.

ફોઈબા થોડી વાર ઊભાં રહ્યાં, પછી નીચે ઊતરી ગયાં. પગલાં દૂર થતાં જ કાજલે લાંબો શ્વાસ છોડ્યો, પણ તેની આંખોમાં ડર નહીં, વધુ આગ હતી. "જોયું," જયે હસીને કહ્યું, "નસીબ પણ આજે આપણી સાથે છે." કાજલે તેના હોઠ પર આંગળી મૂકી અને કહ્યું, "વધુ વાત નહીં. સમય ઓછો છે."

બંને ટાંકી પાછળથી નીકળ્યાં અને ટેરેસના બીજા છેડે, કપડાં સૂકવવાની દોરી પાછળના અંધારિયા ખૂણામાં ગયાં. ત્યાંથી આખું આંગણું દેખાતું હતું, પણ તેમને કોઈ જોઈ શકે તેમ નહોતું. કાજલે આસપાસ જોયું અને જયના હોઠ પર હોઠ મૂક્યા. હવે પાછા ફરવાનો સવાલ જ નહોતો.

કાજલે પોતે જ જયના શર્ટના બટન ખોલવા માંડ્યા. તેની છાતી પર હાથ ફેરવતાં તેના શ્વાસ ગરમ થયા. તેણે તેની પેન્ટની ઝિપ ખોલી અને તેનો લંડ બહાર કાઢ્યો: તંગ, ગરમ, ધડકતો. કાજલે તેને હાથમાં લીધો અને ધીમે ધીમે હલાવ્યો. જયે તેના વાળ પકડ્યા અને ઊંડો શ્વાસ લીધો.

તે નીચે બેઠી અને તેના લંડને મોંમાં લીધો. તેની જીભ ટોચ પર ફરતી હતી અને જયના પગ ધ્રૂજતા હતા. કાજલે તેને ઊંડે સુધી લીધો અને તેના હાથ તેના નિતંબ પર કસાયા. ચાંદની તેમના પર પડતી હતી અને દૂર ક્યાંક કૂતરું ભસતું હતું. આ ક્ષણમાં દુનિયાનું કશું જ મહત્વનું નહોતું.

જયે તેને ઊભી કરી અને તેના હોઠ પર ઊંડું ચુંબન કર્યું. પછી તેનો હાથ તેની ચૂત પર ફર્યો અને બે આંગળીઓ અંદર સરકી ગઈ. કાજલે તેના ખભા પકડ્યા અને તેનું શરીર આગળ પાછળ હલવા માંડ્યું. તેની આંગળીઓની ગતિ વધતી ગઈ અને કાજલના મોંમાંથી દબાયેલી સિસકારી નીકળી.

જયે તેને ઊભી કરી અને ઘાઘરો કમર સુધી ઉપર કર્યો. તેણે કાજલને દીવાલ તરફ ફેરવી અને પાછળથી તેને પકડી. તેનો લંડ તેની ચૂતના મોં પર ઘસાતો હતો અને કાજલ આગળ ઝૂકી ગઈ. "તૈયાર છો?" તેણે પૂછ્યું. કાજલે માત્ર માથું હલાવ્યું અને તેના નિતંબ પાછળ ધકેલ્યા.

એક જોરદાર ધક્કા સાથે તે તેના અંદર ધસી ગયો. કાજલે ચૂંદડી મોંમાં દબાવી અને તેના નખ દીવાલ પર ખોડાયા. બે વર્ષની દૂરી એક ક્ષણમાં ભરાઈ ગઈ. તેનો લંડ તેના અંદર ઊંડે સુધી જતો હતો અને દરેક ધક્કા સાથે કાજલના શરીરમાં વીજળી દોડતી હતી. તેના મોંમાંથી માત્ર એક નામ નીકળ્યું, "જય."

તેના હાથ તેના સ્તનો પર હતા અને તેના ધક્કા ઝડપી થતા હતા. કાજલના પગ ધ્રૂજતા હતા પણ તે ટકી રહી હતી. તેની ચૂતમાંથી પાણી વહેતું હતું અને તેમના શરીરોનો અવાજ રાતની શાંતિમાં ગુંજતો હતો. જયે તેના કાનમાં કહ્યું, "તું મારી હતી, તું મારી છે, તું મારી જ રહીશ."

તેણે કાજલને ફેરવી અને તેને ખૂણામાં પડેલી જૂની ખાટલી પર સુવડાવી. તે તેના પર ચડ્યો અને તેના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા. આ સ્થિતિમાં તેનો લંડ વધુ ઊંડે જતો હતો અને કાજલની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. દરેક ધક્કો તેના અંદરના દરેક ખૂણાને સ્પર્શતો હતો.

કાજલના શરીરમાં તણાવ વધતો ગયો અને અચાનક તે ફાટી નીકળી. તેનું શરીર ધ્રૂજ્યું અને તેના અંદરથી ગરમ પાણી વહ્યું. તેણે જયને કસીને પકડ્યો અને તેના નખ તેની પીઠમાં ખૂંપ્યા. "બસ, બસ," તે બબડી, પણ જય અટક્યો નહીં. તેના ધક્કા ચાલુ રહ્યા અને કાજલ બીજી વાર ચરમ પર પહોંચી.

જયનો શ્વાસ ઝડપી થયો અને તેણે કાજલને વધુ કસી. થોડા જોરદાર ધક્કા પછી તેનું શરીર તંગ થયું અને તેણે પોતાનું વીર્ય તેના અંદર છોડ્યું. બંને હાંફતાં એકબીજાને વળગી રહ્યાં. ચાંદની તેમના પરસેવાવાળા શરીરો પર ચમકતી હતી. આ કાજલની સાચી પહેલી રાત હતી, લગ્નના પલંગ પર નહીં, ટેરેસની ખાટલી પર.

થોડી વાર બંને ખાટલી પર જ પડ્યાં રહ્યાં, એકબીજાના શ્વાસ સાંભળતાં. જયે કાજલના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી અને તેના કપાળ પર ચુંબન કર્યું. "તું ખુશ છે?" તેણે પૂછ્યું. કાજલે તેની છાતી પર માથું મૂક્યું અને કહ્યું, "આજે પહેલી વાર મને લાગ્યું કે હું જીવું છું."

અચાનક કાજલનો ફોન વાઇબ્રેટ થયો. સ્ક્રીન પર હિરેનનો મિસ્ડ કોલ હતો. તેનું હૃદય ધબક્યું. "તે જાગી ગયો હશે," તેણે ધીમેથી કહ્યું અને ઝડપથી કપડાં સરખાં કરવા માંડ્યા. જયે તેનો હાથ પકડ્યો. "એક મિનિટ," તેણે કહ્યું, "મારી વાત સાંભળ."

"હું સુરત છોડીને નથી જવાનો," જયે તેની આંખોમાં જોઈને કહ્યું. "દર શુક્રવારે સાંજે હું એ જ ગલીમાં હોઈશ. તું જ્યારે બોલાવશે, હું આવીશ." કાજલે તેના હાથમાંથી હાથ છોડાવ્યો નહીં. તેના મનમાં હિરેનનો ધૂત ચહેરો અને જયની ગરમ છાતી વચ્ચે જંગ ચાલતી હતી.

તેણે જયના ગાલ પર એક ચુંબન કર્યું, લાંબું અને ઊંડું, જાણે વચન આપતી હોય. "શુક્રવાર," તેણે ધીમેથી કહ્યું, અને દાદર તરફ દોડી. નીચે ઊતરતાં તેના પાયલનો અવાજ થયો અને તે થંભી, પણ કોઈ જાગ્યું નહીં. શયનખંડનું બારણું ખોલતાં હિરેન હજી એ જ સ્થિતિમાં નસકોરાં બોલતો હતો.

ઓરડામાં ઘૂસતાં પહેલાં કાજલે અરીસામાં પોતાને જોઈ: વાળ વિખરાયેલા, ચૂંદડી વાંકી, હોઠ સૂજેલા. તેણે ઝડપથી વાળ સરખા કર્યા, ચૂંદડી ઠીક કરી અને પલંગ પાસેના દીવાને ઓછો કર્યો. તેના શરીરમાંથી હજી જયની સુગંધ આવતી હતી, પણ હિરેનના નસકોરાં એટલા જોરથી બોલતાં હતાં કે તેને કશી ખબર ન પડી.

કાજલ પલંગની બાજુમાં સૂતી અને છત તરફ જોતી રહી. તેના શરીરમાં હજી જયના સ્પર્શની ગરમી હતી અને તેના હોઠ પર તેના ચુંબનનો સ્વાદ. તેણે ફોન ઉપાડ્યો અને જયનો નંબર "શુક્રવાર" નામે સેવ કર્યો. પછી ધીમેથી બબડી, "શુક્રવાર."