હોટેલ રૂમમાં રિયાએ અજાણ્યા છોકરાને પથારી પર સુવાડીને માત્ર તેની ભીની ચૂત તેના મોં પર દબાવી કલાકો સુધી ચૂસાવી પછી લંડ હાથમાં લઈને પેટ પર વીર્ય કાઢ્યું અને ચાલી ગઈ

રિયાએ હોટેલ રૂમનો દરવાજો અંદરથી બંધ કર્યો અને લોક કર્યો. રૂમ નાનો હતો. એક ડબલ બેડ, ભારે પડદાવાળી બારી અને એક બેડસાઇડ લેમ્પ જે પીળો પ્રકાશ ફેલાવતો હતો. બહાર શહેરના હળવા અવાજો આવતા હતા, અંદર બધું શાંત હતું. દીવાલો પર કોઈ તસવીર નહોતી. માત્ર સાફ સફેદ ચાદર અને એક નાની ટેબલ.

છોકરો તેની પાછળ ઊભો હતો. તેણે પોતાનું નામ આકાશ કહ્યું હતું. ઉંમર આશરે પચીસ. ઓનલાઇન મળ્યા હતા. ચેટમાં રિયાએ સ્પષ્ટ લખ્યું હતું, તમે કંઈ બોલશો નહીં. માત્ર જે હું કહું તે કરશો. કોઈ પ્રશ્ન નહીં. હું કહે ત્યાં સુધી સ્પર્શ નહીં. આકાશે માત્ર ઠીક છે લખ્યું હતું. રિયાએ તેને હોટેલનું નામ અને રૂમ નંબર મોકલ્યું હતું. બીજું કંઈ કહ્યું નહોતું.

હવે તે તેની સામે હતો. થોડો ગભરાયેલો. આંખો નીચે. રિયાએ તેને જોયો. સામાન્ય ચહેરો, સાફ શરીર, થોડી બેચેની. તેણે પોતાની બેગ એક બાજુ મૂકી અને ધીમેથી કહ્યું, કપડાં ઉતારો. બધા.

આકાશે હચકાતા ટી-શર્ટ ઉતારી, પછી જીન્સ. છેલ્લે અંડરવેર. તેની લંડ પહેલેથી તણાયેલી હતી. રિયાએ તેને જોઈ પણ કોઈ પ્રતિક્રિયા આપી નહીં. તે પોતે પોતાના કપડાં ઉતારવા લાગી. જીન્સ, ટોપ, પછી બ્રા. છેલ્લે પેન્ટી. જ્યારે તે નગ્ન થઈ ત્યારે રૂમના પ્રકાશમાં તેની ચૂત થોડી ચમકતી હતી. તે પહેલેથી ભીની હતી. તેના સ્તન નાના પણ ગોળ હતા. નિપલ સખ્ત થઈ ગયા હતા.

તેણે આકાશને પથારી તરફ ઈશારો કર્યો. સૂઈ જાઓ. ચિત્ત. હાથ બાજુમાં રાખો.

આકાશ સૂઈ ગયો. રિયા તેની પાસે આવી. થોડી ક્ષણો ઊભી રહી. તેની નજર આકાશના શરીર પર ફરી રહી હતી. પછી ધીમે ધીમે તેના પર ચઢી. ઘૂંટણો પર. અને પોતાની ચૂત સીધી તેના મોં પર દબાવી.

ચૂસો, તેણે શાંત અવાજમાં કહ્યું. ધીમે. અને અટકશો નહીં. હું કહું ત્યાં સુધી માથું ન હલાવશો. શ્વાસ લેવા માટે હું પોતે ઉઠીશ.

આકાશની જીભ નીકળી. રિયાએ કમર થોડી આગળ કરી. તેની ચૂત આકાશના મોં અને નાક બંનેને ઢાંકી રહી હતી. તે શ્વાસ લેવા માટે સંઘર્ષ કરી રહ્યો હતો, પણ રિયાએ દબાણ ઓછું કર્યું નહીં. તેણે બંને હાથ પથારી પર ટેકવ્યા અને ધીમે ધીમે કમર ઘુમાવવા લાગી.

પહેલા માત્ર હળવી હિલચાલ. પછી થોડી ઝડપી. તેની ભીની ચૂત આકાશના હોઠ અને જીભ પર ઘસાઈ રહી હતી. ક્યારેક તે પૂરી બેસી જતી તો આકાશનો શ્વાસ અટકી જતો. ક્યારેક થોડી ઉપર ઊઠતી તો તેને હવા મળતી. પણ રિયા નિયંત્રણમાં હતી. તે જાણતી હતી ક્યારે દબાવવું અને ક્યારે છોડવું. આકાશની જીભ અંદર સુધી પહોંચવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી. રિયાને લાગ્યું કે તેની ચૂત વધુ ભીની થઈ રહી છે.

વીસ મિનિટ પસાર થઈ. આકાશની ગરદન અને છાતી પૂરી ભીની થઈ ગઈ હતી. રિયાનું પાણી તેની ઠોડીમાંથી ગળા સુધી વહી રહ્યું હતું. રિયાના શ્વાસ હવે થોડા ઝડપી થયા હતા, પણ અવાજમાં હજુ પણ તે જ ઠંડક હતી. તેણે આકાશના વાળમાં આંગળીઓ નાખી અને થોડું વધુ જોરથી દબાવ્યું.

વધુ જોરથી, તેણે કહ્યું. પૂરું મોં લગાવો. જીભ અંદર સુધી. મારો સ્વાદ યાદ રાખો.

આકાશે તેમ જ કર્યું. તેની જીભ રિયાની ચૂતમાં ઊંડે જઈ રહી હતી. રિયાએ આંખો બંધ કરી. શરીરમાં એક ઊંડી ગરમી ફેલાઈ રહી હતી. તે વધુ નીચે બેસી. આકાશનું નાક તેની ચૂતમાં દબાઈ ગયું. તે હાંફી રહ્યો હતો, પણ રિયા હલી નહીં. તે જાણી જોઈને તેને થોડો વધુ સમય તેમ જ રાખી રહી હતી.

લગભગ પંતાળીસ મિનિટ પછી રિયાના પગ કાંપવા લાગ્યા. તેણે આકાશના વાળ મજબૂતીથી પકડ્યા અને પોતાની ચૂત તેના મોં પર વધુ જોરથી દબાવી. પાણીની એક તીવ્ર ધાર નીકળી. આકાશની આંખો બંધ હતી. તે બધું ગળી રહ્યો હતો. રિયા થોડી ક્ષણો તેમ જ બેસી રહી. શરીરમાં લહેરો દોડી રહી હતી. તેની જાંઘો કાંપી રહી હતી. પછી ધીમે ધીમે ઊઠી.

આકાશ હાંફી રહ્યો હતો. તેનો ચહેરો ચમકી રહ્યો હતો. લંડ હજુ પણ પૂરી તણાયેલી હતી, પણ રિયાએ હજુ સુધી તેને એક વાર પણ સ્પર્શ્યું નહોતું. રિયા પથારીની કિનારે બેસીને પોતાના શ્વાસ સંભાળ્યા. પછી આકાશ તરફ જોયું.

રિયા તેની બાજુમાં બેસી. તેણે આકાશની લંડને જોઈ. પછી ધીમે ધીમે હાથ વધાર્યો અને તેને પકડી. પહેલી વાર. લંડ ગરમ અને સખ્ત હતી. રિયાએ ધીમે ધીમે ઉપર-નીચે કરવાનું શરૂ કર્યું. આકાશની કમર તરત ઊંચી થઈ.

હલશો નહીં, રિયાએ કહ્યું. માત્ર સૂઈ રહો. હાથ નીચે રાખો. આંખો બંધ ન કરશો. મને જુઓ.

આકાશે હાથ પથારી પર દબાવ્યા. રિયાએ ઝડપ વધારી. ક્યારેક ઝડપી, ક્યારેક ધીમી. ક્યારેક માત્ર ટોપને સહલાવતી, ક્યારેક પૂરો હાથ ફેરવતી. ક્યારેક અંડકોષને હળવેથી દબાવતી. આકાશના શ્વાસ ઝડપી થયા. કપાળ પરસેવાથી ભીનું હતું. તે બોલવાનો પ્રયાસ કરતો, પણ રિયાની નજરથી ડરીને ચૂપ થઈ જતો. રિયાની આંગળીઓ તેની લંડ પર સરકી રહી હતી. તે જાણતી હતી કે તે ક્યારે શિખરની નજીક છે.

જ્યારે તે નજીક આવ્યો ત્યારે રિયાએ લંડને પોતાના પેટ પર મૂકી. નાભીની બરાબર ઉપર.

અહીં જ કાઢો, તેણે સ્પષ્ટ કહ્યું. મારા પેટ પર. એક ટીપું પણ અહીં-તહીં નહીં. પૂરું.

આકાશની કમર અકડાઈ ગઈ. તેણે જોરના શ્વાસ સાથે બધું રિયાના પેટ પર છોડ્યું. ઘાટું સફેદ વીર્ય નાભીની આસપાસ ફેલાઈ ગયું. કેટલાક ટીપા નીચે તરફ વહેવા લાગ્યા. રિયાએ જોયું. પછી પોતાની આંગળીથી તેને ફેલાવ્યું. થોડું પોતાની ચૂત પર પણ લગાવ્યું. આકાશની આંખો હજુ પણ ખુલ્લી હતી. તે હાંફી રહ્યો હતો.

તેણે આકાશ તરફ જોયું. સાફ કરો.

આકાશની આંખો મોટી થઈ ગઈ. તેણે હચકાતા શરીર ઊંચું કર્યું અને જીભ કાઢી. રિયાના પેટ પર ઝૂક્યો અને પોતાનું જ વીર્ય ચાટવા લાગ્યો. રિયા જોતી રહી. કોઈ સ્મિત નહીં. કોઈ પ્રેમ નહીં. માત્ર નજર. જ્યારે પેટ સાફ થઈ ગયું ત્યારે તેણે આકાશના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવતા કહ્યું, સારું કર્યું. હવે સૂઈ રહો.

પછી તે ઊભી થઈ. શાંતિથી કપડાં પહેરવા લાગી. બ્રા, પેન્ટી, જીન્સ, ટોપ. આકાશ હજુ પણ પથારી પર સૂતો હતો. લંડ હવે ઢીલી પડી ગઈ હતી. તેણે કંઈક પૂછવાનો પ્રયાસ કર્યો, ફરીથી મળીશું?

રિયાએ દરવાજા તરફ જતા માત્ર એટલું કહ્યું, જો મને જરૂર પડે તો બોલાવીશ. આજે માત્ર આટલું જ. કોઈ પ્રશ્ન ન પૂછો.

દરવાજો બંધ થઈ ગયો.

રૂમમાં માત્ર આકાશ રહી ગયો. તેના મોંમાં હજુ પણ રિયાની ચૂતનો સ્વાદ હતો. પેટ પર તેના પોતાના વીર્યની હળવી ચમક બાકી હતી. રૂમ શાંત હતો. માત્ર તેના પોતાના શ્વાસ ગુંજી રહ્યા હતા. તે પથારી પર સૂતો રહ્યો. મનમાં ઘણા પ્રશ્નો ઘૂમી રહ્યા હતા. પણ જવાબ નહોતા.

રિયા લિફ્ટમાં ઊભી હતી. અરીસામાં પોતાનો ચહેરો જોયો. કોઈ ભાવ નહીં. માત્ર શરીર હળવું લાગતું હતું. પહેલી વાર ઘણા દિવસો પછી તે ખરેખર સંતુષ્ટ હતી. તેણે કોઈને અંદર લીધું નહોતું. કોઈને પોતાનું બનાવ્યું નહોતું. માત્ર લીધું. જેટલું જોઈએ તેટલું. અને ચાલી ગઈ.

બહાર રાત હતી. શહેર પ્રકાશમાન હતું. રિયાએ કેબ બુક કરી અને ઘર તરફ નીકળી. રસ્તામાં તેણે ફોન કાઢ્યો અને આકાશનો નંબર ડિલીટ કરી દીધો. કોઈ નિશાન ન છોડ્યું. તેણે બારીમાંથી બહાર જોયું. શહેરની લાઇટ્સ ચમકી રહી હતી. મનમાં કોઈ પસ્તાવો નહોતો.

તે રાતે તેણે સારી ઊંઘ લીધી. કોઈ ખાલીપણા વગર. આગલી સવારે જ્યારે તે ઊઠી ત્યારે શરીરમાં એક વિચિત્ર હળવી થાક હતી, પણ મન સંપૂર્ણ સાફ હતું. તેણે કોઈ વચન આપ્યું નહોતું. કોઈ સંબંધ બનાવ્યો નહોતો. માત્ર એક રાતનું કંટ્રોલ લીધું હતું. અને તે પૂરતું હતું.

આકાશ તે રૂમમાં વધુ સમય સુધી સૂતો રહ્યો. તેના મનમાં ઘણા પ્રશ્નો ઘૂમી રહ્યા હતા, પણ જવાબ નહોતા. રિયાએ કોઈ નિશાન ન છોડ્યું હતું. ના નામ, ના નંબર, ના વચન. માત્ર એક અનુભવ. અને તે અનુભવ તેના મોં અને શરીર પર હજુ પણ ચોંટેલો હતો.

રિયા ઘર પહોંચી. નાહી. ગરમ પાણી નીચે ઊભી રહીને તેણે અનુભવ્યું કે તેની ચૂત હજુ પણ થોડી સંવેદનશીલ છે. પણ અંદર કોઈ ખાલીપણું નહોતું. તેણે અરીસામાં પોતાને જોઈ અને સ્મિત કર્યું. આજે તેણે જે જોઈતું હતું તે જ લીધું. આપ્યા વગર. બાંધ્યા વગર.

આ જ તેની જીત હતી. તેણે ફોન બાજુમાં મૂક્યો અને પથારી પર સૂઈ ગઈ. આંખો બંદ કરી. કોઈ સ્વપ્ન નહીં. માત્ર શાંતિ.

આગલા કેટલાક દિવસો સુધી આકાશે રિયાની રાહ જોઈ. પણ કોઈ મેસેજ ન આવ્યો. કોઈ કોલ ન આવી. રિયાએ ખરેખર કોઈ નિશાન ન છોડ્યું હતું. તે માત્ર એક રાત માટે આવી હતી. જેટલું જોઈએ તેટલું લીધું. અને ચાલી ગઈ. આકાશ માટે તે રાત એક યાદ બનીને રહી ગઈ. રિયા માટે તે માત્ર એક પૂર્ણ થયેલો નિર્ણય હતો.

રિયાએ પોતાની ડાયરીમાં તે રાત વિશે કંઈ લખ્યું નહીં. કોઈ શબ્દ નહીં. માત્ર શરીરની યાદ બાકી હતી. અને તે પૂરતી હતી. તેણે ફરીથી ક્યારેય આકાશને બોલાવ્યો નહીં. અને આકાશે પણ ક્યારેય તેનું નામ ન પૂછ્યું. બંને વચ્ચે માત્ર એક રાત હતી. એક કંટ્રોલ. એક મૌન. અને એક અધૂરી જેવી સંતુષ્ટિ જે માત્ર રિયા પાસે પૂર્ણ હતી. રિયાએ ક્યારેય તે રાતને પુનરાવર્તન કરવાનો પ્રયાસ ન કર્યો. તે માત્ર એક યાદ બનીને રહી ગઈ.

આકાશે પછીથી ઘણી વાર તે રાતનો વિચાર કર્યો. રિયાનું વજન તેના ચહેરા પર, તેનો ઠંડો અવાજ, અને પેટ સાફ કરવાનો આદેશ. તેને ક્યારેય તેનો નંબર મળ્યો નહીં. રિયાએ ક્યારેય તેની શોધ ન કરી. તેણે જે જોઈતું હતું તે લીધું અને દરવાજો બંધ કરી દીધો. બંને માટે આ જ કથાનો અંત હતો.

રિયાએ આગલા અઠવાડિયામાં પોતાનું સામાન્ય જીવન ચાલુ રાખ્યું. કામ, ઘર, શાંત સાંજ. પણ ક્યારેક એકલી હોય ત્યારે તેને પૂર્ણ કંટ્રોલની લાગણી યાદ આવતી. તેણે પ્રશ્ન પૂછ્યા વગર આજ્ઞા પાળી હતી. તેણે પોતાનો કોઈ ભાગ આપ્યા વગર આનંદ લીધો હતો. આ એક સાફ વ્યવહાર હતો. લાગણીઓ નહીં. ભવિષ્ય નહીં. માત્ર એક રાતની શક્તિ.

આકાશે તે રાત પછી ઘણી રાતો ઊંઘવામાં તકલીફ અનુભવી. તેને રિયાનો સ્વાદ યાદ આવતો રહ્યો. તેનો અવાજ. તેની ઠંડી નજર. તેણે પ્રયાસ કર્યો કે તેને ભૂલી જાય, પણ અનુભવ એટલો તીવ્ર હતો કે તે સરળતાથી દૂર ન થયો. રિયાએ જો કે તે રાતને સંપૂર્ણપણે બંધ કરી દીધી હતી. તેના માટે તે અધ્યાય સમાપ્ત થઈ ગયો હતો. આકાશ માટે તે અધ્યાય ક્યારેય પૂર્ણ ન થયો.

આ રીતે બે લોકોના જીવનમાં એક રાત આવી અને ગઈ. એકે લીધું, બીજાએ આપ્યું. એકે ભૂલી ગયો, બીજાએ યાદ રાખ્યું. અને આ જ તેમની કથાનો સાચો અંત હતો. રિયા આગળ વધી ગઈ. આકાશ પાછળ રહી ગયો. અને આ જ તેમની કથાની સાચી સમાપ્તિ હતી.