वाडोदरा नी जुनी दुकान दुकान पछी दुकानी भांडार मां टेबला सुधारनी राते तेणे पहेली वार में हाथ मूक्यु ने जे कोई न हतुं ते मार्ग लीधुं

વડોદરા ની રાઓપુરા ગલ્લી માં એ દુકાન પચાસ વર્ષ થી હતી. બહાર પટ્ટી પર લખ્યું હતું: મહેતા સ્ટેશનરી અને સંગીત. અંદર કાગળ ના થોક, ઇન્ક ના ડબ્બા, ત્રણ તબલા, બે સિતાર, અને એક પુરાણું હાર્મોનિયમ. નિરાલી એ દુકાન માં સવારે નવ થી સાંજના સાત સુધી બેઠી રહેતી. કાકા હોસ્પિટલ માં હતા. કાકી ઘર પર. દુકાન ની ચાવી તેના જ હાથ માં.

તે રાત તારીખ વીસ હતી. બહાર ગરમ હવા. ગલ્લી માં સાયકલ ની ઘંટી અને દૂર થી કીર્તન. સાત વાગ્યા પછી નિરાલી એ શટર અડધું બંધ કર્યું. તબલા સુધારવા આવેલો કબીર હજુ અંદર હતો. તે વીસ વર્ષ નો, કાળા હાથ, ચોખ્ખા કપડા, અને આંખ માં એક આવી શાંતિ જે નિરાલી ને ડરાવતી પણ ખેંચતી.

નિરાલી એ કહ્યું, "કબીરભાઈ, આજ રાત લેટ થઈ ગયું. કાલે આવો."

કબીર એ તબલા પર હાથ ફેરવ્યો. ચામડી ગરમ હતી. "એક સ્કિન ટાઈટ કરવું બાકી છે. પછી જાઉં. તમે જાઓ શકો. હું બંધ કરી દઉં."

નિરાલી એ ના કહ્યું. તે બેઠી રહી કાઉન્ટર પાછળ. તેનું શરીર કોઈ રીતે શાંત નથી થતું. ચબ્બીસ વર્ષ. લગ્ન ની વાતો ચાલે છે. પણ તેનું શરીર હજુ કોઈ એ સ્પર્શ કર્યું નથી. રાત ના સપના માં તે વાત આવે. પણ સપના અને હકીકત વચ્ચે મોટું અંતર.

કબીર એ કામ પૂરું. પણ તે ઊભો રહ્યો. નિરાલી એ આંખ ઉઠાવી. તે તેની તરફ જોયો.

"તમે ડરો છો," તે બોલ્યો.

નિરાલી એ હાથ કપડા પર દબાવ્યો. "હું નથી ડરતી."

"તમે જૂઠું બોલશો. તમારો શ્વાસ બદલાયો."

તે પાસે આવ્યો. કાઉન્ટર ની લાકડી વચ્ચે. નિરાલી નો શ્વાસ મોટો થતો. તેનું છાતી હળવું હળવું ઊઠતું. ચોળી ની ધારી અંદર સ્તનો ભર્યા. કબીર એ જોયું. તે જોયું એ રીત થી કે તે કોઈ વસ્તુ નથી, પણ એક સ્તાવ જોઈએ છે.

"કાકા આવશે?" તે પૂછ્યું.

"નહીં. રાત ના દસ પછી."

કબીર એ શટર ને નીચે કરી ને તાળો લગાવ્યો. અંદર એક બલ્બ. પીળું પ્રકાશ. તબલા ના ગોળા. ઇન્ક ની વાસ. નિરાલી ની જીભ સૂકાઈ ગઈ.

તે પહેલી વાર કોઈ પુરુષ એ દુકાન બંધ કરી ને તેને સામે ઊભો રહ્યો. નિરાલી એ પીઠ વોલ પર લગાવી. કબીર એ હાથ આગળ વધાર્યો. નથી છૂયું. ફક્ત નજીક.

"હું તમને નથી દબાવતો," તે કહ્યું. "જો તમે કહો તો હું તાળો ખોલું."

નિરાલી એ બોલ્યું નહીં. તેની આંખ માં પાણી નથી. પણ એક ભૂખ. તે ભૂખ જેને તે વર્ષોથી દબાવી રહેતી.

તે ધીમે કહ્યું, "બંધ રાખજો."

કબીર ની આંખ નરમ પડી. તે હાથ નિરાલી ના ગાલ પર મૂક્યો. ગરમ. થોડું ખરખરું. નિરાલી એ આંખ બંધ કરી. પહેલું સ્પર્શ. એટલું સજેદ કે તેનું પેટ અંદર સૂકાઈ ગયું.

તે હાથ નીચે આવ્યો. ગરદન. પછી કાન ની પાછળ. નિરાલી ની કમર કાંપી. કબીર એ હોઠ તેના કાન પાસે મૂક્યા. "તમે કદી કોઈ સાથે સૂતી નથી."

એ વાત સવાલ નથી. જાણ કરી ને કહી.

નિરાલી એ માથું હલાવ્યું. "નહીં."

"તો આજ ધીમે. જો દર્દ થાય તો કહો."

તે હોઠ તેના હોઠ પર આવ્યા. પહેલું ચુંબન. નિરાલી એ નથી જાણતું કે મુખ કેમ ખોલવું. કબીર એ જીભ થી હોઠ ફરાર્યા. પછી અંદરમાં. નિરાલી ની જીભ કાંપી. તે પકડાઈ. સ્વાદ ઇન્ક અને એલચી. કબીર ના દાંત નિરાલી ના હોઠ ને હળવા કાટ્યા. તે અવાજ આવી, નાની, શરમીલી.

હાથ ચોળી ની પીઠ પર ગયું. હુક ખુલ્યા. ચોળી ઢીલું પડ્યું. નિરાલી એ હાથ કબજા માં રાખ્યા. "રોકો."

કબીર એ રોક્યું. "બોલ."

"હું... હું જોયું નથી કોઈ ને."

"તો હું જોઈશ. તમે પણ જુઓ."

તે ચોળી ઉતારી. અંદર સફેદ બ્લાઉઝ. નિપલ બ્લાઉઝ પર ઊભા. કબીર એ બ્લાઉઝ ની બટન એક એક ખોલી. નિરાલી ની છાતી બહાર આવી. ગોરી, ભારી, નાના નાના બ્રાઉન બિંદુ. કબીર એ હાથ નથી મૂક્યું પહેલા. ફક્ત જોયું. નિરાલી એ મુખ ફેરવ્યું. શરમ. પણ સ્તનો ઊઠ્યા, જાણે તે જોવા જાવા માંગે.

કબીર એ જીભ થી બંને સ્તનો પર ફેરવ્યું. નિરાલી ની કમર ખેંચી. "આહ." અવાજ તેના મુખ થી નીકળ્યો. કબીર એ નિપલ મુખ માં લીધું. ચૂસ્યું. દાંત લગાડ્યા. નિરાલી ના હાથ તેના માથું પકડ્યું. નથી ધકેલ્યું. પકડ્યું.

તે પેટ પર હોઠ ફેરવતા નીચે ગયો. પેટ ની નરમ માંસ. નાભી. સલવાર ની ડોરી. કબીર એ ડોરી ખોલી. સલવાર ખસી. અંદર કોટન પેન્ટી, થોડી ભીની. નિરાલી એ જાંઘ ભેગી. કબીર એ જાંઘ ખોલી. "જુઓ જોઈએ."

તે પેન્ટી ખેંચી. નિરાલી ની યોનિ સામે આવી. કાળા વાળ, ગીલી ચાલ, નાની ફાટ. કબીર એ આંગળી થી ફરાસ્યું. નિરાલી કાંપી. "ધીરું."

"હું ધીરું છું. તમે ગીલી છો પહેલા થી."

તે આંગળી અંદર નથી ઘાલી. ફક્ત ઉપર ની ગાંઠી પર ગોળ ફેરવ્યું. નિરાલી નો શ્વાસ તૂટી. પેટ સખ્ત. પાણી વધ્યું. કબીર એ જીભ મૂકી. પહેલી વાર કોઈ ની જીભ તેને ત્યાં. નિરાલી એ અવાજ કરી જે તેના કાન થી નથી આવી પહેલા. લાંબી. કાંપતી. કબીર એ ચૂસ્યું. આંગળી ધીમે એક જોઈન્ટ અંદર. ચુસ્તાઈ. નિરાલી ની જાંઘ કબીર ના કાન પર બંધ થઈ.

"હું... હું પડું છું."

"પડો. હું પકડીશ."

તે પડી. શરીર લહેર. યોનિ ની દીવાલ સિકુડાઈ. પાણી કબીર ના મુખ પર. તે ચાટે રહ્યો. નિરાલી ના નખ તેના વાળ માં.

કબીર ઊભો થયો. પજામા ખોલ્યું. તેનું લિંગ બહાર આવ્યું. મોટું. ગરમ. શિર પર ચમક. નિરાલી એ જોયું અને ડરાવ્યું. "એ... અંદર નહીં આવે."

"આવે. ધીમે. તમે તૈયાર છો."

તે નિરાલી ને કાઉન્ટર પર બેસાડી. જાંઘ ખોલી. લિંગ ની ટોક યોનિ પર લગાડી. ઘસ્યું. નિરાલી એ માથું પાછળ ફેરવ્યું. કબીર એ થોડું દબાવ્યું. ટોક અંદર. નિરાલી એ દાંત ભેગા. દર્દ. સાચો દર્દ. કબીર એ રોક્યું.

"શ્વાસ લો."

નિરાલી એ શ્વાસ લીધી. કબીર એ બીજું દબાવ્યું. અધું અંદર. નિરાલી ના નખ કાઉન્ટર ની લાકડી ખોદતા. "દુખે."

"હું જાણું. થોડું રહે."

તે હોઠ તેના હોઠ પર. હાથ સ્તનો પર. નિપલ વિચવ્યા. નિરાલી ની યોનિ ધીમે ખુલી. કબીર એ બાકી ધકેલ્યું. મૂળ. અંદર સુધી. નિરાલી એ અવાજ કરી. રોવું નથી. પણ આંખ ભીની.

કબીર અંદરમાં ઊભો રહ્યો. હાલતું નથી. "તમે ભરેલી છો. તમારું શરીર મને સિકોડે છે."

નિરાલી એ આંખ ખોલી. "ચાલો. પણ ધીમે."

તે નીકળ્યો. પછી અંદર. ધીમે તાલ. તબલા ની યાદ. થપ. થપ. નિરાલી નો દુખ બદલે ગરમી. ગરમી બદલે ભૂખ. તે હાથ કબીર ની પીઠ પર ફેરવ્યા. નખ લગાડ્યા.

"તેજ. થોડું તેજ."

કબીર એ તાલ બદલી. કાઉન્ટર ખડક્યો. ઇન્ક ના ડબ્બા હલ્યા. નિરાલી ના સ્તનો ઉછળ્યા. કબીર એ એક સ્તનો મુખ માં લીધું અને ધક્કા લગાવ્યા. નિરાલી બીજું પડવા લાગી. અવાજ ગલ્લી માં નથી જવી જોઈએ, તે જાણે છે, પણ રોકાતું નથી.

કબીર એ નિરાલી ને નીચે કર્યું. ફરશ પર ગાડી ના કપડા. નિરાલી પેટ ની નીચે. કબીર પાછળ થી અંદર આવ્યો. નવી એંગલ. ગહેરું. નિરાલી એ મુખ કપડા માં દબાવ્યું. કબીર એ વાળ પકડ્યા. "માથું ઉઠાડ. હું તમને જોયો છું."

નિરાલી એ માથું ઉઠાડ્યું. આંખ મિલાવી. તે ધક્કા ગહેરા. યોનિ ની ચામડી ખેંચાય. કબીર ના અંડકો નિરાલી ના જાંઘ પર પડ્યા. ગરમ.

"હું બહાર કાઢીશ," તે કહ્યું.

નિરાલી એ માથું હલાવ્યું નહીં. "અંદર. આજ અંદર."

કબીર નો શ્વાસ તૂટી. તે તેજ થયો. નિરાલી ત્રીજું લહેર. યોનિ સિકુડાઈ. કબીર અંદર પડ્યો. ગરમ ધારા. નિરાલી એ એ ભરાશ જોઈએ. પેટ ગરમ. લિંગ ધડકે.

તે પળ ઊભા રહ્યા. પછી કબીર નીકળ્યો. વીર્ય નિરાલી ની જાંઘ પર વહે. સફેદ, ઘનું. નિરાલી એ આંગળી થી ફરાસ્યું. જોવું. પહેલી વાર.

કબીર એ તેને પજામા આપ્યું. નિરાલી એ નથી પહેર્યું તુરત. બેઠી રહી. બલ્બ ની નીચે. સ્તનો ખુલા. યોનિ ખુલી. વીર્ય ચમકે.

"તમે પાછો આવશો?" તે પૂછ્યું.

કબીર એ કહ્યું, "જો તમે બોલશો. હું તબલા સુધારવા આવું છું. બાકી તમે કહો."

નિરાલી એ બ્લાઉઝ પહેર્યું. હાથ કાંપતા. "કાલે સાત પછી શટર અડધું રાખીશ."

કબીર એ તાળો ખોલ્યું. ગલ્લી માં હવા. નિરાલી એ શટર બંધ કર્યું. હાથ માં ચાવી. પેટ માં હજુ તેનું ગરમ. જાંઘ વચ્ચે ભીનાશ.

ઘર આવી. કાકી એ રોટલી આપી. નિરાલી એ ખાઈ. બાથ માં પાણી ગરમ. તે હાથ યોનિ પર મૂક્યું. દર્દ હજુ. પણ મુસ્કાન પણ.

રાત ના બેડ પર તે સપના નથી જોયું. તે યાદ કરી. કાઉન્ટર ની લાકડી. જીભ. લિંગ ની ટોક. અંદર ની ભરાશ. તે આંગળી ફેરવી. બીજું પડવું. એકલું. પણ હવે એકલું નથી લાગતું.

સવારે દુકાન ખોલી. કબીર નથી આવ્યો સવારે. નિરાલી એ કાગળ વેચ્યા. એક મહિલા એ સિતાર પૂછી. નિરાલી એ જવાબ આપ્યો, પણ ધ્યાન નથી. સાત વાગ્યા. શટર અડધું. કબીર આવ્યો. હાથ માં નવી ચામડી.

"આજ બીજું તબલા," તે કહ્યું.

નિરાલી એ તાળો લગાવ્યો. "આજ તબલા પછી."

કબીર એ તેની કમર પકડી. દીવાલ પર દબાવ્યું. ચોળી ઉપર. સ્તનો મુખ માં. નિરાલી એ પજામા ખોલ્યું. આજ પેન્ટી નથી પહેરી. કબીર એ હસ્યું. "તમે વિચાર કર્યું હતું."

"રાત ભર."

તે લિંગ બહાર. નિરાલી એ હાથ થી પકડ્યું. પહેલી વાર હાથ માં. ગરમ, ભારી, નાડી ધડકે. તે ગોદ પર બેઠી. લિંગ ઉપર. ધીમે બેસી. આજ દર્દ ઓછો. ગહેરું. કબીર ના હાથ સ્તનો દબાવે. નિરાલી ઊઠાડી બેસી. તાલ તેનું. દુકાન ની ઘડી ટિક કરે. બહાર સાયકલ. અંદર માંસ.

કબીર એ કહ્યું, "અવાજ રોકજો."

નિરાલી એ મુખ તેના ખભે દબાવ્યું. પણ અવાજ આવે. તે તેજ બેસી. બીજું પડવું ઊભા ઊભા. યોનિ નિચોવે. કબીર અંદર જા નથી. બહાર કાઢી. વીર્ય નિરાલી ના પેટ પર. તે આંગળી થી પેટ પર ફેરવે. બિંદુઓ.

તે કપડા પહેર્યા. તબલા પર ચામડી ટાઈટ. કામ પણ થયું. દુકાન સાચી દુકાન.

આઠ દિવસ. દરેક સાંજ તાળો. કોઈ વાર કાઉન્ટર. કોઈ વાર ફરશ. એક વાર સિતાર ની પેટી પાછળ, જ્યાં નિરાલી ગોદ ઊઠાડી, કબીર મુખ થી યોનિ ચાટે, નિરાલી ના હાથ પેટી પકડે, કે ન પડે.

નિરાલી ની ચોળી ઢીલું પડે છે હવે. સ્તનો પર દાંત ના નિશાન. જાંઘ પર અંગુલા. કાકી એ પૂછ્યું, "તને તાવ આવે છે?" નિરાલી એ કહ્યું, "નહીં. ગરમી."

એક રાત કબીર એ કહ્યું, "તમે લગ્ન કરશો."

નિરાલી એ કહ્યું, "હું જાણું. પણ આજ નથી. આજ તમે છો."

તે રાત તે બેડ જોડે નથી. દુકાન જ બેડ. કબીર એ નિરાલી ની જાંઘ ખંધા પર. ગહેરા ધક્કા. નિરાલી ની આંખ છત પર. બલ્બ. મકોડી. પણ શરીર ખુલા. તે પડતી રહે. પાણી ફરશ પર. વીર્ય અંદરમાં. નિરાલી એ પેટ પર હાથ રાખ્યા. "અહીં રહેશે?"

"ક્ષણ. પછી નહીં. પણ ક્ષણ."

મહિનો. નિરાલી ની લગ્ન ની વાત પક્કી. અમદાવાદ નો છોકરો. નિરાલી એ કબીર ને કહ્યું. કબીર એ માથું હલાવ્યું. "તો આજે છેલ્લો."

તે રાત લાંબી. કબીર એ દરેક ખૂંટો જોયો. સ્તનો, પેટ, જાંઘ, યોનિ, પાછળ ની ફાટ. નિરાલી એ પહેલી વાર પાછળ થી પૂરા લીધું. દર્દ. પણ તે માગી. "બધું. જો રહે તે."

સુબહ શટર ખુલ્યું. કબીર ગયો. તબલા બંધ. નિરાલી એ ચાવી જેબ માં. પેટ શાંત. યોનિ દર્દ. આંખ સૂકી.

લગ્ન થઈ. નવું ઘર. પતિ નરમ. નિરાલી એ શિખવું નથી. પણ રાત એ કોઈ વાર આંખ બંધ કરે છે તો કાઉન્ટર ની લાકડી યાદ આવે. ઇન્ક ની વાસ. તબલા ની થપ. અને એક હાથ જે પહેલા દરેક દરવાજો ખોલ્યું.

વડોદરા ની એ જૂની દુકાન હજુ છે. નવો છોકરો બેઠો. તબલા કોઈ વાર આવે સુધારવા. નિરાલી નથી. પણ લાકડી પર હજુ એ નિશાન, જે આંગળી એ ખોદેલા, જે કોઈ નથી જોતા.

નિરાલી અમદાવાદ માં બાલ્કની પર બેઠી. પતિ ઓફિસ. તે હાથ પેટ પર. યાદ નથી રોતાઈ. યાદ એક ગરમી છે. જે પહેલી વાત એ આવી, અને જે હવે અંદર રહે છે, શાંત, પણ અધૂરી નથી.

તે રાત તે સપના જોયું. દુકાન. પીળું પ્રકાશ. કબીર નથી. ફક્ત તેનું ખાલી કાઉન્ટર. નિરાલી એ સપના માં શટર બંધ કર્યું. અને કહ્યું, "બંધ રાખજો." કોઈ નથી સાંભળતો. પણ તે કહ્યું. કારણ કે એક વાર તે શબ્દ એ તેનું જીવન ખોલ્યું હતું.

સુબહ રોટી. પતિ હસે. નિરાલી હસે. અંદર એક દુકાન બંધ છે. અને એ બંધ દુકાન માં હજુ એક બલ્બ જળે છે, જેને કોઈ નથી ઓળખી શકતો.