मराठी वहिनी सेक्स स्टोरी: जत्रेतली ती रात्र

धाडकन असा लोखंडी आवाज झाला आणि जायंट व्हील अगदी वरच्या टोकाला थांबले. सुनीताचा केबिन जोरात हलला आणि तिने घाबरून हातचा दांडा घट्ट पकडला. खाली दिवाळी जत्रेचे हजारो दिवे लुकलुकत होते आणि समोरच्या सीटवरचा माणूस हसला, घाबरू नकोस, मी आहे. सुनीताने वर पाहिले आणि तिच्या काळजाचा ठोका चुकला. संदीप. बारा वर्षांनंतर, तिच्या कॉलेजचा संदीप तिच्यासमोर बसला होता. आणि तिथूनच सुरू झाली ही मराठी वहिनी सेक्स स्टोरी, जत्रेच्या त्या रात्रीची गोष्ट जी सुनीता कधीच विसरू शकली नाही.

संदीप, तू? तिच्या तोंडून शब्द फुटले. संदीपने खांदे उडवले, हो मीच. गाव सोडून गेलो होतो, आता परत आलोय. खेळण्यांचा स्टॉल लावलाय जत्रेत. व्हील अजून हलत नव्हते. केबिन हवेत तरंगत होते आणि दोघांमध्ये बारा वर्षांचे मौन होते. सुनीताचे हृदय इतक्या जोरात धडधडत होते की तिला वाटले संदीपला ऐकू येईल.

कॉलेजचे दिवस तिच्या डोळ्यांसमोर आले. कॅन्टीनमधली भेट, त्याने दिलेले गुलाब, पावसात भिजताना त्याने धरलेला तिचा हात. आणि मग घरच्यांनी ठरवलेले लग्न, प्रकाशशी. संदीप गाव सोडून गेला आणि सुनीता वहिनी झाली. व्हीलने कुरकुरत पुन्हा फिरायला सुरुवात केली आणि केबिन खाली येऊ लागला. संदीप म्हणाला, खाली उतरल्यावर माझ्या स्टॉलवर ये. जुना सामान ठेवलाय, एकदा बघ ना.

सुनीता खाली उतरली तेव्हा तिचे पाय थरथरत होते. नणंद प्रिया तिची वाट बघत होती. वहिनी, कोण होता तो? ओळखीचा आहे का? सुनीताने घसा खाकरला, कॉलेजमधला मित्र होता. प्रिया हसली, मित्र? तुझा चेहरा का लाल झालाय मग? सुनीताने तिला ढकलले, चल, फुग्या घेऊ.

संदीपच्या स्टॉलवर रंगीबेरंगी फुगे, प्लास्टिकची खेळणी, चमकणारे दिवे होते. संदीपने प्रियाला एक फुगा फ्री दिला आणि सुनीताकडे पाहून म्हणाला, तू अजून तशीच दिसतेस, सुनीता. तशीच. प्रिया फुगा घेऊन पुढे गेली आणि सुनीता एकटी राहिली. तिच्या हाताला घाम आला होता.

मागे ये ना, दोन मिनिटं. संदीप ताडपत्रीच्या मागे गेला. सुनीता आजूबाजूला पाहिले आणि त्याच्या मागे गेली. तिथे खोक्यांचे ढीग होते, एक जुनी चटई, दिव्यांचा मंद प्रकाश. संदीप तिच्यासमोर उभा राहिला. बारा वर्षं, सुनीता. बारा वर्षं मी तुझी वाट पाहिली. सुनीता म्हणाली, मी परकी बाई आहे आता, संदीप. संदीपने तिच्या कमरेला हात ठेवला, मग तुझ्या डोळ्यांत हे काय आहे?

त्याने तिला ओढले आणि तिच्या ओठांवर ओठ ठेवले. पहिल्यांदा सुनीता स्तब्ध राहिली, मग तिच्या ओठांनी उत्तर द्यायला सुरुवात केली. त्याची जीभ तिच्या तोंडात शिरली आणि सुनीताने त्याला घट्ट धरले. त्याचे हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकले आणि तिच्या साडीच्या गाठीवर थांबले. सुनीताने त्याला ढकलले, नको, संदीप, कोणी येईल. त्याच क्षणी लाऊडस्पीकरवरून आरतीची घोषणा झाली आणि दोघे दचकून वेगळे झाले.

सुनीताने आपली साडी सावरली आणि बाहेर पडली. तिचे ओठ थरथरत होते, तिच्या गालांवर लाली होती. संदीप ताडपत्रीच्या दारात उभा राहिला आणि फक्त पाहत राहिला. त्याच्या डोळ्यांत एक प्रश्न होता ज्याचे उत्तर सुनीताकडेही नव्हते. ती गर्दीत मिसळली पण तिचे मन तिथेच राहिले होते, त्या खोक्यांमध्ये, त्या मंद प्रकाशात.

आरती सुरू झाली. सुनीता देवीसमोर हात जोडून उभी राहिली पण तिचे डोळे बंद होईनात. तिला संदीपचे ओठ आठवत होते, त्याच्या हाताचा स्पर्श आठवत होता. तिने देवीकडे पाहिले आणि मनात म्हणाली, माफ कर, पण आज माझे मन माझ्या ताब्यात नाही. प्रियाने तिचा हात धरला, वहिनी, चल ना, पाळणा बघू. सुनीता यंत्रवत तिच्याबरोबर चालू लागली.

पाळण्यात बसली तरी तिची नजर संदीपच्या स्टॉलकडेच होती. तो एका लहान मुलाला फुगा देत होता, हसत होता. बारा वर्षांपूर्वी तो असाच हसायचा, कॉलेजच्या कट्ट्यावर. सुनीताला आठवले की एकदा पावसात त्याने तिला आपल्या छत्रीत घेतले होते आणि तेव्हा पहिल्यांदा त्याने तिचा हात धरला होता. त्या स्पर्शाची ऊब तिला आजही आठवत होती.

सुनीता बाहेर आली तेव्हा प्रिया तिला शोधत होती. वहिनी, कुठे गेली होतीस? सुनीताने केस सावरले, ते... स्टॉल बघत होते. प्रिया संशयाने पाहत होती पण काही बोलली नाही. संदीपच्या नजरा मात्र तिच्यावरच खिळल्या होत्या. सुनीताला वाटले की सगळी जत्रा तिच्याकडेच पाहत आहे.

रात्र गडद झाली. प्रिया तिच्या मैत्रिणींबरोबर पुढे गेली. सुनीता एकटी स्टॉलजवळ उभी होती तेव्हा संदीप आला. घरी सोडतो, चल. शेतातला रस्ता ओळखीचा आहे. सुनीताने नकार द्यायला तोंड उघडले पण शब्द बाहेर आले नाहीत. ती त्याच्याबरोबर चालू लागली. जत्रेचे दिवे मागे पडले आणि अंधार वाढत गेला.

ऊसाच्या शेतातून जाणारी पायवाट चंद्रप्रकाशात चमकत होती. संदीपने तिचा हात धरला. सुनीताने हात सोडवण्याचा प्रयत्न केला नाही. एका वडाच्या झाडाखाली तो थांबला आणि तिच्याकडे वळला. सुनीता, एकदा, फक्त एकदा मला ती जुनी सुनीता दे. सुनीताच्या डोळ्यांत पाणी आले. तिने त्याचा हात आपल्या छातीवर ठेवला आणि कुजबुजली, घे.

संदीपने तिला झाडाच्या खोडाशी टेकवले. त्याने तिच्या साडीचा पदर खांद्यावरून ओढला आणि तिच्या ब्लाऊजचे हुक काढायला सुरुवात केली. सुनीताची छाती धडधडत होती. त्याने तिचे दूध हातात घेतले आणि दाबले. सुनीताच्या तोंडून उसासा बाहेर पडला. हळू, कोणी ऐकेल. संदीपने तिच्या एका दुधाला तोंड लावले आणि चोखायला सुरुवात केली. सुनीताने त्याचे केस घट्ट धरले.

त्याने तिची साडी वर केली आणि आपला हात तिच्या मांड्यांमध्ये नेला. तिची चूत ओली झाली होती. त्याने बोट आत घातले तेव्हा सुनीताने आपले पाय आणखी पसरले. आतून पाणी वाहत होते. संदीप म्हणाला, बारा वर्षांत तू मला एकदाही विसरली नाहीस, हो ना? सुनीताने त्याचा चेहरा आपल्याकडे ओढला आणि त्याच्या ओठांचे चुंबन घेतले. नाही विसरले. कधीच नाही.

संदीपने आपली पँट खाली केली. त्याचा ताठ लंड चंद्रप्रकाशात चमकत होता. त्याने सुनीताची एक मांडी वर उचलली आणि आपला लंड तिच्या चूतीवर ठेवला. एका झटक्यात तो आत गेला. सुनीताने ओरडू नये म्हणून त्याचा खांदा चावला. मग त्याने धक्के मारायला सुरुवात केली. प्रत्येक धक्क्याबरोबर तिच्या बांगड्या किणकिणत होत्या.

आणखी जोरात, संदीप. सुनीताच्या आवाजात वणवा होता. संदीपचा वेग वाढला. झाडाची पाने हलत होती, वारा वाहत होता आणि दोघांच्या श्वासांचा आवाज रात्रीत मिसळत होता. काही मिनिटांत सुनीताचे शरीर ताठले आणि ती झडली. तिच्या चूतीने त्याच्या लंडाला आवळले आणि संदीपही तिच्यातच गळला. दोघे झाडाला टेकून हाफत उभे राहिले.

सुनीताच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले. संदीप घाबरला, रडतेस का? सुनीताने हसून डोळे पुसले, नाही रे, आनंदाश्रू आहेत. बारा वर्षं मी या क्षणाची वाट पाहिली आणि आज तो आलाय. तिने त्याचा हात धरला आणि म्हणाली, चल, तुझ्या तंबूत. इथे कोणी आलं तर? संदीपने तिचे बोट ओठांना लावले, कोणी येणार नाही. जत्रा आता संपत आलीय.

वाटेत सुनीताने विचारले, लग्न केलंस का? संदीप म्हणाला, नाही. तुझ्यानंतर कोणी आवडलीच नाही. सुनीताचे हृदय पिळवटले. तिने त्याचा हात घट्ट धरला. माझं लग्न झालं, मला मुलगी आहे, मी वहिनी आहे आता. संदीप थांबला आणि तिच्याकडे पाहिले, आणि तरीही तू इथे आहेस, माझ्याबरोबर. याचाच अर्थ सगळं स्पष्ट आहे.

संदीप तिला आपल्या स्टॉलच्या मागच्या तंबूत घेऊन गेला. तिथे जमिनीवर एक चटई होती. सुनीताने स्वतःहून आपली साडी काढली. संदीप तिला पाहतच राहिला. तू स्वप्नातलीच दिसतेस. सुनीताने त्याला चटईवर ढकलले आणि त्याच्यावर बसली. तिने त्याचा लंड आपल्या हातात घेतला आणि आपल्या चूतीत घातला. मग ती स्वतःच धक्के मारू लागली.

तिचे दूध उडत होते आणि संदीपने ते आपल्या हातांनी धरले. सुनीताचा वेग वाढत गेला, तिच्या चूतीतून पाणी वाहत होते. अचानक तिचे शरीर आखडले आणि ती ओरडली, मी गेले, संदीप, मी गेले. तिच्या चूतीने त्याच्या लंडाला जोरात आवळले आणि संदीपही तिच्यात झडला. दोघे घामाने न्हालेले चटईवर पडून राहिले.

सुनीताने उठून संदीपच्या मांडीवर डोके ठेवले. तिने त्याचा लंड आपल्या हातात घेतला आणि हळू हळू हलवू लागली. संदीपने डोळे मिटले. तू अजूनही तशीच आहेस, हट्टी. सुनीताने त्याच्या लंडाच्या टोकाला जीभ लावली आणि चाटले. संदीपच्या तोंडून उसासा बाहेर पडला. तिने त्याला तोंडात घेतले आणि चोखायला सुरुवात केली. तिची जीभ त्याच्यावर फिरत होती आणि संदीप तिच्या केसांत हात फिरवत होता.

मग संदीपने तिला खाली झोपवले आणि तिच्या मांड्या आपल्या खांद्यांवर घेतल्या. त्याने आपला लंड तिच्या चूतीत घातला आणि धक्के मारू लागले. सुनीताने चटई घट्ट धरली. तिच्या तोंडून आवाज बाहेर पडत होते जे ती दाबण्याचा प्रयत्न करत होती. संदीप, हळू नको, जोरात. त्याचा वेग वाढला आणि तंबूची कापड हलू लागले.

त्याने तिला कुशीवर वळवले आणि मागून आत गेला. त्याचा एक हात तिच्या दुधावर होता आणि दुसरा तिच्या चूतीवर. सुनीता वेड्यासारखी हलत होती. तिच्या शरीरातून वीज दौडत होती. मी येतेय, संदीप, मी येतेय. दोघे एकाच वेळी झडले. सुनीताच्या चूतीतून पाणी वाहिले आणि संदीपचा वीर्य तिच्यात सांडले. दोघे एकमेकांना धरून पडून राहिले, श्वास एकमेकांत मिसळलेले.

सुनीता त्याच्या छातीवर डोके ठेवून पडली होती. प्रकाशला कळेल का? संदीप म्हणाला, त्याला कळणार नाही. पण मला विसरता येणार नाही. सुनीताने त्याच्या छातीवर बोटाने हृदय काढले. विसरू नकोस. पण ही रात्र इथेच ठेव. दोघे काही वेळ शांत पडून राहिले. बाहेर जत्रेचे दिवे विझू लागले होते.

संदीपने तिला घरापर्यंत सोडले. आजी झोपल्या होत्या, मुलगी झोपली होती. सुनीता घरात शिरली तेव्हा तिचे हृदय अजून धडधडत होते. तिने आरशात पाहिले. तिच्या गळ्यावर संदीपच्या दातांचे हलके निशाण होते. तिने पदराने ते झाकले आणि हसली. बारा वर्षांची प्रतीक्षा एका रात्रीत संपली होती.

सकाळी सुनीता उठली तेव्हा तिचे अंग दुखत होते पण तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच चमक होती. तिच्या मुलीने विचारले, आई, काल जत्रेत मजा आली का? सुनीताने तिला जवळ घेतले, खूप मजा आली, बाळा. आजी म्हणाल्या, चेहरा का उजळलाय तुझा? सुनीताने आरशात पाहिले आणि हसली, दिवाळी आहे ना, आजी. पण तिला माहीत होते की ही चमक दिवाळीची नव्हती.

दिवसभर ती घरकामात गुंतली पण तिचे मन जत्रेतच होते. संदीपचा स्पर्श, त्याचे शब्द, त्या रात्रीची प्रत्येक गोष्ट तिला आठवत होती. संध्याकाळी तिने नटूनथटून प्रियाला म्हटले, चल, आज परत जत्रेत जाऊ. प्रिया हसली, वहिनी, तुला तर जत्रेची नशा चढलीय. सुनीताने फक्त हसून मान हलवली, तिच्या ओठांवर एक गुप्त हसू होते जे फक्त तिलाच माहीत होते.

दुसऱ्या संध्याकाळी सुनीता पुन्हा जत्रेत गेली. तिने संदीपच्या स्टॉलवरून एक लाल फुगा घेतला आणि तो त्याच्या स्टॉलला बांधला. जाताना तिने त्याचा हात काउंटरखाली दाबला आणि कुजबुजली, उद्या परत ये. संदीपने तिचा हात परत दाबला. गर्दीत कोणीच पाहिले नाही, पण त्या दोघांना माहीत होते. ही गोष्ट आता त्यांची होती, फक्त त्यांची.

घरी परतताना सुनीताच्या मनात विचारांचे वादळ होते. ही चूक होती का? पण तिच्या मनाने उत्तर दिले, काही गोष्टी चुका नसतात, त्या फक्त अपूर्ण राहिलेल्या गोष्टी असतात. तिने आकाशाकडे पाहिले. दिवाळीचे फटाके फुटत होते आणि तिच्या हृदयातही तसेच फटाके फुटत होते. उद्याची रात्र, परवाची रात्र, प्रत्येक रात्र आता तिच्यासाठी वेगळी असणार होती.