चिपळूणच्या घाटावरील जुन्या एसटी डेपोच्या वर्कशॉपमध्ये शेवटची गाडी निघून गेल्यानंतर विवाहित कंडक्टरने मेकॅनिकला ते हिशेब दिला जो कोणत्याही कॅश रजिस्टरवर कधी चढत नाही

चिपळूणच्या घाटावर संध्याकाळ उतरली की हवा बदलते. दिवसाची उष्णता खाळी सरकते आणि कोकणचा ओला वारा एसटी डेपोच्या लोखंडी पत्र्यांवर आदळतो. बसच्या चाकांची धूळ तेव्हा भिंतींना चिकटते. चहाच्या कट्ट्यावरचे ग्लास थंड होतात. तिकिट खिडकीचे शटर अर्धवट उतरते. त्या संध्याकाळी शेवटची कोल्हापूर एक्सप्रेस निघून गेली होती. प्लॅटफॉर्मवर फक्त एक रिकामी प्लॅस्टिकची बाटली लोळत होती. गेटवरचा रखवालदार रामू काका आपल्या खुरडीवर डोके ठेवून झोपला होता. त्याच्या हातातली टॉर्च बंद होती. वर्कशॉपच्या आत मात्र एक पिवळा बल्ब अजून जळत होता.

विवाहित कंडक्टर स्नेहल पाटील त्या दाराशी उभी होती. हातात शेवटच्या शिफ्टची कॅश बॅग. हिरवी, जुन्या फाटाने चिरीलेली. साडीचा पदर पावसाने ओला झाला होता. केस कानांमागे अडकवले होते पण काही जागा सुटल्या होत्या. वय सत्तावीस. लग्नाला चार वर्षे. चेहरा साधा, पण डोळ्यात ती थकवा होती जी फक्त रात्रीच्या घाटात दिसते. तिनं दारावर बोट ठेवली. आतून ग्रेजचा वास आला. लोखंड. डिझेल. घाम.

आत मेकॅनिक विशाल जाधव इंजिनच्या खाळी पडलेला होता. तिसऱ्या वर्षी त्यानं रत्नागिरी आयटीआई मधून फिटरची परीक्षा दिली होती. नंतर डेपोत लागलं. हात कायम तेलात. छातीवर फाटके बनियान. गळ्यात सस्ती लोखंडी साखळी. वय तीसच्या आत. बायको नव्हती. गावात आई होती आणि एक शेत जे पावसाने नेहमी बुडत असे. तो स्नेहलला दिवसा नमस्कार करायचा. रात्री कधी कधी कट्ट्यावर चहा देायचा. बोलणं कमी. पण नजरेत भूक होती. लपवायची गरज नसलेली.

स्नेहलनं खोकला काढला. विशाल बाहेर आला. कपाळावर तेल. ओठ कोरडे. भुवया वर गेल्या.

तुम्ही अजून गेला नाहीत बाई, तो म्हणाला. आवाज खरवडलेला.

कॅश जमा करायची आहे, स्नेहल म्हणाली. मग आवाज कमी केला. रामू काका झोपलाय का?

झोपलाय. दरवाजा आतून लावलेला आहे. त्यानं हात पुसला. चहा द्यायचा का?

चहा नको. ती आत आली. पदर सावरला. मला इथे उभं राहायचं आहे. थोडा वेळ.

तो समजला. समजल्यासारखा दिसला. त्यानं लाकूड लावलं. आत फक्त तो एक बल्ब. भिंतींवर जुनं कॅलेंडर. बसच्या नंबर प्लेट्स. तेलकट फरशी. एक लोखंडी टेबल. त्यावर रेंच आणि फिल्टर. स्नेहलनं कॅश बॅग टेबलाच्या कोपऱ्यात ठेवली. हात थरथरत होते. तिनं ते गुंडाळले.

संदीपाला कळेल, विशाल म्हणाला. तो प्रश्न नव्हता.

संदीप पुण्यात आहे, स्नेहल म्हणाली. ट्रान्सपोर्ट कंपनीत क्लार्क. महिन्यातून दोनदा येतो. बाकी फोन. बाकी पैसे. बाकी ती खोली जिथे खिडकी घाटाकडे उघडते आणि वारा येतो पण माणूस येत नाही. आज मला कळवायचं नाही. आज मला फक्त हे हवंय.

तिनं साडीचा पदर खाळी केला. ब्लाउजच्या पहिल्या बटणावर बोट ठेवली. विशाल दोन पावलं जवळ आला. त्यानं हात तिच्या कबरेवर ठेवला. तेलाचा वास तिच्या नाकपुड्यात शिरला. तिनं डोळे मिटले. त्यानं मान चाटली. जीभ गरम. दाढीच्या कणांचा खरगोळ. स्नेहलची मान मागे गेली. तिनं मोठा श्वास सोडला जणू चार वर्षांचा दाब एका वेळी निघाला.

विशालचे हात मोठे होते. बोटे जाड, नखं काळी. त्यानं दुसरं बटण काढलं. तिसरं. ब्लाउज दोन्ही बाजूला सरकला. स्नेहलचे स्तन फुलले होते. काळजी आणि उपाशीपणा यांच्या मिश्रणाने भारी. त्यानं तोंड लावलं. ओठ गोल. दात हलके. स्नेहलची पाठ भिंतीला लागली. विटांची थंडी. तिच्या पायात कमकुवतपणा आला. तिनं त्याचे केस पकडले. तेल चिकटलं बोटांना.

इथे कधी कोणी आलं तर, ती कुजबुजली.

येणार नाही. गेट बंद. रामू दारू पिऊन झोपतो. तो पुन्हा स्तनाग्राला चिकटला. जीभ फिरली. स्नेहलची मिठी घट्ट झाली. तिनं पाय सरकवले. साडी वर गेली. पेटीकोट आधीच पावसाने ओला. आता आणखी ओला झाला तिच्याच शरीराच्या ओलाव्याने. त्यानं हात पेटीकोटात घातला. मांडी. मग आणखी वर. बोटं ओल्या कापडातून आत गेली. स्नेहलचा श्वास अडकला.

विशाल खाळी बसला. गुडघे फरशीवर. त्यानं पेटीकोट उचलला. नाक तिच्या मांडीजवळ. त्यानं जीभ आत सरकवली. स्नेहलचा आवाज फुटला. तिनं तोंड हाताने दाबलं पण आवाज भिंतीवर पसरला. लोखंडात तो घुमला. त्यानं दोन्ही हातांनी कबर धरली. जीभ आत बाहेर. मधून मधून ओठ बंद करून चूसला. स्नेहलची गुडघे थरथरले. तिनं त्याचे कान पकडले. नखं रुतली.

थांब, ती म्हणाली. मग लगेच, थांबू नको. आत ये. मला आत हवंय. आता.

तो उठला. पॅंटची बटणं काढली. अंडरवेअर खाळी. लिंग जाड. शिरा दिसणाऱ्या. टोक लाल. तेलाच्या हातांनी धरलेलं. स्नेहलनं हात पुढे केला. बोटं फिरवली. तो अधिक कडक झाला. तिनं खाळी बसून तोंड लावलं. पहिल्यांदा संकोच. ओठ थरथरले. मग भूक आली. तिनं ओठ सरकवले. जीभ फिरवली. गालात भरलं. विशालनं तिचे केस पकडले. हळू खोल. स्नेहलच्या डोळ्यात पाणी आलं. तिनं थांबवलं नाही. तिला तो वजन हवा होता. तो दाब. तो घसा भरणारा आकार.

तो तिला उचलून लोखंडी टेबलावर बसवला. रेंच बाजूला गेली. साडी गुंडाळली. पेटीकोट खाळी. त्यानं टोकाशी थांबून विचारलं, पुन्हा सांग.

हो, ती म्हणाली. जोरात. मला वाटायला दे की मी इथे आहे. की हे शरीर माझं आहे.

तो आत शिरला. एकदम. स्नेहलची पाठ ताणली. तोंड उघडलं. आवाज आला जो तिनं घरात कधी काढला नव्हता. विशालनं कबर धरली. धक्के सुरू झाले. टेबल हादरलं. कॅलेंडरची पानं हलली. स्नेहलचे नखे त्याच्या पाठीवर गेले. बनियान ओलं झालं. प्रत्येक धक्क्यात तिची मांडी त्याच्या मांडीवर आपटली. आवाज चिक चिक. फरशीवर तेलाचे ठिपके.

तुझा नवरा असं करत नाही ना, विशाल कुजबुजला तिच्या कानात. श्वास गरम.

नाही, ती म्हणाली. तो विचारतो. तो विचारतो बरे वाटते का. तू विचारू नकोस. फक्त कर. मला विचारायचं नाही आज.

त्यानं वेग वाढवला. एक हात स्तनात. चिमटा. दुसरा कमरेत. स्नेहलची मानेवर नसा फुलल्या. तिनं पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडा㌳ले. टेबलाची धार तिच्या मांडीला खणत होती. तिला तो खणणेही हवा होता. उद्या साडीअंतर्गत दिसणारी खूण. पुरावा जो फक्त ती ओळखेल.

तो खोल गेला. थांबला. पुन्हा खोल. स्नेहलचा कम्पन आला. तिनं तोंड त्याच्या खांद्यावर दाबलं. दात रुतले. बनियानाचा कापड तोंडात आला. त्यानं बाहेर काढला नाही. आतच सोडलं. गरम. जास्त. स्नेहलची मांडी ओली झाली आणखी. दोघं श्वास घेत उभे राहिले. बाहेर घाटावर एक ट्रकचा हॉर्न दूरून आला आणि विरला.

विशालनं प्लास्टिकच्या ग्लासात पाणी दिलं. स्नेहलनं प्यालं. गळ्यातून एक थेंब स्तनावर गेला. त्यानं तो चाटला. ती हसली. पहिल्यांदा त्या रात्री हसली. हशा लहान होता पण खरा होता. तिनं स्वतःहून पुन्हा जवळ केलं. तिला एकदा पुरेसं वाटलं नाही. चार वर्षांची पोओळी एका धक्क्यात भरत नाही. ती भरतच नाही. फक्त थोडी कमी होते.

दुसऱ्यांदा तिनं स्वतः त्याला खाळी बसवलं. फरशीवर चादर नव्हती. फक्त तेलकट पत्रे. तिनं त्याच्यावर स्वार झाली. गुडघे दुखले. तिनं लय ठेवली. स्तन त्याच्या तोंडात. केस विखुरले. विशालनं तिची चूत चाटली मधून मधून जेव्हा ती वर येत असे. स्नेहल रडली. आनंदाने नाही. सुटकेने. तिला वाटलं शरीर पुन्हा तिचं झालं. की ती फक्त पत्नी नाही. की ती स्त्री आहे जिची भूक मोजता येते.

मी वाईट आहे का, तिनं विचारलं, हालचाल थांबवून. डोळ्यात पाणी.

तू भुकेली आहेस, तो म्हणाला. भुक वाईट नसते. दडवणं वाईट असतं. गावात सगळे दडवतात. मग रात्री खिडकीत उभे राहतात.

तिनं पुन्हा हालचाल केली. या वेळी खोल. त्यानं तिला भरून ठेवलं. स्नेहलचा ओरड आला. तिनं तोंड खांद्यावर दाबलं. विशालनं तिला उलटं केलं. मागून धरलं. साडीचा पदर हातात. ओढला. स्नेहलची पाठ वाकली. तो जोरात आत जाऊ लागला. प्रत्येक वेळी तिच्या मांडीचा आवाज त्याच्या मांडीवर पडत होता. दाराशी एक खोकला आला. रामू काका. दोघं थबकले. श्वास आत. खोकला दूर गेला. पाऊस पुन्हा सुरू झाला पत्र्यांवर. स्नेहल हसली. भीती आणि मजा एकत्र. विशालनं पुन्हा धक्का दिला. अधिक खोल. तिनं त्याला पूर्ण घेतलं.

ते पडून राहिले काही मिनिटं. स्नेहलनं ब्लाउज बंद केला. हात आता थरथरले नाहीत. तिनं नंबर प्लेटच्या चकचकीत भागात चेहरा पाहिला. ओठ सुजलेले. गळ्यात लाल खूण. तिनं पदरने झाकली.

उद्या तू ड्युटीला येशील, विशाल म्हणाला. तो विधान होते. प्रश्न नव्हता.

येईन. कॅश बॅग घेईन. पण रात्री पुन्हा येईन का ते मला आता सांगता येणार नाही. शरीर सांगेल. ती कॅश बॅग घेऊन दाराशी आली. पाऊस थांबला होता. गेटवर रामू अजून झोपला होता. तिनं पावलं बाहेर टाकली. घराकडे जाणारा रस्ता ओला होता. दिवे कमी. तिला वाटलं पावलात वजन आहे पण ते वजन हलके वाटतं. उघड्या खिडकीत संदीपचा फोन पडलेला असेल. तिनं तो उचलणार होती. झोपलेस का म्हणणार होती. आवाज सामान्य ठेवणार होती. पण मनात वर्कशॉपचा पिवळा दिवा असेल. तेलाचा वास असेल.

दुसऱ्या शुक्रवारी पुन्हा शेवटची गाडी निघाली. स्नेहलनं कॅश आधी जमा केली. संदीपाला फोनवर सांगितलं की डेपोत ओव्हरटाइम आहे. खरंही होतं. खोटंही. तिनं खोटं इतकं सहज बोललं की स्वतःच थोडी घाबरली. मग घाबरली नाही. विशालनं वर्कशॉप स्वच्छ कलं होतं. एक चादर आणली होती. जुनी पांढरी, पण धुतलेली. तिनं पाहिलं आणि काही बोलली नाही. फक्त साडी काढली. पूर्ण. ब्लाउज. पेटीकोट. पायजमा नव्हता. बल्बखाळी तिचं शरीर दिसलं जसं घाटावरची रात्र दिसते. उघडं. ओलं. कोणाच्या कागदावरचं नसलेलं.

त्यानं तिला भिंतीवर केलं. हात वर. तिनं विटांना धरलं. तो मागून आला. आत एकदम. लय हळू मग जोर. स्नेहलची छाती भिंतीला घासली. स्तनाग्र खरबडले. दुखलं. तिला आवडलं. त्यानं गाल्या कमी दिल्या. पण शब्द दिले. तू ओली आहेस. तू घट्ट आहेस. तू इतक्या वेळेपुरती इथे माझी आहेस. स्नेहलनं हो म्हटलं. इतक्या वेळेपुरती. मग आयुष्य पुन्हा तिकिट, घर, फोन, आणि संदीपचे ते दोन दिवस जे महिन्यात येतात आणि जातात.

त्यानं तिला मांडीवर घेतलं. तिनं स्वतः हालचाल केली. घाम दोघांचा मिसळला. तिनं त्याचे कान चाटले. त्यानं आधी बोटं आत घातली. दोन. तीन. स्नेहलनं कमर पुढे केली. मग लिंगाने भरली. तिचा कम्पन आला दोनदा. पहिल्यांदा तिच्या हातात जेव्हा तिनं स्वतःला धरलं. दुसऱ्यांदा त्याच्या तोंडात जेव्हा तो खाळी गेला आणि तिनं त्याचे केस ओढले. त्यानं जीभ आत घातली. चाटलं जोरात. स्नेहलची मांडी त्याच्या कानांना दाबली. आवाज दबला नाही या वेळी. तिनं सोडला.

शेवटी त्यानं बाहेर काढलं. वीर्य तिच्या पोटावर पडलं. तिनं बोटाने पसरवलं. पाहिलं. मग पुसलं. हसली. ही गोष्ट कुठल्याही कंडक्टरच्या डायरीत येत नाही, ती म्हणाली.

नाही येत, तो म्हणाला. आणि येऊ नये. येणं म्हणजे संपवणं.

तिनं कपडे घातले. हात स्थिर. गळ्याची खूण पुन्हा पदराने झाकली. दरवाजा उघडला. घाटावर धुकं होतं. एसटीचे दिवे दूर. तिनं घरी जाताना विचार केला की ती पाप करत आहे की ती जगत आहे. उत्तर नको होतं. तिला फक्त पुढची शेवटची शिफ्ट हवी होती. आणि ती येणार होती. दर शुक्रवारी. जोवर रामू झोपतो आणि बल्ब पेटतो.

दहा दिवसांनी संदीप पुण्याहून आला. सूटकेस. साबणाचा वास. थकलेला चेहरा. तिनं जेवण दिलं. भात. आमटी. तिनं हास्य दिलं. रात्री तिनं शरीर दिलं थोडं. तो हळू होता. विचारत होता. स्नेहलनं हो म्हटलं. पण आत ती जागा तिनं रिकामी ठेवली. विशालच्या तेलाच्या हातांसाठी. संदीपनं विचारलं तू गप्प का आहेस. तिनं म्हटलं घाटाचा थकवा. तो झोपला. ती खिडकीजवळ उभी राहिली. बाहेर एसटी डेपोचे दिवे दिसत होते. वर्कशॉपचा बल्ब दिसत नव्हता पण तिला माहीत होता की तो आहे.

दुसऱ्या दिवशी संदीप गेला. स्टेशनवर तिनं त्याला सोडलं. गाडी निघाली. तिनं पदर सावरला. ड्युटीला गेली. विशालनं तिला कट्ट्यावरून पाहिलं. नमस्कार केला. साधा. कोणी पाहिलं तर क㌳ळणार नाही. संध्याका㌳ी तिनं पुन्हा वर्कशॉपच्या दाराशी येण्याचा विचार केला. मग थांबली. प्रत्येक रात्री येणं सवय होईल. सवय पकडली जाते. तिनं स्वतःला दोन दिवस थांबवलं. तिसऱ्या दिवशी पाऊस आला जोरात. तिनं थांबलं नाही. कॅश बॅग घेतली. आत गेली. विशालनं दरवाजा लावला. त्यानं काही विचारलं नाही. तिनं साडी उचलली. त्यानं तिला टेबलावर घेतलं. या वेळी तिनं स्वतः लय सांगितली. जोराने. तोंडात हात. मग हात काढून आवाज सोडला.

त्यानं विचारलं तू येतेस का पुन्हा. तिनं म्हटलं येते. जोवर मला भुक आहे. भुक संपली की थांबेन. तो हसला. भुक संपत नाही, तो म्हणाला. फक्त दिशा बदलते.

रात्री तिनं घरी येऊन आरशात पाहिलं. मांडीवर टेबलाची लाल खूण. गळ्यात फिकट जखम. तिनं पाणी टाकलं. खूण राहिली. तिला राहायची होती. ती तिची पावती होती. कंडक्टरच्या डायरीत नसलेली. रजिस्टरवर न चढलेली. फक्त तिच्या त्वचेवर उमटलेली.

महिनाभर असे शुक्रवार आले. कधी बुधवार. कधी फक्त अर्धा तास. एकदा रामू जागा झाला आणि दार ठोठावला. दोघं शांत राहिले. त्यानं गेटकडे निघून गेला. स्नेहलनं हसून श्वास सोडला. विशालनं तिला भिंतीवर पुन्हा धरलं. भीतीने शरीर अधिक ओलं झालं होतं. त्यानं ते सांगितलं. तिनं मान्य केलं. भीतीही एक स्पर्श असते, ती म्हणाली.

चिपळूणचा घाट तसाच राहिला. बस चालू राहिल्या. तिकिटं कापली गेली. पाऊस आला गेला. संदीप आला गेला. पण वर्कशॉपच्या त्या पिवळ्या दिव्याखाळी एक स्त्री प्रत्येक शेवटच्या शिफ्टनंतर स्वतःची एक पावती कापत असे. ती पावती कोणी सही करत नसे. ती फक्त तिच्या शरीरावर उमटत असे. आणि ती पुरेशी होती त्या रात्रीसाठी. दुसऱ्या रात्रीसाठी नाही. फक्त त्या एका रात्रीसाठी. जशी शेवटची गाडी निघते आणि प्लॅटफॉर्म रिकामे होते. जशी कॅश बॅग बंद होते पण काही हिशेब बाहेर राहतात.

स्नेहलला क㌳ळून चुकले होते की काही हिशेब कॅश बॅगेत मोजले जातात. काही हिशेब फोनवर मोजले जातात. आणि काही हिशेब रात्रीच्या तेलकट फरशीवर मोजले जातात. ते तिसरे हिशेब कधीच कोणत्याही रजिस्टरवर चढत नाहीत. ते फक्त दोन शरीरांमध्ये राहतात. आणि घाटाच्या वाऱ्यात विरतात. पण विरतानाही खूण ठेवतात. साडीच्या आतल्या बाजूला. गळ्याच्या खाळी. आणि त्या जागेत जिथे पत्नी संपते आणि स्त्री सुरू होते.