झवाझवी कथा: आंब्याच्या बागेतलं रहस्य (भाग २)

दारावरची थाप अजूनही नंदिनीच्या कानात वाजत होती, आणि ही झवाझवी कथा त्या थापीच्या दुसऱ्या बाजूने पुढे सरकत होती. ती पलंगावर अर्धनग्न बसली होती. समीर तिच्या बाजूला उभा होता, त्याचा शर्ट जमिनीवर पडला होता आणि त्याच्या चेहऱ्यावर अंधारातही भीती स्पष्ट दिसत होती. बाहेर बाळूचा आवाज पुन्हा आला, यावेळा अधिक जोरात. "ताईसाहेब! ऐकलं का? बागेत कोणीतरी शिरलंय!"

नंदिनीने एका सेकंदात स्वतःला सावरलं. तिने परकर ओढून घेतला आणि ब्लाऊजचे बटणं बोटांनी धडपडत लावली. समीरने शर्ट उचलला आणि खांद्यावर टाकला, बटणं लावायला वेळ नव्हता. दोघंही एकमेकांकडे पाहिलं. तिच्या डोळ्यात प्रश्न होता आणि त्याच्या डोळ्यात उत्तर. त्याने टॉर्च उचलली. "मी आहे," तो दाराकडे जात म्हणाला. "तुम्ही आतच राहा."

"नाही," नंदिनी म्हणाली. तिने पदर खांद्यावर टाकला आणि केस नीट केले. "बाग माझी आहे. मी येतेय." तिचा आवाज स्थिर होता, पण तिच्या हाताची थरथर तिने मुठीत लपवली होती. समीरने दार उघडलं. बाहेर बाळू उभा होता, हातात काठी आणि डोळ्यात संशय.

बाळूची नजर समीरच्या उघड्या शर्टवर गेली आणि मग नंदिनीच्या चेहऱ्यावर. त्याने काही बोलला नाही. जुना रखवालदार होता, वाड्यातली माणसं काय करतात हे त्याला कळायचं, पण तो बोलायचा नाही. "चला," तो म्हणाला. "आवाज त्या बाजूने आला. गोदामाजवळ."

तिघंही बागेत शिरले. रातकिड्यांचा आवाज अचानक थांबला होता, जणू बाग स्वतःच श्वास रोखून बसली होती. टॉर्चचा प्रकाश आंब्याच्या झाडांवरून फिरत होता. पानांची सावली जमिनीवर हलत होती. नंदिनीच्या पायाखालची माती अजूनही दिवसाची उष्णता धरून होती. तिच्या मनात एकच विचार फिरत होता. जर बाळूने काही पाहिलं असतं तर?

"थांबा," बाळू कुजबुजला. त्याने काठी उचलली. गोदामाच्या बाजूला, पेट्यांच्या ढिगाऱ्यामागे काहीतरी हललं. टॉर्चचा प्रकाश तिथे पडला आणि एक आकृती उभी राहिली. हातात गोणपाटाचं पोतं, त्यातून आंबे बाहेर डोकावत होते.

"दगडू!" बाळू ओरडला. "तू? मध्यरात्री?"

दगडू. एकोणीस वर्षांचा मजूर, हंगामासाठी आलेला. त्याचा चेहरा टॉर्चच्या प्रकाशात पांढरा पडला होता. पोतं त्याच्या हातातून खाली पडलं आणि चार पाच हापूस जमिनीवर घरंगळले. तो गुडघ्यावर बसला. "माफ करा, ताईसाहेब," त्याचा आवाज फुटला. "आई आजारी आहे. पैसे... पैसे वेळेवर मिळाले नाहीत. फक्त चार आंबे..."

नंदिनीने समीरकडे पाहिलं. समीर पुढे आला. त्याने दगडूच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि त्याला उभं केलं. "उठ," तो म्हणाला. त्याचा आवाज शांत होता. "चोरी केलीस, हे खरं. पण आई आजारी असताना माणूस काय करतो हे मला कळतं." त्याने खिशातून पैसे काढले आणि दगडूच्या हातात ठेवले. "हे घे. उद्या सकाळी कामावर ये. आणि परत असं केलंस तर बाळूकाका तुला सोडणार नाहीत."

बाळूने नाराजीने मान हलवली, पण काही बोलला नाही. दगडूने दोघांचेही पाय धरायचा प्रयत्न केला, समीरने त्याला थांबवलं. "जा. झोप." दगडू अंधारात धावत गेला. बाळूने पोतं उचललं. "मी फेरी मारून येतो," तो म्हणाला आणि काठी टेकवत निघून गेला. त्याच्या पावलांचा आवाज हळूहळू विरला.

आता बागेत फक्त ते दोघं उरले होते. चंद्र ढगांमागून बाहेर आला होता आणि आंब्याच्या पानांवर चांदणं पसरलं होतं. नंदिनी आणि समीर एकमेकांकडे पाहत उभे होते. मध्ये पाच पावलांचं अंतर. पण ते अंतर आता खोटं वाटत होतं. अर्धा तासापूर्वी पलंगावर जे थांबलं होतं, ते इथे, या चांदण्यात, परत जिवंत झालं होतं.

समीरने पहिलं पाऊल टाकलं. मग दुसरं. तो तिच्यासमोर येऊन उभा राहिला. त्याने तिचा हात घेतला. त्याचे बोटं तिच्या बोटात गुंफले गेले. "घाबरलात?" त्याने विचारलं.

"हो," नंदिनी म्हणाली. "पण आता नाही." तिने त्याला जवळ ओढलं आणि त्याच्या ओठांवर ओठ ठेवले. चुंबन खोल होतं, भुकेलं होतं. अर्धवट राहिलेल्या सगळ्या इच्छा त्या एका चुंबनात उतरल्या होत्या. त्याची जीभ तिच्या तोंडात शिरली आणि तिने ती चोखली. तिचे हात त्याच्या उघड्या छातीवर फिरत होते.

त्याने तिला एका मोठ्या आंब्याच्या झाडाच्या खोडाशी नेलं. तिची पाठ खोडाला टेकली. खडबडीत साल तिच्या पाठीवर रुतत होती, पण तिला काही जाणवत नव्हतं. समीरने तिचा पदर खाली ओढला. मग ब्लाऊजची बटणं. एक, दोन, तीन. ब्लाऊज खांद्यावरून निसटला आणि तिचे स्तन चांदण्यात उघडे पडले.

त्याने एक स्तन हातात घेतला आणि दाबला. मग तोंडात घेतला. त्याची जीभ तिच्या निप्पलभोवती फिरत होती आणि नंदिनीने त्याचे केस घट्ट पकडले. "समीर," ती कुजबुजली. तिचा आवाज रातकिड्यांच्या आवाजात विरत होता. त्याने दुसरा स्तन हाताने चोळायला सुरुवात केली. बोटांनी निप्पल ओढलं, वळवलं.

नंदिनीने त्याचा चेहरा वर उचलला आणि त्याच्याकडे पाहिलं. मग ती खाली बसली. गवतावर गुडघे टेकून. तिने त्याची पँटची चेन खाली केली आणि त्याचा लंड बाहेर काढला. चांदण्यात तो ताठरलेला, धडधडणारा दिसत होता. तिने त्याला हातात घेतलं आणि हळूहळू वर खाली करू लागली.

समीरने डोळे मिटले. त्याच्या तोंडून सुस्कारा बाहेर पडला. नंदिनीने त्याच्याकडे पाहिलं आणि मग तिने त्याला तोंडात घेतलं. हळूहळू. आधी फक्त टोक. मग खोल. तिची जीभ त्याच्या लंडाभोवती फिरत होती. तिचा एक हात त्याच्या गोट्यांवर होता, हलकेच दाबत होता.

"नंदिनी," समीरचा आवाज कापत होता. "पुरे. नाहीतर..." तिने त्याला सोडलं आणि उभी राहिली. तिच्या ओठांवर हसू होतं. धाडसी हसू. तिने परकरची नाडी सोडली आणि परकर खाली पडू दिला. आता ती चांदण्यात फक्त निकरवर उभी होती. तिने निकरही काढून टाकली.

समीर तिच्याकडे पाहत राहिला. तिचं पूर्ण उघडं शरीर. चांदणं तिच्या त्वचेवर पसरलं होतं. तिचे स्तन, तिची कंबर, तिच्या मांड्या. "ये," ती म्हणाली आणि त्याचा हात धरून त्याला गवतावर खाली बसवलं. ती त्याच्यावर आली. तिची ओली पुच्ची त्याच्या ताठरलेल्या लंडावर घासत होती.

तिने त्याला हातात धरलं आणि स्वतःच्या फटीवर ठेवलं. मग हळूहळू खाली बसली. तो तिच्यात शिरला. खोल. पूर्ण. नंदिनीने श्वास रोखला. सात वर्षांच्या लग्नात तिने असं कधी अनुभवलं नव्हतं. इतकं भरलेलं, इतकं खोल. तिच्या डोळ्यात पाणी आलं. आनंदाचं.

तिने हालचाल सुरू केली. वर खाली. हळूहळू. मग वेग वाढवला. तिचे स्तन तिच्या हालचालीबरोबर हलत होते. समीरने तिची कंबर पकडली होती आणि तो खालून तिला साथ देत होता. प्रत्येक धक्क्याबरोबर तिच्या तोंडून आवाज बाहेर पडत होता. तिने तो दाबायचा प्रयत्न केला नाही. बाग मोठी होती. रातकिडे ओरडत होते.

तिचं शरीर ताणलं जाऊ लागलं. तिच्या पोटात एक गोळा तयार होत होता, मोठा होत होता. "समीर," ती ओरडली. "मी... मी येतेय." तिने वेग आणखी वाढवला. तिची नखं त्याच्या खांद्यात रुतली. आणि मग तो क्षण आला. तिचं पाणी सुटलं. तिचं शरीर थरथरलं. तिच्या तोंडून एक मोठी किंकाळी बाहेर पडली जी तिने दाबायचा प्रयत्नही केला नाही.

ती त्याच्यावर कोसळली. तिचं डोकं त्याच्या छातीवर होतं. दोघंही धापा टाकत होते. तो अजूनही तिच्यात होता, अजूनही ताठरलेला. तिने वर पाहिलं. "तू?" तिने विचारलं.

समीर हसला. "माझी वेळ अजून आली नाही." त्याने तिला उचललं आणि उभं केलं. तिचे कपडे गोळा केले आणि तिच्या हातात दिले. "आत चल. इथे बाळूकाका फेरी मारतोय."

ते दोघं वाड्यात परत आले. नंदिनीच्या खोलीत मेणबत्ती अजूनही जळत होती. तिने दार बंद केलं. यावेळा तिने कडी लावली. आवाज झाला. खट. समीर तिच्याकडे वळला. त्याच्या डोळ्यात अजूनही तीच भूक होती. अर्धवट राहिलेली भूक.

नंदिनीने ब्लाऊज काढून फेकला. परकर काढला. ती पूर्ण नग्न त्याच्यासमोर उभी राहिली. "आता," ती म्हणाली. "पूर्ण." समीरने शर्ट काढला. पँट काढली. तोही पूर्ण नग्न झाला. त्याचा लंड अजूनही ताठरलेला होता, बागेतल्या अर्धवट खेळाने आणखी तापलेला.

तिने त्याला पलंगावर ढकललं आणि त्याच्यावर आली. पण यावेळा तिने घाई केली नाही. तिने त्याच्या छातीवर चुंबनं घेतली. खाली. त्याच्या पोटावर. त्याच्या मांड्यांवर. मग तिने त्याचा लंड पुन्हा तोंडात घेतला. खोल. तिचं डोकं वर खाली होत होतं. तिचा एक हात त्याच्या छातीवर होता.

समीरने तिचे केस पकडले. "बस," तो म्हणाला. त्याचा आवाज जड झाला होता. नंदिनी थांबली आणि वर आली. तिने त्याला खाली झोपवलं आणि त्याच्यावर बसली. तिने त्याचा लंड धरून स्वतःत घेतला. एका झटक्यात. पूर्ण खोल.

तिने हालचाल सुरू केली. पण यावेळा वेगळ्या पद्धतीने. ती फक्त वर खाली होत नव्हती, तर गोल फिरत होती. तिची कंबर वर्तुळात फिरत होती आणि त्याचा लंड तिच्या आत प्रत्येक कोनातून घासत होता. समीरने तिचे स्तन दोन्ही हातांनी पकडले आणि दाबले. त्याने निप्पल तोंडात घेतलं आणि चोखलं.

"अजून जोरात," नंदिनी म्हणाली. तिने त्याचे हात आपल्या कंबरेवर ठेवले. "मला धर आणि..." समीरने तिची कंबर घट्ट पकडली आणि खालून जोरात धक्के द्यायला सुरुवात केली. पलंग हलू लागला. लाकूड करकरत होतं. तिच्या तोंडून सतत आवाज बाहेर पडत होते. "हो... हो... असंच..."

मग समीरने तिला थांबवलं. त्याने तिला पलटवलं आणि तिला गुडघ्यावर केलं. पलंगाच्या कडेला. तिची पाठ त्याच्याकडे. त्याने तिची कंबर पकडली आणि मागून तिच्यात शिरला. खोल. एका धक्क्यात पूर्ण.

नंदिनीने उशी घट्ट पकडली. हा कोन वेगळा होता. खोलवर. प्रत्येक धक्का तिच्या आत कुठेतरी खोलवर आदळत होता. समीरचा एक हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकला आणि त्याचं बोट तिच्या फटीच्या वरच्या भागावर, तिच्या दाण्यावर आलं. तो धक्के देत होता आणि बोटाने तिला चोळत होता. दुहेरी हल्ला.

"मी परत येतेय," नंदिनी ओरडली. "समीर, मी परत..." तिचं दुसरं पाणी सुटलं. तिचं शरीर इतकं थरथरलं की तिचे गुडघे घसरले. समीरने तिला धरलं. तो अजूनही तिच्यात होता, अजूनही धक्के देत होता. त्याचा वेग वाढत होता. त्याचा श्वास फुलत होता.

त्याने तिला पलटवलं आणि तिच्यावर आला. मिशनरी. तिचे पाय त्याच्या खांद्यावर. तो तिच्यात शिरला आणि त्याने तिला घट्ट मिठी मारली. तिचे ओठ त्याच्या ओठांवर. चुंबन आणि धक्के एकाच लयीत. तिची नखं त्याच्या पाठीवर खोल रुतली होती.

"आत," नंदिनी कुजबुजली त्याच्या ओठांवर. "माझ्यातच." समीरने शेवटचे काही जोरात धक्के दिले आणि मग तो थांबला. त्याचं शरीर ताणलं गेलं. त्याचं पाणी तिच्यात सुटलं. गरम. खोल. त्याने तिला घट्ट धरलं आणि तिच्या मानेवर डोकं ठेवलं. दोघंही थरथरत होते. दोघंही घामाने भिजले होते.

काही वेळ कोणीच बोललं नाही. फक्त श्वासांचा आवाज. मग समीर तिच्या बाजूला आडवा झाला. नंदिनीने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं. त्याच्या हृदयाचे ठोके तिच्या कानात वाजत होते. जोरात. तिच्यासारखेच.

"संतोषला कळलं तर?" तिने हळूच विचारलं. प्रश्न तोंडून बाहेर पडला, पण तिला उत्तराची भीती वाटत नव्हती. विचित्र होतं.

समीरने तिच्या केसात हात फिरवला. "कळणार नाही," तो म्हणाला. "आणि कळलं तरी... आज रात्री जे झालं ते माझ्यासाठी खरं होतं." तो थांबला. "तुझ्यासाठी?"

नंदिनीने वर पाहिलं. "सात वर्षांत पहिल्यांदा," ती म्हणाली. "मी फक्त नंदिनी होते. कोणाची बायको नाही. कोणाची सून नाही." तिने त्याच्या ओठांवर हलकेच चुंबन घेतलं. "हे आपलंच राहील. बाग, रात्र, आपण. कोणीच जाणणार नाही."

ते तसेच झोपले. कधी झोप लागली कळलंच नाही. पहाटे कोंबड्याच्या आवाजाने नंदिनी जागी झाली. समीर अजूनही झोपला होता. तिने त्याच्याकडे पाहिलं. झोपेत त्याचा चेहरा लहान मुलासारखा निरागस दिसत होता. तिने हळूच त्याच्या कपाळावर चुंबन घेतलं आणि उठली.

तिने आंघोळ केली आणि स्वयंपाकघरात गेली. चहा ठेवला. बाहेर बागेत मजूर जमू लागले होते. पेट्या ट्रकमध्ये चढवायच्या होत्या. समीर उठला आणि बाहेर गेला, जणू काहीच झालं नव्हतं. फक्त जाताना त्याने तिच्याकडे पाहिलं. एक नजर. त्यात सगळं होतं.

सकाळी नऊ वाजता मोबाईल वाजला. संतोषचा कॉल. "सौदा झाला," तो म्हणाला. त्याच्या आवाजात आनंद होता. "परवा सकाळी निघतोय. दुपारपर्यंत घरी." नंदिनीने खिडकीतून बाहेर पाहिलं. समीर ट्रकजवळ उभा होता, पेट्या मोजत होता. त्याने वर पाहिलं. त्यांच्या नजरा भिडल्या.

"छान," नंदिनी म्हणाली. तिचा आवाज स्थिर होता. "वाट पाहते." तिने कॉल कट केला आणि बाहेर गेली. तिने एक पिकलेला हापूस उचलला आणि समीरजवळ गेली. तिने तो त्याच्या हातात ठेवला. "हापूस गोड आहे," ती म्हणाली, फक्त त्यालाच ऐकू जाईल इतक्या हळू. "पण काल रात्रीसारखा नाही."

समीरने आंबा हातात धरला. त्याच्या ओठांवर हसू पसरलं. हळू, खोल हसू. त्याने आंब्याकडे पाहिलं, मग तिच्याकडे. काही बोलला नाही. बोलायची गरज नव्हती. ट्रकचा हॉर्न वाजला. पेट्या भरल्या होत्या. बागेतली रात्र संपली होती, पण त्यांच्यातलं काहीतरी आता कायमचं सुरू झालं होतं.