मराठी सेक्स कथा: रात्रीच्या ट्रेनमधील अनोळखी माणूस

सुनीताची ही मराठी सेक्स कथा त्या रात्री सुरू झाली जेव्हा विदर्भ एक्स्प्रेस नागपूर सोडून अंधारात शिरली आणि समोरच्या बर्थवरचा अनोळखी माणूस तिच्याकडे पाहून हसला. ती चौतीस वर्षांची, दोन मुलांची आई, नवऱ्याने स्टेशनवर सोडलेली, बहिणीच्या बाळंतपणासाठी मुंबईला चाललेली एक सामान्य बाई होती. पण त्या रात्री ट्रेनच्या डब्यात जे घडले, त्याने तिला परत सामान्य राहू दिले नाही.

गाडीने अचानक झटका दिला तेव्हा तिची बॅग वरच्या बर्थवरून घसरली. समोरचा माणूस विजेच्या चपळाईने उठला आणि बॅग हवेतच झेलली. घ्या, तो म्हणाला, बॅग तिच्या मांडीवर ठेवत. मी विक्रम. अमरावती. सेल्समन. आणि तुम्ही रात्रभर माझ्या समोरच्या बर्थवर असणार आहात, त्यामुळे ओळख करून घेणे बरे.

सुनीता हसली, थोडे संकोचाने. सुनीता. नागपूर. बहीण मुंबईत, तिचे पहिले बाळ होणार आहे, म्हणून चालले आहे. तिने साडीचा पदर नीट केला. विक्रम अडतीसच्या आसपासचा, रुंद खांद्यांचा, डोळ्यांत एक खोडकर चमक असलेला माणूस होता. त्याच्या शर्टची वरची दोन बटणे उघडी होती.

चहावाला आला तेव्हा विक्रमने दोन कटिंग मागवल्या. एक तुमच्यासाठी, तो म्हणाला, चहा तिच्या हातात देत. त्याची बोटे तिच्या बोटांना लागली, क्षणभर, पण सुनीताच्या पोटात एक विचित्र खळबळ उठली. तिने चहा घेतला, नजर खिडकीबाहेर वळवली. अंधारात दिवे पळत होते.

तुम्हाला मुले आहेत का, सुनीताने विचारले, चहाचा घोट घेत.

एक मुलगा, दहा वर्षांचा, विक्रम म्हणाला, आणि त्याच्या चेहऱ्यावर एक मऊपणा आला जो आधी नव्हता. त्याला वाटते त्याचा बाप सुपरमॅन आहे, कारण मी नेहमी कुठून तरी येतो. पण खरे तर मी फक्त एक सेल्समन आहे जो घरी कमी आणि ट्रेनमध्ये जास्त असतो. तुमची मुले.

दोन, मुलगी बारा, मुलगा आठ, सुनीता म्हणाली. तेही विचारतात, आई तू हसतेस का कधी. तिचा आवाज अडखळला. तिने चहा संपवला, रिकामा कप खिडकीजवळ ठेवला. विक्रम काही बोलला नाही, फक्त तिचा हात क्षणभर धरला, आणि सोडला. त्या स्पर्शात एक वचन होते.

नवरा सोडायला आला होता का, विक्रमने सहज विचारले.

हो. पण तो नेहमी घाईत असतो. दुकान, हिशेब, त्याला वेळच नसतो, सुनीता म्हणाली. तिला स्वतःचेच आश्चर्य वाटले, ती एका अनोळखी माणसाशी इतके का बोलत होती.

माझी बायको म्हणते मी घरापेक्षा ट्रेनमध्येच जास्त असतो, विक्रम हसला. पण खरे सांगू, कधी कधी ट्रेनमध्येच खरी माणसे भेटतात. त्याने तिच्याकडे पाहिले, थेट, न लपवता. तुमच्यासारखी.

सुनीताचे गाल तापले. ती खिडकीबाहेर पाहू लागली, पण तिचे प्रतिबिंब काचेत दिसत होते, आणि त्यात विक्रमचे डोळे तिच्यावर खिळलेले दिसत होते. डब्यातील दिवे मंद झाले. बहुतेक प्रवासी झोपायच्या तयारीत होते. विक्रमने आपली बर्थ खाली केली नाही, तो तसाच बसून राहिला, तिच्याशी गप्पा मारत.

तुम्ही खूप हसता, तो म्हणाला, आवाज हळू करून. पण तुमच्या डोळ्यांत एक थकवा आहे. असा थकवा जो झोपेने जात नाही.

सुनीता काही बोलली नाही. तिच्या घशात एक गोळा अडकला होता. नवऱ्याने तिला गेल्या कित्येक महिन्यांत नीट पाहिलेही नव्हते, स्पर्श तर दूरच. आणि हा अनोळखी माणूस अर्ध्या तासात तिच्या आत डोकावला होता.

थंडी वाजते आहे का, विक्रमने विचारले, तिचे हात चोळताना पाहून. त्याने आपली शाल काढली आणि तिच्या खांद्यावर टाकली. त्याचा हात तिच्या खांद्यावर क्षणभर राहिला, जड, उबदार. सुनीताने शाल घट्ट धरली, त्याचा वास घेतला, रेती, पावसाळी माती आणि पुरुषाचा वास.

झोपा आता, तो म्हणाला. मी इथेच आहे. पण सुनीताला झोप येत नव्हती. ती बर्थवर आडवी झाली, शाल अंगावर घेऊन, आणि विक्रम समोरच्या बर्थवर बसून तिच्याकडे पाहत राहिला, डोळे मिचकावत, जणू तिची राखण करत होता.

मध्यरात्रीच्या सुमारास गाडी एका छोट्या स्टेशनवर थांबली. डब्यात सामसूम होती. सुनीताला तहान लागली होती. ती उठली, पाण्याची बाटली घ्यायला वाकली, तेव्हा तिचा तोल गेला आणि ती विक्रमच्या अंगावर पडली. त्याने तिला सावरले, त्याचे हात तिच्या कंबरेवर, तिचे हात त्याच्या छातीवर.

सॉरी, ती कुजबुजली, पण हलली नाही. त्याचा श्वास तिच्या चेहऱ्यावर जाणवत होता.

काही हरकत नाही, तो म्हणाला, आणि त्याने तिच्या कमरेभोवती हात घट्ट केले. खरे तर मी याचीच वाट पाहत होतो.

त्याने तिचे ओठ आपल्या ओठांत घेतले. सुनीताच्या तोंडून एक दबलेली किंकाळी निघाली, पण तिने विरोध केला नाही. उलट तिने त्याच्या केसांत बोटे घातली आणि त्याला आणखी जवळ ओढले. त्याची जीभ तिच्या तोंडात शिरली, खेळली, आणि सुनीताच्या शरीरात एक आग पसरली जी तिने वर्षानुवर्षे अनुभवली नव्हती.

त्याने डब्याचा पडदा ओढला, त्यांची बर्थ एका छोट्या गुप्त खोलीत बदलली. बाहेर ट्रेन पुन्हा धावू लागली, चाकांचा ठेका त्यांच्या हृदयांच्या ठोक्यांशी जुळला. विक्रमने तिच्या साडीचा पदर खांद्यावरून सरकवला, तिच्या ब्लाउजची बटणे उघडली, एक एक करून, घाई न करता.

तिचे स्तन उघडे झाले तेव्हा त्याने एक दीर्घ श्वास घेतला. सुंदर, तो म्हणाला, आणि त्याने तिचा एक स्तन तोंडात घेतला, चोखू लागला, दुसऱ्या हाताने दुसरा दाबत. सुनीताने त्याचे डोके आपल्या छातीशी घट्ट धरले, तिच्या तोंडून सतत किंकाळ्या निघत होत्या ज्या ती उशीत दाबत होती.

त्याचा हात तिच्या साडीखाली गेला, तिच्या मांड्यांवरून वर, तिच्या ओल्या झालेल्या अंतर्वस्त्रावर. त्याने बोटाने तिला तिथे स्पर्श केला तेव्हा सुनीता थरथरली. इतकी ओली, तो कुजबुजला, तिच्या कानात. माझ्यासाठी.

तुझ्यासाठीच, तिने कबूल केले, लाज सोडून. खूप दिवसांनी कोणीतरी मला बाई म्हणून पाहिले आहे.

त्याने तिचे अंतर्वस्त्र बाजूला सारले आणि दोन बोटे तिच्यात घातली, आत बाहेर, तिच्या दाण्यावर अंगठ्याने दाब देत. सुनीता त्याच्या खांद्यावर डोके ठेवून हादरत होती, तिचा श्वास गरम, तुटक. तिने त्याचा हात पकडला आणि आणखी आत दाबला.

मग त्याने पॅण्टची चेन उघडली. त्याचा लंड बाहेर आला, मोठा, ताठ, शिरा उठलेल्या. सुनीताने त्याला हातात घेतले, त्याचे वजन, त्याची उष्णता अनुभवली. तिने त्याला तोंडात घेतले, हळू हळू, जीभेने त्याच्या टोकाभोवती गोल फिरवत. विक्रमने तिचे केस पकडले, त्याचा श्वास जड झाला.

बस, तो कण्हला. ये, माझ्याकडे ये. त्याने तिला वर ओढले, तिला आपल्या मांडीवर बसवले, तिची पाठ त्याच्या छातीकडे. त्याने तिची कंबर धरली आणि तिला खाली दाबले, त्याचा लंड तिच्या योनीत शिरला, खोल, पूर्ण. सुनीता ओरडली, पण ट्रेनच्या आवाजात ते विरून गेले.

ती त्याच्यावर हळू हळू हलू लागली, वर खाली, तिचे स्तन त्याच्या हातांत, त्याचे ओठ तिच्या मानेवर. प्रत्येक वेळी तो तिच्या आतल्या त्या खास जागेवर आदळत होता आणि सुनीताला वाटत होते ती वेडी होईल. तिने वेग वाढवला, तिच्या मांड्या थरथरत होत्या, आणि ती कोसळली, एक प्रचंड, शरीर हादरवणारा कळस, तिची योनी त्याच्या लंडाभोवती आकुंचन पावत होती.

तिच्या कळसानंतर तो थांबला नाही. त्याने तिला बर्थवर आडवे केले, तिचे पाय आपल्या खांद्यावर घेतले, आणि तिच्यात शिरला, जोरात, खोलवर, प्राण्यासारखा. त्याचा घाम तिच्या चेहऱ्यावर टपकत होता. सुनीता त्याच्याखाली तडफडत होती, दुसऱ्यांदा कळसाच्या उंबरठ्यावर.

मी येतो आहे, तो गुरगुरला.

माझ्यातच, तिने आदेश दिला, त्याच्या डोळ्यांत पाहत. सगळे माझ्यात.

तो तिच्यातच कोसळला, गरम, घट्ट धरून, तिचे नाव त्याच्या ओठांवर. ते तसेच पडून राहिले, घामाने भिजलेले, ट्रेनच्या हादऱ्यांशी हादरत, जोपर्यंत त्यांचे श्वास शांत झाले नाहीत.

काही वेळाने सुनीताच्या डोळ्यांत पाणी आले, अचानक, कारणाशिवाय. विक्रमने तिला जवळ घेतले, तिच्या डोक्यावर हात फिरवला. रडू नका, तो कुजबुजला. ही रात्र तुमची आहे.

माझ्या नवऱ्याने मला गेल्या वर्षी वाढदिवसालाही मिठी मारली नव्हती, ती म्हणाली, त्याच्या छातीत तोंड खुपसून. मी फक्त एक स्वयंपाकघर, एक धुण्याचे यंत्र झाले आहे त्याच्यासाठी. आज तुम्ही मला परत बाई बनवले.

तुम्ही नेहमीच बाई होतात, विक्रम म्हणाला, तिचे हनुवटी वर करून तिच्या डोळ्यांत पाहत. फक्त कोणी पाहत नव्हते. मी पाहिले. आणि तो तिला पुन्हा कवेत घेऊन झोपला, तिचे डोके त्याच्या छातीवर, त्याच्या हृदयाचे ठोके तिच्या कानात.

झोपण्याआधी सुनीताने त्याच्या झोपलेल्या चेहऱ्याकडे पाहिले होते, आणि तिच्या मनात एक अपराधीपणाची लाट आली होती, नवरा, मुले, संसार. पण मग तिने विचार केला, त्या संसारात तिला कोणी विचारले होते का, ती जिवंत आहे की फक्त श्वास घेते आहे. तिने विक्रमचा हात आपल्या हातात घेतला आणि झोपी गेली, अपराधीपणाला दूर सारून.

पहाटे चारच्या सुमारास सुनीताला जाग आली. विक्रम तिच्या शेजारी झोपला होता, त्याचा हात तिच्या पोटावर. डब्यात अजून अंधार होता, फक्त दरवाज्याजवळचा निळा दिवा जळत होता. तिने त्याच्याकडे पाहिले, त्याचा शांत चेहरा, आणि तिच्या मनात एक विचार आला, ही रात्र संपली की हा माणूस तिच्या आयुष्यातून निघून जाईल, कायमचा.

तिने त्याच्या छातीवर हात फिरवला, खाली, त्याच्या पोटावरून, त्याच्या लंडावर. तो झोपेतच ताठरू लागला. विक्रमचे डोळे उघडले, त्याने तिच्याकडे पाहिले आणि हसला, झोपाळू, समाधानी हसू. परत, त्याने विचारले.

परत, तिने खात्री दिली. शेवटचे एकदा. दादर यायच्या आत.

यावेळी तिने सूत्रे हाती घेतली. तिने त्याला बर्थवर ढकलले, त्याच्यावर चढली, त्याचा लंड हातात घेऊन स्वतःत बसवला. ती हळू हळू हलत होती, डोळे त्याच्या डोळ्यांत, तिचे केस त्याच्या चेहऱ्यावर पडत होते. बाहेर उजाडत होते, खिडकीच्या फटीतून केशरी प्रकाश आत येत होता.

विक्रमने तिची कंबर पकडली, तिला मार्गदर्शन करत, खोलवर घेत. त्याने तिचा एक स्तन तोंडात घेतला, चोखला, चावला हलकेच, आणि सुनीता त्याच्यावर वाकली, तिची नखे त्याच्या खांद्यात रुतली. तिचा कळस यावेळी हळू आला, लाटेसारखा, तिचे संपूर्ण शरीर आकुंचन पावले, तिच्या तोंडून त्याचे नाव निघाले.

तिच्या मागोमाग तोही आला, तिला घट्ट धरून, तिच्या आत, तिच्या केसांत तोंड खुपसून. ते दोघे एकमेकांना चिकटून पडून राहिले, घाम, श्वास, आणि बाहेर वाढणारा उजेड.

कपडे घालताना दोघेही गप्प होते. विक्रमने तिच्या कपाळावर एक दीर्घ चुंबन घेतले, आणि सुनीताने पाहिले, त्याच्या बोटात लग्नाची अंगठी होती, तिच्याही. दोघांनी एकमेकांच्या अंगठ्या पाहिल्या, आणि कोणीही काही बोलले नाही. काही गोष्टी बोलून संपतात, काही न बोलूनच पूर्ण होतात.

दादर आले तेव्हा डब्यात गडबड सुरू झाली. प्रवासी उठत होते, बॅगा काढत होते. सुनीता आणि विक्रमने घाईघाईने कपडे नीट केले, एकमेकांकडे पाहणे टाळत, जणू नजर मिळाली तर सगळे उघडे पडेल. पण प्लॅटफॉर्मवर उतरल्यावर विक्रमने तिचा हात धरला, गर्दीतून बाजूला नेले.

त्याने खिशातून एक व्हिजिटिंग कार्ड काढले आणि तिच्या पर्समध्ये सरकवले. माझा नंबर आहे यावर, तो म्हणाला, आवाज जड. कधी नागपूरला यावेसे वाटले तर. किंवा कधी फक्त बोलावेसे वाटले तर.

सुनीताने कार्ड पर्सच्या आतल्या खिशात ठेवले, तिच्या बांगड्यांमध्ये लपवले. ती काही बोलली नाही, फक्त त्याच्याकडे पाहिले, आणि त्या एका नजरेत तिने सगळे सांगितले जे शब्दांत सांगता येत नव्हते.

ती बहिणीच्या घरी जाताना रिक्षात बसली तेव्हा तिने पर्स उघडली, कार्ड बाहेर काढले, आणि नंबर मोबाईलमध्ये सेव्ह केला, नाव टाकले, विक्रम ट्रेन. मग तिने खिडकीबाहेर पाहिले, मुंबईची सकाळ, आणि तिच्या ओठांवर एक हसू आले जे तिने महिन्यांत अनुभवले नव्हते. ती परत सामान्य बाई नव्हती. ती आता एक गुप्त गोष्ट घेऊन चाललेली बाई होती.