नवऱ्याचा मित्र आणि मी

"वहिनी, दार उघडं आहे का?"

स्नेहाने दार उघडलं. समोर विक्रम उभा होता. राहुलचा कॉलेजमित्र. उंच, गोरा, डोळ्यांत मिश्किलपणा. खांद्यावर बॅग, हातात लॅपटॉपची बॅग.

"ये, ये," स्नेहा थोडी गोंधळली. "राहुलने सांगितलं होतं तू येणार म्हणून. आत ये."

विक्रम आत आला. त्याने बूट काढले. स्नेहाने त्याच्याकडे पाहिलं. तिने नायटी घातली होती. गुलाबी, थोडी पारदर्शक. तिला जाणवलं आणि तिने ओढणी खांद्यावर घेतली.

"बसा," ती म्हणाली. "चहा करू?"

"हो, चालेल. प्रवासात घसा सुकलाय."

स्नेहा स्वयंपाकघरात गेली. तिचं मन धडधडत होतं. राहुल सकाळीच दिल्लीला टूरवर गेला होता. चार दिवस. आणि त्याने सांगितलं होतं, विक्रम पुण्यात कामासाठी आलाय, दोन तीन दिवस राहील.

तिला राहुलचा फोन आठवला. "अगं, विक्रम चांगला मुलगा आहे. कॉलेजपासूनचा मित्र. त्याला गेस्ट रूम दे. जेवण वगैरे बघ."

तिने चहा आणला. विक्रम सोफ्यावर बसला होता. त्याने चहाचा घोट घेतला.

"वहिनी, तुम्ही एकट्या असता का राहुल टूरवर गेला की?"

"हो. सवय झालीय आता. लग्नाला तीन वर्ष झाली."

"तीन वर्षांत राहुल बदलला नाही ना? कॉलेजमध्ये प्रचंड उनाड होता."

स्नेहा हसली. "आता शांत झालाय. फक्त काम, काम आणि काम."

जेवताना विक्रम राहुलच्या कॉलेजच्या गमती सांगत होता. स्नेहा मनापासून हसत होती. किती दिवसांनी ती अशी हसली होती, तिलाच आठवत नव्हतं. विक्रमच्या बोलण्यात एक सहजता होती, जी राहुलमध्ये कधीच नव्हती.

जेवण झालं. साधं वरण भात. विक्रमने तारीफ केली. "वहिनी, तुमच्या हातची चव राहुल नेहमी सांगायचा. आज कळलं."

रात्रीचे दहा वाजले. स्नेहाने गेस्ट रूम दाखवलं. स्वच्छ चादर, टॉवेल.

"काही लागलं तर हाक मार," ती म्हणाली.

"हो वहिनी. गुड नाईट."

स्नेहा आपल्या बेडरूममध्ये आली. मोठा बेड. एकटी. तिने लाईट बंद केली. पण झोप येईना. बाजूच्या खोलीत विक्रमच्या हालचालींचा आवाज येत होता.

तिला तहान लागली. ती उठली. स्वयंपाकघरात गेली. पाणी घेत असताना मागून आवाज आला.

"वहिनी, झोप नाही आली?"

विक्रम दारात उभा होता. फक्त टी शर्ट आणि शॉर्ट्स. त्याचे खांदे रुंद होते. स्नेहाची नजर क्षणभर त्याच्यावर खिळली.

"तहान लागली होती," ती म्हणाली.

विक्रम जवळ आला. त्यानेही पाण्याचा ग्लास घेतला. दोघांचे हात एकमेकांना लागले. क्षणभर दोघंही थांबले.

"सॉरी," विक्रम म्हणाला. पण तो मागे सरकला नाही.

स्नेहाचं हृदय जोरात धडधडत होतं. तिने ग्लास ठेवला. "मी झोपते," ती म्हणाली आणि घाईघाईने बेडरूममध्ये गेली.

पण त्या रात्री तिला झोप आली नाही. तिच्या डोळ्यांसमोर विक्रमचा चेहरा येत होता. त्याचे खांदे. त्याचा स्पर्श.

तिने स्वतःला समजावलं. "स्नेहा, वेडी झालीस का? तो राहुलचा मित्र आहे."

पण शरीर ऐकत नव्हतं. तिचा हात आपोआप खाली सरकला. तिने स्वतःला शांत केलं. पण समाधान झालं नाही. उलट आग आणखी वाढली.

सकाळी स्नेहा लवकर उठली. तिने पोहे केले. विक्रम तयार होऊन आला. शर्ट, जीन्स. ऑफिसला जायचं होतं.

"वहिनी, मी संध्याकाळी उशिरा येईन. मीटिंग आहे."

"जेवण?"

"बाहेरच खाईन. तुम्ही काळजी करू नका."

दिवसभर स्नेहा एकटी होती. तिने घर आवरलं. पण मनात काल रात्रीचा प्रसंग घोळत होता. तिने राहुलला फोन केला.

"हॅलो," राहुलचा आवाज आला. मागे गोंगाट होता.

"जेवलास का?"

"हो, मीटिंगमध्ये आहे. नंतर बोलतो."

फोन कट झाला. स्नेहाने फोन खाली ठेवला. डोळ्यांत पाणी आलं. तीन वर्षांच्या लग्नात तिला कधीच असं एकटं वाटलं नव्हतं.

दुपारी स्नेहाचा फोन वाजला. विक्रम.

"वहिनी, जेवण झालं का?"

"हो. तुझं?"

"बाहेर खाल्लं. वहिनी, एक सांगू?"

"सांग."

"तुम्ही सकाळी खूप छान दिसत होतात."

स्नेहाचा श्वास अडकला. "विक्रम..."

"सॉरी, सॉरी. मीटिंग आहे. संध्याकाळी बोलू." फोन कट झाला.

स्नेहाने फोन हातात धरला. तिच्या गालांवर लाली आली. तीन वर्षांत कुणी तिला असं म्हटलं नव्हतं. राहुल तर "छान दिसतेस" म्हणणं कधीच विसरला होता.

तिने आरशासमोर उभं राहून स्वतःकडे पाहिलं. सत्तावीस वर्षांची बाई. गोरी, भरगच्च. तिने स्वतःच्या स्तनांकडे पाहिलं. नायटीतून त्यांचा आकार दिसत होता.

"मी अजून जिवंत आहे," ती आरशातल्या स्वतःला म्हणाली. "आणि मला जगायचंय."

तिने संध्याकाळसाठी खास तयारी केली. केस धुतले. छान नायटी काढली. थोडी लिपस्टिक लावली. आरशात बघून ती स्वतःच हसली. "कुणासाठी नटतेस, स्नेहा?"

उत्तर तिला माहित होतं. पण ती स्वतःशी कबूल करायला घाबरत होती.

संध्याकाळी विक्रम आला. दमलेला. स्नेहाने जेवण वाढलं.

"वहिनी, एक विचारू?" विक्रम म्हणाला.

"विचार."

"तुम्ही खुश आहात का? राहुलबरोबर?"

स्नेहा थांबली. "असं का विचारलंस?"

"काल रात्री तुम्ही अस्वस्थ दिसलात. आणि आज सकाळी डोळे सुजलेले."

स्नेहाच्या डोळ्यांत पाणी आलं. "राहुल चांगला आहे. पण त्याच्याकडे माझ्यासाठी वेळ नाही. पैसा आहे, घर आहे. पण..."

"पण काय?"

"पण मी बाई आहे. मला फक्त पैसा नको."

विक्रमने तिचा हात धरला. "वहिनी."

स्नेहाने हात मागे घेतला नाही. दोघं एकमेकांकडे पाहत राहिले.

"विक्रम, हे चुकीचं आहे," ती कुजबुजली.

"माहिती आहे." पण त्याने हात सोडला नाही.

स्नेहा उठली. "मी भांडी घासते." ती स्वयंपाकघरात गेली. विक्रम तिच्या मागे आला.

"वहिनी, मी मदत करतो."

दोघं भांडी घासू लागले. खांदे एकमेकांना लागत होते. स्नेहाचा श्वास जड झाला.

अचानक विक्रमने तिचा हात धरला. ओला हात. तिने त्याच्याकडे पाहिलं.

"सोड," ती म्हणाली. पण तिच्या आवाजात ताकद नव्हती.

विक्रमने तिला जवळ ओढलं. त्याचे ओठ तिच्या ओठांवर आले. पहिलं चुंबन हलकं होतं. प्रश्न विचारणारं. स्नेहाने उत्तर दिलं नाही. पण तिने त्याला ढकललंही नाही.

मग विक्रमने तिला घट्ट मिठी मारली. त्याचे ओठ तिच्या मानेवर आले. स्नेहा शहारली.

"नको," ती म्हणाली. "प्लीज, नको."

विक्रम थांबला. "तू म्हणशील तसं."

स्नेहाने त्याच्याकडे पाहिलं. त्याच्या डोळ्यांत वासना होती. पण जबरदस्ती नव्हती. आदर होता.

आणि त्या क्षणी स्नेहाचा बांध फुटला. तिने विक्रमला ओढून त्याच्या ओठांचं चुंबन घेतलं. खोल, भुकेलं.

विक्रमचे हात तिच्या नायटीवर आले. त्याने नायटी वर केली. स्नेहाने मदत केली. नायटी निघाली. आत ब्रा आणि पॅन्टी.

विक्रमने तिला उचललं आणि किचनच्या ओट्यावर बसवलं. त्याने तिची ब्रा काढली. तिचे गोरे स्तन बाहेर आले. मोठे, टणक. त्याने एक तोंडात घेतला. जोरात चोखू लागला.

स्नेहा कण्हली. "आह... विक्रम..."

त्याने दुसरा हाताने दाबला. कधी हळू, कधी जोरात. स्नेहाची कंबर धनुष्यासारखी वाकली.

विक्रमचा हात खाली सरकला. त्याने तिची पॅन्टी काढली. तिची चूत ओली झाली होती. त्याने बोट आत घातलं. स्नेहाने ओटा घट्ट धरला.

"विक्रम... बस... आता नको..."

"काय नको?"

"बोट नको. खरं हवंय."

विक्रमने आपले कपडे काढले. त्याचा लंड बाहेर आला. ताठ, लांब, जाड.

स्नेहाने तो हातात घेतला. "किती मोठा," ती कुजबुजली. तिने तो हलवायला सुरुवात केली.

मग तिने काहीतरी केलं ज्याची विक्रमला अपेक्षा नव्हती. तिने लंड तोंडात घेतला.

"वहिनी..." विक्रम हांफला.

स्नेहाने त्याला चोखलं. जीभ फिरवली. विक्रमने तिचे केस धरले.

मग विक्रमने तिला थांबवलं. "आता माझी पाळी." त्याने तिला बेडरूममध्ये नेलं.

बेडवर स्नेहा झोपली. पाय पसरले. विक्रमने आपला लंड तिच्या चूतीवर ठेवला. दोघांच्या नजरा भेटल्या. मग एका झटक्यात पूर्ण आत.

स्नेहाच्या तोंडून किंकाळी फुटली. तिने चादर मुठीत धरली.

विक्रम झवू लागला. आधी हळू, मग जोरात. स्नेहाचे स्तन उडत होते. विक्रमने ते धरले.

"जोरात," स्नेहा म्हणाली. "जोरात झव मला."

विक्रमने पूर्ण ताकद लावली. बेड हलू लागला. स्नेहाची चूत त्याच्या लंडाला घट्ट धरून होती.

विक्रमने तिला पालथं केलं. आता ती गुडघ्यावर होती. विक्रम मागून. त्याने लंड आत घातला आणि झवू लागला.

स्नेहाने चादर धरली होती. तिचे स्तन लटकत होते. विक्रमने मागून ते धरले.

"माझं निघणार आहे," विक्रम हांफला.

"आतच काढ. आजची रात्र माझी."

विक्रमने शेवटचे काही जोरदार धक्के मारले. मग आपलं पूर्ण पाणी तिच्या चूतीत काढलं. गरम, खोल. स्नेहाही त्याच क्षणी झडली. तिच्या चूतीतून पाणी वाहू लागलं.

दोघं घामाघूम झाले होते. स्नेहा विक्रमच्या छातीवर डोकं ठेवून झोपली.

"माहितीये," ती म्हणाली, "राहुलने मला कधीच असं स्पर्श केला नाही."

"तू यापेक्षा जास्तीची हकदार आहेस," विक्रम म्हणाला.

विक्रम तिच्यावर झुकला. त्याने तिच्या स्तनांना हातात घेतलं. दाबलं. चोखलं. स्नेहा वेडीपिशी झाली.

"विक्रम, प्लीज," ती कण्हली. "आत घाल. आता."

विक्रमने तिचे पाय आपल्या खांद्यावर घेतले. या स्थितीत लंड आणखी खोल जात होता. स्नेहाने आपले ओठ चावले.

"तुझी चूत," विक्रम हांफला. "किती गरम."

"तुझा लंड," स्नेहाने उत्तर दिलं. "किती ताठ. माझ्या चूतीत घुसलेला."

दोघांचा वेग वाढला. स्नेहा ओरडू लागली. यावेळी तिने आवाज दाबायचा प्रयत्न केला नाही. घरात कुणी नव्हतं. फक्त ते दोघं.

"झव मला," ती ओरडली. "तुझ्या मित्राच्या बायकोला झव."

हे ऐकून विक्रम आणखी बेभान झाला. त्याने पूर्ण ताकद लावली. त्याचे धक्के खोल होते. स्नेहाची चूत पाण्याने भरली होती.

"येतंय मला," स्नेहा ओरडली. "येतंय."

"मलाही."

दोघं पुन्हा एकत्र झडले. यावेळी विक्रमने आपलं पाणी तिच्या चूतीतच काढलं. स्नेहाने त्याच्या खांद्यावर दात रोवले.

"हा डाग," विक्रम म्हणाला, खांदा बघत. "उद्या काय सांगू?"

"सांग, मांजरीने चावलं," स्नेहा हसली. "रानटी मांजरीने."

काही वेळाने स्नेहा उठली. "परत?" तिने खोडकरपणे विचारलं.

विक्रमचा लंड अजून अर्धा ताठ होता. स्नेहाने तो हातात घेऊन हलवायला सुरुवात केली. काही मिनिटांत तो पूर्ण ताठ झाला.

यावेळी स्नेहा वर आली. तिने स्वतःच लंड चूतीत घेतला. मग हलू लागली. हळूहळू, खोलवर. विक्रमने तिचे स्तन धरले होते.

"बघ मला," स्नेहा म्हणाली. "बघ मी कशी घेते."

विक्रम बघत होता. दिव्याच्या प्रकाशात तिचं शरीर, तिचं हलणं, तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव. सगळं स्वप्नासारखं.

दुसऱ्यांदा दोघं एकमेकांच्या डोळ्यांत बघत झडले.

पहाटे स्नेहाचा फोन वाजला. राहुल. तिने फोनकडे पाहिलं. मग तो उलटा ठेवला.

"उचलणार नाहीस?" विक्रमने विचारलं.

"आज मी फक्त स्नेहा आहे. कुणाची बायको नाही."

त्या रात्री विक्रम गेस्ट रूममध्ये झोपायला गेला नाही. तो स्नेहाच्या बेडरूममध्येच राहिला. दोघं एकमेकांच्या मिठीत झोपले.

मध्यरात्री स्नेहाला जाग आली. विक्रम झोपला होता. तिने त्याच्या चेहऱ्याकडे पाहिलं. शांत, निरागस. तिने त्याच्या कपाळाचं चुंबन घेतलं.

"तू चांगला माणूस आहेस, विक्रम," ती कुजबुजली. "पण उद्या सकाळी तू पुन्हा फक्त राहुलचा मित्र. आणि मी फक्त वहिनी."

विक्रमने झोपेतच तिला जवळ ओढलं. "झोप," तो पुटपुटला. "उद्याचा विचार उद्या."

स्नेहा हसली. तिने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं. त्याच्या हृदयाचे ठोके ऐकू येत होते. त्या ठोक्यांत तिला स्वतःचं नाव ऐकू येत होतं.

सकाळी लवकर विक्रम उठला. त्याने स्नेहाला उठवलं नाही. तिच्या कपाळाचं चुंबन घेऊन तो गेस्ट रूममध्ये गेला. जेव्हा स्नेहा उठली, तेव्हा तो तयार होऊन नाश्ता करत होता. जणू काहीच घडलं नव्हतं.

पण दोघांच्या नजरा भेटल्या तेव्हा दोघंही हसले. ते हसू खूप काही सांगत होतं.

तिसऱ्या दिवशी सकाळी विक्रमला मीटिंगसाठी बाहेर जायचं होतं. तो तयार झाला. दारात थांबून त्याने विचारलं, "उद्या?"

स्नेहाने खिडकीकडे बोट दाखवलं. बाहेर पुण्याचं आकाश होतं. "राहुल परवा येणार. तोपर्यंत दररोज संध्याकाळ," ती म्हणाली. "मग बघू."

विक्रम गेला. स्नेहाने दार बंद केलं. तिच्या ओठांवर हसू होतं. तीन वर्षांत पहिल्यांदाच.

ती कुजबुजली, "थँक्यू, राहुलच्या टूर."