नाशिक जिल्ह्याच्या जुन्या कालवा कार्यालयात पावसाळ्याच्या रात्री पाणीसोड आदेशानंतर विवाहित अन्नपूर्णा आणि नवा अभियंता फाइल रूममध्ये जे नोंद वहीत लिहिता येत नाही

नाशिकजिल्ह्याच्या पूर्वेकडील एका छोट्या पाटबंधारे कार्यालयात पावसाळ्याची रात्र नेहमीपेक्षा जास्त गच्च होती. कालव्याच्या कडेला उभी असलेली जुनी इमारत पाण्याच्या आवाजाने भरून गेली होती. वरच्या मजल्यावर फक्त दोन खोल्यांमध्ये दिवे होते. एका खोलीत फाइल कपाटे होते. दुसऱ्या खोलीत पाणी सोडण्याच्या नोंदी ठेवण्याची टेबल होती.

अन्नपूर्णा काटे तेव्हा चौतीस वर्षांची होती. सात वर्षांपूर्वी तिचे लग्न झाले होते. नवरा पुण्यात रेल्वेच्या कार्यालयात होता. महिन्यातून एकदा येत असे. बाकी दिवस ती एकटी राहायची. घरात गप्पा मारायला कोणी नव्हते. रात्री झोपायला जाण्यापूर्वी ती फक्त खाटेवर पडून पंखा बघायची.

सुधीर दातार तेव्हा सत्तावीस वर्षांचा होता. तो नवा ज्युनियर अभियंता होता. त्याला कालव्याची रात्रीची पाणीसोड प्रक्रिया समजून घ्यायची होती. त्या रात्री मुख्य अभियंता आजारी पडला होता. सुधीरलाच रात्री थांबावे लागले.

अन्नपूर्णाने चहाचा कढईतून दोन कप ओतले. तिची साडी निळी होती. ओल्या हवेमुळे साडीचा पल्लू खांद्यावरून घसरत होता. तिने तो परत चढवला. सुधीरने ती हालचाल पाहिली आणि नजरेने पळ काढला.

तुम्ही रात्री उशिरापर्यंत राहता का, असे सुधीरने विचारले.

अन्नपूर्णा हसली. नवरा दूर आहे. घर रिकामे आहे. इथे तरी कागद असतात. कागदांशी बोलता येत नाही. पण कागद तरी असतात.

सुधीरला उत्तर कळले नाही म्हणून त्याने फक्त मान हालवली. त्याच्या गळ्यात ओलसर घामाची धार होती. शर्टचा वरचा बटण सैल होता. अन्नपूर्णाने ते बटण बघितले आणि मग लगेच डोळे खाली केले.

रात्री नऊ वाजता पाणी सोडण्याचा आदेश आला. सुधीर खाली गेटवर गेला. अन्नपूर्णा वर राहिली. तिने खिडकीतून पाऊस आणि कालव्यावरील लाल दिवा बघितला. थोड्या वेळाने सुधीर भिजलेल्या शर्टने परत आला. शर्ट शरीराला चिटकला होता. छातीची रेष स्पष्ट दिसत होती.

अन्नपूर्णाने त्याला टॉवेल दिला. त्याने केस पुसले. टॉवेल तिच्या हातात परत देताना त्यांची बोटे थोडा वेळ एकत्र राहिली. कोणी हात मागे घेतला नाही.

फाइल रूममध्ये दिवा मंद होता. कपाटांच्या दरम्यान जागा अरुंद होती. सुधीर आत शिरला तेव्हा अन्नपूर्णा त्याच्या मागे आली. तिने दार बंद केले. कडीचे क्लिक दोघांनाही ऐकू आले.

मी दरवाजा लावला कारण खाली चौकीदार फिरतो, असे तिने म्हटले. आवाज शांत होता. घाबरलेला नव्हता.

सुधीर तिच्या जवळ उभा राहिला. त्याच्या श्वासाची गंध ओल्या कापडाची होती. तिने त्याच्या छातीवर हात ठेवला. शर्ट ओला होता. त्वचा गरम होती.

मी सात वर्षे अशीच रात्री एकटी राहिले, असे तिने हळू म्हटले. आज मला एकटा वाटत नाही. आज मला भीती वाटत नाही. आज मला फक्त तुझा हात हवा आहे.

सुधीरने तिचे गाल हातात घेतले. त्याच्या अंगठ्याने तिच्या ओठाची कडा स्पर्श केली. ती जवळ आली. त्यांची ओठ मिळाली. चुंबन सुरुवातीला धीमे होते. नंतर तिने त्याचा खालचा ओठ दातांनी धरला. सुधीरने कबरेवर हात फिरवला. साडीचा पल्लू खाली पडला.

तिने स्वतःचा ब्लोजचा हुक मागून काढला. स्तनांवरचा कपडा सैल झाला. सुधीरने तोंड खाली नेले. त्याने एक स्तन तोंडात घेतला. जीभेने टोक फिरवले. अन्नपूर्णाची पाठ कपाटावर लागली. तिने त्याचे केस हातात घेतले.

आणखी, असे तिने फक्त एक शब्द काढला.

सुधीरने दुसरा स्तनही तोंडात घेतला. दातांनी हळू चावला. तिची मांडी कंपली. साडी वर सरकली. पायघोळा ओला होता. त्याने हात तिथपर्यंत नेला. बोट आत गेले. ती गरम आणि ओलसर होती.

तिने त्याचा हात दाबला. आत ठेव. काढू नको.

त्याने दुसरे बोट घातले. अंगठा बाहेरून फिरवला. अन्नपूर्णाची कुंडी हळू हालू लागली. कपाटाची दारे किरकिरली. तिने तोंड दाबून आवाज रोखला. मग रोखला नाही. एक लांब श्वास निघाला.

सुधीर खाली बसला. त्याने तिची मांडी उघडली. जीभ तिथपर्यंत नेली. अन्नपूर्णाने कपाटाची कड धरली. पाय थरथरले. त्याने जीभ आत बाहेर फिरवली. ओठांनी वरचे मासे चाटले. ती त्याच्या डोक्यावर हात ठेवून उभी राहिली.

मी इतकी ओली कधी नव्हते, असे तिने स्वतःशीच म्हटले.

सुधीर उठला. त्याने पॅन्टची बकसुत्रे काढली. त्याचे लिंग जाड आणि ताठ होते. टोक चमकत होते. अन्नपूर्णाने हात पुढे केला. तिला वजन जाणवले. तिने मुठीने वर खाली केले. मग खाली बसली. तोंडात घेतले. जीभ गोल फिरवली. सुधीरची कबर पुढे गेली.

तिने आणखी खोल घेतले. डोळे पाणावले. तरी थांबली नाही. सुधीरने तिचे केस मागे केले. त्याच्या तळहाताला तिच्या गालांची हालचाल जाणवत होती.

पुरे, आता उठ, असे त्याने म्हटले.

तिने उठून टेबलाकडे पाठ केली. हात टेबलावर ठेवले. सुधीरने साडी कमरेपर्यंत गोळा केली. टोकाचा भाग तिच्या ओल्या जागेवर धरला. हळू आत ढकलला. अन्नपूर्णाचा श्वास अडकला. ती सात वर्षांत इतक्या खोलवर भरली नव्हती. नवरा नेहमी घाई करायचा. सुधीर थांबला. आत पूर्ण गेला नंतरही हालला नाही. फक्त आत राहिला.

तुला लागत आहे का, असे त्याने विचारले.

लागत आहे. पण काढू नकोस. आतच राहा. मग हल.

त्याने हळू हालू सुरू केले. प्रत्येक ढकलण्यात टेबल पुढे सरके. फाइलच्या फायली खाली पडल्या. अन्नपूर्णाचा आवाज मोठा झाला. तिने तोंड हातावर दाबले. सुधीरने हात काढून टाकला.

आवाज काढ. इथे कोणी नाही.

तिने आवाज काढला. नावही काढले. सुधीर नाव. आणखी आत. आणखी जोरात.

त्याने कबर धरली. जोरात ढकलले. मांड्या आपटल्या. त्वचा त्वचा लागली. ओला आवाज खोलीत पसरला. पावसाचा आवाज खिडकीबाहेर होता. आत फक्त शरीराचा आवाज होता.

अन्नपूर्णाची पहिली लाट अचानक आली. तिने टेबल घट्ट धरले. आत आकुंचन झाले. सुधीर थांबला नाही. तिच्या लाटेतही तो हालत राहिला. दुसरी लाट लगेच आली. तिचे पाय सैल झाले. सुधीरने तिला उचलून धरले.

तिला तोंडावर वळवले. टेबलावर बसवले. पाय त्याच्या कमरेला गुंडाळले. पुन्हा आत घेतला. या वेळी समोरून. डोळे डोळ्यांना लागले. अन्नपूर्णाने त्याचे ओठ चाटले. मी आज रात्री घरी जाणार नाही, असे तिने म्हटले. मी इथेच राहीन. तू जाशील तर मी एकटी पडेन. मला एकटी पडायचे नाही.

सुधीरने उत्तर दिले नाही. त्याने फक्त आणखी खोल गेला. तिच्या स्तनांना तोंडाने ओले केले. मानेवर दात लावले. खूण राहील इतके नाही. पण जाणवेल इतके होय.

तिने त्याची पाठ नखांनी ओरखडली. शर्ट वर होता. त्वचा मोकळी होती. लाल रेषा उमटल्या. सुधीर अधिक जोरात ढकलू लागला. टेबल खडखडले. खाली चौकीदाराची बत्ती फिरली आणि निघून गेली. दोघे थांबले नाहीत.

सुधीर जवळ आला तेव्हा त्याने विचारले, आत सोडू का.

अन्नपूर्णाने मान हलवली. आत सोड. आज मला तुझे सर्व हवे आहे. कागदांवर नाही. माझ्या आत.

त्याने शेवटचे ढक्के दिले. गरम धारा आत पसरली. अन्नपूर्णाने त्याला घट्ट मिठी मारली. स्वतःची तिसरी लाट त्य धाराबरोबर आली. दोघे थोडा वेळ तसेच राहिले. आत जोडलेले. श्वास एकमेकांच्या मानेवर.

नंतर सुधीर बाहेर निघाला. पांढरा रस तिच्या मांडीवरून खाली सरकला. तिने तो बोटाने पुसला नाही. फक्त बघितला. मग हसली. सात वर्षांनी मला माझ्या शरीराची आठवण झाली, असे तिने म्हटले.

त्यांनी कपडे नीट केले. साडीचा पल्लू पुन्हा खांद्यावर गेला. ब्लोजचा हुक लागला. सुधीरचा शर्ट अजून ओला होता. पण आता घामामुळे नव्हे.

फाइल रूमचे दार उघडले. खाली हॉल रिकामे होते. अन्नपूर्णाने नोंद वहीत पाणी सोडल्याची वेळ लिहिली. सुधीरने सही केली. त्यांच्या बोटांनी पुन्हा स्पर्श केला. या वेळी कोणी पळ काढला नाही.

बारा वाजता पाऊस थांबला. कालव्यावरचा लाल दिवा स्थिर होता. अन्नपूर्णाने खिडकी बंद केली. सुधीर दरवाजाजवळ उभा होता.

उद्याही रात्री पाणी सोडायचे आहे, असे त्याने म्हटले.

मी येते, असे तिने उत्तर दिले. नवरा पुण्यात आहे. घर रिकामे आहे. इथे कागद आहेत. आणि तू आहेस.

सुधीर बाहेर पडला. अन्नपूर्णा एकटी राहिली. पण एकटी वाटली नाही. तिच्या आत अजून उष्णता होती. मांडीवरची ओल अजून होती. तिला क̱ळले की उद्याची रात्र आणखी लांब असेल. फाइल रूमचे दार पुन्हा लागेल. कपाट पुन्हा किरकिरतील. आणि पाणी सोडण्याच्या नोंदीच्या खाली आणखी एक नोंद नसलेली गोष्ट राहील.

तिने दिवा बंद केला. पायऱ्यांवरून उतरताना साडीची कड पायाला लागली. तिने ती सर̱ केली. चेहरा शांत होता. आत मात्र काही शांत नव्हते. आत अजून सुधीरचा हात होता. आत अजून त्याची धारा होती. आत अजून त्य रात्रीचा पाऊस होता.

दुसऱ्या दिवशी सका̱ी कार्यालय उघडले. लोक आले. चहा आला. फाइल्स निघाल्या. अन्नपूर्णा नेहमीसारखी दिसली. फक्त तिच्या मानेवर एक छोटी खूण होती. साडीच्या पल्ल्याने ती झाकली होती. सुधीरने ती खूण पाहिली आणि डोके खाली केले. नंतर त्यांची नजर पुन्हा मिळाली. दोघांनी काही बोलले नाही. बोलण्याची गरज नव्हती.

संध्याका̱ी पुन्हा पाऊस सुरू झाला. कार्यालयात लोक निघून गेले. चौकीदार खाली बसला. वरच्या मजल्यावर पुन्हा दोन दिवे लागले. अन्नपूर्णाने साडीचा पल्लू खांद्यावरून सरकू दिला. या वे̱ी परत चढवला नाही. सुधीर आत आला. दार लागले. कडीचे क्लिक पुन्हा ऐकू आले.

आज तू माझ्यावर ये, असे तिने म्हटले. काल तू मागून आलास. आज मला तुझा चेहरा बघायचा आहे.

तिने टेबलावर कागद बाजूला केले. स्वतः पाठ टेकली. सुधीर जव̱ आला. या वे̱ी घाई नव्हती. त्याने तिची साडी पूर्ण काढली. ब्लोज काढला. घागरा काढला. ती नग्न टेबलावर होती. दिव्याच्या प्रकाशात तिचे शरीर सोनेरी दिसत होते. स्तनांची टोके ताठ होती. मांड्यांच्या मध्ये ओल चमकत होती.

सुधीरने कपडे काढले. त्याचे शरीर तरुण होते. कबर पातळ होती. लिंग पुन्हा ताठ होते. अन्नपूर्णाने दोन्ही हातांनी ते धरले. छातीवरून वर खाली फिरवले. टोक तिच्या स्तनाला लागले. मग तोंडाला लागले. तिने पुन्हा तोंडात घेतले. या वे̱ी जास्त वे̱. सुधीरच्या मांड्या कंपल्या.

पुरे झाले तर आत ये, असे तिने तोंड काढून म्हटले.

त्याने पाय उघडले. आत सरकला. समोरून. अन्नपूर्णाने पाय त्याच्या पाठीमागे गुंडाळले. प्रत्येक ढकलण्यात तिचे स्तन हालले. सुधीरने ते हातात घेतले. चिमटे काढले. तिने अधिक आवाज काढला.

जोरात कर. मला माझ्या नवऱ्यासारखे नको. मला तुझ्यासारखे हवे.

सुधीर जोरात ढकलू लागला. टेबल खा̱ी सरकले. अन्नपूर्णाची पाठ कागदांवर घासली. तिला दाह जाणवला. दाह आवडला. तिने नखे पुन्हा पाठीवर लावली. सुधीर अधिक खोल गेला. त्याच्या अंडकोष तिच्या त्वचेला लागले. प्रत्येक आपट्यात ओला आवाज मोठा झाला.

अन्नपूर्णाची लाट पुन्हा आली. तिने त्याचे नाव मोठ्याने घेतले. खोलीत नाव फिरले. सुधीर थांबला नाही. त्याने तिला बाजूला व̱वले. एक मांडी वर केली. त्या कोनातून आणखी खोल गेला. अन्नपूर्णाच्या डो्̱यांत पाणी आले. सुखाने आले.

आत सोड, असे तिने पुन्हा म्हटले. कालसारखे. पूर्ण.

सुधीरने सोडले. गरम रस पुन्हा आत भरला. थोडा बाहेर गेला. तिच्या मांडीवर पांढरी रेखा उमटली. तिने ती बोटाने उचलली. तोंडात घेतली. सुधीर ते बघत राहिला. काही बोलला नाही.

रात्री दोन वाजेपर्यंत ते तिथे राहिले. एकदा फाइल कपाटाच्या कडेला. एकदा खिडकीजव̱च्या भिंतीवर. एकदा जमिनीवरील चटईवर. प्रत्येक वे̱ी अन्नपूर्णा अधिक मोकळी झाली. प्रत्येक वे̱ी सुधीर अधिक ओ̱खीचा झाला.

शेवटी ते शांत पडले. अन्नपूर्णाच्या डोक्याखाली सुधीरचा हात होता. वर पावसाचा आवाज कमी झाला होता. कालव्यावरचा पाणी आणखी खा̱ी गेला होता. कार्यालयात फक्त त्य दोघांचा श्वास होता.

उद्या लोक येतील, असे सुधीरने म्हटले.

येऊ दे, असे तिने उत्तर दिले. लोक कागद बघतील. मी तुला बघेन. तू मला बघशील. एवढे पुरे आहे.

तिने डो̱े बंद केले. सुधीर जागा होता. त्याने तिच्या केसांतून बोट फिरवले. खिडकीबाहेर रात्र होती. आत मात्र रात्र संपली नव्हती. आत अजून शरीर होते. आत अजून ओल होती. आत अजून ती गोष्ट होती जी नोंद वहीत लिहिता येत नाही.

सका̱च्या प्रकाशापूर्वी ते उठले. कपडे घातले. फाइल्स नीट केल्या. चहाचा कढई स्वच्छ केला. अन्नपूर्णाने आरशात स्वतःला बघितले. मानेवरील खूण अजून होती. तिने पल्लू नीट लावला. चेहरा शांत केला. आत मात्र शांतता नव्हती. आत एक नवीन भूक होती. ती भूक कागदाने भरत नव्हती. ती भूक फक्त त्य रात्रीच्या खो̱ीत भरत होती.

सुधीर दरवाजा उघडण्यापूर्वी थोडा थांबला. त्याने तिच्याकडे पाहिले. तीही त्याच्याकडे पाहिली. दोघांनी मान हलवली. मग तो खा̱ी गेला. अन्नपूर्णा खिडकीजव̱ राहिली. कालव्यावरचा दिवा आता विझला होता. पाणी शांत होते. तिचे शरीर शांत नव्हते.

तिने वही उघडली. कालची नोंद बघितली. पाणी सोडल्याची वे̱ लिहिलेली होती. सही होती. सहीच्या खा̱ी काही नव्हते. पण सहीच्या खा̱ी सर्व काही होते. ते लिहिलेले नव्हते. ते तिच्या आत होते. ते सुधीरच्या हातात होते. ते त्य दोन रात्रींच्या फाइल रूममध्ये होते.

तिने वही बंद केली. दिवा बंद केला. पायऱ्यांवरून उतरली. बाहेर पावसा्̱याची हवा गार होती. तिच्या आत मात्र उष्णता होती. ती उष्णता घरी नेणार होती. ती उष्णता पुढच्या रात्री परत आणणार होती. जोपर्यंत पाणी सोडण्याच्या रात्री येत राहतील, तोपर्यंत ती उष्णता येणार होती.

नाशिकच्या त्य जुन्या कालवा कार्यालयात त्य रात्रीपासून एक गोष्ट बदलली. कागद तेच राहिले. दिवे तेच राहिले. पण दोन माणसे बदलली. एक स्त्री जी सात वर्षे एकटी होती ती आता एकटी नव्हती. एक पुरुष जो नवा होता तो आता नवा नव्हता. त्यांच्यामध्ये पाणी होते. पावसाचे आणि शरीराचे. दोन्ही पाणी मिस̱ले होते. आणि ती मिस̱लेली गोष्ट कोणत्याही नोंद वहीत येणार नव्हती.