सांगमनेरच्या जुन्या कांदा कोल्ड स्टोरेजच्या तिसऱ्या चेंबरमध्ये शेवटच्या लॉटनंतर विवाहित वेटब्रिज कार्कुनाने बारामतीहून आलेल्या व्यापार्याला तो वजन दिले जे कोणत्याही तराजू किंवा घरच्या वहीवर कधी चढत नाही

सांगमनेरच्या जुन्या कांदा कोल्ड स्टोरेजच्या तिसऱ्या चेंबरमध्ये रात्री अकरा वाजता वीज गेली तेव्हा वैशालीने फोनची टॉर्च बंद केली. बाहेरच्या रस्त्यावर ट्रकच्या हेडलाइट्स विरघळल्या. हंगामाचा शेवटचा लॉट आत गेला होता. वेटब्रिजची पावती तिने स्वतःच्या खिशात ठेवली होती. पती महेश दुसऱ्या गोदामात नाईट ड्यूटीवर होता. त्याने मेसेज केला होता की पहाटे तीन वाजेपर्यंत परतणार नाही.

अनिकेत बारामतीहून आला होता. कांद्याचा घाऊक व्यापारी. वय अडतीस. हात जाडे. गळ्यात सोन्याची साखळी नव्हती. फक्त घामाची आणि डिझेलची वास. त्याने दरवाजावर दोनदा ठोठावले. वैशालीने लोखंडी कडी उघडली. आत येताच थंड हवा त्याच्या गालांना लागली. चेंबरमध्ये कांद्याची तीव्र गंध होती. लाकडी पॅलेट्स ओल्या होते. वरच्या नळ्यांमधून बर्फाचे पाणी टपकत होते.

वैशालीचे वय चौतीस होते. लग्नाला आठ वर्षे झाली होती. मूल नव्हते. डॉक्टर म्हणाले होते की वेळ आहे. महेश चांगला नवरा होता. हिशोब नीट ठेवत असे. पण रात्री तो थकून झोपायचा. तिच्या मांडीच्या आतील बाजूला हात ठेवत असे आणि दोन मिनिटांत झोपी जायचा. तिच्या शरीराची भूक त्याला कळत नव्हती. ती भूक तिने दोन वर्षे दाबली होती. आज ती भूक दाराबाहेर उभी नव्हती. ती आत आली होती.

अनीकेतने दरवाजा आतून लावण्याआधी तिच्याकडे पाहिले. तिने मान हलवली. कडी खडकली. बाहेरचा रस्ता गायब झाला. फक्त कंप्रेसरची शिल्लक गुनगुन आणि पाण्याचे टिपटिप उरले.

त्याने तिच्या कमरेवर हात ठेवला. साडीची नाड कडक होती. त्याने ती सैल केली. वैशालीने विरोध केला नाही. तिचे हात त्याच्या छातीवर होते. खाली नाही. अजून. त्याने चोळीची बटणे उघडली. दोन. तीन. चार. स्तन बाहेर आले. थंडीमुळे स्तनाग्र टणक होते. त्याने डावे स्तन हातात घेतले. वजन मोजले जसे कांदा मोजतात. मग तोंड लावले. दात घातले. वैशालीने किंचाळले पण आवाज गिळला.

तिने त्याची पँट उघडली. बकल कठिण होता. आत कापड ओले नव्हते अजून. पण मांड जागा काढत होता. तिने गुडघे टेकले. सिमेंटच्या फरशीवर पाणी होते. थंड. तिच्या गुडघ्यांना चावले. तिने त्याचे मांड तोंडात घेतले. जाड. शिरा उमटलेल्या. गरम. जीभाने खालची बाजू चाटली. त्याने केस मुठीत घेतले आणि गळ्यात खोल ढकलले. तिच्या डोळ्यात पाणी आले. नाक बंद झाले. तिने गालावर थप्पड मारून हात दाखवला की आणखी.

त्याने गळ्यात ठेवले जोपर्यंत तिला खोकला येईपर्यंत. मग बाहेर काढले. लाळ लांब धागा होऊन पडली. तिने पुन्हा घेतले. यावेळी हाताने पिशवी दाबली. त्याने कंबर सोडली नाही. कंबर धरली आणि तोंडाचा वापर केला जसा मशीनचा.

मग त्याने तिला उचलून पॅलेटवर ठेवले. गोण्या सरकल्या. कांद्याची साल तिच्या पाठीला लागली. त्याने साडी वर केली. पेटीकोट बाजूने सरकवला. योनीच्या तोंडावर बोट ठेवले. ओली होती. त्याने दोन बोटे आत घातली. वेगाने. तिसरी बोट घातली. वैशालीने पाय पसरले. त्याने अंगठा क्लिटवर दाबला. तिने कमर उचलली.

त्याने मांड तोंडावर ठेवला आणि एकदम आत घातला. वैशालीने ओरडून घेतले. थंडी आणि जाडी एकत्र शिरली. त्याने कंबर धरून जोरात ढकलले. प्रत्येक ढकल्यात तिची पाठ लाकडाला लागली. आवाज ओलसर होता. मांस आणि पाणी.

तिने गाल्या दिल्या. मराठीत. घाणेरड्या. तू माझा भोसडा फाड. महेशला ही जागा कधी सापडली नाही. तू इथे भर. खोल. अनीकेतने गालावर थप्पड मारली. दुसरी. तिसरी. तिच्या तोंडातून लाळ गळली. त्याने तोंड दाबले हाताने आणि ढकले चालू ठेवले.

त्याने तिला उलटी केली. गुदद्वारावर अंगठा दाबला. तिने नकार दिला नाही. त्याने थुंकून ओले केले. हळूहळू आत घातला. वैशालीने दात खाणले. वेदना आधी आली. मग जागा मिळाली. त्याने कमरेवर हात ठेवून जोरात ढकलले. तिची स्तने गोण्यांवर घासली. सालांनी त्वचा लाल झाली.

दोन मिनिटांत त्याने तिच्या गुदात फेकले. गरम वीर्य आत पसरले. त्याने बाहेर काढले तेव्हा ते मांडीवरून खाली वाहू लागले. तिने हात मागे नेऊन बोटांनी गोळा केले आणि तोंडात घातले. त्याने पाहिले. पुन्हा टणक झाला.

दुसऱ्या फेरीत त्याने तिला उभे केले. भिंतीला चेहरा लावला. हात वर. त्याने योनीत पुन्हा घातले. आता ओली होती त्याच्याच वीर्याने. प्रत्येक धक्क्यात छाती भिंतीला लागली. त्याने कानामध्ये सांगितले की महेशला कॉल कर. तिने नकार दिला. त्याने केस ओढले. वेदना आली. तिने फोन काढला.

महेशने उचलले. पार्श्वभूमीत कंप्रेसर नव्हता कारण वीज गेली होती. वैशालीने शांत आवाजात सांगितले की चेंबरचे तापमान तपासते आहे. अनीकेतने त्याच वेळी जोरात ढकलले. तिचा आवाज थरथरला. महेशने विचारले काय झाले. तिने सांगितले की पाय घसरला. त्याने सांगितले की काळजी घे. कॉल कापला.

तिने फोन फेकला. अनीकेतने तिला खाली बसवले आणि चेहऱ्यावर मांड ठेवला. तिने तोंड उघडले. त्याने गळ्यात घातले. नाक बंद केले. तिने गिळले. डोळे लाल. त्याने बाहेर काढले तेव्हा लाळ आणि वीर्य मिसळले होते. तिच्या हनुवटीवरून गळले.

तिने स्वतःची योनी बोटांनी चोळली. दोन. तीन. त्याने पाहत राहिला. हात खिशात नाही. हात तिच्या केसांत. तिने ओरडून स्खलन केले. पाणी पॅलेटवर पडले. कांद्याची गंध आणि स्त्रीसुगंध एक झाले.

त्याने तिला पुन्हा पॅलेटवर झोपवले. आता हळू. खोल. प्रत्येक इंच मोजत. तिने पाठीवर नखे फिरवली. त्याने स्तनाग्र चावले. डावे. उजवे. लाल चिन्ह. तिने सांगितले की उद्या साडीने झाकेन. महेशाला दिसणार नाही. त्याने उत्तर दिले की दिसले तरी तू सांगणार नाहीस. तिने मान हलवली.

तिसरी फेरी भिंतीजवळच्या लोखंडी शिडीवर झाली. तिने पाय पसरले. त्याने खाली बसून योनी चाटली. जीभ आत. नाक दाबले. क्लिट चाटले जोरात. तिने डोके दाबले. पुन्हा स्खलन. त्याच्या तोंडात. त्याने गिळले नाही. तोंडात ठेवून वर आला आणि तिच्या तोंडात दिले. तिने गिळले.

त्याने उभे राहून पुन्हा घातले. शिडी खडखडली. वरच्या नळ्यातून पाणी पडत राहिले. त्याच्या पाठीवर थंड थेंब. तिच्या छातीवर गरम घाम. त्याने शेवटच्या ढकलीत सगळे आत सोडले. योनीभर. बाहेरही. पांढरे पाणी मांडीवर.

ते दोघे काही मिनिटे शांत बसले. वैशालीने साडी नीट केली. पेटीकोट फाटलेला होता कडेने. त्याने पँट चढवली. तिने सांगितले की पुढचा लॉट आठ दिवसांनी आहे. महेश त्या दिवशी पुण्यात असेल. हिशोबासाठी. अनीकेतने गालावर हात फिरवला. तिने हात चावला. हळू. दात दिसले.

त्याने दरवाजा उघडला. बाहेरची हवा गरम वाटली. चेंबरच्या तुलनेत. तिने वेटब्रिजची पावती त्याच्या खिशात घातली. अतिरिक्त वजन लिहिले नव्हते. जे आत झाले ते कोणत्याही रजिस्टरवर चढणार नव्हते. महेशाच्या वहीतही नाही. घरच्या डायरीतही नाही.

ती रात्र संपली नाही तिथे. पहाटे एक वाजता महेशाने मेसेज केला की ड्यूटी वाढली. वैशालीने चेंबर पुन्हा उघडले. अनीकेत गेला नव्हता. तो ट्रकच्या कॅबिनमध्ये बसला होता. सिगारेट नव्हती. फक्त पाणी. तिने हाक मारली.

त्यांनी कॅबिनच्या मागच्या सीटवर चौथी फेरी केली. जागा अरुंद. तिने त्याच्यावर बसून स्वतः हालवले. स्तन त्याच्या तोंडात. त्याने कंबर धरली. तिने वेग वाढवला. खिडकी धुसर झाली. बाहेर वाघ्या कुत्रा भुंकला. कोणी आले नाही. तिने छातीवर हात ठेवून म्हटले की मी पापी आहे. त्याने उत्तर दिले की पाप शब्द आहे. शरीर शब्द नाही. तिने हसली. मग ओरडली. मग गिळली.

सकाळी सहा वाजता ती घरी गेली. रस्ता ओला होता दवाने. महेश नंतर आला. त्याने विचारले रात्र कशी गेली. तिने सांगितले की तापमान स्थिर होते. लॉट सुरक्षित आहे. त्याने चहा मागितला. तिने चहा दिला. तिच्या मांडीच्या आतील बाजू अजून ओली होती. त्याने हात तिथे नेला नाही. त्याने फक्त कप उचलला.

दुसऱ्या आठवड्यात अनीकेत पुन्हा आला. चौथ्या चेंबरमध्ये. गोण्या कमी. जागा जास्त. त्यांनी दोरीने तिचे हात बांधले पॅलेटच्या काठाला. त्याने सांगितले की आज तू बोलणार नाहीस. तिने मान्य केले. त्याने तोंड बंद केले स्वतःच्या बेल्टने. मग घेतले. दीर्घ. घाणेरडे. गुदातून. योनीतून. चेहऱ्यावर शेवटी. बेल्ट काढल्यावर तिने पहिले वाक्य उच्चारले की पुन्हा ये. महेशाला कधी कळू नको. पण ये. प्रत्येक शेवटच्या लॉटनंतर ये.

अनिकेतने मान हलवली. बाहेर सूर्य उगवत होता. कांद्याच्या गंधातून ते दोघे निघाले. रजिस्टरवर फक्त वजन होते. शरीराचे वजन कुठेही नव्हते.

वैशालीने घरी जाऊन न्हाणे केले. आरशात गाल लाल. मानेवर दातांचे चिन्ह. तिने दुपटी नेसली. महेशाने पाहिले नाही. त्याने फक्त विचारले पुढचा हंगाम कधी. तिने सांगितले लवकर. मनात मात्र दुसरा हंगाम सुरू झाला होता. चेंबरचा. थंडीचा. आणि त्याच्या मांडाचा.

ती रात्र आठवत राहिली. प्रत्येक थंड वाऱ्यात. प्रत्येक गोणी उचलताना. प्रत्येक वेळी महेश झोपला की तिच्या बोटांनी ती जागा शोधली जिथे अनीकेत होता. ओली. उघडी. रजिस्टरबाहेर.

महिनाभराने महेश पुण्यात गेला तीन दिवस. अनीकेत दोन रात्री राहिला. पहिली रात्र चेंबर तीन. दुसरी रात्र तिच्याच घराच्या मागच्या खोलीत. खिडकी बंद. पंखा मंद. त्याने तिला जमिनीवर घेतले. गाल्या दिल्या. उलटी केली. केस ओढले. तिने मागितले आणखी जोरात. त्याने दिले. तिच्या योनीतून पाणी आले दोनदा. त्याने तिसऱ्यांदा गुदात भरले. तिने तकिया चावत आवाज दाबला. शेजारी भिंत होती. पलीकडे कोणी नव्हते. तरीही.

तिसऱ्या सकाळी तो निघाला. तिने दार बंद केले. शेजारी कुणी पाहिले नाही. फक्त कुत्रा. त्याने भुंकले नाही. ओळख झाली होती त्या गंधाची.

वैशालीने वही उघडली. कांद्याचे आकडे लिहिले. शेवटच्या ओळीत काही लिहिले नाही. जे लिहायचे होते ते शब्दांत मावत नव्हते. ते फक्त शरीरात होते. थंड चेंबरमध्ये. ओल्या पॅलेटवर. आणि तिच्या आत.

हंगाम संपला. गोदाम रिकामे झाले. पण ती खोली रिकामी नव्हती. प्रत्येक वेळी वीज जाई तेव्हा तिच्या मनात तोच दरवाजा उघडायचा. तोच हात. तीच गाल. तोच मांड. आणि तोच पाप जो कोणत्याही तराजूवर तोलला जात नव्हता.

तिने एकदा महेशाला विचारले की तू मला पूर्णपणे घेतोस का. त्याने हो म्हटले आणि झोपला. तिने अंधारात हसली. पूर्ण घेणे हे शब्द होते. अनीकेत शब्द वापरत नव्हता. तो घेत होता. सोडत नव्हता. आणि ती त्याला सोडत नव्हती.

पुढच्या हंगामाची तारीख नोंदवली गेली कार्यालयात. वैशालीने कॅलेंडरवर खूण केली. लाल पेन. महेशाच्या ड्यूटीच्या समोर नाही. अनीकेतच्या ट्रकच्या नंबरच्या समोर. तिने तो नंबर पाठांतर केला होता. रात्री तो नंबर आठवत असे तेव्हा मांडी आपोआप ओली व्हायची.

शेवटच्या रविवारी त्याने तिला ट्रकच्या डब्ब्यात घेतले. उघड्या कांद्याच्या ढिगाऱ्यावर. सूर्य मावळत होता. तिने साडी पूर्ण काढली. उघडी. त्याने तिला उचलून लोखंडी बाजूला धरले. पाय कमरेभोवती. आत. खोल. जोरात. तिने ओरडले की भोसडा फाडून टाक. त्याने फाडला नाही पण भरला इतका की ती थरथरली. वीर्य पोटावर पडले. तिने बोटाने छातीवर पसरवले. स्तनाग्र चमकले. त्याने चाटले. खारट. गरम. तिने तोंड चांबले.

रस्ता मोकळा होता. कोणी आले नाही. फक्त वारा. आणि दूरवर कुत्रा. तिने कपडे चढवले. त्याने इंजिन सुरू केले. तिने म्हटले की पुढच्या वेळी बेल्ट आण. आणि दोरी. आणि वेळ. महेश दूर असेल तेव्हाची वेळ.

ट्रक निघाला. वैशाली चेंबरकडे चालत गेली. कुलूप लावले. चावी खिशात. खिशात पावती होती. मांडीच्या आत ओलसर जागा होती जी कोणताही कांदा तराजू मोजू शकत नव्हता.

ती घरी गेली. घर शांत. आरशात ओठ सुजले. मानेवर लाल. दुपटी चढवली. स्वयंपाकघर पेटवले. डाळ खिळली. महेश येईल तेव्हा स्वच्छ वाटेल. आत मात्र ती स्वच्छ नव्हती. ती भरलेली होती. आणि तिला ते आवडत होते.

रात्री महेश आला. त्याने विचारले काम झाले का. तिने हो म्हटले. त्याने हात कमरेवर ठेवला. ती थरथरली थोडी. त्याने समजले थंडी. ती थंडी नव्हती. ती आठवण होती. चेंबरची. अनीकेतची. आणि त्या घाणेरड्या रात्रीची जी वहीत कधी चढणार नव्हती.

तिने दिवा विझवला. अंधारात शरीर जागे होते. महेश झोपला. तिने हात खाली नेला. स्वतःला स्पर्श केला. ओली. उघडी. आणि दुसऱ्याची.

दोन महिन्यांनी हंगाम पुन्हा सुरू झाला. पहिल्या ट्रकवर अनीकेत नव्हता. दुसऱ्यावर होता. वैशालीने वेटब्रिजवर उभी राहून आकडे लिहिले. हात हलता होता. त्याने खिशातून पावती काढली नाही. त्याने फक्त विचारले की तिसरे चेंबर मोकळे आहे का. तिने हो म्हटले. महेश दुसऱ्या गेटवर होता. दहा मिनिटे.

दहा मिनिटांत त्याने तिला उभेच घेतले. पँट खाली. साडी उचलली. दोन ढकले. तीन. चार. तिने तोंड दाबले त्याच्या खांद्यावर. त्याने आत सोडले. बाहेर काढले. तिने पेटीकोट खाली केला. वीर्य मांडीवरून सरकले. तिने वेटब्रिजची पेटी बंद केली. महेश आला. त्याने विचारले वजन किती. तिने आकडा सांगितला. बरोबर आकडा. चुकीची रात्र.

संध्याकाळी तिने न्हाणे केले पण आतली जागा धुतली नाही पूर्ण. तिला वाटले की धुतली तर तो निघून जाईल. तो निघाला नाही. तो राहिला. प्रत्येक पावलीत. प्रत्येक थंड वाऱ्यात. प्रत्येक वेळी कंप्रेसर चालू झाला की तिची मांडी आठवत असे.

एका रात्री महेशाने सेक्स केला. दोन मिनिटे. वर. खाली. संपले. वैशालीने डोळे बंद ठेवले. तिच्या मनात पॅलेट होते. दोरी होती. बेल्ट होता. महेश झोपला. तिने बाथरूममध्ये जाऊन स्वतःला तीन बोटांनी चोळले. अनीकेतचे नाव कुजबुजले. स्खलन झाले. भिंतीला हात लागला. आरशात चेहरा ओला होता.

तिने स्वतःला सांगितले की थांब. थांबली नाही. पुढच्या शुक्रवारी अनीकेतने मेसेज केला. एक शब्द. चेंबर. तिने उत्तर दिले. ये. महेश नासिकला होता नातेवाईकांकडे. रात्र मोकळी होती.

त्या रात्री त्यांनी वेळ काढला. पहिले तास त्याने तिला चाटले. फरशीवर. गोण्यांवर. शिडीवर. तिने दोनदा पाणी सोडले. मग त्याने घातले. योनी. गुदा. तोंड. क्रम बदलत. तिने गाल्या दिल्या जोरात कारण घर दूर होते. त्याने गाल थप्पडले. स्तन दाबले. कमर पकडली. शेवटी तिच्या छातीवर वीर्य पसरवले आणि बोटाने स्तनाग्राला लावले. तिने चाटले.

पहाटे ते चहापिले कार्यालयाच्या प्लास्टिक कपमध्ये. बोलले थोडे. कांदा भाव. ट्रकचे टायर. महेशाचे पुणे. मग पुन्हा शांत. त्याने निघण्याआधी तिला भिंतीला दाबून एकदा आणखी घेतले. उभे. जलद. तिने नखे पाठवली त्याच्या मानेत. चिन्ह राहील. त्याने सांगितले की राहू दे.

वैशालीने कुलूप लावले. चावी फिरवली. रजिस्टर बंद केले. आकडे पूर्ण होते. कथा पूर्ण नव्हती. कारण विवाहित स्त्रीची भूक एका रात्रीत संपत नाही. ती चेंबरमध्ये राहते. थंड. ओलसर. आणि तराजूच्या बाहेर.

ती घरी गेली तेव्हा सूर्य निघाला होता. शेजारीण बाईने विचारले की रात्रभर गोदामात का. तिने सांगितले की कंप्रेसर खराब झाला होता. खोटे होते. कंप्रेसर चालू होता. खराब तिचे लग्न नव्हते. खराब तिची भूक होती जी लग्नाच्या वहीत बसत नव्हती.

तिने आरशात पाहिले. स्त्री दिसली जी चहा देते आणि लॉट मोजते. आत स्त्री होती जी गाल्या देते आणि गिळते. दोन्ही एकच होत्या. फक्त रजिस्टर एक होता. शरीर दोन.

ही गोष्ट कागदावर इथे थांबते. चेंबर मात्र थांबत नाही. प्रत्येक शेवटच्या लॉटनंतर दरवाजा उघडतो. प्रत्येक वीज गेल्यानंतर हात सापडतो. आणि प्रत्येक वेळी विवाहित वैशाली चावी फिरवते तेव्हा रजिस्टरबाहेरची रात्र आत येते. कांद्याच्या गंधात. ओल्या पॅलेटवर. आणि तिच्या आत, जिथे अनीकेतची जागा महेशाने कधी मोजली नाही.