Punjabi Dost Di Biwi: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤ ਦੀ ਬੀਵੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਾਈ
ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ, “ਜਸਵਿੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆ ਜਾਓ, ਇਕੱਲੀ ਬੋਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਬੀਵੀ ਦਾ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਇਹੋ ਉਹ punjabi dost di biwi ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਸੁਨੇਹੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਧਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਵਜੋਤ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਜਸਵਿੰਦਰ ਬੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਦੋਸਤ ਹਨ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਦੀ ਬੀਵੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਠਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ, ਹੱਸਮੁੱਖ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਸਵਿੰਦਰ ਕੰਮ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਦੀ ਬੀਵੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਠਹਿਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਨਵਜੋਤ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ। “ਆਓ, ਚਾਹ ਪੀਓ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਵਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਣਾਅ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਣਾਅ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਕੋਈ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਦੋਸਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਿਹਾ, “ਨਵਜੋਤ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਸਵਿੰਦਰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।” ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿੱਧੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਚਾਹਤ ਸੀ। “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਦੇਖ ਕੇ,” ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਇਕੱਲੀ ਨਾ ਛੱਡੋ।”
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜੀਭ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਚਾਹਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰੁਕਣ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ।
ਕਮੀਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਗੋਰੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾਇਆ। “ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੰਮੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਹਨ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ “ਆਹ, ਨਵਜੋਤ, ਐਵੇਂ ਹੀ,” ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਕੱਢੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਢਿੱਡ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਮਾ, ਮੋਟਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। “ਤੁਹਾਡਾ ਲੁੰਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ,” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੀ ਟੋਪੀ ਤੇ ਫਿਰਦਿਆਂ ਹੀ ਨਵਜੋਤ ਨੇ “ਆਹ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ,” ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਟ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ।
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਗਿੱਲੀ, ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਲਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੀ। “ਨਵਜੋਤ, ਹੁਣ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅੰਦਰ ਪਾਓ,” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਦੀ ਟੋਪੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰਗੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਪਾਉਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ “ਆਹ, ਨਵਜੋਤ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ,” ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ।
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼, ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਅਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਦੱਬੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਚੁਦਾਈ ਜੰਗਲੀ ਸੀ, ਸਿੱਧੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਛੁਪਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਿਲਾਪ ਸੀ।
“ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਨਵਜੋਤ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ,” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਰਸ ਵਗ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਢਿੱਡ ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, “ਨਵਜੋਤ, ਨਵਜੋਤ।”
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਝੜੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਕ ਉੱਠੀ, “ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਨਵਜੋਤ, ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਨਵਜੋਤ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਖੁਦ ਵੀ ਝੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਮਣੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਸਾਹ ਭਾਰੇ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ। “ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ, ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਗਲਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਲੇਟ ਗਏ। ਬਾਹਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਵਾ ਅਜੇ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਜਾਗ ਉੱਠਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟਿਆ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਸਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਪਰ ਆਈ, ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੰਟਰੋਲ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਡੂੰਘਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਓਨੀ ਡੂੰਘਾਈ ਲੈ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋ,” ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਨਿਗਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੂਜੀ ਚੁਦਾਈ ਪਹਿਲੀ ਨਾਲੋਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਝੜੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਕੰਬ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਝੜਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮਣੀ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ। “ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੋ ਅਜਨਬੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ,” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਹੱਸਿਆ, “ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਅਜਨਬੀ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ, ਇਹੋ ਸਾਡਾ ਨਿਯਮ ਹੋਵੇ।”
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟੀ ਸੀ, ਚਾਦਰ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ। ਨਵਜੋਤ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇਖਣਾ ਹੈ, ਯਾਦ ਹੈ ਨਾ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹੀ, “ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਚੰਗਾ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।” ਨਵਜੋਤ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮੋੜ ਨਹੀਂ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਮਨ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਲਕਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਘਰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਗੁਆਂਢਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਛਲੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ, ਉਹ ਫਿਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੀਵੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਨਵਜੋਤ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ, ਠੀਕ ਉੱਥੋਂ ਜਿੱਥੇ ਰੁਕੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਵਜੋਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਿਠਾਈ ਦਾ ਡੱਬਾ ਲੈ ਕੇ। “ਜਸਵਿੰਦਰ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਸੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖੁਦ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਸਰਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, “ਆਹ, ਨਵਜੋਤ, ਇੱਥੇ ਹੀ, ਐਵੇਂ ਹੀ।” ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝਟਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਚੁਦਾਈ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਤੀਬਰ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਜਲਦੀ ਝੜੀ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਵਜੋਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਵੀ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਛੂਹ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਰੁਕੇਗੀ ਨਹੀਂ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, “ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖੋ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਹੀ, “ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ, ਨਵਜੋਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ।”
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਨਵਜੋਤ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਦੇਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਚੌਂਕ ਗਈ, ਪਰ ਫਿਰ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਾ ਖਾਲੀ ਪਿਆ ਸੀ।
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਸਰਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਏ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸੋਈ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਵਜੋਤ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕੇ।
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਝਟਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਲਾਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਚਾਹੋ ਰਹੋ।” ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੋਚਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਝੜੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਇਹ ਚੁਦਾਈ ਰਾਤ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੈ ਨਾ।” ਨਵਜੋਤ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ।”
ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਗਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਸੱਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁਪਤ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਨਾ ਜੋੜ ਗਈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੰਨਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰੋਂ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “Punjabi Dost Di Biwi: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤ ਦੀ ਬੀਵੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਾਈ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਕੁਲਵੰਤ ਮਾਸੀ ਦੀ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨੀ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: 24 ਸਾਲਾ ਹਰਮਨ ਦੀ 38 ਸਾਲਾ ਮਾਸੀ ਕੁਲਵੰਤ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਘਰ ਰਹਿਣ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸਦੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਚਾਚੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ (ਭਾਗ 1)
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਗਏ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸਿਮਰਨ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਧੁਰ ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ, ਭਾਗ 1।
ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਕਹਾਣੀ: ਫੌਜੀ ਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਵੋਟੀ ਦੀ ਦੇਵਰ ਨਾਲ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਸਿਮਰਨ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਇੱਕ ਫੋਨ ਕਾਲ, ਇੱਕ ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਦੇਵਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਕਹਾਣੀ: ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਨੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ
ਫੌਜੀ ਦੀ ਵੋਟੀ ਜਸਮੀਤ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦਾ ਦੋਸਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਨਾਤੇ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਜੇਠਾਣੀ ਕਹਾਣੀ: ਜੇਠਾਣੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਰ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮ ਚੁਦਾਈ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਜੇਠਾਣੀ ਅਤੇ ਦੇਵਰ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕੀ, ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਜੇਠਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਲਾਈਨ ਤੱਕ ਬੰਨ੍ਹੀ ਰੱਖੇਗੀ।
ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸਲਵਾਰ ਨੇ ਦੇਵਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਭਾਬੀ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਖਾਲੀ ਘਰ ਅਤੇ ਦੇਵਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ।
ਨਹਾਉਂਦੀ ਭਾਬੀ ਵੇਖੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਨਹਾਉਂਦੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਨਹਾਉਂਦੀ ਭਾਬੀ ਵੇਖੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵੀਰਾ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਭੂਆ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਅਮਰਦੀਪ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਪੰਜਾਬੀ ਭੂਆ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਆਈ ਇੱਕ ਭੂਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।