સ્ટોર રૂમમાં ફસાયેલા

દરવાજો બંધ થયો અને બહારથી કડી પડવાનો અવાજ આવ્યો.

કિંજલ ચીસ પાડી ઉઠી. "અરે! આ કોણે બંધ કર્યો?"

પાર્થ દરવાજા તરફ દોડ્યો. તેણે હેન્ડલ જોરથી ઘુમાવ્યું, ખભો દઈને ધક્કો પણ માર્યો. દરવાજો જરાય હલ્યો નહીં. બહારથી કોઈએ સ્ટોપર ભરાવી દીધું હતું.

"રમેશ કાકા!" પાર્થે બૂમ પાડી. "કાકા, અંદર અમે છીએ! દરવાજો ખોલો!"

જવાબમાં માત્ર સન્નાટો. દૂર ક્યાંકથી ગરબાના ઢોલનો ધીમો ધબકાર સંભળાતો હતો, અને થોડી વારમાં એ પણ બંધ થઈ ગયો. લંચ બ્રેક પડી ગયો હતો. આખી ટીમ કેન્ટીન ભેગી થઈ ગઈ હતી.

કોલેજના ઓડિટોરિયમ પાછળનો સ્ટોર રૂમ. વાર્ષિક ફેસ્ટની તૈયારી જોરમાં ચાલતી હતી. બપોરના બે વાગ્યા હતા અને બહાર તડકો તપતો હતો.

કિંજલ વધારાની દાંડિયાની જોડી લેવા આવી હતી. પાર્થ કોસ્ચ્યુમના બોક્સ ગોઠવતો હતો. રમેશ કાકાએ રૂમ ખાલી સમજીને બહારથી બંધ કરી દીધો હતો.

કિંજલે દરવાજા પર જોરથી મુક્કો માર્યો. "કાકા! એય કાકા! અંદર છીએ અમે!"

પાર્થે ખિસ્સામાંથી ફોન કાઢ્યો. સ્ક્રીન પર ચાર ટકા બેટરી ઝબકતી હતી. સિગ્નલનું એક પણ ટાવર નહોતું. આ અડધા બેઝમેન્ટ જેવા રૂમમાં નેટવર્ક મરી જતું હતું.

"ફોન તો ગયો," પાર્થ બોલ્યો. "તારો ફોન ક્યાં?"

"મારો ફોન બેગમાં છે, અને બેગ રિહર્સલ હોલમાં પડી છે." કિંજલે હોઠ કરડ્યા. "હવે શું?"

"લંચ બ્રેક એક કલાકનો છે. રિહર્સલ ફરી શરૂ થશે ત્યારે કોઈક તો આવશે જ. બેસ. રાહ જો."

રૂમ નાનો હતો. એક બાજુ કોસ્ચ્યુમના થેલા ઢગલો થઈને પડ્યા હતા, બીજી બાજુ દાંડિયાના બંડલ દીવાલને અઢેલીને ઉભા હતા. વચ્ચે કાર્ડબોર્ડના મોટા બોક્સ. છત પાસેની નાનકડી બારીમાંથી તડકાનો એક પટ્ટો આવતો હતો. ધૂળના કણો એ તડકામાં ધીમે ધીમે તરતા હતા.

કિંજલ એક બોક્સ પર બેસી ગઈ. તેણે પાર્થ સામે જોયું અને અચાનક હસી પડી. "ફસાઈ ગયા."

પાર્થ પણ હસ્યો. "હા. પણ તારી સાથે ફસાયો છું, એટલે વાંધો નથી."

"ઓહો! ફ્લર્ટ?" કિંજલે ભમર ઉંચી કરી. "ફસાયેલી છોકરી સાથે ફ્લર્ટ કરતા શરમ નથી આવતી?"

"શરમ તો તને આવવી જોઈએ. તું જાતે અંદર આવી."

કિંજલે જીભ કાઢી. "હું દાંડિયા લેવા આવી હતી. તું અહીં શું કરતો હતો? કોસ્ચ્યુમ સુંઘતો હતો?"

"કોસ્ચ્યુમ ગોઠવતો હતો. ફેસ્ટ કમિટીનો જવાબદાર માણસ છું."

"જવાબદાર માણસ," કિંજલ હસી. "જેની નજર રિહર્સલમાં મારા પરથી હટતી નથી, એ જવાબદાર માણસ?"

પાર્થના ગાલ ગરમ થઈ ગયા. "એવું... એવું કંઈ નથી."

"એવું જ છે." કિંજલ બોક્સ પરથી ઉતરીને ઉભી થઈ. "મને ખબર છે. આખા ગ્રુપને ખબર છે. જ્યારે હું ગરબા કરું ત્યારે તું જોતો રહે છે."

પાર્થ કંઈ બોલ્યો નહીં. તેની નજર નીચે ઢળી ગઈ.

કિંજલ તેની સામે આવીને ઉભી રહી. બંને વચ્ચે હવે માત્ર એક ફૂટનું અંતર હતું. "તો પછી? હિંમત છે કે માત્ર નજર જ?"

પાર્થનું હૃદય જોરથી ધડકવા લાગ્યું. તેણે તેની આંખોમાં જોયું. એ આંખોમાં શરારત હતી, ડર નહોતો.

"હિંમત તો ઘણી છે," તે ધીમેથી બોલ્યો. "પણ તું ડરી જઈશ."

કિંજલ હસી પડી. "મને ડરાવીને બતાવ."

પાર્થે તેનો હાથ પકડ્યો અને તેને કોસ્ચ્યુમના થેલા તરફ ખેંચી. થેલામાંથી તેણે કાચની ટીકીવાળી એક ચોળી કાઢી. લાલ અને સોનેરી. "આ પહેરીને બતાવ. જો તારામાં હિંમત હોય તો."

"અત્યારે? અહીં?"

"ડર લાગ્યો?"

કિંજલે તેની સામે તીખી નજરે જોયું. પછી તેણે પોતાનો કુર્તો ઉપર ખેંચ્યો અને કાઢી નાખ્યો. અંદર સફેદ ટોપ હતું. તેણે ચોળી હાથમાં લીધી. "પાછળની દોરી બાંધી આપ."

પાર્થના હાથ ધ્રુજતા હતા. તેણે દોરી પકડી. કિંજલની પીઠ ખુલ્લી હતી, ગોરી અને મુલાયમ. તેની આંગળીઓ તેની ત્વચાને અડકી. કિંજલના શરીરમાં એક ઝણઝણાટી દોડી ગઈ.

તેણે દોરી બાંધી. પછી તેના હાથ તેની કમર પર થંભી ગયા. તેનો શ્વાસ તેની ગરદન પર પડતો હતો.

રૂમમાં પંખો પણ નહોતો. ગરમી અને તેમના શ્વાસથી હવા ભારે થઈ ગઈ હતી. કિંજલની ત્વચા પર પરસેવાની ઝીણી બુંદો ચમકતી હતી.

"પાર્થ..." કિંજલનો અવાજ ધીમો પડી ગયો હતો.

તેણે તેને પોતાની તરફ ફેરવી. ચોળી તેના શરીર પર ચુસ્ત બેઠી હતી. તેના દૂધ ઉભરાઈને બહાર આવતા હતા. પાર્થની નજર ત્યાં જ થંભી ગઈ.

"જોવું છે?" કિંજલે શરારતથી પૂછ્યું.

પાર્થે માથું હલાવ્યું. તે કંઈ બોલી શક્યો નહીં.

કિંજલે તેના ગાલ પર હાથ મૂક્યો અને તેને પોતાની તરફ ખેંચ્યો. તેમના હોઠ મળ્યા. પહેલો સ્પર્શ ધીમો હતો, અજમાવતો. પછી પાર્થે તેને જોરથી પકડી લીધી.

ચુંબન ઉંડુ થતું ગયું. તેની જીભ તેના મોંમાં ફરતી હતી. કિંજલના હાથ તેના વાળમાં ખુંપી ગયા હતા. બંનેના શ્વાસ ગરમ થઈ ગયા હતા.

પાર્થના હાથ તેની પીઠ પરથી નીચે સરક્યા. તેણે ચોળીની દોરી ખોલી નાખી. ચોળી નીચે સરકી ગઈ. તેના દૂધ ખુલ્લા થઈ ગયા, ગોળ અને ભરેલા.

"કેટલા સુંદર..." તે બબડ્યો.

તેણે એક દૂધ હાથમાં લીધું. મુલાયમ, ગરમ. તેનો અંગૂઠો તેની ડીંટી પર ફર્યો. ડીંટી કડક થઈ ગઈ. કિંજલના મોંમાંથી એક સિસકારો નીકળી ગયો.

"આહ... પાર્થ..."

તેણે મોં નમાવ્યું અને ડીંટીને ચૂસવા લાગ્યો. જીભ ફરતી હતી, હોઠ ચુસ્ત હતા. કિંજલે તેનું માથું પકડી રાખ્યું. તેનું શરીર ધનુષ્યની જેમ વળી ગયું.

કિંજલના હાથ તેના શર્ટના બટન પર ગયા. એક પછી એક બટન ખુલતા ગયા. શર્ટ નીચે પડ્યું. તેની છાતી પહોળી હતી, થોડા વાળ સાથે. કિંજલે તેના પર હાથ ફેરવ્યો.

પછી તેનો હાથ નીચે ગયો. તેણે તેની જીન્સનું બટન ખોલ્યું, ઝિપ નીચે કરી. તેનો લુંડ અંદર તંગ થઈને ઉભો હતો.

કિંજલે તેને બહાર કાઢ્યો. લાંબો, કડક, ગરમ. તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. "બાપ રે..."

તેણે તેને હાથમાં લીધો. ધીમે ધીમે ઉપર નીચે હલાવવા લાગી. પાર્થના મોંમાંથી ઘુરકાટ નીકળી ગયો.

પછી કિંજલ નીચે બેઠી. તેણે પહેલા તેના ટોપાને જીભથી અડકી. પાર્થનું આખું શરીર ધ્રુજી ઉઠ્યું.

તેણે તેને મોંમાં લીધો. ધીમે ધીમે, ઉંડે સુધી. તેનું મોં ગરમ અને ભીનું હતું. તેનું માથું આગળ પાછળ હલતું હતું.

પાર્થની આંગળીઓ તેના વાળમાં ખુંપી ગઈ. તેનું આખું શરીર તંગ થતું જતું હતું. કિંજલની જીભ દરેક વખતે તેને વધુ ઉંડે લઈ જતી હતી.

પાર્થે તેના વાળ પકડી લીધા. "કિંજલ... હું... હું આવવાનો છું..."

કિંજલ રોકાઈ નહીં. તેણે વધુ જોરથી ચૂસવા માંડ્યું. થોડી જ વારમાં પાર્થનું શરીર તંગ થયું અને તે છૂટી ગયો. ગરમ ધારા તેના મોંમાં ભરાઈ ગઈ.

કિંજલે બધું ગળી લીધું. પછી ઉભી થઈને તેણે હોઠ લૂછ્યા અને શરારતથી હસી. "હવે મારો વારો."

પાર્થ દીવાલને અઢેલીને બેઠો. તેના પગ હજુ ધ્રુજતા હતા. કિંજલ તેની સામે ઉભી હતી, હોઠ પર એ જ શરારતી સ્મિત સાથે. તેની આંખોમાં હવે કંઈક વધુ હતું, ભૂખ જેવું.

પાર્થ હજુ હાંફતો હતો. "તું તો... તું તો ખતરનાક છે."

"ખબર હતી તને." કિંજલે તેની જીન્સ નીચે ખેંચી કાઢી. "હવે કપડાં કાઢ. બધા."

બંનેએ એકબીજાના બાકીના કપડાં કાઢી નાખ્યા. કિંજલે પોતાની લેગિંગ્સ પણ ઉતારી દીધી. હવે બંને સંપૂર્ણ નગ્ન હતા. તડકાના પટ્ટામાં તેમના શરીર ચમકતા હતા.

પાર્થે કોસ્ચ્યુમના થેલા જમીન પર પાથર્યા. નરમ ગાદી જેવું થઈ ગયું. તેણે કિંજલને તેના પર સુવડાવી.

તે તેના શરીર પર ઝૂક્યો. તેના હોઠ તેની ગરદન પરથી નીચે સરક્યા. દૂધ પર થંભ્યા, પછી પેટ પર, પછી વધુ નીચે.

કિંજલની ચુત તેની સામે હતી. ભીની, ફૂલેલી. તેની સુગંધ તેના નાકમાં ભરાઈ ગઈ.

તેણે પહેલા આંગળીથી અડકી. કિંજલનું શરીર ઉછળ્યું. પછી તેણે જીભ મૂકી.

કિંજલ ચીસ પાડી ઉઠી. "આહ! પાર્થ! ત્યાં નહીં... આહ..."

પણ તેના હાથ તેના માથાને દબાવતા હતા, દૂર કરતા નહોતા. તેની જીભ તેની ચુતમાં ફરતી હતી. ક્યારેક ઉપર, ક્યારેક અંદર.

તેણે એક આંગળી અંદર નાખી. ભીનાશમાં આંગળી સરળતાથી સરકી ગઈ. કિંજલની કમર ઉંચી નીચી થવા લાગી.

"બસ... બસ હવે... હું આવું છું..." કિંજલના પગ ધ્રુજવા લાગ્યા. તેનું શરીર તંગ થયું અને પછી છૂટી ગયું. તેની ચુતમાંથી પાણી વહી આવ્યું.

પાર્થ ઉપર આવ્યો. તેનો લુંડ ફરી કડક થઈ ગયો હતો. કિંજલે તેને પોતાની તરફ ખેંચ્યો.

"અંદર નાખ," તે હાંફતી બોલી. "હવે રાહ નથી જોવાતી."

પાર્થે તેના પગ પહોળા કર્યા. તેણે પોતાના લુંડને તેની ચુતના મોં પર ઘસ્યો. ભીનાશ લાગી. પછી ધીમે ધીમે અંદર ધકેલ્યો.

પહેલી વાર અંદર જતાં કિંજલે તેના ખભા પકડી લીધા. તેના નખ તેની ત્વચામાં ખુંપ્યા. "ધીમે... હા... એમ જ..."

કિંજલના મોંમાંથી લાંબો સિસકારો નીકળ્યો. "આહહ..." તેની ચુત ચુસ્ત હતી, ગરમ હતી. લુંડ અંદર સરકતો ગયો, જડ સુધી.

પાર્થ થંભ્યો. બંને એકબીજાની આંખોમાં જોતા રહ્યા. પછી તેણે ધક્કા મારવા શરૂ કર્યા. ધીમે ધીમે, ઉંડે સુધી.

દરેક ધક્કા સાથે કિંજલના દૂધ હલતા હતા. પાર્થે તેને પકડી લીધા. તેના હાથમાં દબાતા, મસળાતા.

"જોરથી..." કિંજલ બબડી. "વધુ જોરથી કર..."

પાર્થે ગતિ વધારી. રૂમમાં માત્ર તેમના શ્વાસ અને શરીરના અવાજો ગુંજતા હતા. બોક્સ હલતા હતા.

કિંજલે તેની પીઠ પર નખ માર્યા. "આહ... તું... તું અંદર કેટલો..." તેનું વાક્ય અધૂરું રહી ગયું. તેની આંખો બંધ થઈ ગઈ હતી.

થોડી વાર પછી કિંજલે તેને ધક્કો મારીને નીચે પાડ્યો અને તેના પર ચડી બેઠી. હવે તે ઉપર હતી.

તેણે લુંડને પોતાની ચુતમાં ગોઠવ્યો અને નીચે બેસી ગઈ. આખો લુંડ અંદર ઉતરી ગયો. તેના મોંમાંથી આનંદની ચીસ નીકળી.

કિંજલ ઉપર નીચે થવા લાગી. તેના વાળ ઉડતા હતા, દૂધ ઉછળતા હતા. પાર્થે તેની કમર પકડી રાખી હતી.

"તું... તું કેટલી..." પાર્થ બોલી શક્યો નહીં.

કિંજલની ગતિ વધતી ગઈ. તેનું શરીર પરસેવે રેબઝેબ થઈ ગયું હતું. અચાનક તેનું શરીર તંગ થયું. તે જોરથી ચીસ પાડી ઉઠી અને તેના પર ઢળી પડી. તેની ચુત લુંડને ચુસ્ત પકડીને ધબકતી હતી.

પાર્થ હજુ આવ્યો નહોતો. તેણે કિંજલને ઉંધી ફેરવી. તેને ઘૂંટણ પર ઉભી કરી. પાછળથી તેની કમર પકડી.

તેણે પાછળથી લુંડ અંદર નાખ્યો. આ સ્થિતિમાં તે વધુ ઉંડે જતો હતો. કિંજલના મોંમાંથી સતત સિસકારા નીકળતા હતા.

પાર્થના ધક્કા જોરદાર થતા ગયા. તેનો એક હાથ આગળ વધીને તેના દૂધને પકડતો હતો, બીજો હાથ તેની કમર પર હતો.

"હું આવું છું... કિંજલ..." તે હાંફતો બોલ્યો.

તેણે ઝડપથી લુંડ બહાર કાઢ્યો. કિંજલ ફરી અને તેની સામે ઘૂંટણ પર બેઠી. ગરમ ધારા તેના દૂધ અને પેટ પર પડી.

બંને થેલા પર ઢળી પડ્યા. હાંફતા, પરસેવે રેબઝેબ. કિંજલનું માથું પાર્થની છાતી પર હતું. તેના હૃદયના ધબકારા તેને સંભળાતા હતા.

કિંજલે તેની છાતી પર આંગળીથી વર્તુળ દોર્યું. "તારું હૃદય હજુ ધડકે છે."

"તારી સામે હોય ત્યારે હંમેશા ધડકે છે," પાર્થ બોલ્યો. "આજે તો બહાર નીકળી જશે એવું લાગતું હતું."

"આ... આ તો..." પાર્થ બોલ્યો.

"શ્શ્શ." કિંજલે તેના હોઠ પર આંગળી મૂકી. "કંઈ ન બોલ. બસ આમ જ રહે."

થોડી વાર એમ જ પડ્યા રહ્યા. તડકાનો પટ્ટો હવે તેમના પગ સુધી પહોંચ્યો હતો. બહાર ક્યાંક ઢોલ ફરી વાગવા લાગ્યો હતો. લંચ બ્રેક પૂરો થતો હતો.

અચાનક દરવાજા પર ટકોરા પડ્યા. "અંદર કોઈ છે?" રમેશ કાકાનો અવાજ હતો.

બંને સફાળા બેઠા થઈ ગયા. કપડાં આમતેમ પડ્યા હતા. કિંજલે ઝડપથી ટોપ પહેર્યું, પાર્થે શર્ટ. ચોળી થેલામાં છુપાવી દીધી.

"હા કાકા! અમે છીએ!" પાર્થે બૂમ પાડી. "બોક્સ ગોઠવતા હતા!"

કડી ખુલવાનો અવાજ આવ્યો. દરવાજો ખુલ્યો. રમેશ કાકા અંદર ડોકિયું કરતા બોલ્યા, "અરે! તમે અંદર હતા? મને લાગ્યું રૂમ ખાલી છે. માફ કરજો."

"કંઈ વાંધો નહીં કાકા," કિંજલ બોલી. તેના ગાલ લાલ હતા. "અમે... અમે બોક્સ ગોઠવતા હતા."

બંને બહાર નીકળ્યા. તડકો આંખમાં વાગ્યો. રિહર્સલ હોલ તરફ જતા કિંજલ પાર્થની બાજુમાં ચાલી.

થોડે દૂર જઈને કિંજલ ઉભી રહી. તેણે પાર્થના કાન પાસે મોં લઈ જઈને ધીમેથી કહ્યું, "કાલે લંચ બ્રેકમાં ફરી ફસાઈ જઈએ?"