ગુજરાતી કોલેજ બોય સેક્સ વાર્તા: ટ્યુશન ટીચરની સાંજ

આ ગુજરાતી કોલેજ બોય સેક્સ વાર્તા શરૂ થાય છે એક વરસાદી સાંજે, જ્યારે આકાશ ટ્યુશનના દરવાજે વીસ મિનિટ વહેલો પહોંચી ગયો. દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો. અંદરથી ચોકની ઘસારાની વાસ અને ભીના વાળની સુગંધ આવતી હતી. તેણે ધક્કો માર્યો. શ્રેયા મેડમ વ્હાઇટબોર્ડ સામે ઊભાં હતાં, અને તેમનો બ્લાઉઝ વરસાદમાં અડધો ભીંજાયેલો હતો.

આકાશ એકવીસ વર્ષનો હતો. અમદાવાદની કોમર્સ કોલેજમાં પહેલું વર્ષ. અંગ્રેજીમાં નબળો, એટલે મમ્મીએ મણિનગરના દેસાઈ ટ્યુશન્સમાં નામ લખાવ્યું હતું. શ્રેયા દેસાઈ, અઠ્ઠાવીસ વર્ષ, છૂટાછેડા લીધેલાં, પોતાના ફ્લેટના એક રૂમમાં સાંજે ટ્યુશન ચલાવતાં. આકાશ પહેલા દિવસથી જ તેમને જોઈને કંઈક અલગ અનુભવતો હતો.

"અરે આકાશ, આજે તો તું વહેલો આવી ગયો," શ્રેયાએ પાછળ ફરીને કહ્યું. તેમના ભીના બ્લાઉઝમાંથી બ્રાની પટ્ટી દેખાતી હતી. આકાશની નજર ત્યાં જ અટકી ગઈ. તેણે ઝડપથી નીચે જોઈ લીધું, પણ શ્રેયાએ પકડી લીધું હતું.

"વરસાદમાં ભીંજાઈ ગઈ," શ્રેયા હસ્યાં. "બેસ, બીજાં છોકરાં આવે ત્યાં સુધી થોડી વાર છે. ચા પીશે?"

આકાશ ખુરશીમાં બેઠો. શ્રેયા રસોડામાં ગયાં. તેમની સાડીનો પાલવ ખભા પરથી સરકતો હતો. આકાશનું હૃદય જોરથી ધડકતું હતું. તેણે આ પહેલાં કોઈ સ્ત્રીને આટલી નજીકથી આવી રીતે જોઈ નહોતી.

ચા લઈને શ્રેયા તેની સામેની ખુરશીમાં બેઠાં. "તો કહે, કોલેજમાં કેવું ચાલે છે? કોઈ ગર્લફ્રેન્ડ બની કે નહીં?" તેમણે મજાકમાં પૂછ્યું.

આકાશનો ચહેરો લાલ થઈ ગયો. "ના મેડમ, એવું કંઈ નથી."

"અરે, આ ઉંમરે તો હોય જ. શરમાય છે શું?" શ્રેયા તેની સામે ઝૂક્યાં. તેમના બ્લાઉઝની ગળાની નજીકથી આકાશને તેમના બુબ્સની ઉપરનો ભાગ દેખાયો. તેનો શ્વાસ અટકી ગયો.

ત્યારે દરવાજે ટકોરા પડ્યા. બે વિદ્યાર્થીઓ આવ્યા, ભીંજાયેલા. "મેડમ, વરસાદ બહુ છે, બાકીના નહીં આવે એવું લાગે છે," એકે કહ્યું.

શ્રેયાએ ફોન કાઢીને ગ્રુપમાં મેસેજ કર્યો. થોડી વારે જવાબો આવ્યા. વરસાદને કારણે આજનો ક્લાસ રદ. બંને વિદ્યાર્થીઓ નીકળી ગયા. રૂમમાં હવે ફક્ત આકાશ અને શ્રેયા.

"તું પણ નીકળી જા, વરસાદ વધે તે પહેલાં," શ્રેયાએ કહ્યું. પણ બહાર વીજળીના કડાકા સાથે વરસાદ મુશળધાર પડતો હતો.

"મેડમ, થોડી વાર રોકાઉં? વરસાદ ઓછો થાય એટલે જઈશ," આકાશે કહ્યું.

શ્રેયાએ બારી બહાર જોયું. "સારું, બેસ. તારું હોમવર્ક તો લાવ્યો છે ને? આજે એક્સ્ટ્રા પ્રેક્ટિસ કરાવી દઉં."

તેઓ ભણાવવા લાગ્યાં. શ્રેયા વ્હાઇટબોર્ડ પાસે ઊભાં રહીને સમજાવતાં, આકાશ નોટમાં લખતો. પણ આકાશનું ધ્યાન ભણવામાં નહોતું. શ્રેયાની સાડીનો પાલવ વારંવાર સરકતો, તેમના પેટનો ભાગ દેખાતો. તેમના હાથ ઊંચા થતા ત્યારે બ્લાઉઝ ઉપર ચડતો.

"આકાશ, ધ્યાન ક્યાં છે તારું?" શ્રેયા તેની પાસે આવ્યાં. તેમણે તેની નોટ જોઈ. "આ શું લખ્યું છે? અડધું ખોટું."

તેઓ તેની ખુરશી પાછળ ઊભાં રહ્યાં. તેમના હાથ તેના ખભા પર મૂક્યા. તેમના બુબ્સ તેના માથાને અડકતાં હતાં. આકાશના શરીરમાં વીજળી દોડી ગઈ. તેનો લંડ પેન્ટમાં તંગ થવા લાગ્યો.

"મેડમ..." તેનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો.

"શું થયું?" શ્રેયાનો અવાજ નરમ પડ્યો. તેમણે તેના ખભા દબાવ્યા. "તું આટલો તંગ કેમ છે?"

આકાશ કંઈ બોલી શક્યો નહીં. શ્રેયા તેની સામે આવીને ટેબલ પર બેઠાં. તેમની સાડી ઘૂંટણ સુધી ઊંચી થઈ. "આકાશ, મારી સામે જો."

તેણે જોયું. શ્રેયાની આંખોમાં કંઈક હતું જે તેણે પહેલાં ક્યારેય જોયું નહોતું. "તું મને પહેલા દિવસથી એવી નજરે જુએ છે, ખબર છે મને," શ્રેયા ધીમેથી બોલ્યાં. "હું અંધ નથી."

આકાશનું મોં સુકાઈ ગયું. "મેડમ, હું..."

શ્રેયાએ તેના હોઠ પર આંગળી મૂકી. "શ્શ્. તું એકવીસનો છે. હું પણ એક સ્ત્રી છું. મારા છૂટાછેડાને બે વર્ષ થયાં. તને ખબર છે એકલતા શું હોય?"

તેમણે તેનો હાથ પકડીને પોતાના ગાલ પર મૂક્યો. તેમની ત્વચા ગરમ હતી. આકાશની આંગળીઓ ધ્રૂજતી હતી. શ્રેયાએ તેનો હાથ નીચે સરકાવ્યો, પોતાની ગરદન પર, ખભા પર.

"ડરે છે?" શ્રેયાએ પૂછ્યું.

"થોડો," આકાશે સાચું કહ્યું.

શ્રેયા હસ્યાં. "ડરવાની જરૂર નથી. આજે હું તને કંઈક શીખવીશ જે કોઈ પુસ્તકમાં નથી."

તેમણે તેને ઊભો કર્યો અને પોતાની નજીક ખેંચ્યો. તેમના હોઠ તેના હોઠ પર આવ્યા. પહેલાં ધીમેથી, પછી ઊંડાણથી. શ્રેયાની જીભ તેના મોંમાં ફરવા લાગી. આકાશે તેમની કમર પકડી લીધી. તેનું આખું શરીર ધ્રૂજતું હતું.

શ્રેયાએ તેનો શર્ટ ખેંચીને કાઢી નાખ્યો. તેમના હાથ તેની છાતી પર ફરવા લાગ્યા. પછી નીચે, તેના પેટ પર. તેમની આંગળીઓ તેના પેન્ટના બટન પર અટકી. "ખોલું?"

આકાશે માથું હલાવ્યું. શ્રેયાએ તેનું પેન્ટ ખોલીને નીચે સરકાવ્યું. તેનો લંડ અંડરવેરમાં તંગ થઈને ઊભો હતો. શ્રેયાએ અંડરવેર પણ કાઢી નાખ્યું. તેનો લંડ હવામાં મુક્ત થયો, ધબકતો.

"ઓહો," શ્રેયાની આંખો ચમકી. "કોલેજ બોય, તું તો તૈયાર જ છે." તેમણે તેને હાથમાં લીધો અને ધીમેથી હલાવવા લાગ્યાં.

આકાશે આંખો બંધ કરી દીધી. આ પહેલી વાર કોઈ સ્ત્રી તેને સ્પર્શતી હતી. શ્રેયાના હાથની ગતિ વધી. "મેડમ, હું..."

"હજુ નહીં," શ્રેયાએ કહ્યું. તેઓ ઘૂંટણિયે બેઠાં. તેમણે તેના લંડના ટોચના ભાગને જીભથી ચાટ્યો. આકાશના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

પછી શ્રેયાએ તેને મોંમાં લીધો. આખો નહીં, ધીમેથી, ઊંડે સુધી. તેમનું માથું આગળ પાછળ થવા લાગ્યું. આકાશે તેમના વાળ પકડી લીધા. "મેડમ, બહુ સારું લાગે છે..."

થોડી વાર પછી શ્રેયા ઊભાં થયાં. તેમણે પોતાની સાડી કાઢી નાખી. બ્લાઉઝ પણ. બ્રા પણ. તેમના બુબ્સ મુક્ત થયા, ગોળ અને ભરાવદાર. આકાશ તેમને જોઈ જ રહ્યો.

"સ્પર્શ કર," શ્રેયાએ કહ્યું. "તારા હાથથી."

આકાશે ધ્રૂજતા હાથે તેમના બુબ્સ પકડ્યા. નરમ, ગરમ. તેણે તેમને દબાવ્યા. શ્રેયાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. "હા, એમ જ. હવે ચૂસ."

તેણે એક ડીંટડી મોંમાં લીધી. ચૂસવા લાગ્યો. શ્રેયાના હાથ તેના વાળમાં ફરવા લાગ્યા. "આહ, આકાશ..." તેમનો અવાજ બદલાઈ ગયો હતો.

શ્રેયા ટેબલ પર સૂઈ ગયાં. તેમણે પોતાની ચણિયો ઊંચી કરી. તેમની પેન્ટી ભીની થઈ ગઈ હતી. તેમણે તેને એક બાજુ ખસેડી. "આવ, મારી ઉપર."

આકાશ તેમની ઉપર આવ્યો. શ્રેયાએ તેના લંડને પકડીને પોતાની ચૂતના મોં પર મૂક્યો. "ધીમેથી અંદર મૂક."

તેણે દબાણ કર્યું. તેનો લંડ તેમની ભીની ચૂતમાં સરકવા લાગ્યો. શ્રેયાએ તેને ખેંચીને પૂરો અંદર લઈ લીધો. "આહ..." બંનેના મોંમાંથી એકસાથે અવાજ નીકળ્યો.

આકાશ ધીમેથી હલવા લાગ્યો. શ્રેયાએ તેની કમર પોતાના પગથી લપેટી લીધી. "વધારે અંદર," તેઓ બોલ્યાં. "ડર નહીં."

તેણે ગતિ વધારી. ટેબલ હલવા લાગ્યું. શ્રેયાના બુબ્સ દરેક ધક્કા સાથે ઊછળતા હતા. તેમના નખ તેની પીઠમાં ખૂંપતા હતા.

"મેડમ, હું..." આકાશનો શ્વાસ ફૂલતો હતો. તે પહેલી વાર કોઈ સ્ત્રીમાં હતો. દરેક ધક્કો તેને નવી દુનિયામાં લઈ જતો હતો.

"અંદર જ છોડી દે," શ્રેયાએ તેના કાનમાં કહ્યું. "આજે સલામત દિવસ છે."

આકાશે છેલ્લા જોરદાર ધક્કા માર્યા અને તેમની અંદર છૂટી ગયો. તેનું આખું શરીર ધ્રૂજતું હતું. તે શ્રેયા પર ઢળી પડ્યો. બંને હાંફતાં હતાં.

વરસાદ હજુ પડતો હતો. બારીના કાચ પર ટીપાં દોડતાં હતાં. શ્રેયાએ તેના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો. "પહેલી વાર હતી, ખરું ને?"

આકાશે શરમાઈને માથું હલાવ્યું.

"મને ખબર હતી." શ્રેયા હસ્યાં. "પણ તું ઝડપથી શીખે છે. કાલે ફરી આવજે. સાંજે પાંચ વાગે. અને હા..." તેમણે તેની હથેળીમાં આંગળીથી કંઈક લખ્યું. "આ તારું હોમવર્ક. કોઈને બતાવતો નહીં."

આકાશ ઘરે જવા નીકળ્યો ત્યારે વરસાદ ઓછો થઈ ગયો હતો. રસ્તામાં તેના પગ ધ્રૂજતા હતા. જે થયું હતું તે તેના માન્યામાં આવતું નહોતું. શ્રેયા મેડમ, જેમનાથી તે આટલો ડરતો હતો, તેમણે તેને... તેના ગાલ ગરમ થઈ ગયા.

ઘરે પહોંચીને તેણે મમ્મીને કહ્યું કે વરસાદને કારણે ક્લાસ રદ થયો હતો. જમીને તે પોતાના રૂમમાં ગયો, પણ ઊંઘ આવી નહીં. આંખો બંધ કરતાં જ શ્રેયાનો ચહેરો દેખાતો. તેમના બુબ્સ, તેમની ચૂતની ભીનાશ, તેમનો અવાજ. તેણે ત્રણ વાર હસ્તમૈથુન કર્યું, ત્રણેય વાર શ્રેયાને યાદ કરીને.

બીજે દિવસે કોલેજમાં તેનું ધ્યાન ભણવામાં નહોતું. લેક્ચરમાં પ્રોફેસર શું બોલતા હતા તે તેને સંભળાતું નહોતું. તેની નોટબુકમાં અંગ્રેજીના બદલે તેણે શ્રેયાનું નામ લખી નાખ્યું હતું. તેના મિત્ર રાહુલે પૂછ્યું, "શું થયું છે તને? કોઈ છોકરીના પ્રેમમાં પડ્યો છે?" આકાશ ફક્ત હસ્યો.

સાંજના ચાર વાગે તે ઘરેથી નીકળી ગયો. મમ્મીએ પૂછ્યું, "આટલો વહેલો?" તેણે કહ્યું, "એક્સ્ટ્રા ક્લાસ છે." તેનું હૃદય જોરથી ધડકતું હતું. આજે શું થશે તેની તેને ખબર હતી, અને તેનાથી તે ડરતો પણ હતો અને ઉત્સાહિત પણ.

બીજી સાંજે આકાશ પાંચ વાગે ટ્યુશન પહોંચ્યો. આજે વરસાદ નહોતો. શ્રેયાએ દરવાજો ખોલ્યો. તેમણે નાઈટી પહેરી હતી, ઉપર દુપટ્ટો પણ નહીં. "અંદર આવ," તેઓ બોલ્યાં. "આજે ક્લાસ મારા બેડરૂમમાં."

આકાશનું હૃદય ધડકવા લાગ્યું. બેડરૂમમાં મંદ પ્રકાશ હતો. પલંગ પર સ્વચ્છ ચાદર પાથરેલી હતી. શ્રેયાએ દરવાજો બંધ કર્યો.

"ગઈકાલે તો ફક્ત શરૂઆત હતી," શ્રેયાએ તેની નજીક આવીને કહ્યું. "આજે હું તને બધું શીખવીશ."

તેમણે તેને પલંગ પર બેસાડ્યો અને તેની સામે ઘૂંટણિયે બેઠાં. તેમણે તેનું પેન્ટ ખોલ્યું અને તેના લંડને મોંમાં લીધો. આ વખતે વધુ ઊંડાણથી, વધુ ઝડપથી. આકાશે ઓશીકું પકડી લીધું.

પછી શ્રેયા ઊભાં થયાં અને પોતાની નાઈટી કાઢી નાખી. નીચે કંઈ પહેર્યું નહોતું. તેમનું નગ્ન શરીર દીવાના પ્રકાશમાં ચમકતું હતું. તેઓ પલંગ પર ચડ્યાં અને આકાશની ઉપર આવ્યાં.

"આજે તું નીચે સૂઈ રહે. હું ઉપર," શ્રેયાએ કહ્યું. તેઓ તેના લંડ પર બેઠાં અને ધીમેથી નીચે સરક્યાં. તેમની ચૂત તેને પૂરો ગળી ગઈ.

શ્રેયા ઉપર નીચે થવા લાગ્યાં. તેમના બુબ્સ આકાશના ચહેરા સામે ઊછળતા હતા. તેણે તેમને પકડીને ચૂસવા લાગ્યો. શ્રેયાની ગતિ વધતી ગઈ. તેમના મોંમાંથી સતત અવાજો નીકળતા હતા.

"આકાશ, તારો લંડ... આહ... બહુ ઊંડે જાય છે..." શ્રેયા બોલ્યાં. તેમનું શરીર પરસેવાથી ભીનું થઈ ગયું હતું.

પછી શ્રેયા પલંગ પર ઊંધાં ફર્યાં. "પાછળથી કર," તેઓ બોલ્યાં. "મને એ બહુ ગમે છે."

આકાશ તેમની પાછળ આવ્યો. તેણે તેમની કમર પકડી અને પાછળથી અંદર મૂક્યો. આ ખૂણામાં તે વધુ ઊંડે જતો હતો. શ્રેયાએ ઓશીકું પકડી લીધું. "હા, એમ જ... જોરથી..."

તેણે જોરથી ધક્કા મારવા લાગ્યો. શ્રેયાની ચૂતમાંથી રસ છૂટતો હતો. તેમનું આખું શરીર ધ્રૂજતું હતું. "હું આવું છું... આકાશ, હું આવું છું..."

શ્રેયા જોરથી ધ્રૂજ્યાં. તેમની ચૂતે તેના લંડને જકડી લીધો. આકાશ થોડો અટક્યો. "મેડમ, હજુ પૂરું નથી થયું," તે બોલ્યો. તેણે તેમને પલંગ પર સીધાં સુવડાવ્યાં અને તેમના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા. આ ખૂણામાં તે સૌથી ઊંડે જતો હતો.

"ઓહ ભગવાન..." શ્રેયાના નખ ચાદરમાં ખૂંપી ગયા. "તું ક્યાંથી શીખ્યો આ બધું?"

"તમે જ શીખવ્યું, મેડમ," આકાશ હસ્યો. તેણે લાંબા, ઊંડા ધક્કા મારવા લાગ્યા. દરેક ધક્કે શ્રેયાના મોંમાંથી ચીસ નીકળતી. "આકાશ... બસ... હું ફરી આવું છું..."

શ્રેયા બીજી વાર ધ્રૂજ્યાં. તેમની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં હતાં, આનંદનાં. આકાશે થોડા વધુ ધક્કા માર્યા અને તેમની અંદર બીજી વાર છૂટી ગયો.

બંને પલંગ પર ઢળી પડ્યાં. શ્રેયાએ તેને પોતાની બાહોમાં લીધો. "તું હવે મારો સૌથી હોશિયાર વિદ્યાર્થી છે," તેઓ હસ્યાં. "પણ યાદ રાખ, આ આપણું રહસ્ય છે. ટ્યુશનમાં હું તારી મેડમ, બહાર..."

"બહાર શું?" આકાશે પૂછ્યું.

શ્રેયાએ તેના હોઠ પર ચુંબન કર્યું. "બહાર પણ તું મારો જ છે. કાલે ફરી પાંચ વાગે આવજે. નોટબુક ભૂલતો નહીં."