ગુજરાતી ટીચરની ચુદાઈ: ફાઇનલ પ્રોજેક્ટની રાતો

છ મહિના પહેલાંની વાત છે. એ રાતે પ્રોજેક્ટ લેબમાં લગભગ દસ વાગ્યા હતા અને પ્રોફેસર મીરા શાહ મારી સામે ઝૂકીને સર્કિટ ડાયાગ્રામ જોઈ રહ્યાં હતાં. એમના વાળની એક લટ મારા ગાલને અડકી અને એમનો હાથ મારા હાથ પર જરૂર કરતાં વધુ વાર રોકાઈ ગયો. એ ક્ષણે મારા દિમાગમાં પહેલી વાર એક વિચાર ફૂટ્યો હતો જે મેં આજ સુધી કોઈને કહ્યો નથી, કે ગુજરાતી ટીચરની ચુદાઈ કેવી હશે, એવો સવાલ જેણે મારી ઊંઘ ઉડાડી દીધી હતી.

પછી તો મેં એ વાત દબાવી દીધી. એ મારી પ્રોજેક્ટ ગાઇડ હતી, મારાથી તેર વર્ષ મોટી, છૂટાછેડા લીધેલી એક ગંભીર મહિલા, અને હું ફાઇનલ યરનો એક સાધારણ સ્ટુડન્ટ. પણ કેટલીક આગ દબાવવાથી બુઝાતી નથી, ફક્ત ધીમી આંચ પર સળગતી રહે છે. આજે, સબમિશન વીકની પહેલી સાંજે, જ્યારે હું લેબનો દરવાજો ખોલીને અંદર ગયો, ત્યારે મને સમજાયું કે એ આગ હવે ધુમાડો છોડી રહી છે.

અમદાવાદની એ એન્જિનિયરિંગ કોલેજમાં સાંજના સાત વાગે લેબ લગભગ ખાલી હતી. શુક્રવારે ફાઇનલ સબમિશન હતું અને મારો પ્રોજેક્ટ હજુ અધૂરો હતો. મેં લેપટોપ ખોલ્યું, સર્કિટ બોર્ડ સામે મૂક્યું, અને ઊંડો શ્વાસ લીધો. બારી બહાર કેમ્પસની લાઇટો ધીમે ધીમે ઝબકવા લાગી હતી.

અને પછી એ આવ્યાં. મીરા શાહ. છત્રીસ વર્ષ, છૂટાછેડા લીધેલાં, ડિપાર્ટમેન્ટની સૌથી કડક પ્રોફેસર. આજે એમણે ઘેરા વાદળી રંગની સાડી પહેરી હતી અને એમના વાળ છૂટા હતા, જે સામાન્ય રીતે બનમાં બાંધેલા રહેતા. એમના આવતાં જ લેબની હવામાં એમના પરફ્યુમની મીઠી ગંધ ફેલાઈ ગઈ.

"જય, તું હજુ અહીંયા છો?" એમણે દરવાજે ઊભા રહીને પૂછ્યું, અને એમના હોઠ પર એવું સ્મિત હતું જે મેં પહેલાં ક્યારેય જોયું નહોતું. "ગુડ. આજે રાત્રે આપણે આ પ્રોજેક્ટ પૂરો કરીશું, ભલે ગમે તે થાય."

એ મારી બાજુની ખુરશી પર બેઠાં, એટલા નજીક કે એમના ખભો મારા ખભાને અડકતો હતો. સ્ક્રીન પર કોડ સ્ક્રોલ થતો હતો પણ મારી નજર એમના હાથ પર હતી. એ જ હાથ, જે છ મહિના પહેલાં મારા હાથ પર રોકાયો હતો. મારું હૃદય એટલું જોરથી ધડકતું હતું કે મને લાગ્યું એ સાંભળી લેશે.

"તું આટલો ટેન્સ કેમ લાગે છે?" એમણે અચાનક પૂછ્યું, અને એમની આંગળીઓ મારા ખભા પર આવીને રોકાઈ. એમનો સ્પર્શ હળવો હતો પણ એમાં કંઈક એવું હતું જેનાથી મારી ગરદન સુધી ઝણઝણાટી ફેલાઈ ગઈ. "રિલેક્સ, જય. હું તને ખાઈ નથી જવાની."

હું હસ્યો, પણ એ હાસ્યમાં મારી ગભરામણ છુપાઈ નહીં. "મેમ, સબમિશન..." મારો અવાજ અટકી ગયો કારણ કે એમણે મારી સામે જોઈને માથું હલાવ્યું હતું. એમની આંખોમાં આજે કંઈક અલગ હતું, કંઈક જે મેં છ મહિનાથી જોવાનું સપનું જોયું હતું પણ ક્યારેય સ્વીકાર્યું નહોતું.

"સબમિશન થઈ જશે," એમણે ધીમેથી કહ્યું, અને એમનો હાથ મારા ખભા પરથી સરકીને મારી ગરદન પાછળ આવ્યો. "પણ પહેલાં તારે મને એક વાતનો જવાબ આપવો પડશે. છ મહિનાથી તું મને એવી રીતે જુએ છે જાણે... જાણે તું કંઈક કહેવા માંગે છે પણ કહી શકતો નથી. શું છે એ, જય?"

મારું મોં સુકાઈ ગયું. લેબમાં અમે બે જ હતા, બહાર કોરિડોરમાં સિક્યોરિટી ગાર્ડના પગલાં દૂર થતા સંભળાતા હતા. મેં કંઈક કહેવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ શબ્દો નીકળ્યા નહીં. ત્યારે એ ઊભાં થયાં, મારો હાથ પકડ્યો, અને મને એમની કેબિન તરફ ખેંચી ગયાં. "અહીં નહીં," એમણે ફક્ત એટલું જ કહ્યું.

કેબિનનો દરવાજો બંધ થતાં જ એમણે અંદરથી લોક લગાવી દીધો. એ ખટકાનો અવાજ મારા કાનમાં ગુંજ્યો. કેબિનમાં ટેબલ લેમ્પનો પીળો પ્રકાશ હતો અને બારીના પડદા અડધા ખુલ્લા હતા. એ મારી તરફ ફર્યાં અને એમની આંખોમાં હવે કોઈ શરમ નહોતી, ફક્ત એક ભૂખ હતી જે છ મહિનાથી ભૂખી હતી.

"તું જાણે છે, જય?" એમણે મારી નજીક આવીને કહ્યું, એમનો શ્વાસ મારા ચહેરા પર અથડાતો હતો. "છ મહિના પહેલાં એ રાત્રે જ્યારે મારો હાથ તારા હાથ પર રોકાયો હતો, ત્યારે એ ભૂલ નહોતી. મેં જાણી જોઈને રોક્યો હતો. અને ત્યારથી હું દરરોજ રાત્રે તારા વિશે વિચારું છું." એમના શબ્દોએ મારા શરીરમાં આગ લગાવી દીધી.

એમણે મારા હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂક્યા, ધીમે ધીમે, ચાખતા હોય એમ. એમના હોઠ નરમ હતા અને એમની જીભ મારા મોંમાં સરકી આવી. મેં એમની કમર પકડી લીધી અને એમને મારી તરફ ખેંચ્યાં. એમના સ્તન મારી છાતી પર દબાયાં અને એમના મોંમાંથી એક હળવી સિસકારી નીકળી. "ધીરે," એમણે હસીને કહ્યું, "આખી રાત આપણી છે."

એમણે મારો શર્ટ ખોલવાનું શરૂ કર્યું, બટન એક પછી એક, અને એમની આંગળીઓ મારી છાતી પર ફરવા લાગી. જ્યારે શર્ટ નીચે પડ્યો ત્યારે એમણે મારી છાતી પર ચુંબન કર્યું અને મારા નિપલને જીભથી ચાટ્યું. મારા શરીરમાં વીજળી દોડી ગઈ. મેં એમના વાળ પકડી લીધા અને એમણે મારી સામે જોઈને શરારતી સ્મિત આપ્યું.

"હવે મારો વારો," મેં કહ્યું અને એમની સાડીનો છેડો ખેંચ્યો. સાડી સરકીને નીચે પડી અને એ ફક્ત બ્લાઉઝ અને પેટીકોટમાં ઊભાં રહ્યાં. એમનું શરીર છત્રીસ વર્ષનું પરિપક્વ શરીર હતું, ભરેલું, ગોરું, અને એમના સ્તન બ્લાઉઝમાંથી બહાર નીકળવા મથતા હતા. મેં પાછળથી એમને ભેટ્યાં અને એમની ગરદન પર ચુંબન કરતાં કરતાં મારા હાથ એમના સ્તન પર મૂક્યા.

એમણે બ્લાઉઝ ખોલી નાખ્યું અને એમના સ્તન મારા હાથમાં આવ્યાં, નરમ, ગરમ, ભારે. મેં એમના નિપલને આંગળીઓથી મસળ્યા અને એમણે માથું પાછું નાખીને સિસકારો કર્યો. "હા, જય, એમ જ," એ બબડ્યાં. પછી એ ફર્યાં અને મારી સામે ઘૂંટણિયે બેઠાં. મારા પેન્ટની ઝિપ ખૂલી અને મારો લંડ બહાર આવ્યો, જે પહેલેથી જ કડક થઈ ગયો હતો.

એમણે એને હાથમાં લીધો અને પહેલાં એના ટોપને જીભથી ચાટ્યું. પછી ધીમે ધીમે આખો લંડ મોંમાં લીધો. એમનું મોં ગરમ હતું અને એમની જીભ દરેક જગ્યાએ ફરતી હતી. મેં એમના વાળ પકડ્યા અને મારા હિપ્સ હલાવવા લાગ્યો. એમણે મારી સામે જોયું, આંખોમાં તોફાન, અને વધુ ઊંડે લીધો. મારા ગળામાંથી અવાજ નીકળી ગયો.

"બસ, હવે નહીં," મેં હાંફતાં કહ્યું, "નહીંતર હમણાં જ પાણી નીકળી જશે." એ ઊભાં થયાં અને હસ્યાં. એમણે પેટીકોટ પણ કાઢી નાખ્યો અને હવે એ સંપૂર્ણ નગ્ન મારી સામે ઊભાં હતાં. એમની ચૂત પર હળવા વાળ હતા અને એ ભીની ચમકતી હતી. એ ટેબલ પર બેઠાં અને પગ પહોળા કર્યા. "આવ, જય. મને ચોદ."

હું એમની વચ્ચે ગયો અને મારો લંડ એમની ચૂત પર ઘસ્યો. એ ભીની હતી, ગરમ હતી, તૈયાર હતી. મેં ધીમે ધીમે અંદર ધકેલ્યો અને એમણે મારા ખભા પકડી લીધા. એમની ચૂત ટાઇટ હતી અને મારો લંડ અંદર સરકતો ગયો. અમે બંનેએ એક સાથે સિસકારો કર્યો. "હા," એ બબડ્યાં, "આટલા મહિનાથી હું આ જ ઇચ્છતી હતી."

મેં ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું, પહેલાં ધીમે, પછી વધુ જોરથી. ટેબલ હલવા લાગ્યું અને એમના સ્તન દરેક ધક્કે ઉછળતા હતા. મેં એક સ્તન મોંમાં લીધું અને નિપલને ચૂસવા લાગ્યો. એમણે મારી પીઠ પર નખ માર્યા અને એમના પગ મારી કમર ફરતે વીંટળાઈ ગયા. "વધુ જોરથી, જય, મને જોરથી ચોદ," એ બૂમ પાડવા જેવું બોલ્યાં, પણ અવાજ દબાવેલો હતો.

પછી એમણે મને રોક્યો અને પોતે ઉપર આવ્યાં. એ મારા લંડ પર બેઠાં અને ઉપર નીચે થવા લાગ્યાં, એમના હાથ મારી છાતી પર. એમની ચૂત મારા લંડને ચૂસતી હોય એવું લાગતું હતું. એમની ગતિ વધતી ગઈ અને એમનો શ્વાસ ભારે થતો ગયો. "હું આવું છું, જય, હું આવું છું," એ ચીસ પાડીને મારી છાતી પર ઢળી પડ્યાં, એમનું શરીર ધ્રૂજતું હતું.

એમની ચૂત મારા લંડ ફરતે સંકોચાતી હતી અને એ સંવેદનાએ મને પણ કિનારે લાવી દીધો. મેં એમને નીચે સુવડાવ્યાં અને ફરીથી અંદર ગયો, આ વખતે વધુ જોરથી, વધુ ઊંડે. થોડા ધક્કા પછી મારું પાણી નીકળી ગયું, એમની અંદર જ, અને હું એમના પર ઢળી પડ્યો. અમે બંને હાંફતા હતા, પરસેવાથી ભીના.

થોડી વાર પછી એમણે મારા વાળમાં હાથ ફેરવતાં કહ્યું, "આ વાત કોઈને ખબર ન પડવી જોઈએ, જય. કોઈને નહીં." મેં માથું હલાવ્યું. "અને," એમણે મારી આંખોમાં જોઈને ઉમેર્યું, "આ ફક્ત શરૂઆત છે. આ અઠવાડિયે દરરોજ સાંજે તું લેબમાં રોકાઈશ. સમજ્યો?" એમના અવાજમાં આદેશ હતો, પણ એ આદેશ મને ગમ્યો.

મંગળવારે દિવસભર કોલેજમાં અમે અજાણ્યા જેવું વર્તન કર્યું. ક્લાસમાં એ મને પ્રશ્નો પૂછતાં અને હું જવાબ આપતો, બધું સામાન્ય. પણ જ્યારે એ મારી બાજુમાંથી પસાર થતાં, ત્યારે એમની આંગળીઓ મારા હાથને હળવેથી સ્પર્શી જતી, કોઈને દેખાય નહીં એમ. એ નાનકડો સ્પર્શ મારા આખા દિવસને સળગાવી દેતો.

બપોરે મારા ફોન પર એમનો મેસેજ આવ્યો. "આજે સાંજે આઠ વાગે. લેબ. બધા ગયા પછી." ફક્ત એટલું જ. મેં ફોન નીચે મૂક્યો અને મારા હાથ ધ્રૂજતા હતા. મારો મિત્ર રાહુલે પૂછ્યું, "શું થયું?" મેં કહ્યું, "કંઈ નહીં, પ્રોજેક્ટનું ટેન્શન." અને એ સાચું પણ હતું, ફક્ત પ્રોજેક્ટ અલગ હતો.

સાંજે આઠ વાગે હું લેબમાં ગયો. બધા જતા રહ્યા હતા, લાઇટો અડધી બુઝાયેલી હતી. મીરા મેમ એક ખૂણાના ટેબલ પાસે ઊભાં હતાં, આજે એમણે સલવાર કમીઝ પહેર્યો હતો. "દરવાજો બંધ કર," એમણે કહ્યું, અવાજ નીચો પણ મક્કમ. મેં દરવાજો બંધ કર્યો અને એ મારી તરફ આવ્યાં.

આ વખતે કોઈ વાત નહોતી, કોઈ પ્રસ્તાવના નહોતી. એમણે મને દીવાલ સાથે દબાવી દીધો અને મારા હોઠ ચૂસવા લાગ્યાં. એમના હાથ મારા શર્ટની અંદર ઘૂસી ગયા અને મારી છાતીને ખરચવા લાગ્યા. "આખો દિવસ હું તારા વિશે વિચારતી રહી," એ બબડ્યાં, "ક્લાસમાં તારી સામે જોવું પણ મુશ્કેલ હતું."

મેં એમની કમીઝ ઉપર કરી અને એમના સ્તન પકડી લીધા. આજે એમણે બ્રા પહેરી નહોતી. એમના નિપલ મારા હાથમાં કડક થઈ ગયા. મેં કમીઝ વધુ ઉપર કરી અને એક નિપલ મોંમાં લીધો. એમણે મારા વાળ પકડ્યા અને મારું માથું પોતાની છાતી પર દબાવ્યું. "ચૂસ, જય, જોરથી ચૂસ."

એમણે મારો પેન્ટ ખોલ્યો અને મારો લંડ બહાર કાઢ્યો. આ વખતે એ નીચે બેસવાને બદલે ઊભાં ઊભાં જ એને હાથથી હલાવવા લાગ્યાં, ઝડપથી, અને બીજા હાથે મારા અંડકોષ મસળવા લાગ્યાં. એમની આંખો મારી આંખોમાં હતી. "તને ખબર છે તું કેટલો મોટો છે?" એમણે શરારતથી પૂછ્યું. હું જવાબ આપી શક્યો નહીં, ફક્ત હાંફતો રહ્યો.

પછી એ ટેબલ પર ઝૂક્યાં, હાથ ટેબલ પર ટેકવીને, અને પાછળથી એમની સલવાર નીચે કરી. એમની ગાંડ મારી સામે હતી, ગોરી, ગોળ, અને એમની ચૂત પાછળથી દેખાતી હતી, ભીની. "પાછળથી લે મને," એમણે કહ્યું, "મને એવી રીતે ચોદ જાણે હું તારી હોય." એ શબ્દોએ મને પાગલ કરી દીધો.

હું એમની પાછળ ગયો અને મારો લંડ એમની ચૂતમાં ઘુસાડ્યો, એક જ ધક્કામાં ઊંડે સુધી. એ ચીસ પાડવા ગયાં પણ એમણે પોતાનું મોં હાથથી દબાવી દીધું. લેબમાં કોઈ આવી શકે એમ હતું અને એ જોખમ અમને વધુ ઉત્તેજિત કરતું હતું. મેં એમની કમર પકડી અને જોર જોરથી ધક્કા મારવા લાગ્યો.

એમની ગાંડ દરેક ધક્કે મારી જાંઘ સાથે અથડાતી હતી અને એ અવાજ લેબમાં ગુંજતો હતો. મેં આગળ ઝૂકીને એમના સ્તન પકડ્યા અને એમને મસળવા લાગ્યો. "હા, હા, એમ જ," એ દબાયેલા અવાજે બોલ્યાં. એમની ચૂતમાંથી પાણી વહેતું હતું અને મારી જાંઘો ભીની થઈ ગઈ હતી.

અચાનક બહાર કોરિડોરમાં પગલાં સંભળાયાં. અમે બંને થીજી ગયાં. મારો લંડ હજુ એમની અંદર હતો. પગલાં દરવાજા પાસેથી પસાર થઈ ગયાં, સિક્યોરિટી ગાર્ડ રાઉન્ડ પર હતો. અમે એકબીજા સામે જોયું અને હસી પડ્યાં, પણ એ હાસ્યમાં ડર પણ હતો. "જલ્દી," એમણે ફુસફુસાવીને કહ્યું, "પૂરું કર."

મેં ગતિ વધારી, વધુ જોરથી, વધુ ઝડપથી. એમનું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું અને એમની ચૂત સંકોચાઈ. એ આવ્યાં, મોં દબાવીને, આંખો બંધ કરીને. એ સંકોચને મારો લંડ સહન ન કરી શક્યો અને મારું પાણી પણ નીકળી ગયું, એમની અંદર ઊંડે. હું એમની પીઠ પર ઢળી પડ્યો અને અમે બંને ધ્રૂજતા રહ્યાં.

"આપણે પાગલ છીએ," એમણે કપડાં ઠીક કરતાં કહ્યું, પણ એમના ચહેરા પર સ્મિત હતું. "જો કોઈએ જોઈ લીધું હોત તો?" મેં એમને પાછળથી ભેટ્યાં અને કહ્યું, "તો પણ મને અફસોસ ન થાત." એ ફર્યાં અને મારા હોઠ પર હળવું ચુંબન કર્યું. "કાલે ફરી. પણ વધુ સાવચેતીથી."

બુધવારે અમે મળી શક્યાં નહીં. ડિપાર્ટમેન્ટમાં ફેકલ્ટી મીટિંગ હતી અને મીરા મેમ આખો દિવસ વ્યસ્ત રહ્યાં. પણ સાંજે એમનો મેસેજ આવ્યો. "કાલે. મારી કેબિન. સાત વાગે. પ્રોજેક્ટ રિપોર્ટ લઈને આવજે, બહાનું જોઈશે." મેં રિપોર્ટની ફાઇલ તૈયાર કરી, પણ મને ખબર હતી કે એ ફાઇલ ખૂલવાની નથી.

ગુરુવારે સાંજે સાત વાગે હું એમની કેબિનમાં ગયો, હાથમાં રિપોર્ટની ફાઇલ. એ ટેબલ પાછળ બેઠાં હતાં, ચશ્માં પહેરેલાં, એકદમ પ્રોફેસર જેવાં. "બેસ, જય," એમણે કહ્યું, "રિપોર્ટ બતાવ." મેં ફાઇલ આપી અને એ પાનાં ફેરવવા લાગ્યાં. બે મિનિટ સુધી ફક્ત કાગળનો અવાજ સંભળાતો રહ્યો.

"રિપોર્ટ સારો છે," એમણે આખરે કહ્યું અને ચશ્માં કાઢ્યાં. "પણ તારામાં એક સમસ્યા છે, જય." મારું હૃદય ધબક્યું. "શું સમસ્યા, મેમ?" એ ઊભાં થયાં, દરવાજો લોક કર્યો, અને મારી ખુરશી પાસે આવ્યાં. "સમસ્યા એ છે કે હું તારા વગર એક દિવસ પણ રહી શકતી નથી. આ સમસ્યાનો ઉકેલ તારી પાસે છે?"

એ મારા ખોળામાં બેસી ગયાં, મારી તરફ મોં કરીને. આજે એમણે કુર્તી અને લેગિંગ્સ પહેર્યાં હતાં. એમણે મારા ગળામાં હાથ વીંટાળ્યા અને મારા કપાળ પર ચુંબન કર્યું, ધીમે, પ્રેમથી. આ પહેલી વાર હતું જ્યારે એમના સ્પર્શમાં ફક્ત વાસના નહોતી, કંઈક વધુ હતું. "તું જાણે છે મારા છૂટાછેડા કેમ થયા?" એમણે અચાનક પૂછ્યું.

મેં માથું હલાવ્યું. એમણે કહ્યું, "કારણ કે એ માણસે મને ક્યારેય એવી રીતે જોઈ નહીં જેવી રીતે તું મને જુએ છે. એના માટે હું ફક્ત એક પત્ની હતી, એક જવાબદારી. તારી આંખોમાં હું એક સ્ત્રી છું, જીવતી સ્ત્રી." એમના અવાજમાં દર્દ હતું અને મેં એમને જોરથી ભેટ્યાં. "તમે મારા માટે ફક્ત મેમ નથી," મેં કહ્યું, "તમે મીરા છો."

એમની આંખોમાં આંસુ આવ્યાં, પણ એ હસ્યાં. "મીરા," એમણે મારું નામ જેવું બોલ્યાં, "કેટલા વર્ષે કોઈએ મને મારા નામથી બોલાવી." પછી એમણે મને ચુંબન કર્યું, લાંબું, ઊંડું, અને એ ચુંબનમાં એમનું આખું દિલ હતું. એમના હાથ મારા શર્ટના બટન ખોલવા લાગ્યા, પણ આ વખતે ઉતાવળ નહોતી, ફક્ત લાગણી હતી.

અમે કેબિનના સોફા પર ગયાં. એમણે પોતાની કુર્તી કાઢી અને હું એમની સામે બેઠો. મેં એમના પગથી શરૂ કર્યું, એમના પગની આંગળીઓને ચુંબન કરતાં કરતાં ઉપર આવતો ગયો. એમની જાંઘો પર મારા હોઠ ફરતા હતા અને એ ધીમે ધીમે સિસકારા કરતાં હતાં. જ્યારે હું એમની ચૂત પાસે પહોંચ્યો, ત્યારે એ પહેલેથી ભીની હતી.

મેં એમની ચૂતને જીભથી ચાટવાનું શરૂ કર્યું, ધીમે ધીમે, દરેક ભાગને ચાખતાં. એમણે મારા વાળ પકડ્યા અને એમના હિપ્સ હલવા લાગ્યા. "હા, જય, ત્યાં જ," એ બબડ્યાં. મેં એમના દાણાને જીભથી રગડ્યો અને એમનું શરીર ઉછળ્યું. થોડી વારમાં એ ધ્રૂજવા લાગ્યાં અને એમની ચૂતમાંથી પાણી વહેવા લાગ્યું. એ પહેલી વાર મારી જીભથી આવ્યાં હતાં.

પછી એમણે મને ઉપર ખેંચ્યો અને મારો લંડ પોતાના હાથમાં લીધો. એ ભીની ચૂત પર એને ઘસ્યાં અને પછી ધીમે ધીમે અંદર લીધો. આ વખતે એ ઉપર હતાં, મારી છાતી પર હાથ ટેકવીને, અને એમની ગતિ ધીમી હતી, લાગણીભરી. દરેક ધક્કામાં એ મારી આંખોમાં જોતાં હતાં. "મને ક્યારેય છોડતો નહીં," એમણે ફુસફુસાવીને કહ્યું.

મેં એમની કમર પકડી અને નીચેથી ધક્કા મારવા લાગ્યો, એમની ગતિ સાથે તાલ મિલાવીને. એમના સ્તન મારા ચહેરા સામે ઝૂલતા હતા અને મેં એક પછી એક બંનેને ચૂસ્યા. એમનો શ્વાસ મારા કાનમાં હતો, ગરમ, ભારે. "હું તારી છું, જય," એ બોલ્યાં, "આજથી હું તારી છું." એ શબ્દોએ મારા અંદર કંઈક તોડી નાખ્યું.

અમે સાથે આવ્યાં, એક જ ક્ષણે, એમની ચૂત મારા લંડ ફરતે સંકોચાતી હતી અને મારું પાણી એમની અંદર વહેતું હતું. એ મારી છાતી પર ઢળી પડ્યાં અને અમે લાંબા સમય સુધી એમ જ રહ્યાં, એકબીજાના શ્વાસ સાંભળતાં. બહાર કેમ્પસમાં લાઇટો બુઝાવા લાગી હતી. "કાલે સબમિશન છે," એમણે આખરે કહ્યું, "અને કાલે રાત્રે... કાલે રાત્રે આપણે ઉજવણી કરીશું."

શુક્રવારે સબમિશન સરસ રીતે પાર પડ્યું. એક્ઝામિનરે અમારા પ્રોજેક્ટના વખાણ કર્યા અને મીરા મેમે ગર્વથી મારી સામે જોયું. એ નજરમાં એવું કંઈક હતું જે ફક્ત અમે બે જ સમજી શકતાં હતાં. બપોરે ડિપાર્ટમેન્ટમાં બધાએ અભિનંદન આપ્યા, પણ મારું મન સાંજની રાહ જોતું હતું.

સાંજે સાત વાગે એમનો મેસેજ આવ્યો. "લેબ. છેલ્લી વાર. આ અઠવાડિયાની છેલ્લી રાત." છેલ્લી વાર શબ્દોએ મારા દિલમાં ડંખ માર્યો. શું આનો અંત આવી રહ્યો હતો? હું લેબમાં ગયો અને એ ત્યાં હતાં, બારી પાસે ઊભાં, બહાર જોતાં. એમણે આજે લાલ રંગની સાડી પહેરી હતી.

"છેલ્લી વાર એટલે શું?" મેં સીધું જ પૂછ્યું. એ ફર્યાં અને મારી પાસે આવ્યાં. "છેલ્લી વાર એટલે આ અઠવાડિયાની છેલ્લી રાત, બેવકૂફ," એમણે મારા ગાલ પર હળવી થપ્પડ મારતાં કહ્યું, "સબમિશન પૂરું થયું. હવે આપણે છુપાવાની જરૂર નથી... એટલી બધી." એમના સ્મિતમાં શરારત હતી.

એમણે મને બારી પાસે ખેંચ્યો અને બહાર કેમ્પસ તરફ જોતાં જોતાં મારા હોઠ ચૂમ્યા. એમના હાથ મારા પેન્ટ પર હતા અને મારો લંડ પહેલેથી કડક થઈ ગયો હતો. "આજે હું તને એવી રીતે લઈશ જે તું ક્યારેય ભૂલીશ નહીં," એમણે કહ્યું અને ઘૂંટણિયે બેસી ગયાં.

એમણે મારો લંડ મોંમાં લીધો, ઊંડે સુધી, અને એમની જીભ દરેક જગ્યાએ ફરતી હતી. એમના હાથ મારા હિપ્સ પર હતા અને એ મને વધુ ઊંડે લેતાં હતાં. હું બારીનો સહારો લઈને ઊભો હતો અને નીચે કેમ્પસમાં વિદ્યાર્થીઓ ફરતા દેખાતા હતા. એ જોખમ, એ ઉત્તેજના, બધું મળીને મને પાગલ કરી રહ્યું હતું.

પછી એ ઊભાં થયાં અને બારી તરફ મોં કરીને ઝૂક્યાં, હાથ બારીની ફ્રેમ પર. એમણે સાડી ઉપર કરી અને એમની ગાંડ મારી સામે ખુલ્લી થઈ. "લે મને," એમણે કહ્યું, "બહાર જોતાં જોતાં લે." હું એમની પાછળ ગયો અને મારો લંડ એમની ચૂતમાં ઘુસાડ્યો. એ ભીની હતી, તૈયાર હતી, જાણે મારી જ રાહ જોતી હતી.

મેં ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું અને એમણે બારીની ફ્રેમ પકડી લીધી. દરેક ધક્કે એમની ગાંડ મારી સાથે અથડાતી હતી. નીચે કોઈએ બૂમ પાડી અને અમે બંને હસી પડ્યાં, પણ મેં રોકાયો નહીં. મેં એમના વાળ પકડ્યા અને એમને પાછળ ખેંચ્યાં, વધુ ઊંડે જતાં. "હા, જય, એમ જ, મને તારી રાંડ બનાવી દે," એ દબાયેલા અવાજે બોલ્યાં.

એ શબ્દોએ મને કિનારે લાવી દીધો. મેં વધુ જોરથી ધક્કા માર્યા અને એ પણ આવવા લાગ્યાં, એમનું શરીર ધ્રૂજતું હતું, એમની ચૂત સંકોચાતી હતી. અમે સાથે આવ્યાં, બારી પાસે ઊભાં ઊભાં, બહાર આખું કેમ્પસ અને અંદર અમારું રહસ્ય. મારું પાણી એમની અંદર વહેતું હતું અને એ મારા પર ઢળી પડ્યાં.

થોડી વાર પછી એમણે કપડાં ઠીક કર્યાં અને મારી તરફ ફર્યાં. એમણે મારા ગાલ પર હાથ મૂક્યો અને મારી આંખોમાં જોયું. "જય," એમણે ધીમેથી કહ્યું, "સોમવારે સવારે દસ વાગે, મારી કેબિન. નવો પ્રોજેક્ટ શરૂ કરીએ છીએ. અને આ વખતે... આ વખતે આપણે આખું સેમેસ્ટર સાથે છીએ."