नवीन मराठी सेक्स कथा: प्रमिलाचा डबा

माझ्या आयुष्यातली नवीन मराठी सेक्स कथा सुरू झाली त्या दुपारी, जेव्हा मी देवेंद्रच्या खोलीचा दरवाजा ढकलला आणि तो बाथरूममधून बाहेर आला, अंगावर फक्त एक ओला टॉवेल गुंडाळून. माझ्या हातात त्याचा गरम डबा होता, आणि त्याच्या छातीवरून ओघळणाऱ्या पाण्याच्या थेंबांकडे माझी नजर खिळून राहिली. त्याने हसून म्हटले, "या ना वहिनी, दार उघडंच होतं."

मी डबा त्याच्या हातात देताना माझी बोटं थरथरत होती. त्याने डबा घेताना माझा हात क्षणभर धरून ठेवला, आणि माझ्या डोळ्यांत खोल बघितलं. "वहिनी, तुम्ही घाबरताय का," तो हळूच म्हणाला. मी "नाही" म्हणाले, पण माझा आवाजच माझा विश्वासघात करत होता. जिना उतरताना माझे पाय अडखळत होते, आणि मागून त्याच्या हसण्याचा आवाज आला, अगदी हलका, पण माझ्या काळजाला भिडणारा.

मी प्रमिला, छत्तीस वर्षांची, नागपूरच्या हनुमाननगर चाळीत राहणारी. गेली सहा वर्षे मी घरूनच डबा सर्व्हिस चालवते, अडतीस डबे रोज. माझा नवरा ट्रक ड्रायव्हर आहे, आठवड्यातले पाच दिवस तो हायवेवर असतो, आणि मी, माझी चूल आणि माझे गिऱ्हाईक. असं आयुष्य होतं माझं, डब्यांच्या वाफेत आणि एकट्या रात्रींमध्ये गुरफटलेलं.

देवेंद्र महिन्याभरापूर्वी आमच्या चाळीशेजारच्या बिल्डिंगमध्ये राहायला आला. बँकेत क्लर्क, अमरावतीहून बदली होऊन आलेला, एकोणतीस वर्षांचा, एकटाच राहणारा. पहिल्याच दिवशी त्याने माझा डबा लावला आणि दुसऱ्या दिवशी दारातच म्हणाला, "वहिनी, तुमच्या हाताला काय चव आहे. मेसचं जेवण खाऊन तोंडाची चवच गेली होती."

मग हळूहळू त्याच्या डबा घेण्याच्या वेळा लांबू लागल्या. कधी "चहा घेऊन जा वहिनी", कधी "आज भाजी जरा तिखट झालीये, पण मला तिखटच आवडतं." तो बोलायचा आणि त्याचे डोळे माझ्या चेहऱ्यावरून खाली सरकायचे, अगदी हळू, जणू त्याला माहीत होतं की मी बघतेय. मी स्वतःला सांगायचे, प्रमिला, तो तुझ्यापेक्षा सात वर्षांनी लहान आहे, पण आरशासमोर उभं राहून केस विंचरणं मात्र वाढलं होतं.

टॉवेलवाल्या दुपारनंतर तर माझी झोपच उडाली. रात्री अंथरुणात एकटी पडले की तोच चेहरा डोळ्यासमोर यायचा, ती ओली छाती, तो हसरा चेहरा. माझा हात आपोआपच नायटीखालून सरकायचा, आणि मी स्वतःलाच शांत करायचे, त्याचं नाव ओठांतल्या ओठांत कुजबुजत. सकाळी उठल्यावर स्वतःवरच राग यायचा, पण संध्याकाळ झाली की तोच राग विरून जायचा.

दुसऱ्या दिवशी मी जाणूनबुजून जरा गळा खोल असलेला ब्लाउज घातला. डबा द्यायला गेले तेव्हा देवेंद्रने दार उघडलं आणि त्याची नजर क्षणभर माझ्या गळ्यावर थांबली. "या वहिनी, आज चहा प्यायल्याशिवाय जाऊ देणार नाही," तो म्हणाला. मी नकार द्यायला गेले, पण पाय आपोआपच आत वळले.

त्याची खोली लहानशी, पण नीटनेटकी. तो चहा करत होता आणि मी खुर्चीवर बसले होते. तो कप घेऊन माझ्याशेजारीच बसला, इतका जवळ की आमचे खांदे टेकले. "वहिनी, तुम्ही एकट्याच सगळं सांभाळता, थकत नाही का?" त्याने विचारलं, आणि त्याचा हात "चुकून" माझ्या गुडघ्यावर पडला. माझ्या अंगातून एक शिरशिरी उठली. मी चहा अर्धवट ठेवून "मला उशीर होतोय" म्हणून उठले, पण दारातून बाहेर पडताना त्याच्या ओठांवरचं ते समजूतदार हसू मला दिसलं.

त्या रात्री मी अंथरुणात तळमळत पडले होते. माझ्या गुडघ्यावर त्याच्या हाताचा स्पर्श अजूनही जाणवत होता, जणू तिथे एक उष्ण ठसा उमटला होता. मी डोळे मिटले की त्याचा चेहरा दिसायचा, त्याचं ते हसू. माझा नवरा महिन्यातून दोनदाच घरी यायचा, आणि आला तरी थकून झोपायचा. माझ्या अंगातली आग विझवणारा कोणीच नव्हता, आणि आता ती आग भडकवणारा कोणीतरी दारात उभा होता.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी डबा पोरामार्फत पाठवला. "देवेंद्र दादाचा डबा दे," मी सांगितलं, आणि स्वतः खिडकीतून बघत राहिले. पोरगा परत आला तेव्हा म्हणाला, "काकू, ते दादा म्हणाले वहिनी स्वतः का नाही आल्या." माझ्या छातीत धडधड झाली. मी काहीच बोलले नाही, पण माझ्या हातातली पोळी जरा जास्तच भाजली गेली.

पुढचे दोन दिवस मी डबा पोरामार्फत पाठवला. स्वतः जायची हिंमत झाली नाही. दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी माझ्या फोनवर त्याचा मेसेज आला, "वहिनी, आज डबा गार पडला." मी वाचलं आणि हसले, कारण मला कळलं, गार डबा नव्हता, गार पडलेलं त्याचं मन होतं. मी उत्तर दिलं नाही, पण रात्रभर तोच मेसेज डोळ्यासमोर तरळत राहिला.

गुरुवारी बाजारात तो समोरून आला. भाजीवाल्याच्या गर्दीत आमची नजरानजर झाली, आणि त्याने अगदी हळू डोळा मारला. माझ्या गालावर लाली आली, मी नजर वळवली, पण माझं हृदय इतकं जोरात धडधडत होतं की भाजीवाली म्हणाली, "ताई, बरंय ना." घरी येईपर्यंत मी ठरवलं होतं, शुक्रवारी डबा मी स्वतः नेणार, जे होईल ते होईल.

शुक्रवारी दुपारी मी स्वतःच डबा घेऊन गेले. दार वाजवलं तेव्हा आतून त्याचा आवाज आला, "उघडं आहे." मी आत शिरले, आणि तो पुन्हा नुकताच अंघोळ करून आलेला, केसांतून पाणी ठिबकत होतं. "आज आत यावच लागेल वहिनी," तो म्हणाला, आणि त्याने दार आतून लावलं. माझ्या हृदयाचे ठोके इतके जोरात वाजू लागले की मला वाटलं त्याला ऐकू जात असतील.

मी डबा टेबलावर ठेवायला वळले, तेवढ्यात त्याचे हात माझ्या खांद्यांवर आले. "वहिनी," तो माझ्या कानात कुजबुजला, "दोन दिवस का नाही आलात." मी काही बोलायच्या आत त्याने मला स्वतःकडे ओढलं, आणि त्याचे ओठ माझ्या ओठांवर आले. माझ्या हातातला डब्याचा रिकामा पिशवी खाली पडली. त्याचा किस इतका भुकेला होता की माझा सगळा विरोध त्यातच विरघळून गेला.

माझे हात त्याच्या छातीवरून खाली सरकले, त्याच्या पोटावरून, आणि मी त्याचा टॉवेल सोडला. तो पूर्ण नग्न माझ्यासमोर उभा होता, आणि मी त्याला न्याहाळत राहिले. मी खाली वाकून त्याच्या छातीवर ओठ ठेवले, हळूहळू खाली सरकत. त्याची बोटं माझ्या केसांत होती, माझ्या साडीचा पदर केव्हाच खाली पडला होता. "वहिनी, तुम्ही वेड लावताय," तो कुजबुजला.

त्याचे हात माझ्या पाठीवरून सरकत ब्लाउजच्या हुकांवर आले. एक, दोन, तीन, हुक सुटत गेले आणि माझी छाती त्याच्या हातात आली. "इतकी मऊ," तो कुजबुजला, आणि त्याने माझा एक स्तन तोंडात घेतला. मी एक उसासा टाकला, माझी बोटं त्याच्या ओल्या केसांत गेली. त्याचा टॉवेल केव्हाच सैल झाला होता, आणि माझ्या हाताला त्याचा कडक झालेला लवडा लागला. मी तो हातात घेतला, हळूहळू हलवू लागले, आणि त्याच्या तोंडून एक खोल आवाज बाहेर पडला.

त्याने मला उचलून बेडवर झोपवलं. माझी साडी वर सरकली, परकरची नाडी त्याने दातांनी सोडली. त्याची बोटं माझ्या पुच्चीवर आली, ओलसर, तयार. "वहिनी, तुम्ही तर आधीच तयार आहात," तो हसला. त्याने दोन बोटं आत सरकवली आणि माझी कंबर आपोआपच वर उचलली गेली. मग तो खाली वाकला, आणि त्याची जीभ तिथे लागली. मी बेडची चादर मुठीत धरली, माझ्या तोंडून त्याचं नाव बाहेर पडलं.

मग मी त्याला ढकलून वर आले. त्याचा लवडा हातात घेऊन मी तोंडात घेतला, हळूहळू, खोलवर. त्याचे हात माझ्या डोक्यावर आले, "वहिनी, हळू," तो कण्हला. माझी जीभ त्याच्या टोकावर फिरत होती, आणि त्याचा श्वास जलद होत होता. मग मी त्याच्यावर बसले, त्याला आत घेतलं, आणि हळूहळू हलू लागले. खोलीत फक्त आमच्या श्वासांचे आणि बेडच्या कुरकुरण्याचे आवाज होते.

मग त्याने मला पालथं केलं, माझी कंबर वर उचलली. मागून तो माझ्यात शिरला, आणि त्याचे हात माझ्या छातीवर आले, स्तन दाबत. प्रत्येक धक्क्याबरोबर माझं अंग पुढे सरकत होतं, मी उशीत तोंड खुपसलं होतं. "वहिनी, तुम्ही इतक्या घट्ट," तो कण्हला. माझ्या अंगातून एक मोठी लाट उठली, मी त्याचं नाव ओरडले, आणि माझं पाणी सुटलं, माझ्या मांड्या थरथरत होत्या.

थोड्या वेळाने त्याने मला खाली घेतलं, माझे पाय त्याच्या खांद्यांवर ठेवले, आणि जोरजोरात आत बाहेर करू लागला. माझी पुच्ची त्याला घट्ट धरून होती, माझ्या अंगातून लाटांवर लाटा उठत होत्या. "देवेंद्र," मी ओरडले, आणि माझं पाणी सुटलं, माझं अंग थरथरलं. त्याने आणखी चार पाच जोरदार धक्के दिले आणि मग तोही झडला, माझ्या पोटावर. आम्ही दोघे घामाघूम होऊन एकमेकांकडे बघत राहिलो.

तेवढ्यात त्याचा फोन वाजला, बँकेच्या मॅनेजरचा. मी घाईघाईत कपडे चढवले, साडी नीट केली, केस बांधले. दारातून बाहेर पडताना तो म्हणाला, "उद्या डबा आणाल ना वहिनी." मी काही न बोलता निघाले, पण माझ्या ओठांवर हसू होतं, आणि माझ्या पावलांत एक नवीच चपळता.

चाळीत शिरताना शेजारच्या काकू भेटल्या. "प्रमिला, चेहरा लाल झालाय, ताप आलाय का," त्यांनी विचारलं. मी "उन्हाचा त्रास" म्हणून घाईघाईत घरात शिरले. आत येऊन मी आरशासमोर उभी राहिले, माझे ओठ सुजलेले, केस विस्कटलेले, गळ्यावर त्याच्या ओठांची लाल खूण. मी ती खूण बोटाने स्पर्शली आणि हसले, अगदी लहान मुलीसारखं.

शनिवार रविवार गेले कसे कळलंच नाही. नवऱ्याचा हायवेवरून फोन आला, "जेवलीस का." मी "हो" म्हणाले, आणि माझ्या छातीत एक विचित्र धडधड झाली, अपराधीपणाची आणि आणखी कशाची तरी. रात्री मी ठरवलं, जे झालं ते झालं, पुन्हा नाही. पण सोमवारी सकाळी आरशासमोर उभी राहिले तेव्हा माझ्या डोळ्यांतली चमक मला स्वतःलाच ओळखता आली नाही.

रविवारी रात्री अकरा वाजता त्याचा मेसेज आला, "झोपलीस का वहिनी." मी लिहिलं, "झोप येत नाहीये." त्याचं उत्तर आलं, "मलाही. डोळे मिटले की तूच दिसतेस." माझ्या अंगावर शहारा आला. मी लिहिलं, "उद्या डब्यात काय हवंय." तो म्हणाला, "डब्यात काही नको, डबा आणणारी हवीये." मी फोन छातीशी धरून हसले, आणि बराच वेळ तोच मेसेज वाचत राहिले.

सोमवारी दुपारी दार वाजलं. मी उघडलं तर समोर देवेंद्र, हातात रिकामा डबा. "वहिनी, डबा परत करायला आलो," तो म्हणाला, आणि आत शिरला. घरात मी एकटीच होते. त्याने डबा टेबलावर ठेवला आणि माझ्याकडे वळला. त्याच्या डोळ्यांत तोच भुकेला भाव होता. "आज मी डबा न्यायला नाही, काहीतरी द्यायला आलोय," तो म्हणाला.

स्वयंपाकघरात त्याने मला ओट्याला टेकवलं. त्याचे ओठ माझ्या मानेवर, त्याचे हात माझ्या साडीखालून वर सरकत. त्याने माझा परकर वर केला, स्वतःची पँट खाली सरकवली, आणि मागून माझ्यात शिरला. मी ओट्याला धरून उभी होते, माझी पुच्ची त्याचा लवडा घट्ट धरून होती. तो माझे स्तन दाबत होता, माझ्या कानात कुजबुजत होता, "वहिनी, तुम्ही माझी सवय झालात."

मग त्याने मला उचलून ओट्यावर बसवलं, माझे पाय त्याच्या खांद्यांवर घेतले, आणि खोलवर आत गेला. प्रत्येक धक्क्याबरोबर माझ्या तोंडून आवाज बाहेर पडत होता. त्याचा घाम माझ्या अंगावर पडत होता, आमचे श्वास एकमेकांत मिसळत होते. माझं दुसरं पाणी सुटलं तेव्हा मी त्याच्या खांद्यावर चावा घेतला, आणि तो माझ्यातच झडला, खोलवर, माझं नाव घेत.

थोडा वेळ आम्ही तसेच बसून राहिलो, घाम पुसत, पाणी पीत. त्याचा हात माझ्या मांडीवर होता, हळूहळू वर सरकत. "वहिनी," तो म्हणाला, "तुमचा नवरा कधी येतो." मी म्हणाले, "गुरुवारी." तो हसला, "म्हणजे बुधवारपर्यंत आपले दिवस." मी त्याच्या हातावर हात ठेवला, आणि काहीच बोलले नाही. बोलायची गरजच नव्हती.

त्या रात्री मी स्वयंपाक करताना गुणगुणत होते, हे माझ्या लक्षातही आलं नाही. डब्यांची भाजी चिरताना, पोळ्या लाटताना, माझ्या ओठांवर सतत हसू होतं. माझ्या नवऱ्याचा फोन आला तेव्हा मी इतक्या आनंदाने बोलले की तो म्हणाला, "आज खूप खुश दिसतेस." मी म्हणाले, "डब्याला चांगला प्रतिसाद मिळतोय." खोटं नव्हतं ते, फक्त अर्धसत्य होतं, आणि त्या अर्धसत्याची गोडी माझ्या जिभेवर रेंगाळत होती.

तो गेल्यावर मी ओट्यावरच बसून राहिले, धापा टाकत. घरात शांतता होती, फक्त कुकरची शिटी वाजली. मी हसले, स्वतःशीच. माझं आयुष्य डब्यांच्या वाफेत गुरफटलेलं होतं, आणि आता त्या वाफेत एक नवा गंध मिसळला होता.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी त्याचा भरलेला डबा दारात ठेवायला गेले. संध्याकाळी रिकामा डबा परत आला, आणि आत एक चिठ्ठी होती. त्यावर लिहिलं होतं, "उद्या वरण भात नको. फक्त तू ये."