ગુજરાતી જીજા સાળી વાર્તા: ભાગ 2 - મીરાનો શક અને જોખમી રાત

ફોનની રીંગ વાગી ત્યારે કેતનના હાથમાંથી કાંટો છૂટીને પ્લેટ પર પડ્યો. સ્ક્રીન પર નામ ચમકતું હતું: મીરા. વીડિયો કૉલ. ટેબલ પર બે મીણબત્તીઓ સળગતી હતી, ધારા લાલ સાડીમાં સામે બેઠી હતી, અને બંનેની વચ્ચે જે હમણાં થવાનું હતું એની ગરમી હજુ હવામાં તરતી હતી. આવી ગુજરાતી જીજા સાળી વાર્તામાં પણ કોઈએ કલ્પના નહીં કરી હોય કે જીજા અને સાળીનો ખેલ અડધો રહી જાય અને પત્નીનો કૉલ વચ્ચે આવી પડે.

ધારાએ એક સેકન્ડમાં લાલ દુપટ્ટો ખભા પર લપેટી લીધો. કેતને મીણબત્તીઓ ફૂંક મારીને ઓલવી દીધી, ટેબલ લેમ્પ ચાલુ કર્યો અને કૉલ ઉપાડ્યો. સ્ક્રીન પર મીરાનો ચહેરો દેખાયો, પાછળ ગામડાનું ઘર. "બંને જમવા બેઠા છો?" મીરાએ પૂછ્યું, આંખો સીધી કેમેરામાં.

"હા, ધારાએ સરપ્રાઈઝ ડિનર બનાવ્યું છે," કેતન બોલ્યો, અવાજ જરા પણ ન ડગ્યો. અંદરથી એનું હૃદય એટલું જોરથી ધડકતું હતું કે મીરાને સંભળાઈ જશે એવો ડર લાગતો હતો.

ધારાએ ચહેરા પર સૌથી નિર્દોષ સ્મિત લાવીને કેમેરા સામે હાથ હલાવ્યો. "દીદી, જીજુ આખો દિવસ પ્રેસમાં કામ કરીને થાકી જાય છે, તો મેં વિચાર્યું કંઈક સ્પેશિયલ બનાવું." એણે પ્લેટો કેમેરા તરફ ફેરવી. "જુઓ, શાહી પનીર!"

મીરા થોડી વાર ચૂપ રહી. પછી ધીમેથી બોલી, "કાલ રાતનો કૉલ મને અજીબ લાગ્યો હતો. ધારા, તું સાચું કહે છે ને? તમે બંને શું કરો છો ત્યાં?"

કેતનની આંગળીઓ ફોન પર સખત થઈ ગઈ. ધારાએ તરત જવાબ આપ્યો, "દીદી, તમે પણ શું વિચારો છો! જીજુ તો એટલા શરમાળ છે કે મારી સામે ચા પણ ધીમેથી પીવે છે." એ હસી પડી, અને એના હાસ્યમાં એટલી સહજતા હતી કે કેતનને પણ નવાઈ લાગી.

"રૂમ બતાવો," મીરાએ અચાનક કહ્યું. "બેડરૂમ કેવો રાખ્યો છે જોઉં."

કેતન ઊભો થયો, ફોન હાથમાં લઈને બેડરૂમ તરફ ચાલ્યો. પલંગ પર સવારની ચાદર અસ્તવ્યસ્ત હતી, પણ કંઈ શંકાસ્પદ નહોતું. એણે કેમેરા ફેરવ્યો. "જુઓ, એકદમ વ્યવસ્થિત."

મીરાની નજર સ્ક્રીન પર ફરી. પછી એ બોલી, "સારું. પણ ધારાનો ચહેરો આટલો લાલ કેમ છે? તાવ તો નથી આવ્યો ને?"

ધારાએ તરત દુપટ્ટો ગળા સુધી ખેંચ્યો. "ગેસ પાસે ઊભી રહીને રસોઈ કરી, દીદી. ગરમી લાગી ગઈ."

મીરાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. "સારું, ધ્યાન રાખજો બંનેનું. અને કેતન, ધારાને બહાર એકલી ન મોકલતા." કૉલ કપાયો. બે સેકન્ડ સુધી રૂમમાં સન્નાટો છવાયો.

પછી ધારાએ ફોન ટેબલ પર પછાડ્યો અને હસવા લાગી, એવું હાસ્ય જેમાં ડર અને રાહત બંને ભળેલા હતા. "બચી ગયા!" એ બોલી, પણ એની આંખોમાં હવે કંઈક બીજું ચમકતું હતું.

કેતને એને ખભાથી પકડીને ઊભી કરી. પકડાઈ જવાનો ડર બંનેના લોહીમાં એવી આગ લગાવી ગયો હતો કે હવે એ આગ ઓલવવી અશક્ય હતી. "તું તો એક્ટર નીકળી," એણે ધારાના કાનમાં ફુસફુસાવ્યું.

"અને તમે?" ધારાએ એની છાતી પર આંગળી ફેરવતાં કહ્યું. "જીજુનો અવાજ તો જરા પણ ન ડગ્યો. અનુભવી લાગો છો."

કેતને એને ઉપાડીને બેડરૂમ તરફ ચાલવા માંડ્યું. ધારાએ એના ગળામાં હાથ નાખી દીધા, પગ હવામાં ઝૂલતા હતા. "મીણબત્તીઓ તો ઓલવાઈ ગઈ," એ બોલી.

"હવે મીણબત્તીની જરૂર નથી," કેતને દરવાજો પગથી બંધ કરતાં કહ્યું. "હવે અંધારું જ જોઈએ છે."

પલંગ પર બેસાડીને એણે ધીમે ધીમે ધારાનો દુપટ્ટો ખભા પરથી સરકાવ્યો. લાલ સાડીનો પાલવ નીચે પડ્યો, અને બ્લાઉઝમાં કસાયેલું એનું શરીર દીવાના ઝાંખા પ્રકાશમાં ચમકવા લાગ્યું. કેતને એના ગળા પર હોઠ મૂક્યા, ધીમે ધીમે નીચે સરકતા ગયા.

ધારાની આંગળીઓ એના વાળમાં ખૂંપી ગઈ. "જીજુ," એનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો, "દીદીનો કૉલ... જો એણે જોઈ લીધું હોત તો?"

"તો આ વાર્તા અહીં જ પૂરી થઈ જાત," કેતને એના બ્લાઉઝના હૂક ખોલતાં કહ્યું. "પણ હવે નહીં થાય. હવે આપણે વધુ સાવધ રહીશું."

બ્લાઉઝ ખૂલતાં જ એના ભરાવદાર સ્તનો બહાર આવ્યા. કેતને એકને હાથમાં લીધું, બીજા પર જીભ ફેરવી. ધારાએ મોં દબાવીને ચીસ રોકી, પણ એના શરીરનો ધ્રુજારો રોકી શકાઈ નહીં.

"ધીમે," એ ફુસફુસાવી. "પાડોશી સાંભળશે."

"તો સાંભળવા દે," કેતને એને પલંગ પર સુવડાવતાં કહ્યું. સાડીનો છેડો ખેંચીને એણે આખી સાડી ખોલી નાખી. હવે ધારા ફક્ત પેટીકોટમાં હતી, એની જાંઘો વચ્ચેથી ગરમી નીકળતી હતી.

કેતને પોતાનો કુર્તો કાઢી નાખ્યો. ધારાની નજર એની છાતી પરથી નીચે સરકી, પાયજામામાં તંગ થયેલા ઉભાર પર અટકી. એણે હાથ લંબાવીને એને પકડી લીધો, ઉપર નીચે હલાવવા લાગી.

"આજે હું ઉપર રહીશ," ધારાએ કહ્યું, અને કેતન કંઈ બોલે એ પહેલાં એ એના પર સવાર થઈ ગઈ. પેટીકોટ ઉપર ખેંચીને એણે એનો લંડ પોતાની ભીની ચૂત પર ઘસ્યો.

કેતને એના નિતંબ પકડી લીધા. ધારા ધીમે ધીમે નીચે બેઠી, અને એનો લંડ આખો અંદર ઊતરી ગયો. બંનેના મોંમાંથી એકસાથે સિસકારો નીકળ્યો.

ધારા ઉપર નીચે થવા લાગી, પહેલાં ધીમે, પછી જોરથી. એના સ્તનો હવામાં ઉછળતા હતા, કેતને બંને હાથથી એને પકડી રાખ્યા. "જીજુ... આ... આ તો..." એના શબ્દો તૂટતા હતા.

"બોલ, શું?" કેતને નીચેથી જોરથી ધક્કો માર્યો.

"આ તો દીદી કરતાં સો ગણું સારું છે!" ધારા ચીસ પાડી ઊઠી, પછી તરત મોં દબાવી દીધું.

કેતને એને પલટાવીને નીચે લીધી. હવે એ ઉપર હતો, ધારાની જાંઘો પોતાના ખભા પર મૂકીને. દરેક ધક્કા સાથે પલંગ ચૂંચૂં અવાજ કરતો હતો. ધારાની ચૂતમાંથી પાણી વહેતું હતું, ચાદર ભીની થતી હતી.

"અંદર... અંદર જ..." ધારાએ એના પીઠ પર નખ મારતાં કહ્યું.

કેતને છેલ્લા ચાર પાંચ જોરદાર ધક્કા માર્યા અને પછી એનું વીર્ય ધારાની ચૂતમાં છૂટી ગયું. ધારા પણ એ જ ક્ષણે ઝડી, એનું શરીર કેતન નીચે ધ્રૂજતું રહ્યું. બંને હાંફતા હાંફતા એકબીજાને વળગી રહ્યા.

"દીદીને ખબર પડશે તો મને મારી નાખશે," ધારા હસતાં બોલી, પરસેવાથી ભીના ચહેરા પર.

"પહેલાં મને મારશે," કેતને એના કપાળે ચુંબન કરતાં કહ્યું. બંને હસી પડ્યા, અને એ હાસ્યમાં કોઈ ડર નહોતો, ફક્ત એકબીજાની ગરમી હતી.

સવારે સાત વાગ્યે ફોન ફરી વાગ્યો. આ વખતે સાદો કૉલ હતો. કેતને આંખો ચોળતાં ઉપાડ્યો, ધારા એની બાજુમાં ચાદરમાં લપેટાયેલી સૂતી હતી.

"સાંભળો, સારા સમાચાર છે!" મીરાનો અવાજ ઉત્સાહથી ભરેલો હતો. "મમ્મીની તબિયત સુધરી ગઈ છે. હું કાલે રાતની બસ પકડીને આવું છું, પરમ દિવસે સવારે ઘરે!"

કેતનના પેટમાં કંઈક ડૂબ્યું. "કાલે રાત્રે? એટલે... ચોવીસ કલાકમાં?"

"હા! તમને સરપ્રાઈઝ આપવું હતું. ધારાને કહેજો, એ પણ રોકાઈ જાય તો સારું, બધા સાથે રહીશું." મીરા હસી. "ચલો, મારે પેકિંગ કરવું છે. બાય!"

કૉલ કપાયો. કેતને ધારા તરફ જોયું, જે હવે જાગી ગઈ હતી અને એને તાકી રહી હતી. "શું થયું? તમારો ચહેરો કેમ ઊતરી ગયો?"

"મીરા કાલે રાત્રે આવે છે. બસમાં. પરમ દિવસે સવારે ઘરે."

ધારા પલંગ પર બેઠી થઈ ગઈ, ચાદર છાતી પર પકડીને. "એટલે... આજે આપણો છેલ્લો પૂરો દિવસ?"

"હા."

બે સેકન્ડ ચૂપકીદી છવાઈ. પછી ધારાના ચહેરા પર એવું સ્મિત આવ્યું જે કેતને પહેલી રાત્રે જોયું હતું, એ જ બેફિકર, બોલ્ડ સ્મિત. "તો આજનો દિવસ બગાડવો નથી. એક મિનિટ પણ નહીં."

એણે ચાદર ફેંકી દીધી અને નગ્ન ઊભી થઈ ગઈ. સવારના પ્રકાશમાં એનું શરીર સોનાની મૂર્તિ જેવું લાગતું હતું. "નાસ્તો બનાવું છું. તમે નાહી લો. પછી..." એણે આંખ મિચકારી, "પછી આખો દિવસ મારો."

નાસ્તાના ટેબલ પર ધારાએ થેપલાં અને ચા મૂક્યાં. કેતન ખાતો હતો ત્યારે ધારા એની સામે બેઠી, પગથી એના પગ પર પગ ઘસતી. "જીજુ, એક વાત કહું?"

"બોલ."

"દીદી આવે પછી આપણે ફરી ક્યારે...?" એનો અવાજ ધીમો પડ્યો.

કેતને એનો હાથ પકડ્યો. "ખબર નહીં. પણ આજે જે થશે એ યાદ રાખવા જેવું થશે. વચન."

બપોરે ત્રણ વાગ્યે આકાશ કાળું થઈ ગયું. ચોમાસાનો વરસાદ બારીના કાચ પર જોરથી પડવા લાગ્યો. ધારા બાલ્કનીમાં ઊભી વરસાદ જોતી હતી, એના વાળમાં ભીનાશ આવી ગઈ હતી.

"અંદર આવ, શરદી થશે," કેતને કહ્યું.

"આવોને તમે પણ," ધારાએ પાછળ ફરીને કહ્યું. એનો કુર્તો ભીનો થઈને શરીર સાથે ચોંટી ગયો હતો, અંદરનું બધું દેખાતું હતું. "વરસાદમાં ભીંજાવાનો મજો જ અલગ છે."

કેતન બાલ્કનીમાં ગયો. સામેના ફ્લેટની બારીઓ દેખાતી હતી, પણ વરસાદના પડદામાં કોઈ સ્પષ્ટ દેખાય એમ નહોતું. ધારાએ એનો હાથ પકડીને પોતાની કમર પર મૂક્યો.

"કોઈ જોઈ લેશે," કેતને ફુસફુસાવ્યું, પણ એનો હાથ ત્યાંથી હટ્યો નહીં.

"તો જોવા દો," ધારાએ એના હોઠ પર હોઠ મૂકતાં કહ્યું. વરસાદનું પાણી બંનેના ચહેરા પરથી વહેતું હતું. કેતને એને દીવાલ સાથે દબાવી, ભીના કુર્તા નીચેથી હાથ નાખીને એના સ્તનો પકડ્યા.

ધારાએ એની પેન્ટની ચેઈન ખોલી, અંદર હાથ નાખ્યો. "અહીં જ," એ બોલી. "વરસાદમાં."

"પાગલ થઈ ગઈ છે તું," કેતને કહ્યું, પણ એણે ધારાનો સલવારનો નાડો ખોલી નાખ્યો. સલવાર નીચે સરકી, વરસાદના પાણીમાં ભીંજાઈ.

ધારાએ બાલ્કનીની રેલિંગ પકડી લીધી, પીઠ કેતન તરફ કરી. કેતન એની પાછળ ઊભો રહ્યો, એનો લંડ ધારાની ભીની ચૂતમાં એક જ ધક્કામાં ઊતરી ગયો. વરસાદનો અવાજ બંનેના સિસકારા ઢાંકતો હતો.

દરેક ધક્કા સાથે ધારાના નિતંબ કેતનના પેટ સાથે અથડાતા હતા. પાણી બંનેના શરીર પરથી વહેતું હતું, ભીના કપડાં ચોંટી ગયા હતા. "જોરથી... જીજુ... જોરથી..." ધારા બોલતી હતી, રેલિંગને સખત પકડીને.

કેતને એના વાળ પકડીને માથું પાછળ ખેંચ્યું, ગળા પર ચુંબનો કરતાં કરતાં નીચેથી જોરદાર ધક્કા માર્યા. ધારાની ચૂત સંકોચાતી હતી, એ ઝડવાની તૈયારીમાં હતી.

"હું... હું આવી..." ધારાની ચીસ વરસાદમાં ડૂબી ગઈ. એનું શરીર ધ્રૂજ્યું, અને કેતને પણ એ જ ક્ષણે પોતાનું વીર્ય એનામાં છોડી દીધું. બંને ભીના, હાંફતા, એકબીજાને વળગીને બાલ્કનીમાં ઊભા રહ્યા.

"અંદર," કેતને કહ્યું. "કોઈએ જોયું નથી ને એ જોવું પડશે."

બાથરૂમમાં બંનેએ ગરમ પાણીથી નાહ્યું. શાવર નીચે ઊભા રહીને ધારાએ કેતનના શરીર પર સાબુ લગાવ્યો, દરેક વળાંક પર હાથ ફેરવ્યો. કેતને પણ એવું જ કર્યું, એના સ્તનો પર સાબુના ફીણ સાથે હાથ ફેરવતાં ધારા ધ્રૂજી ઊઠી.

"બસ હવે," ધારા હસી. "નહીંતર ત્રીજો રાઉન્ડ અહીં જ શરૂ થઈ જશે, અને સાંજનું ખાવાનું કોણ બનાવશે?"

સાંજે ધારાએ કેતનની મનપસંદ દાળ ઢોકળી બનાવી. જમતી વખતે બંને વચ્ચે એક અજીબ શાંતિ હતી, એવી શાંતિ જે ફક્ત એવા બે માણસો વચ્ચે હોય જેમણે બધું વહેંચી લીધું હોય.

"દીદી આવશે પછી હું શું કરીશ?" ધારાએ અચાનક પૂછ્યું, રોટલી તોડતાં.

"નોર્મલ રહીશ. જેમ પહેલાં હતી એમ."

"અને અંદરથી?"

કેતને એની સામે જોયું. "અંદરથી તો આ અઠવાડિયું ક્યારેય નહીં ભૂલાય. તું?"

ધારાએ સ્મિત કર્યું, પણ એની આંખો ભીની હતી. "હું પણ નહીં."

રાત્રે દસ વાગ્યે બંને બેડરૂમમાં હતા. આ વખતે કોઈ ઉતાવળ નહોતી. કેતને ધારાને ધીમે ધીમે નગ્ન કરી, દરેક ભાગ પર હોઠ મૂક્યા, જાણે યાદ રાખવા માગતો હોય. ધારાએ પણ એવું જ કર્યું, એના શરીરના દરેક ઈંચને ચૂમ્યો.

પછી ધારા એના પર સૂતી, બંને એકબીજામાં સમાઈ ગયા. આ વખતે ગતિ ધીમી હતી, ઊંડી હતી. દરેક ધક્કામાં એક વચન હતું, દરેક સ્પર્શમાં વિદાય હતી.

"કાલે દીદી આવશે," ધારા ફુસફુસાવી, એની આંખોમાંથી આંસુ વહેતાં હતાં.

"શ્શ્શ," કેતને એના આંસુ લૂછ્યા. "આજની રાત આપણી છે. કાલની વાત કાલે."

બંને એકસાથે ઝડ્યા, ધીમે, ઊંડાણથી. પછી એકબીજાને વળગીને સૂઈ ગયા, જાણે સવાર ક્યારેય ન આવે એમ ઈચ્છતા હોય.

રાતના બાર વાગ્યે ડોરબેલ વાગી.

કેતન ઝબકીને જાગ્યો. ધારા પણ બેઠી થઈ ગઈ. બંને એકબીજા સામે જોતા રહ્યા. આ સમયે કોણ આવે? મીરાની બસ તો કાલે રાત્રે ઉપડવાની હતી.

ડોરબેલ ફરી વાગી, આ વખતે વધુ જોરથી. પછી બહારથી અવાજ આવ્યો, "કેતન? દરવાજો ખોલો!"

એ અવાજ... એ મીરાનો અવાજ હતો.

ધારાનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો. કેતનના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. પલંગની ચાદર અસ્તવ્યસ્ત હતી, બંને નગ્ન હતા, અને દરવાજા પર મીરા ઊભી હતી, એક દિવસ વહેલી.

આગલો ભાગ જલ્દી આવી રહ્યો છે...