ગુજરાતી ભાભીની ચોદાઈ 2026: દિવાળીની સફાઈ

મારા જીવનની પહેલી ગુજરાતી ભાભીની ચોદાઈ 2026ની દિવાળીની સફાઈ વખતે શરૂ થઈ, અને એની શરૂઆત એક જૂની ડાયરીના પાનાં નંબર તેંતાલીસથી થઈ, જે મેં સ્ટોરરૂમની ધૂળમાં બેસીને વાંચ્યું હતું, મારા હાથ ધ્રૂજતા હતા.

હું નિલેશ, છવ્વીસ વર્ષનો, સુરતમાં નોકરી કરું છું, અને દિવાળી માટે ચાર દિવસની રજા લઈને અમદાવાદ જૂના શહેરના અમારા ઘરે આવ્યો હતો. મારો મોટો ભાઈ જિજ્ઞેશ, ચોત્રીસ વર્ષનો, કામે રાજકોટ ગયો હતો, શુક્રવારે પાછો આવવાનો હતો. ઘરમાં હું, મમ્મી અને મીરા ભાભી, એકત્રીસ વર્ષની, જેને જોઈને કોઈ ન કહે કે એના લગ્નને આઠ વર્ષ થઈ ગયાં છે.

મંગળવારની બપોર હતી. દિવાળીની સફાઈ ચાલતી હતી, અને મમ્મીએ મને સ્ટોરરૂમ સંભાળવાનું કામ સોંપ્યું હતું. જૂની પેટીઓ, તૂટેલા ફર્નિચર, દિવાળીના દીવાઓના ખોખાં. એક ખૂણામાં લોખંડની જૂની ટ્રંક પડી હતી, જે મેં વર્ષોથી ખૂલેલી જોઈ નહોતી. કુતૂહલમાં મેં એ ખોલી, અને ઉપર જ કપડાંની નીચે એક લાલ કવરવાળી ડાયરી દેખાઈ. મીરા ભાભીના લગ્ન પહેલાંની ડાયરી, તારીખો 2009થી 2011ની.

હું જાણતો હતો કે ન વાંચવી જોઈએ. અને મેં વાંચી. પાનું તેંતાલીસ, તારીખ 14 ફેબ્રુઆરી 2011, લગ્નના બે મહિના પછીની: «આજે ફરી એ સપનું આવ્યું. કોઈ અજાણ્યો પુરુષ મને અડે છે, અને હું એને રોકતી નથી. જિજ્ઞેશ તો આવીને સૂઈ જાય છે, મને અડકતો પણ નથી. હું ત્રેવીસની થઈ, અને મારું શરીર રોજ રાતે રડે છે. કોઈ સાંભળતું નથી.»

મારા ગળામાં કંઈક અટકી ગયું. મેં આગળ વાંચ્યું. પાનું છપ્પન: «આજે બાથરૂમમાં હું મારી જાતને અડકી. દરવાજો બંધ હતો, પાણી ચાલુ હતું. પાંચ મિનિટ. પછી રસોઈમાં મોડું થયું. કોઈને ખબર ન પડી.» પાનું એકસઠ: «સપનામાં એણે મારી સાડીનો પાલવ ખેંચ્યો, અને હું એને રોકી ન શકી. સવારે ઉઠીને હું મારી જાત પર ગુસ્સે થઈ, પણ રાતે ફરી એ જ સપનું જોઈએ એવી પ્રાર્થના કરી.» પાનું એકોતેર, છેલ્લું લખાણ, 2011નું: «હવે ડાયરી લખવાનું બંધ. સપનાં જોવાનું બંધ. જે મળ્યું છે એમાં જીવવાનું.»

મારા હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા, અને મારો લંડ પેન્ટમાં તંગ થઈ ગયો. પંદર વર્ષ જૂની આ ડાયરી હતી, પણ એ શબ્દો આજના લાગતા હતા. મેં વિચાર્યું, આઠ વર્ષના લગ્ન પછી પણ શું એ રાતે રડતી હશે? શું જિજ્ઞેશભાઈ હજુ પણ આવીને સૂઈ જતા હશે? મેં ડાયરી બંધ કરી, ટ્રંકમાં પાછી મૂકી, પણ એ શબ્દો મારા મગજમાં ઘૂમતા રહ્યા, અને મારા શરીરમાં કંઈક જાગી ગયું હતું જેને હવે સૂવડાવવું અઘરું હતું.

સાંજે જમતી વખતે હું મીરા ભાભીને જોતો રહ્યો. એ સાડીમાં હતી, વાળનો અંબોડો, ગળામાં મંગળસૂત્ર, એકદમ સંસ્કારી વહુ. પણ હવે મને ખબર હતી કે એ અંબોડાની નીચે શું છુપાયેલું છે. એણે મારી નજર પકડી, અને હું ધીમેથી બોલ્યો, એટલું ધીમું કે ફક્ત એ સાંભળે: «શરીર રોજ રાતે રડે છે, ભાભી?»

એના હાથમાંથી રોટલીનો ટુકડો પડી ગયો. એનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો, પછી લાલ. મમ્મીને કંઈ સમજાયું નહીં, એ ટીવીમાં પરોવાયેલી હતી. મીરા ભાભીએ મારી સામે જોયું, એની આંખોમાં ડર હતો, ગુસ્સો હતો, અને કંઈક બીજું પણ હતું, જેને હું ઓળખી ગયો. ઈચ્છા.

રાતે અગિયાર વાગ્યે હું ધાબા પર ગયો, સિગારેટ પીવા. પંદર મિનિટ પછી પગથિયાંનો અવાજ આવ્યો, અને મીરા ભાભી ઉપર આવી, શાલ ઓઢીને. «તને એ ડાયરી ક્યાંથી મળી?», એણે પૂછ્યું, અવાજ ધ્રૂજતો હતો. «અને તેં વાંચી કેમ?»

«ટ્રંકમાંથી», મેં કહ્યું. «અને વાંચી કારણ કે તું લખતી વખતે કોઈ વાંચશે એવું વિચારતી જ નહોતી. ભાભી, આઠ વર્ષ થયાં. હજુ પણ...?» મેં વાક્ય અધૂરું છોડ્યું.

એ મારી નજીક આવી, એટલી નજીક કે મને એના શરીરની ગરમી લાગી. «નિલેશ, આ વાત અહીં જ પૂરી થાય છે. ડાયરી ભૂલી જા. હું ભૂલી જઈશ કે તેં વાંચી.» પણ એ હલી નહીં. એના શ્વાસ મારા ગાલ પર લાગતા હતા.

«તું ભૂલી શકીશ?», મેં પૂછ્યું, અને મારો હાથ આપોઆપ એની કમર પર ગયો, શાલની ઉપરથી. એણે રોકી નહીં. «તું રોજ રાતે રડે છે, ભાભી. હું સાંભળી શકું છું.»

એણે મને ધક્કો મારવાને બદલે મારો કોલર પકડીને મારા હોઠ પર હોઠ મૂકી દીધા, એક ભૂખ્યા, ગુસ્સાવાળા ચુંબનમાં. એના હોઠ ધ્રૂજતા હતા, પણ એની જીભ બેધડક હતી. «મારા રૂમમાં», એણે ફક્ત એટલું કહ્યું, અને પગથિયાં ઊતરી ગઈ. હું પાંચ મિનિટ પછી ગયો, દિલ ધડકતું હતું.

એના રૂમનો દરવાજો અંદરથી બંધ નહોતો. અંદર અંધારું હતું, ફક્ત બારીમાંથી શેરીના દીવાનો પ્રકાશ. મીરા ભાભી પલંગ પર બેઠી હતી, શાલ કાઢી નાખી હતી, બ્લાઉઝના ઉપરના બે બટન ખુલ્લાં. «આવ», એણે કહ્યું. «અને જે થાય એ અહીં જ રહેશે. સમજ્યો?»

હું એની પાસે ગયો, અને એણે જ પહેલ કરી, મારો શર્ટ ખેંચીને કાઢ્યો, મારી છાતી પર હાથ ફેરવ્યો, મારા નિપલને આંગળીથી દબાવ્યો. પછી એ ઢીંચણ પર બેસી ગઈ, મારું પેન્ટ ખોલ્યું, અને મારો લંડ બહાર કાઢીને એને જોઈ રહી, જાણે વર્ષોનું સપનું સાકાર થતું હોય. એણે એને મોંમાં લીધો, ધીમે ધીમે, આખો, ગળા સુધી, અને મારી આંખો બંધ થઈ ગઈ.

એ ચૂસતી રહી, એના હાથ મારા પગ પર, એની જીભ મારા લંડના ટેરવા પર ગોળ ગોળ ફરતી, અને હું એના વાળ પકડીને ધીમે ધીમે ધક્કા મારતો રહ્યો. પછી મેં એને ઊભી કરી, એની સાડી ખેંચી કાઢી, બ્લાઉઝના બટન તોડી નાખ્યા, અને એના મોટા, ભરેલા સ્તન મારા હાથમાં આવ્યાં. મેં એને ચૂસ્યાં, કરડ્યાં, અને એ ચીસો દબાવતી રહી, મારા માથાને પોતાની છાતી પર દબાવતી રહી.

મેં એને પલંગ પર સુવડાવી, એના પગ પહોળા કર્યા, અને એની ચૂત જોઈ, ભીની, ફૂલેલી, રાહ જોતી. મેં મારી જીભ એમાં મૂકી, અને એની કમર ઉછળી. હું ચાટતો રહ્યો, એનો દાણો ચૂસતો રહ્યો, બે આંગળી અંદર નાખીને વાળતો રહ્યો, અને એ પાંચ મિનિટમાં બે વાર ઝડી, મારા વાળ ખેંચતી, મારું નામ બબડતી.

પછી હું એની ઉપર આવ્યો, મારો લંડ એની ચૂત પર ઘસ્યો, અને એક જ ધક્કામાં અંદર નાખી દીધો. એ ચીસ પાડી ઊઠી, મેં એનું મોં મારા હાથે દબાવ્યું, અને હું ધક્કા મારતો રહ્યો, ધીમા, ઊંડા, દરેક ધક્કે એની આંખો પહોળી થતી ગઈ. એના પગ મારી કમરે વીંટળાયેલા હતા, એના નખ મારી પીઠમાં ખૂંપેલા હતા.

અમે પોઝિશન બદલી, એ ઉપર આવી, મારા લંડ પર બેસીને ધીમે ધીમે હલવા લાગી, એના સ્તન મારા ચહેરા પર, અને હું એને ચૂસતો રહ્યો. પછી કૂતરી પોઝમાં, હું પાછળથી, એના વાળ પકડીને, જોર જોરથી, પલંગ ચરચરાટ બોલતો રહ્યો. એ ત્રીજી વાર ઝડી, ચીસ દબાવીને ઓશીકામાં મોં નાખીને, અને હું એની અંદર જ ઝડ્યો, ધ્રૂજતો, એની પીઠ પર પડીને.

અમે એમ જ પડ્યા રહ્યા, પરસેવે રેબઝેબ, એનું માથું મારી છાતી પર. «આઠ વર્ષ», એણે ધીમેથી કહ્યું. «આઠ વર્ષથી કોઈએ મને આમ અડક્યું નહોતું.» મેં એના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો, કંઈ બોલ્યો નહીં. બોલવા જેવું કંઈ નહોતું.

બુધવારની સવાર વિચિત્ર હતી. રસોડામાં મીરા ભાભી ચા બનાવતી હતી, એકદમ સામાન્ય, જાણે રાતે કંઈ થયું જ ન હોય. મમ્મી બાજુમાં શાક સમારતી હતી, અને હું દરવાજામાં ઊભો એને જોતો રહ્યો, મારી પીઠ પર એના નખના નિશાન હજુ દુખતા હતા. એણે ચાનો કપ મારી સામે મૂક્યો, અને કપ નીચે એની આંગળી મારી આંગળીને અડકી, એક સેકન્ડ માટે, પણ એ સ્પર્શમાં આખી રાત હતી.

જ્યારે મમ્મી દૂધ લેવા બહાર ગઈ, ત્યારે એ મારી પાસે આવી, મારા કાનમાં બોલી: «બપોરે સ્ટોરરૂમમાં આવજે. ટ્રંક પાછી ગોઠવવાની છે.» અને મારા લંડને પેન્ટ ઉપરથી દબાવીને ચાલી ગઈ, એના ચહેરા પર એવું નિર્દોષ ભાવ જાણે એણે ફક્ત શાકભાજીની યાદી આપી હોય. મારા હાથમાંનો ચાનો કપ ધ્રૂજ્યો, અને મેં વિચાર્યું કે આ સ્ત્રીને હું ઓળખતો જ નહોતો, અને હવે ઓળખવા માગતો હતો, પૂરેપૂરી.

બપોરે સ્ટોરરૂમમાં, ટ્રંકની આડમાં, અમે બીજી વાર મળ્યાં. દરવાજો અંદરથી બંધ કર્યો હતો, પણ તોય અમારા કાન બહારના અવાજ પર હતા. આ વખતે એણે જ મારું પેન્ટ ખોલ્યું, મને ટ્રંક પર બેસાડ્યો, અને મારો લંડ ચૂસવા લાગી, ઉપર નીચે, ઝડપથી, એની આંખો મારી આંખોમાં, જાણે પડકારતી હોય કે તું કેટલો ટકીશ. એના હોઠનો દબાણ, એની જીભની ગતિ, હું માંડ માંડ શ્વાસ લઈ શકતો હતો.

હું ઝડવાનો હતો ત્યારે એ ઊભી થઈ, એના હોઠ ભીના, એની આંખોમાં શરારત. એણે પોતાની લેગિંગ કાઢી, ટ્રંક પર હાથ ટેકવીને ઊભી રહી, પીઠ મારી તરફ, અને બોલી: «આવ, દિયરજી.» મેં પાછળથી એની ચૂતમાં લંડ નાખ્યો, ધૂળ અને જૂના કપડાંની વચ્ચે, એક હાથે એનું મોં દબાવીને, બીજા હાથે એનું સ્તન પકડીને. એની ચીસો મારી હથેળીમાં દબાતી રહી, એનું શરીર મારા ધક્કે ધક્કે આગળ ધકેલાતું રહ્યું, ટ્રંક ખખડતી રહી.

અમે એમ જ, ઉતાવળમાં, પરસેવે રેબઝેબ, બે વાર ઝડ્યાં, અને પછી એકબીજાથી અલગ થઈને કપડાં ઠીક કર્યાં, જાણે કંઈ થયું જ ન હોય. બહાર નીકળતી વખતે એણે મારો હાથ પકડ્યો, એક સેકન્ડ માટે, અને બોલી: «રાતે દીવાઓ લગાવવાના છે. ધાબા પર.» એટલું કહીને એ ચાલી ગઈ, અને હું સ્ટોરરૂમની ધૂળમાં ઊભો રહ્યો, મારું દિલ એટલું જોરથી ધડકતું હતું કે મને લાગ્યું મમ્મી નીચે સાંભળશે.

સાંજે અમે ધાબા પર દિવાળીના દીવાઓની સીરિઝ લગાવતાં હતાં, મમ્મી નીચે રસોડામાં હતી. લાઈટોની વચ્ચે, અંધારામાં, મીરા ભાભીએ મને દીવાલ સાથે દબાવ્યો, મારો લંડ બહાર કાઢ્યો, અને મારી સામે ઢીંચણ પર બેસી ગઈ. શેરીનો અવાજ, દૂર ફટાકડા, અને એનું મોં મારા પર. હું એના મોંમાં જ ઝડ્યો, અને એણે બધું ગળી લીધું, ઊભી થઈને મારા હોઠ ચૂમ્યા, બોલી: «હવે સીરિઝ લગાવવામાં મદદ કર.»

રાતે, મારા રૂમમાં, ત્રીજી વાર, આ વખતે ધીમે ધીમે, કલાકો સુધી. દરવાજો બંધ હતો, પણ અમે ધીમા અવાજે વાતો કરતાં, હસતાં, એકબીજાના શરીરનો દરેક ખૂણો જાણતાં ગયાં. એણે મને પૂછ્યું કે સુરતમાં કોઈ ગર્લફ્રેન્ડ છે કે નહીં, અને મેં કહ્યું કે હવે તો તું જ છે, ત્રણ દિવસ માટે. એ હસી, મારી છાતી પર માથું મૂક્યું, અને પછી ધીમે ધીમે નીચે સરકી.

એ મારી ઉપર હતી, ધીમી ગતિએ, મારી આંખોમાં જોતી, એના વાળ મારા ચહેરા પર પડતા હતા, અને બોલી: «નિલેશ, તું જ્યારે સુરત પાછો જઈશ, ત્યારે આ બધું સપનું લાગશે.» «તો સપનું જ સાચું», મેં કહ્યું, અને એને નીચે લઈને ફરી અંદર નાખ્યો, આ વખતે મિશનરી પોઝમાં, એના પગ મારા ખભા પર, ઊંડા, ધીમા ધક્કા, અને અમે સાથે ઝડ્યાં, એકબીજાને વળગીને, એનું નામ મારા હોઠ પર, મારું નામ એના હોઠ પર.

ગુરુવારે સાંજે જિજ્ઞેશનો ફોન આવ્યો. «કાલે સવારે નીકળું છું, બપોર સુધીમાં ઘરે», એણે કહ્યું. મીરા ભાભીએ ફોન સ્પીકર પર હતો, એણે મારી સામે જોયું, એની આંખોમાં કંઈક તૂટતું હતું. «સારું», એણે કહ્યું. «સંભાળીને આવજે.»

એ રાતે અમે છેલ્લી વાર મળ્યાં, સ્ટોરરૂમમાં, ટ્રંક પાસે. કોઈ ઉતાવળ નહોતી, કોઈ છુપાવાનો ડર નહોતો, ફક્ત બે શરીરો જે જાણતાં હતાં કે આ છેલ્લું છે. પછી મીરા ભાભીએ ડાયરી ટ્રંકમાં પાછી મૂકી, ટ્રંક બંધ કરી, તાળું માર્યું, અને મારી સામે જોયું.

«ડાયરી પાછી એની જગ્યાએ», એણે કહ્યું, ચાવી પોતાના બ્લાઉઝમાં મૂકતાં. «અને તું... દિવાળી પછી સુરત પાછો.»

«અને આ ત્રણ દિવસ?», મેં પૂછ્યું.

એ હસી, પહેલી વાર ખુલીને હસી, અને બોલી: «એ હું ડાયરીમાં નહીં લખું.»