ગુજરાતી દેવર ભાભી સ્ટોરી: અમદાવાદની હેતલ

ગરમ રોટલીની સુગંધ, તાજા ધાણાની લીલી ખુશ્બૂ અને બારીમાંથી આવતી સાંજની હવા, આ ગુજરાતી દેવર ભાભી સ્ટોરી અમદાવાદના એક ઘરના રસોડામાંથી શરૂ થાય છે, જ્યાં હેતલ રોટલી વણી રહી હતી અને જય દરવાજામાં ઊભો ઊભો તેને જોઈ રહ્યો હતો. હેતલના હાથમાં લોટ હતો, તેના કપાળ પર પરસેવાનું એક ટીપું હતું, અને જયની નજર તેના પરથી હટતી નહોતી. "ભાભી, હું મદદ કરું?" જયે પૂછ્યું. હેતલે હસીને કહ્યું, "તું તો ફક્ત જોવા આવ્યો છે, મદદ કરવા નહીં."

હેતલની ઉંમર અઠ્ઠાવીસ વર્ષ હતી. તે અમદાવાદમાં રહેતી હતી. તેના પતિ નિરવ એક કંપનીમાં કામ કરતા હતા અને અઠવાડિયામાં ત્રણ દિવસ બહારગામ રહેતા હતા. હેતલ ઘર સંભાળતી હતી, રસોઈ કરતી હતી, અને સાંજે અગાશીમાં બેસીને ચા પીતી હતી. તે સુંદર હતી, તેના વાળ લાંબા હતા, અને તેનું હાસ્ય આખા ઘરમાં ગુંજતું હતું.

જયની ઉંમર ચોવીસ વર્ષ હતી. તે નિરવનો નાનો ભાઈ હતો. તે ભણવા માટે વડોદરા રહેતો હતો, પણ રજાઓમાં અમદાવાદ આવ્યો હતો. તે ઊંચો હતો, તેની આંખો તીક્ષ્ણ હતી, અને તે હંમેશા હેતલ સાથે મજાક કરતો હતો. નાનપણથી જ તે હેતલને ભાભી કરતાં મિત્ર વધુ માનતો હતો.

"ભાભી, તમારા હાથની રોટલી તો દુનિયામાં સૌથી સારી છે," જયે કહ્યું. "તો રોજ આવીને ખા," હેતલે કહ્યું. "રોજ તો આવું છું," જયે આંખ મીંચીને કહ્યું. હેતલ હસી પડી. તેના હાથમાંથી લોટ ઊડ્યો અને જયના શર્ટ પર પડ્યો. "જો, હવે તું પણ રસોડાનો થઈ ગયો," હેતલે કહ્યું.

જયે પોતાના શર્ટ પરથી લોટ ખંખેરવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ હેતલે તેને રોક્યો. "રહેવા દે, હું સાફ કરી આપું," તે બોલી. તેનો હાથ જયની છાતી પર ફર્યો. એક ક્ષણ માટે બંને સ્થિર થઈ ગયા. હેતલનો હાથ જયની છાતી પર હતો, જયનો શ્વાસ ઝડપી થઈ ગયો હતો. હેતલે ઝડપથી હાથ પાછો ખેંચી લીધો.

"ભાભી," જયે ધીમેથી કહ્યું, "તમે જાણો છો ને કે હું તમને કેટલો..." તે અટકી ગયો. હેતલે તેની સામે જોયું. "શું?" તે બોલી. "કંઈ નહીં," જયે કહ્યું, "ફક્ત એટલું કે તમારી રોટલી બહુ સારી છે." હેતલે તેને એક હળવો ધક્કો માર્યો. "જા, હાથ ધોઈને જમવા બેસ," તે બોલી.

રાત્રે જમ્યા પછી બંને અગાશીમાં બેઠા. અમદાવાદની રાત્રિની હવા ઠંડી હતી. દૂરથી વાહનોનો અવાજ આવતો હતો. "નિરવ ક્યારે આવશે?" જયે પૂછ્યું. "પરમ દિવસે," હેતલે કહ્યું. "તો બે દિવસ ઘરમાં ફક્ત આપણે બે," જયે કહ્યું. હેતલે તેની સામે જોયું. તેની આંખોમાં કંઈક હતું, જે હેતલ સમજી ગઈ, પણ તેણે કંઈ કહ્યું નહીં.

બીજા દિવસે બપોરે હેતલ કપડાં સૂકવવા અગાશીમાં ગઈ. જય પણ પાછળ પાછળ ગયો. "હું મદદ કરું?" તે બોલ્યો. હેતલે તેને એક સાડી આપી. જયે સાડી દોરી પર નાખી, પણ તેનો હાથ હેતલના હાથ સાથે અથડાયો. હેતલે તેનો હાથ પકડી રાખ્યો. "જય," તે બોલી, "આ ખોટું છે." "શું ખોટું છે?" જયે પૂછ્યું, "હાથ પકડવો ખોટો છે?"

હેતલે હાથ છોડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ જયે તેને પોતાની તરફ ખેંચી. "ભાભી, હું તમને પહેલેથી ચાહું છું," તે બોલ્યો. "નિરવને ખબર પડશે તો?" હેતલે કહ્યું. "નિરવ અહીં નથી, અને આ આપણી વાત છે," જયે કહ્યું. તેણે હેતલના ગાલ પર ચુંબન કર્યું. હેતલે આંખો બંધ કરી દીધી.

હેતલે જયને ધક્કો માર્યો નહીં. તેના બદલે તેણે જયના હોઠ પર હોઠ મૂક્યા. પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, બીજું ચુંબન ઊંડું હતું. હેતલની જીભ જયની જીભ સાથે રમી. જયના હાથ હેતલની કમર પર હતા. અગાશીની હવામાં તેમના શ્વાસ ભળી ગયા. "અંદર ચાલ," હેતલે ફુસફુસાવીને કહ્યું.

અંદર આવીને હેતલે દરવાજો બંધ કર્યો. જયે તેને દીવાલ સાથે લગાડી. તેના હાથ તેના બ્લાઉઝ પર હતા. હેતલે તેનો કુર્તો ઉપર કર્યો. જયની છાતી પર તેના હાથ ફર્યા. "ભાભી, તમે તો આગ છો," જયે કહ્યું. "તો પછી આગમાં હાથ નાખ," હેતલે કહ્યું. બંને હસી પડ્યા, પણ તેમની આંખોમાં આગ હતી.

જયે હેતલનો બ્લાઉઝ ખોલ્યો. તેની છાતીઓ બહાર આવી. જયે એક છાતીને મોંમાં લીધી અને બીજીને હાથથી દબાવી. હેતલે તેના વાળ પકડ્યા. "આહ, જય," તે બોલી. જયે તેની છાતી પર ચુંબનો કર્યા, તેની ડીંટીને જીભથી ફેરવી. હેતલની કમર હલવા લાગી.

હેતલે જયની પેન્ટ ખોલી. તેનો લંડ ઊભો હતો. હેતલે તેને હાથમાં લઈને ધીમે ધીમે હલાવ્યો. જયે આંખો બંધ કરી દીધી. પછી હેતલે તેને મોંમાં લઈને ચૂસ્યો. તેની જીભ તેના ટોચ પર ફરતી હતી. જયે તેના માથાને પકડ્યું. "ભાભી, બસ, હવે અંદર," તે બોલ્યો.

જયે હેતલને પલંગ પર સુવડાવી. તેની સાડી ઉપર કરી, તેની પેન્ટી બાજુ પર કરી. તેની ચૂત ભીની હતી. જયે પોતાનો લંડ તેની ચૂતના મોં પર ઘસ્યો. હેતલે તેની પીઠ પકડી. "અંદર નાખ, જય," તે બોલી. જય ધીમે ધીમે અંદર ગયો. હેતલે એક લાંબો શ્વાસ લીધો.

જય ધીમે ધીમે હલવા લાગ્યો, પછી ઝડપથી હલવા લાગ્યો. પલંગ હલવા લાગ્યો. હેતલની ચીસો રૂમમાં ગુંજવા લાગી. "વધારે ઝડપથી," તે બોલી. જયે તેના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા અને ઊંડે સુધી ગયો. દરેક ધક્કા સાથે હેતલનું શરીર ધ્રૂજતું હતું.

હેતલ ઝડી ગઈ. તેનું શરીર કંપ્યું, તેની ચૂત સંકોચાઈ અને ફેલાઈ. જયે થોડા વધુ ધક્કા મારીને તેની અંદર જ પોતાનું પાણી કાઢ્યું. બંને શ્વાસ લેતા લેતા પલંગ પર પડ્યા રહ્યા. "આ તો શરૂઆત છે, ભાભી," જયે કહ્યું. હેતલ હસી પડી.

સાંજે હેતલે રસોઈ કરી. જયે તેની પાછળથી આવીને તેને ભેટી પડ્યો. તેના હાથ તેની કમર પર હતા. હેતલે ચમચો નીચે મૂક્યો અને તેની તરફ ફરી. "રસોઈ બળી જશે," તે બોલી. "ભલે બળે," જયે કહ્યું. તેણે હેતલને ચુંબન કર્યું. રસોડામાં ફરી ગરમી ફેલાઈ ગઈ.

રાત્રે બંને ફરી એક થયા. આ વખતે હેતલ ઉપર હતી. તે જય પર બેસીને ધીમે ધીમે હલી. જયના હાથ તેની છાતીઓ પર હતા. હેતલના વાળ તેના ચહેરા પર આવતા હતા. જયે તેના વાળ પાછળ કર્યા અને તેની છાતીને ચૂસી. હેતલની ગતિ વધતી ગઈ. બંને એક સાથે ઝડ્યા.

પછી હેતલ જયની છાતી પર માથું મૂકીને સૂઈ ગઈ. "જય, આ વાત કોઈને ખબર ન પડવી જોઈએ," તે બોલી. "કોઈને ખબર નહીં પડે, ભાભી," જયે કહ્યું. "આ આપણું રહસ્ય છે." હેતલે તેને ચુંબન કર્યું. "તું મારો દેવર છે, પણ હવે તું મારો સૌથી નજીકનો માણસ છે," તે બોલી.

બીજા દિવસે નિરવ આવવાનો હતો. સવારે હેતલે ઘર સાફ કર્યું, જયે તેની મદદ કરી. બંને એકબીજાને ચોરી છૂપીથી જોતા હતા. જ્યારે નિરવ આવ્યો, ત્યારે બંને સામાન્ય રીતે વર્ત્યા. નિરવે કહ્યું, "જય, તું અહીં હતો તો હેતલને એકલું ન લાગ્યું હોય." જયે હસીને કહ્યું, "હા ભાઈ, ભાભીની સંભાળ તો મારી જવાબદારી છે."

રાત્રે નિરવ સૂઈ ગયા પછી હેતલનો ફોન વાગ્યો. જયનો મેસેજ હતો, "અગાશીમાં આવો." હેતલ ધીમે ધીમે અગાશીમાં ગઈ. જય ત્યાં ઊભો હતો. ચાંદની રાત હતી. જયે હેતલને ભેટી પડ્યો અને ચુંબન કર્યું. "આપણે પકડાઈ જઈશું," હેતલે કહ્યું. "નહીં પકડાઈએ," જયે કહ્યું. અગાશીમાં ફરી તેમની પ્રેમકહાણી લખાઈ.

રજાઓ પૂરી થઈ. જય વડોદરા પાછો જવાનો હતો. જતી વખતે તેણે હેતલને કહ્યું, "ભાભી, હું દરેક રજામાં આવીશ." હેતલે તેની આંખોમાં જોયું. "અને હું દરેક વખતે તારી રાહ જોઈશ," તે બોલી. જયે તેનો હાથ પકડ્યો. "આ વાર્તા અહીં પૂરી નથી થતી, ભાભી. આ તો ફક્ત શરૂઆત છે."

જયના જતા પહેલાની છેલ્લી રાત્રે બંને ફરી અગાશીમાં મળ્યા. નિરવ વહેલા સૂઈ ગયા હતા. ચાંદ આકાશમાં હતો. જયે હેતલને દીવાલ સાથે લગાડી. તેના હાથ તેની સાડીની અંદર ગયા. હેતલે તેની ગરદન પર ચુંબન કર્યું. "આજે છેલ્લી રાત છે, જય," તે બોલી. "તો આજે કંઈ બાકી ન રાખીએ," જયે કહ્યું.

જયે હેતલની સાડી ખોલી. ચાંદનીમાં તેનું શરીર ચમકતું હતું. જયે તેને અગાશીની ખુરશી પર બેસાડી અને તેની સામે ઘૂંટણિયે બેઠો. તેની જીભ તેની ચૂત પર ફરી. હેતલે ખુરશીને પકડી રાખી. તેની ચીસો રાત્રિની હવામાં ભળી ગઈ. "જય, અંદર," તે બોલી.

જય ઊભો થયો અને હેતલને પોતાની તરફ ખેંચી. તે તેની અંદર ગયો. હેતલે તેના ખભા પકડ્યા. બંને ધીમે ધીમે હલ્યા, પછી ઝડપથી હલ્યા. ચાંદ તેમને જોઈ રહ્યો હતો. હેતલનું શરીર કંપ્યું. જયે તેને કસીને પકડી અને તેની અંદર જ ઝડ્યો. બંને એકબીજાને ભેટીને ઊભા રહ્યા.

"ભાભી, હું તમને દરરોજ યાદ કરીશ," જયે કહ્યું. "અને હું તને દરરોજ મેસેજ કરીશ," હેતલે કહ્યું. બંનેએ એકબીજાને લાંબું ચુંબન કર્યું. પછી હેતલ નીચે ગઈ. જય અગાશીમાં થોડી વાર ઊભો રહ્યો. તેના દિલમાં હેતલની સુગંધ હતી.

બીજા દિવસે જય વડોદરા ગયો. હેતલે તેને સ્ટેશન સુધી મૂકવા જવાનું ટાળ્યું, કારણ કે નિરવ સાથે હતો. પણ જયના ફોન પર તેનો મેસેજ આવ્યો, "સાંજે અગાશીમાં મળ્યા હતા તે યાદ છે?" હેતલે હસીને જવાબ આપ્યો, "કેવી રીતે ભૂલી શકું?"

દિવસો પસાર થયા. દરરોજ રાત્રે હેતલ અને જય મેસેજ પર વાત કરતા. ક્યારેક ફોન પર, ક્યારેક ફોટા મોકલીને. હેતલને લાગતું કે તે ફરી કોલેજની છોકરી બની ગઈ છે, જે પહેલી વાર પ્રેમમાં પડી હોય. નિરવને કંઈ ખબર નહોતી. ઘરમાં બધું સામાન્ય હતું, પણ હેતલના દિલમાં એક રહસ્ય હતું.

એક સાંજે નિરવે કહ્યું, "જય દિવાળી પર આવશે." હેતલનું દિલ ધડક્યું. "સારું," તેણે શાંતિથી કહ્યું, પણ અંદરથી તે ખુશ હતી. દિવાળી હજુ દૂર હતી, પણ રાહ જોવાની મજા અલગ હતી. તેણે તે રાત્રે જયને મેસેજ કર્યો, "દિવાળી પર તારી રાહ જોઈશ." જયે જવાબ આપ્યો, "હું પણ, ભાભી."

દિવાળી આવી. જય ઘરે આવ્યો. પહેલી રાત્રે બંને અગાશીમાં મળ્યા. આ વખતે હેતલે નવી સાડી પહેરી હતી. જયે તેને જોઈને સીટી મારી. "ભાભી, આજે તો તમે ચાંદ કરતાં પણ સુંદર લાગો છો," તે બોલ્યો. હેતલ હસી પડી. "ચૂપ, કોઈ સાંભળી જશે," તે બોલી. જયે તેનો હાથ પકડ્યો અને તેને ખુરશી પર બેસાડી.

જયે હેતલના પગ પાસે બેસીને તેની સાડી ઉપર કરી. તેની જીભ તેની ચૂત પર ફરી. હેતલે પોતાનું મોં હાથથી બંધ કર્યું, જેથી તેની ચીસો નીચે ન સંભળાય. જયે તેને ઝડાવી, પછી ઊભો થઈને તેની અંદર ગયો. અગાશીમાં, ફટાકડાના અવાજો વચ્ચે, બંને એક થયા. દિવાળીની રાત તેમની સૌથી યાદગાર રાત બની.

પછી હેતલ જયની છાતી પર માથું મૂકીને બેઠી. "આ દિવાળી ક્યારેય નહીં ભૂલું," તે બોલી. "હું પણ નહીં, ભાભી," જયે કહ્યું. "દરેક તહેવાર, દરેક રજા, આપણી જ છે." હેતલે તેને ચુંબન કર્યું. નીચેથી નિરવનો અવાજ આવ્યો, "હેતલ, ચા બનાવો." હેતલે ઝડપથી સાડી સરખી કરી અને નીચે ગઈ, તેના ચહેરા પર એક રહસ્યમય સ્મિત હતું.

જય ગયા પછી હેતલ અગાશીમાં બેઠી. સાંજની હવા, રોટલીની સુગંધ, અને જયના ચુંબનોની યાદ, બધું તેની આસપાસ હતું. તેણે ચાનો કપ ઉપાડ્યો અને હસી. ઘરમાં ફરી શાંતિ હતી, પણ તેના દિલમાં એક નવી આગ હતી, જે દરેક રજાની રાહ જોતી હતી.