मराठी पडोसी वहिनी कथा: पुण्यातील सोसायटीतील स्वप्न

मराठी पडोसी वहिनी कथा ची सुरुवात एका स्वप्नाने झाली. रोहिणीला स्वप्न पडले की ती पुण्यातील आपल्या सोसायटीच्या टेरेसवर पावसात नाचत आहे, आणि तिच्या शेजारी एक नवीन माणूस उभा आहे, जो तिला हात धरून नाचवत आहे. स्वप्नात त्याने तिच्या कमरेला हात लावला, तिच्या कानात काहीतरी कुजबुजला, आणि रोहिणीला जाग आली तेव्हा तिचे हृदय जोरात धडधडत होते. ती उठून बसली, घड्याळाकडे पाहिले, सकाळचे पाच वाजले होते. तिला वाटले, हे फक्त स्वप्न आहे, पण त्याच दिवशी दुपारी लिफ्टमध्ये तिला तोच माणूस भेटला, समीर, जो नुकताच त्यांच्या सोसायटीत राहायला आला होता.

रोहिणी तेहतीस वर्षांची होती, पुण्यातील एका सोसायटीत राहत होती, तिचा नवरा बहुतेक वेळा कामासाठी बाहेरगावी असायचा. समीर बत्तीस वर्षांचा होता, आर्किटेक्ट, जो पुण्यात नवीन प्रोजेक्टसाठी आला होता आणि त्यांच्या मजल्यावरच राहायला आला होता. लिफ्टमध्ये समीरने हसून विचारले की ती कोणत्या मजल्यावर राहते, आणि रोहिणीने सांगितले की ती त्याच्याच खालच्या मजल्यावर राहते. समीरने सांगितले की त्याला सोसायटीचे नियम अजून कळले नाहीत, आणि रोहिणीने हसून सांगितले की नियम फक्त कागदावर असतात, खरे जीवन वेगळे असते. लिफ्ट थांबली तेव्हा दोघेही एकमेकांकडे पाहत राहिले.

दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी रोहिणी टेरेसवर कपडे वाळत घालायला गेली, आणि समीर तिथेच उभा होता, शहराकडे पाहत. त्याने रोहिणीला विचारले की ती दररोज संध्याकाळी टेरेसवर येते का, आणि रोहिणीने सांगितले की हो, संध्याकाळची हवा तिला आवडते. समीर तिच्या जवळ आला, आणि म्हणाला की त्याला पुण्यातील संध्याकाळ आवडू लागली आहे, कारण इथे कोणीतरी आहे ज्याच्याशी बोलायला छान वाटते. रोहिणीला तिचे स्वप्न आठवले, टेरेस, पाऊस, नाच, आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक हलकीशी लाली आली. समीरने ते पाहिले, आणि म्हणाला की तिचा चेहरा संध्याकाळच्या प्रकाशात खूप छान दिसतो.

समीरने रोहिणीचा हात धरला, हळूच, जणू तो एखाद्या नाजूक वस्तूला स्पर्श करत आहे. रोहिणीने त्याच्या डोळ्यांकडे पाहिले आणि म्हणाली की जर हे फक्त शेजारचे सौजन्य असेल तर आत्ताच थांबा. समीरने हसून सांगितले की सौजन्याने हात इतका वेळ धरला जात नाही, आणि मग त्याने रोहिणीच्या ओठांचे चुंबन घेतले. चुंबन आधी हळू होते, मग खोल होत गेले. रोहिणीने त्याचा शर्ट पकडला, आणि समीरने तिला आपल्याकडे ओढले. टेरेसवरून कोणीतरी खाली जात असल्याचा आवाज आला, आणि दोघेही आणखी उत्तेजित झाले. रोहिणी म्हणाली की खाली माझ्या घरी चला, आणि समीर तिच्या मागोमाग गेला.

घराचा दरवाजा बंद होताच बाहेरचे जग बाहेर राहिले. रोहिणीने समीरच्या शर्टची बटणे उघडायला सुरुवात केली, आणि समीरने तिच्या साडीचा पदर हळूच खाली सरकवला. तिच्या ब्लाऊजवरूनच समीरने तिचे स्तन दाबले, आणि रोहिणीने एक खोल श्वास घेतला. तिने ब्लाऊज उघडला, आणि समीरने तिचे नग्न स्तन हातात घेतले, त्यांचे चुंबन घेतले, त्यांच्या टोकांना जीभेने स्पर्श केला. रोहिणीने डोके मागे केले, आणि तिच्या तोंडून एक हलका आवाज निघाला. समीर म्हणाला की तिचे स्तन संध्याकाळच्या प्रकाशापेक्षा कमी चमकत नाहीत, आणि रोहिणीने त्याचे केस धरून त्याला आणखी जवळ ओढले.

रोहिणीने समीरची पँट उघडली, आणि त्याचा लंड बाहेर आला, लांब आणि कडक, गरम. तिने तो हातात घेतला, हळू हळू हलवला, आणि समीरने तिच्या मानेचे चुंबन घेतले. मग रोहिणी खाली बसली, आणि तिने समीरचा लंड तोंडात घेतला. ती हळू हळू चोखत होती, तिची जीभ लंडाच्या टोकावर फिरत होती, आणि समीरचे हात तिच्या केसांत होते. समीर म्हणाला की बस, आता आणखी नाही, नाहीतर तो तिथेच गळेल. रोहिणीने हसून सांगितले की अजून तर सुरुवातही झालेली नाही, आणि मग ती उभी राहिली, तिची साडी पूर्णपणे काढून टाकली.

रोहिणी आता फक्त अंतर्वस्त्रांत होती, आणि समीरने तिला सोफ्याजवळ उभे करून तिची पँटी खाली सरकवली. तिची चूत ओली होती, आणि समीरने आपल्या बोटांनी तिला स्पर्श केला, हळू हळू आत बाहेर केले. रोहिणीने सोफा पकडला, तिचे पाय थरथरत होते. समीरने वाकून तिची चूत चाटली, त्याची जीभ तिच्या दाण्यावर फिरत होती, आणि रोहिणीने जोरात त्याची पाठ पकडली. ती वारंवार म्हणत होती की आणखी, थोडे आणखी, आणि समीरने तिची चूत तोपर्यंत चाटली जोपर्यंत रोहिणीचे शरीर एका झटक्याने सैल झाले नाही. तिचे पहिले गळणे तिथेच, सोफ्याच्या आधाराने, समीरच्या जिभेवर झाले.

रोहिणीने समीरला ओढून उभे केले, आणि म्हणाली की आता उशीर करू नकोस. समीरने तिला सोफ्यावर बसवले, तिचे पाय पसरले, आणि आपला लंड तिच्या चूतमध्ये हळूच घातला. रोहिणीने एक लांब श्वास घेतला, तिच्या चूतने लंड घट्ट पकडला. समीरने हळू हळू धक्के मारायला सुरुवात केली, आधी हळू, मग वेगाने. सोफा हलकासा हलत होता, आणि रोहिणीचे स्तन प्रत्येक धक्क्याबरोबर हलत होते. समीरने तिचे स्तन पकडले, ते दाबत धक्के मारत राहिला. रोहिणीने त्याची कंबर आपल्या पायांनी घट्ट धरली, आणि दोघांचे श्वास एकमेकांत मिसळून गेले.

काही वेळानंतर समीरने रोहिणीला सोफ्यावरून उठवले, आणि तिला भिंतीला धरून उभे केले. त्याने मागून तिच्या चूतमध्ये लंड घातला, आणि रोहिणीने भिंत पकडली. मागून धक्के आणखी खोल वाटत होते, आणि रोहिणी प्रत्येक धक्क्यावर उसासे टाकत होती. समीरने तिचे केस एका बाजूला केले, तिच्या मानेचे चुंबन घेतले, आणि धक्क्यांचा वेग वाढवला. रोहिणी म्हणाली की ती पुन्हा गळणार आहे, आणि समीर म्हणाला की एकत्र गळूया. काही धक्क्यांतच रोहिणीचे शरीर थरथरले, तिच्या चूतने लंड घट्ट आवळला, आणि समीरने आपले पाणी तिच्या चूतच्या आत सोडले. दोघे भिंतीला धरून श्वास घेत राहिले, घामाने भिजलेले.

दोघांनी कपडे नीट केले, आणि रोहिणीने समीरला आपल्या घरीच थांबायला सांगितले, कारण तिचा नवरा बाहेरगावी होता. घर छोटे होते, पण नीटनेटके, आणि बाल्कनीतून पुण्याची दिवे दिसत होती. रोहिणीने जेवण गरम केले, आणि दोघांनी जमिनीवर बसून जेवण केले, जणू काही जुनी सवय आहे. जेवणादरम्यान समीर म्हणाला की तो उद्या एका नवीन साइटवर जाणार आहे, पण त्याचे मन नाही. रोहिणी म्हणाली की मनाचे ऐका, काम तर रोजच असते. समीरने तिचा हात धरला, आणि म्हणाला की जर तो थांबला तर रोहिणी त्याला आपल्या घरात एक खुर्ची देईल का. रोहिणी म्हणाली की खुर्ची तर देईल, पण खुर्चीवर बसणारा तिला दररोज संध्याकाळी चहा पाजेल.

रात्री बिछान्यावर रोहिणीने समीरला पुन्हा आपल्याजवळ ओढले. यावेळी घाई नव्हती. समीरने हळू हळू तिच्या संपूर्ण शरीराचे चुंबन घेतले, तिच्या पोटापासून तिच्या मांड्यांपर्यंत. रोहिणीने त्याचा लंड पुन्हा हातात घेतला, त्याला कुरवाळले, आणि समीरने तिच्या चूतमध्ये बोटे घातली. रोहिणी ओली झाली, आणि तिने समीरला आपल्यावर ओढले. यावेळी समीरने मिशनरी पद्धतीने हळू हळू धक्के मारले, रोहिणीच्या चेहऱ्याकडे पाहत. रोहिणीने त्याचा चेहरा हातात घेतला, त्याचे चुंबन घेतले, आणि धक्क्यांबरोबर आपली कंबर हलवली. दोघांचे डोळे एकमेकांवर खिळले होते, आणि प्रत्येक धक्का आधीपेक्षा जास्त खोल वाटत होता.

रोहिणीने कूस बदलून वर यायचे ठरवले, आणि समीरने तिला आपल्यावर बसवले. रोहिणीने लंड आपल्या चूतमध्ये घेतला, आणि हळू हळू वर खाली होऊ लागली. तिचे स्तन समीरच्या चेहऱ्यासमोर होते, आणि समीरने ते एकेक करून चोखले. रोहिणीची गती वाढत गेली, तिचा श्वास वेगवान झाला, आणि तिने समीरच्या छातीवर हात ठेवून वेगाने हलायला सुरुवात केली. समीरने तिची कंबर पकडली, तिला आधार दिला, आणि खालून धक्के मारायला लागला. रोहिणीने जोरात उसासा टाकला, तिचे शरीर थरथरले, आणि ती समीरवरच गळली. समीरने तिला घट्ट पकडले, आणि काही क्षणांतच तोही तिच्या आत गळला.

दोघे थकून एकमेकांना बिलगले. रोहिणीने समीरच्या छातीवर डोके ठेवले, आणि समीरने तिच्या केसांत बोटे फिरवली. रोहिणी म्हणाली की तिला भीती वाटत होती की लग्नानंतर ती पुन्हा कोणाला इतके जवळ येऊ देणार नाही, पण समीरने न मागता ती जागा बनवली आहे. समीर म्हणाला की तोही हेच विचार करत होता, की कामाशिवाय त्याला काही नको आहे, पण आज त्याला वाटले की एका सोसायटीच्या टेरेसवरही आयुष्य मिळू शकते. दोघे हसले, आणि मग हळू हळू झोपी गेले, एकमेकांच्या बाहूत.

सकाळचा प्रकाश बाल्कनीतून आत आला, आणि रोहिणी आधी जागी झाली. तिने समीरला चहा बनवून दिला, आणि समीर म्हणाला की तो आजच्या साइटचे तिकीट रद्द करत आहे. रोहिणीने विचारले की खरेच, आणि समीरने फोनवर तिकीट रद्द करताना सांगितले की एक काम अजून बाकी आहे, आणि ते काम तो रोहिणीशिवाय करू शकत नाही. रोहिणीने एक फूल उचलले, प्रकाशात पाहिले, आणि म्हणाली की हे फूल आता तिच्या घरातील सर्वांत खास जागी राहील, जेणेकरून प्रत्येक पाहुण्याला ही गोष्ट आठवेल. समीर म्हणाला की गोष्ट तर अजून लिहिली जात आहे, आणि रोहिणीने त्याचे चुंबन घेतले.

दोन दिवसांनंतर समीरने रोहिणीच्या बरोबर टेरेसवर एक छोटीशी बाग बनवली, आणि सोसायटीतील लोक येत, बाग पाहत, आणि रोहिणी हसून म्हणायची की ही बाग विकाऊ नाही. समीर रोज संध्याकाळी तिच्या घरी यायचा, कधी चहा घेऊन, कधी एखादे नवीन रोप घेऊन, आणि घर बंद झाल्यानंतर दोघे वरच्या घरात जात. रोहिणीच्या आयुष्यात आता एक नवीन लय आली होती, सकाळी घर, संध्याकाळी समीर, आणि रात्री ती उष्णता जी दोघांना एकमेकांशी बांधून ठेवत होती. तिने आपल्या मैत्रिणीला सांगितले की घराचा दरवाजा आता थोडा लवकर बंद होईल, आणि मैत्रिणीने हसून सांगितले की तिला माहीत आहे का.

एक संध्याकाळी जेव्हा दोघे घरी होते, समीरने रोहिणीला सांगितले की त्याला एका नवीन शहरात काम आहे, पण तो दर आठवड्याला पुण्याला येईल. रोहिणी म्हणाली की एक आठवडाही खूप लांब असतो, आणि समीर म्हणाला की लांब प्रतीक्षाही कधीकधी चांगली असते, कारण परत येणे आणखी गोड वाटते. रोहिणीने त्याला घट्ट मिठी मारली, आणि म्हणाली की ती वाट पाहील, पण दर संध्याकाळी ती टेरेसकडे पाहून हसेल. समीर म्हणाला की टेरेसलाही त्यांची गोष्ट आठवेल, आणि दोघे हसले.

दुसऱ्या दिवशी समीर नवीन शहरासाठी निघाला, पण जाण्यापूर्वी त्याने रोहिणीच्या हातात एक छोटेसे पाकीट दिले. पाकिटात कोणतीही महाग वस्तू नव्हती, तर एक छोटीशी चांदीची अंगठी होती, ज्यावर रोहिणीच्या नावाचे पहिले अक्षर कोरलेले होते. रोहिणीने अंगठी घातली, आणि समीरला निरोप देताना म्हणाली की पुढच्या वेळी जेव्हा तो येईल, तेव्हा घराचा दरवाजा थोडा आधी बंद होईल. समीरने हसून सांगितले की तो घड्याळ पाहूनच येईल, आणि लिफ्टच्या आवाजाबरोबर तो निघून गेला. रोहिणी घरी उभी राहिली, अंगठीकडे पाहत राहिली, आणि तिच्या चेहऱ्यावर ते हसू होते जे फक्त एका नवीन गोष्टीच्या सुरुवातीलाच असते.

रोहिणीने त्या रात्री घर बंद करताना विचार केला की काही गोष्टी स्वप्नांपासून सुरू होतात, आणि काही लिफ्टच्या एका भेटीपासून. तिची गोष्ट दोन्हींपासून सुरू झाली होती, एका स्वप्नापासून आणि एका नवीन शेजाऱ्याच्या भेटीपासून. तिने टेरेसच्या दाराला हात लावला, आणि मग आपल्या घरात गेली. बाल्कनीतून पुण्याची दिवे अजूनही जळत होती, आणि रोहिणीने मनातल्या मनात सांगितले की समीर जेव्हा परत येईल, तेव्हा ही गोष्ट पुढे जाईल, त्याच ठिकाणापासून जिथे थांबली होती, त्याच उष्णतेसह.