मराठी प्रवास सेक्स कथा: पुणे-मुंबई ट्रॅकवरची भेट

ही मराठी प्रवास सेक्स कथा त्या दुपारपासून सुरू झाली जेव्हा वैशालीला एक अनोळखी मेसेज आला। पुणे-मुंबई इंटरसिटी ट्रेन दुपारी निघाली होती, वैशाली खिडकीच्या सीटवर बसली होती, आणि तिच्या फोनवर मेसेज आला, सीट नंबर २३, खिडकीकडे बघ। वैशालीने चमकून समोर पाहिले, आणि समोरच्या सीटवर बसलेल्या निखिलने हलकेच हात वर केला। त्याचा मेसेज चुकून तिच्या नंबरवर आला होता, पण त्याची चूक त्या दोघांसाठी एका नव्या प्रवासाची सुरुवात ठरली।

वैशाली सत्तावीस वर्षांची होती, पुण्यात एका कंपनीत काम करणारी, मुंबईला तिच्या बहिणीकडे जात होती। निखिल तीस वर्षांचा होता, उंच, सावळा, हातात एक पुस्तक आणि चेहऱ्यावर एक हलकीशी स्मित। त्याने लगेच माफी मागितली, म्हणाला, मेसेज माझ्या मित्रासाठी होता, पण तुम्ही त्याला उत्तर दिलेत म्हणून बरं झालं। वैशाली हसली, म्हणाली, माझं नशीब की चूक तुमची आणि फायदा माझा। दोघेही हसले, आणि ट्रेनच्या आवाजात त्यांची ओळख वाढू लागली।

ट्रेन पुणे सोडून पुढे गेली, खिडकीबाहेर हिरवी शेतं, छोटे छोटे गावं, आणि पावसाचे ढग दिसू लागले। वैशाली आणि निखिल गप्पा मारू लागले, कामाबद्दल, पुस्तकांबद्दल, प्रवासाबद्दल। निखिलने तिला त्याच्या डब्यातलं खाणं दिलं, वैशालीने तिच्या डब्यातली पुरणपोळी दिली। दोघांच्या हातांचा स्पर्श झाला, एक क्षणभर, पण तो स्पर्श दोघांच्याही अंगात एक वेगळीच उष्णता निर्माण करून गेला। वैशालीला जाणवलं की ती त्याच्याकडे पुन्हा पुन्हा पाहत आहे, त्याच्या ओठांकडे, त्याच्या हातांकडे।

मग ट्रेन अचानक थांबली। एका छोट्या स्टेशनवर सिग्नल मिळाला नव्हता, आणि घोषणा झाली की ट्रेन किमान एक तास थांबणार आहे। डब्यातले बहुतेक लोक खाली उतरले, चहा घ्यायला, फिरायला। डबा जवळजवळ रिकामा झाला, फक्त वैशाली आणि निखिल राहिले, आणि एका कोपऱ्यात झोपलेला एक वृद्ध माणूस। निखिलने हळूच विचारलं, तुम्हाला फर्स्ट क्लासचा रिकामा कूप दाखवू का, तिथे शांतता असेल। वैशालीने एक क्षण विचार केला, मग मान हलवली, आणि दोघे त्या रिकाम्या कूपकडे गेले।

कूपचा दरवाजा बंद झाला, पडदा ओढला गेला, आणि दोघे एकमेकांसमोर उभे राहिले। निखिलने वैशालीचा हात धरला, तिला जवळ ओढलं, आणि तिच्या ओठांवर ओठ ठेवले। पहिला किस हळूवार होता, दुसरा जास्त खोल, तिसरा इतका भुकेला की वैशालीला श्वास घेणं कठीण झालं। निखिलचे हात तिच्या कमरेवर, तिच्या पाठीवर फिरू लागले, आणि वैशालीने त्याच्या शर्टची बटणं उघडायला सुरुवात केली। ट्रेन बाहेर उभी होती, पण आत त्यांचं जग वेगळंच होतं।

निखिलने वैशालीचा कुर्ता वर केला, तिची ब्रा उघडली, आणि तिचे स्तन दोन्ही हातांनी धरले। तो त्यांना हळूच दाबू लागला, चोखू लागला, एक आळीपाळीने, आणि वैशालीने त्याचे केस धरले, डोकं मागे टाकलं, आणि एक दाबलेला आवाज काढला। तिचे निपल्स कडक झाले होते, आणि निखिल जेव्हा त्यांना चावायचा, तेव्हा तिच्या पोटात एक वेगळीच आग पेटायची। तिने त्याच्या पँटची चेन उघडली, त्याचा लंड बाहेर काढला, आणि तो हातात धरून हळूच हलवू लागली।

त्याचा लंड लांब, जाड आणि पूर्ण ताठर होता। वैशाली खाली बसली, त्याला तोंडात घेतलं, आणि हळू हळू चोखू लागली, तिची जीभ त्याच्या टोकावर फिरवत। निखिलने तिचे केस धरले, आणि त्याच्या तोंडातून तिचं नाव निघालं, वैशाली, वैशाली। तिने त्याला आणखी आत घेतलं, जोपर्यंत तिच्या डोळ्यात पाणी आलं नाही, आणि मग निखिलने तिला थांबवलं, कारण त्याला अजून संपायचं नव्हतं। तिने त्याच्याकडे पाहून हसलं, आणि तो तिला सीटवर झोपवायला लागला।

निखिलने वैशालीची सलवार खाली केली, तिची पँटी एका झटक्यात काढली, आणि तिची चूत पाहिली, ओली, तयार। त्याने बोटांनी तिला स्पर्श केला, दोन बोटं आत घातली, हळू हळू आत बाहेर करू लागला, आणि त्याच्या अंगठ्याने तिचा क्लिट घासू लागला। वैशालीने सीटची कडा घट्ट धरली, पाय पसरले, आणि तिचं पाणी वाहू लागलं। तिच्या तोंडातून निखिलचं नाव बाहेर पडू लागलं, पुन्हा पुन्हा, आणि कूपच्या बाहेर ट्रेनच्या घोषणांचा आवाज दूरवर ऐकू येत होता।

मग निखिल तिच्यावर आला, तिचे पाय त्याच्या खांद्यावर ठेवले, आणि एकाच धक्क्यात त्याचा लंड तिच्या आत पूर्ण गेला। वैशाली जोरात ओरडली, तिची चूत त्याला घट्ट धरून बसली। निखिल हळू हळू धक्के मारू लागला, प्रत्येक धक्क्याबरोबर आणखी आत जात, आणि वैशाली कंबर वर उचलून त्याला साथ देऊ लागली। सीट हलू लागली, पडदा हलू लागला, आणि दोघांच्या शरीरांच्या आवाजाने कूप भरून गेला।

निखिलने तिला उठवलं, तिला सीटवर पालथं केलं, आणि मागून तिच्यात शिरला, तिचे केस धरून, तिची कंबर धरून। अशा स्थितीत तो आणखी खोल जात होता, आणि प्रत्येक धक्का तिला एका वेगळ्याच ठिकाणी स्पर्श करत होता। वैशालीने त्याला विनवलं, आणखी जोरात, आणखी वेगात, आणि निखिलने तिचं ऐकलं, त्याचे धक्के इतके जोरात झाले की वैशालीचं अख्खं शरीर त्याच्याबरोबर हलू लागलं।

वैशालीला एक जोरदार ऑर्गेजम आला, तिचं शरीर ताठ झालं, मग सैल पडलं, आणि तिच्या चूतने त्याच्या लंडाला घट्ट आवळलं। निखिलने तिला खाली उतरवलं, तिला फिरवलं, आणि तिला सीटवर वाकवून पुन्हा मागून झवू लागला। त्याने तिचे केस धरले, तिची कंबर धरली, आणि पूर्ण ताकदीने धक्के मारू लागला। वैशालीच्या ओरडणं आता थांबत नव्हतं। तिने पुन्हा झडायला सुरुवात केली, आणि तिचं पाणी त्याच्या पायांपर्यंत वाहू लागलं।

मग वैशाली वर आली। ती निखिलवर बसली, हळू हळू कंबर फिरवत त्याचा लंड पुन्हा आपल्यात घेतला। आता नियंत्रण तिच्या हातात होतं। ती हळू हळू वर खाली होऊ लागली, तिचे स्तन निखिलच्या चेहऱ्यासमोर हलू लागले, आणि निखिलने त्यांना धरून चोखायला सुरुवात केली। वैशालीची गती वाढू लागली, तिचा श्वास फुलू लागला, आणि तिचे केस तिच्या चेहऱ्यावर येऊ लागले। निखिलने तिची कंबर दोन्ही हातांनी धरली आणि खालून धक्के मारू लागला, तिच्या तालाशी ताल मिळवत।

वैशालीला पुन्हा ऑर्गेजम आला, यावेळी आणखी जोरदार। तिने निखिलच्या खांद्यावर डोकं ठेवलं आणि थरथरू लागली, आणि निखिलने तिला घट्ट धरलं, तिची पाठ चोळत, जोपर्यंत तिचं शरीर शांत झालं नाही। मग निखिलने तिला सीटवर झोपवलं, तिचे पाय पसरले, आणि त्याचं तोंड तिच्या चूतवर ठेवलं। त्याने तिला चाटलं, हळू हळू, त्याच्या जिभेने तिचा क्लिट छेडत, जोपर्यंत वैशाली पुन्हा ओरडू लागली नाही आणि तिचं पाणी पुन्हा वाहू लागलं नाही।

यानंतर निखिलने तिला खिडकीजवळ नेलं, तिला खिडकीला लावून मागून झवू लागला। बाहेर स्टेशनवर लोक फिरत होते, आणि आत खिडकीवर त्यांच्या श्वासांची वाफ जमा होत होती। वैशालीने खिडकीवर हात ठेवले, आणि प्रत्येक धक्क्याबरोबर तिचं शरीर खिडकीला धडकत होतं। ही भावना, की कोणी बाहेरून पाहू शकतं, दोघांनाही आणखी तापवत होती।

शेवटी, जेव्हा दोघे थकून सीटवर पडले, निखिलने वैशालीला विचारलं, तुला माहीत आहे का मी तुला केव्हापासून पाहत होतो। वैशालीने हसून विचारलं, केव्हापासून। निखिल म्हणाला, त्या दिवसापासून जेव्हा तू पहिल्यांदा या ट्रेनमध्ये चढली होतीस, आणि मी विचार केला होता की मी तुला कधी थांबताना पाहू इच्छित नाही, फक्त माझ्यासाठी। वैशाली हसली, त्याच्या गालावर किस केलं, आणि म्हणाली, आता मी फक्त तुझ्यासाठी थांबते।

काही वेळाने, जेव्हा दोघांनी कपडे ठीक केले, ट्रेन हलण्याची घोषणा झाली। लोक परत येऊ लागले, आणि वैशाली व निखिल आपापल्या सीटवर परत गेले, जणू काही घडलंच नाही। पण जेव्हा ट्रेन पुन्हा धावू लागली, वैशालीच्या फोनवर निखिलचा मेसेज आला। मुंबईला उतरल्यावर सांग, पुढचा प्रवास आपण एकत्र करू। वैशालीने मेसेज वाचून ओठ चावले, छातीवर हात ठेवला, आणि खिडकीबाहेर पाहत हसली, तिच्या ओठांवर एक स्मित जे अख्खा प्रवास राहिलं।

पण प्रवास तिथेच संपला नाही। ट्रेन पुन्हा सुरू झाल्यावर वैशाली आणि निखिल आपापल्या सीटवर बसले, पण त्यांच्या पायांचा स्पर्श सीटखाली होत राहिला, लपूनछपून, जणू कोणी पाहू नये। वैशालीने खिडकीबाहेर पाहण्याचं नाटक केलं, पण तिचं लक्ष निखिलच्या हाताकडे होतं, जो हळूच तिच्या पायाकडे सरकत होता। निखिलने तिच्या पायावर हात ठेवला, हळूच वर सरकवला, आणि वैशालीने तोंडावर हात ठेवून हसू दाबलं।

पुढच्या स्टेशनवर जेव्हा डबा पुन्हा रिकामा झाला, निखिलने वैशालीला टॉयलेटजवळच्या रिकाम्या जागेत नेलं, जिथे कोणी येत नव्हतं। तिथे त्याने तिला भिंतीला लावलं, तिचा कुर्ता वर केला, आणि तिचे स्तन चोखू लागला, घाईघाईने, कारण कधी कोणी येईल याची भीती होती। वैशालीने त्याचा लंड बाहेर काढला, त्याला हाताने हलवू लागली, आणि दोघे एकमेकांच्या तोंडात तोंड घालून किस करू लागले, जणू ही शेवटची वेळ आहे।

निखिलने तिला फिरवलं, तिला भिंतीला टेकवून मागून तिच्यात शिरला, आणि धक्के मारू लागला, हळू पण खोल। वैशालीने भिंत धरली, तिचं तोंड दाबून ठेवलं, जेणेकरून तिचा आवाज बाहेर जाऊ नये। ट्रेनच्या हालचालीबरोबर दोघांची हालचाल जुळत होती, आणि प्रत्येक धक्क्याबरोबर वैशालीचं शरीर थरथरत होतं। जेव्हा ती झडली, तेव्हा तिने निखिलचा हात घट्ट धरला, आणि निखिलही तिच्या आतच झडला, शांतपणे, एकमेकांना धरून।

दोघे परत सीटवर आले, कपडे ठीक केले, आणि एकमेकांकडे पाहून हसले, जणू दोघांचं एक गुपित आहे जे कोणी जाणत नाही। वैशालीने तिच्या डब्यातून पाणी काढलं, निखिलला दिलं, आणि दोघांनी पाणी पिलं, एकमेकांच्या डोळ्यात पाहत। त्यानंतर त्यांनी नंबर बदलले, आणि निखिलने तिला एक मेसेज पाठवला, जो वैशालीने वाचला आणि लगेच डिलीट केला, पण तिच्या मनात तो मेसेज कायम राहिला।

ट्रेन मुंबईच्या जवळ येऊ लागली, तशी वैशालीचं मन जड झालं। तिला वाटलं की हा प्रवास संपला की हे सगळं संपेल। पण निखिलने तिचा हात धरला, आणि म्हणाला, प्रवास संपत नाही, फक्त स्टेशन बदलतं। वैशालीने त्याच्याकडे पाहिलं, त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच खात्री दिसली, आणि तिने त्याचा हात घट्ट धरला, जणू ती त्याला सोडू इच्छित नाही।

मुंबई सेंट्रलला ट्रेन पोहोचली, तेव्हा दोघे एकत्र उतरले, गर्दीतून चालत बाहेर आले, आणि स्टेशनच्या बाहेर एका चहाच्या टपरीवर थांबले। तिथे त्यांनी चहा पिला, एकमेकांसमोर बसून, आणि निखिलने तिला उद्या भेटण्याचं वचन दिलं। वैशालीने मान हलवली, चहाचा कप खाली ठेवला, आणि त्याच्या हातावर हात ठेवला, लोकांच्या गर्दीतही लपूनछपून।

रात्री, जेव्हा वैशाली तिच्या बहिणीच्या घरी पोहोचली, तेव्हा तिने आरशासमोर उभं राहून स्वतःकडे पाहिलं। तिच्या गालावर एक लाली होती, तिच्या ओठांवर एक स्मित होतं, आणि तिच्या मनात ट्रेनचा प्रत्येक क्षण फिरत होता। तिने फोन उचलला, निखिलला मेसेज टाइप केला, आणि पाठवण्यापूर्वी एक क्षण थांबली, मग पाठवला, उद्या त्याच वेळी, त्याच ट्रेनमध्ये।

दुसऱ्या दिवशी सकाळी वैशाली लवकर उठली, तयार झाली, आणि स्टेशनकडे निघाली, तिच्या मनात एकच विचार होता की निखिल तिथे असेल की नाही। जेव्हा तिने त्याला प्लॅटफॉर्मवर उभं पाहिलं, हातात दोन चहाचे कप घेऊन, तेव्हा तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू थांबलं नाही, आणि दोघे एकमेकांकडे चालत गेले, जणू अख्खं स्टेशन त्यांच्यासाठी थांबलं आहे।

मुंबईला पोहोचल्यावर वैशाली तिच्या बहिणीकडे गेली, पण तिचं मन ट्रेनमध्येच राहिलं। रात्री तिच्या फोनवर निखिलचा मेसेज आला, झोपलीस का। वैशालीने उत्तर दिलं, नाही, प्रवास अजून संपलेला नाही। निखिलने उत्तर दिलं, मग उद्या परत भेटू, त्याच ट्रेनमध्ये, त्याच कूपमध्ये। वैशालीने फोन छातीशी धरला, डोळे मिटले, आणि झोपली, उद्याच्या प्रवासाच्या स्वप्नात।