सिंधुदुर्गच्या जुन्या मच्छिमार गोदीच्या रेकॉर्ड खोलीत वादळाच्या रात्री अविवाहित क्लार्कने मुंबईहून आलेल्या हायड्रोग्राफरला तो खारट हिसाब दिला जो कोणत्याही जहाज लॉग किंवा तलाठी नोंदीवर कधी चढत नाही

सिंधुदुर्ग किल्ल्याच्या पायथ्याशी असलेल्या जुनी मच्छिमार गोदी पावसाळ्याच्या आदल्या आठवड्यात नेहमीपेक्षा जास्त गजबजलेली होती. जाळ्यांचे ढीग, खारट दोरखंड, पेट्रोलची घाण आणि कोवळ्या माशांची तीव्र वास या सगळ्यांनी हवा भरून गेली होती. रेकॉर्ड खोली किल्ल्याच्या भिंतीलगतच्या एका चुन्याच्या जुन्या इमारतीत होती. तिथे तीन कपाटे, एक लोखंडी टेबल, एक तेलकट पंखा आणि खिडकीवरची फिकट हिरवी पडदी होती. पडदीवर समुद्राची मीठ चमकून बसलेली होती.

अपर्णा देशपांडे त्या खोलीत तीन वर्षांपासून काम करत होती. वय अठ्ठावीस. अविवाहित. मालवणच्या आतल्या गल्लीतील घर. आई वडील म्हणत की मुलगी नोकरी करते म्हणून लग्न थोडे थांबले आहे. खरे कारण वेगळे होते. तिच्या मनात लग्नाची घाई नव्हती. तिला रात्रीच्या शिफ्टमध्ये समुद्राचा आवाज ऐकायला आवडत होता. तिला जहाजांची नोंद लिहायला आवडत होती. तिला कोणाच्या घरात जाऊन साडी आणि भांडी सांभाळायची नव्हती.

त्या संध्याकाळी मुंबईहून समीर काळे आला. तो हायड्रोग्राफी विभागाचा तांत्रिक सहायक होता. त्याचे काम होते पावसाळ्यापूर्वी किनारपट्टीच्या खोलीचे आकडे तपासणे आणि गोदीच्या रजिस्टरशी जुळवणे. त्याची जीप उशिरा आली. आकाशात काळे ढग होते. गोदीवरील दिवे वा॑याने थरथरत होते. समीरच्या बूटमध्ये वाळू होती. त्याच्या शर्टवर मीठ होते. त्याच्या हातात एक ओली फाईल होती.

अपर्णाने त्याला खुर्ची दाखवली. तिच्या बोलण्यात दोन वाक्ये होती. तिच्या हातात शाईचे ठसे होते. तिच्या कपाळावर घाम होता. तिने साडीएवजी कामाची निळी सलवार आणि पांढरी कमीज घातली होती. कमीजच्या दोन वरच्या बटणाजवळ खारट हवा शिरली होती. समीरने तिच्याकडे पाहिले आणि नंतर डोळे फाईलकडे वळवले. तो फक्त आकडे पाहत होता असे त्याने स्वतःला सांगितले. आकडे मात्र त्याच्या मनात राहिले नाहीत.

पहिला पाऊस आला तेव्हा गोदीवरचे लोक पळाले. शेवटची बोटी बांधून ठेवली गेली. खिडकीच्या काचेवर समुद्र फवारला. वीज गेली. पंखा थांबला. खोलीत फक्त एक तेलाचा दिवा उरला. दिव्याची सोनेरी वर्तुळे टेबलावर फिरू लागली. अपर्णाने खिडकीची कडी लावली. समीरने दरवाजा आतल्या बाजूने बंद केला. दोघांच्या हातांना एकाच वेळी लाकडाची थंडी लागली.

बोलणे कमी झाले. वा॑याचा आवाज जास्त झाला. अपर्णाने चहाचा डबा काढला पण गॅस नव्हता. समीरने आपली बाटली पुढे केली. पाणी खारट वाटले. दोघेही हसले. ती हसू लहान होती पण खोलीत ती मोठी वाटली. समीरच्या गळ्यातली शिस्त थोडी सैल झाली. अपर्णाच्या मानेवरची शिस्तही सैल झाली. तिने केस मागे बांधले होते. एक कुरळे केस गालावर आले होते. त्याने ते केस बघितले आणि नंतर खिडकीकडे पाहिले.

ती म्हणाली की जीप उद्या सकाळीच येईल. तो म्हणाला की उद्याचा दिवस लांब आहे. ती म्हणाली की ही खोली रात्री थंड होते. तो म्हणाला की समुद्र रात्री गरम वाटतो. दोघांनी एकमेकांच्या वाक्यांतील अर्थ समजून घेतला. अर्थ शब्दात नव्हता. अर्थ श्वासात होता. अर्थ हातांच्या अंतरात होता. अर्थ दिव्याच्या वर्तुळात होता.

समीर उठला आणि खिडकीजवळ गेला. अपर्णा त्याच्या मागे गेली नाही. ती टेबलाजवळ राहिली. तिच्या छातीत धडधड वाढली. तिला माहीत होते की हा माणूस उद्या निघून जाईल. तिला माहीत होते की ही रात्र परत येणार नाही. तिला माहीत होते की रजिस्टरवर ही रात्र लिहिता येणार नाही. म्हणून तिने उठून त्याच्या पाठीशी उभे राहण्याचा निर्णय घेतला. निर्णय शब्दात नव्हता. निर्णय पावलात होता.

तिचा हात त्याच्या पाठीवर पडला तेव्हा समीर फिरला नाही. तो खिडकीकडेच पाहत राहिला. तिचा हात खाली सरकला. त्याच्या कंबरेवर थांबला. त्याच्या शर्टची कापड ओली होती. तिच्या तळहाताला त्या ओलसर कापडाची गर्मी लागली. समीरने हात मागे नेऊन तिचे हात धरले. दोन्ही हात एकमेकांत गुंतले. खोलीत फक्त वादळ होते आणि दोन श्वास होते.

तो फिरला. त्याचे तोंड तिच्या तोंडाजवळ आले. पहिले चुंबन घाईचे नव्हते. पहिले चुंबन खात्रीचे होते. मीठ आणि चहा आणि पावसाची वास एकत्र आली. अपर्णाने डोळे मिटले. समीरने तिची कमर पकडली. तिची कमर बारीक होती पण ताकदवान होती. तिच्या पाठीमागचे हात घट्ट झाले. तिच्या स्तनांची ऊब त्याच्या छातीला लागली. कमीजच्या कापडाने ती ऊब अजून तीव्र केली.

तिने त्याची बटणे उघडली. एक एक बटण. प्रत्येक बटणामागे तिची बोटे थरथरली. त्याची छाती कडक होती. त्याच्या छातीवर थोडे केस होते. तिने तोंड त्या छातीवर ठेवले. खारट त्वचा. गरम त्वचा. समीरने तिची कमीज वर केली. तिची छाया दिव्याच्या प्रकाशात दिसली. तिची स्तने पूर्ण होती. निप्पल गडद होते. त्याने एक निप्पल तोंडात घेतले. तिने दात ओठांत दाबले. आवाज बाहेर पडला पण तो आवाज वादळात मिसळला.

तिने त्याचे बेल्ट काढले. त्याची पॅंट खाली सरकली. त्याचे लिंग आधीच ताठ होते. जड होते. शिरा दिसत होत्या. अपर्णाने हात फिरवला. समीरची श्वास अडकली. तिने गुडघे टेकले. दगडी जमिनीवर तिची गुडघे लागली. तिला दुखले पण ती थांबली नाही. तिने तोंड पुढे नेले. जिभेने टोक चाटले. नंतर जास्त घेतले. समीरचा हात तिच्या वेणीवर गेला. वेणी सैल झाली. केस पसरले.

ती धीराने हालचाल करत होती. तोंड ओले झाले. गालावर लाळ चमकली. समीर वर बघत होता पण त्याचे डोळे मिटले होते. तो म्हणाला थांब. ती थांबली नाही. त्याने पुन्हा सांगितले. ती अधिक खोल गेली. त्याच्या कंबरेची स्नायू आखडली. त्याने तिला वर ओढले. तोंडात तोंड घातले. खारट आणि गरम आणि ओले सगळे एक झाले.

समीरने तिला टेबलावर बसवले. रजिस्टर एका बाजूला गेले. शाईचा डबा पडला पण पडला तरी उघडला नाही. तिची सलवार खाली आली. पांढरे कपडे दिसले. ते कपडे आधीच ओले होते. त्याने ते कपडे बाजूला केले. तिची योनी काळी दाट केसांनी झाकलेली होती. मधोमध चमक होती. त्याने बोट फिरवले. ती ओली होती. खूप ओली होती. दोन बोटे आत गेली. अपर्णाची पाठ टेबलावर पडली. तिने पाय पसरले.

त्याने तोंड तिथे नेले. जिभ नेली. तिने मांड्या त्याच्या डोक्याभोवती बंद केल्या. दिवा थरथरला. वादळाने खिडकी वाजवली. तिच्या आतली ओलसर त्वचा गोड नव्हती. ती खारट होती. समुद्रासारखी. त्याने चाटत राहिले. तिचे नखे त्याच्या खांद्यावर रुतले. ती म्हणाली आत ये. शब्द कमी होते. गरज जास्त होती.

समीर उभा राहिला. त्याने लिंग तिच्या फटीवर घासले. टोक आत गेले. मग पूर्ण आत गेले. अपर्णाने दात दाबले. वेदना आणि सुख एकत्र आले. त्याने थांबला. तिच्या डोळ्यात पाणी आले पण ते पाणी दुःखाचे नव्हते. ते पाणी भरलेल्या शरीराचे होते. त्याने हलके हलके हालचाल सुरू केली. टेबल किरकिरले. तिची स्तने वर खाली झाली. त्याच्या पोटाची त्वचा तिच्या पोटाच्या त्वचेला लागली.

गती वाढली. अपर्णाने पाय त्याच्या कंबरेभोवती गोलाकार केले. तो खोल जाऊ लागला. प्रत्येक धक्क्यात तिची पाठ टेबलावर घासली. शाईचे ठसे तिच्या पाठीला लागले. त्याने स्तनांना हाताने दाबले. तोंडाने चाटले. ती मोठ्याने श्वास सोडू लागली. नाव घेतले नाही. फक्त आवाज काढला. तो आवाज खोलीच्या भिंतींना लागून परत आला.

त्याने तिला उलटे केले. ती टेबलावर छाती टेकून उभी राहिली. त्याने मागून धरले. हात तिच्या नितंबांवर गेले. नितंब गोलाकार आणि घट्ट होते. त्याने जोरात धक्के दिले. तिची वेणी पूर्ण सुटली. केस चेह॑यावर पडले. तिने टेबलाची कड धरली. खिडकीवर समुद्र आदळत होता. आत समीर आदळत होता. दोन्ही आवाज एकमेकांत मिसळले.

तिला पहिली लाट आली तेव्हा तिने तोंड हातात दाबले. शरीर कंप पावले. योनी आखडली. समीर आत अधिक घट्ट जाणवला. त्याने थांबला नाही. त्याने गती कायम ठेवली. दुसरी लाट लगेच आली. अपर्णाची मांडी थरथरली. ती म्हणाली थांबू नकोस. तो थांबला नाही. त्याने केस पकडले. तिचे तोंड वर आले. दिव्याचा प्रकाश तिच्या गालावर पडला.

त्याने तिला भिंतीवर नेले. चुन्याची भिंत थंड होती. तिची पाठ थंड भिंतीला लागली. समोरून त्याने पुन्हा आत घेतले. या कोनात तो अधिक खोल गेला. अपर्णाने त्याच्या पाठीवर नखे फिरवली. रक्त नव्हते पण लाल रेघा होत्या. तो अधिक जोरात गेला. त्याच्या कंबरेची ताकद तिच्या हाडांना लागली. तिने पाय जमिनीवरून वर केले. त्याने ते पाय हातात घेतले.

तिची तिसरी लाट मोठी होती. तिने किंकाळी काढली. वादळाने ती किंकाळी खाल्ली. समीर आता स्वतःच्या सीमेजवळ होता. त्याने विचारले बाहेर काढू का. ती म्हणाली आत. एक शब्द. पुरेसा शब्द. त्याने शेवटचे धक्के दिले. गरम वीर्य आत पसरले. अपर्णाची योनी ते घेत राहिली. दोघे एकमेकांना चिकटून राहिले. श्वास मोठा होता. पाय थकले होते. दिवा अजून तेवत होता.

ते जमिनीवर बसले. जमीन थंड होती. शरीर गरम होते. समीरने तिच्या केसांतून बोटे फिरवली. अपर्णाने त्याच्या छातीवर कान ठेवला. बाहेर पाऊस थांबला नव्हता. आत मात्र एक शांतता आली होती. ती शांतता रिकामी नव्हती. ती शांतता भरलेली होती. दोघांच्या मांड्यांमध्ये खारट ओलावा होता. दोघांच्या तोंडात खारट चव होती.

थोड्या वेळाने पुन्हा हात फिरले. यावेळी घाई नव्हती. अपर्णाने त्याच्या लिंगाला पुन्हा जागे केले. तोंडाने चाटले. हाताने धरले. तो पुन्हा ताठ झाला. तिने त्याच्या मांडीवर बसून आत घेतले. यावेळी ती वर होती. तिची कमर फिरली. स्तने त्याच्या तोंडाजवळ येत होती. त्याने दोन्ही स्तने हातात घेतली. ती हळू हळू आणि मग जोरात हालली. टेबल यावेळी दूर होते. फक्त जमीन आणि दोन शरीर होते.

तिची लाट पुन्हा आली. त्याची लाटही आली. आतच. पुन्हा. खोलीत वास बदलली. मीठ आणि शरीर आणि तेलकट दिवा. अपर्णा त्याच्या छातीवर पडली. केस त्याच्या तोंडावर पडले. त्याने ते केस बाजूला केले आणि कपाळाला चुंबन घेतले. ते चुंबन सेक्सचे नव्हते. ते चुंबन रात्रीचे होते.

सकाळी जीपचा हॉर्न आला. प्रकाश खिडकीतून आला. अपर्णाने कपडे घातले. सलवार चुकून आधी उलट घातली आणि मग सरळ केली. समीरने शर्टचे बटण चुकवले आणि मग दुरुस्त केले. रजिस्टर जागेवर ठेवला गेला. शाईचा डबा उचलला गेला. टेबलावर एक छोटी शाईची रेघ राहिली. ती रेघ कोणी पुसली नाही.

समीरने फाईल बंद केली. आकडे पूर्ण झाले होते की नाही हे त्याला आठवत नव्हते. अपर्णाने दाराची कडी उघडली. वारा आत शिरला. तो वारा रात्रीपेक्षा हलका होता. दोघे उंबरठ्यावर थांबले. त्याने काही सांगितले नाही. तिने काही विचारले नाही. हात मात्र एकमेकांना एक क्षण लागले. तो क्षण रजिस्टरवर चढला नाही.

जीप निघाली. अपर्णा खोलीत परत आली. तिने खिडकीची पडदी लावली. पडदीवरची मीठ अजून होती. तिच्या मांडीच्या आतल्या बाजूला अजून ओलावा होता. तिने खुर्चीत बसून नवा पान उघडले. तारिख लिहिली. बोटीची संख्या लिहिली. खोलीची खोली लिहिली नाही. रात्रीची खोली लिहिली नाही. खारट हिसाब लिहिला नाही.

दुसऱ्या आठवड्यात एक पत्र आले. अधिकृत पत्र. आकडे जुळले असल्याची नोंद. पत्राच्या शेवटी समीरचे नाव होते. नावाखाली सही होती. सहीच्या खाली काही नव्हते. अपर्णाने पत्र कपाटात ठेवले. कपाटात ते पत्र अजून आहे. खोलीत तेलाचा दिवा अजून आहे. पावसाळा आला. गेला. गोदीवर नव्या बोटी आल्या. जुनी रेकॉर्ड खोली तशीच राहिली.

अपर्णा कधी कधी रात्रीच्या शिफ्टमध्ये खिडकीजवळ उभी राहते. समुद्र आदळतो. वारा येतो. तिच्या तोंडात कधी कधी तीच खारट चव येते. ती चव कोणत्याही जहाज लॉगवर नसते. ती चव तलाठीच्या नोंदीवर नसते. ती चव फक्त तिच्या आत राहते. आणि कधी कधी मुंबईच्या एका कार्यालयात समीरच्या तोंडातही ती चव परत येते. दोघे एकमेकांना फोन करत नाहीत. दोघे एकमेकांना पत्र लिहित नाहीत. दोघे फक्त एक रात्र आठवतात.

ती रात्र सिंधुदुर्गच्या जुन्या मच्छिमार गोदीच्या रेकॉर्ड खोलीत घडली. वादळाने दरवाजा धरून ठेवला होता. दिव्याने दोन शरीरे सोनेरी केली होती. टेबलाने वजन घेतले होते. भिंतीने पाठ थंड केली होती. समुद्राने आवाज दिला होता. दोघांनी एकमेकांना घेतले होते. पूर्ण घेतले होते. पुन्हा घेतले होते. मग सोडले होते.

सोडणेही एक प्रकारे घेणे होते. कारण ती रात्र संपली तरी तिचा हिसाब संपला नाही. हिसाब आत राहिला. मांडीत राहिला. श्वासात राहिला. शाईच्या रेघेत राहिला. पडदीच्या मिठात राहिला. आणि प्रत्येक पावसाळ्याच्या आदल्या आठवड्यात जेव्हा गोदी गजबजते तेव्हा अपर्णाच्या हातातील पेन थोडा थांबतो. ती थांबा हेच त्या रात्रीचे शेवटचे वाक्य असते.

समीर मुंबईत नकाशे काढतो. किनारपट्टीच्या रेषा सरळ करतो. पण एक रेषा मात्र त्याला सरळ करता येत नाही. ती रेषा सिंधुदुर्गच्या त्या खोलीतून निघते आणि त्याच्या हातावर येऊन थांबते. रात्री तो हात धुतो. तरीही खारटपणा राहतो. तो खारटपणा कोणत्याही अधिकृत अहवालात येत नाही. तो खारटपणा फक्त त्याच्या त्वचेवर राहतो.

अशा त्॑हेने दोन माणसे एका रात्रीत पूर्ण भेटली आणि सकाळी वेगळी झाली. भेटणे रजिस्टरवर नव्हते. वेग㌳ळे होणेही रजिस्टरवर नव्हते. होते फक्त शरीर, वादळ, दिवा, टेबल, भिंत, मीठ आणि दोन श्वास. तेवढे पुरेसे होते. तेवढेच राहिले. आणि तेवढेच पुन्हा पुन्हा आठवले.

गोदी आजही आहे. किल्ला आजही आहे. रेकॉर्ड खोली आजही आहे. अपर्णा आजही आहे. समीर आजही आहे. ती एक रात्र मात्र कोणत्याही कागदावर नाही. ती एक रात्र फक्त दोन शरीरांच्या आठवणीत आहे. आणि आठवण हीच त्या खारट हिसाबाची शेवटची ओळ आहे.

जेव्हा पुढचा पावसाळा येतो तेव्हा हवा पुन्हा खारट होते. तेव्हा खोली पुन्हा गच्च होते. तेव्हा पंखा पुन्हा थांबतो. तेव्हा अपर्णा पुन्हा खिडकीजवळ जाते. समुद्र तीच भाषा बोलतो. ती भाषा रजिस्टर समजत नाही. ती भाषा फक्त त्या रात्री समजली होती. आणि ती भाषा अजूनही दोघांच्या रक्तात आहे.

यासाठी कोणतेही नाव लागत नाही. यासाठी कोणतेही वचन लागत नाही. यासाठी फक्त एक वादळ लागते, एक दिवा लागतो, एक बंद दरवाजा लागतो आणि दोन माणसे लागतात जी त्या क्षणी खरे असतात. अपर्णा आणि समीर त्या क्षणी खरे होते. म्हणूनच तो हिसाब जहाज लॉगवर चढला नाही. म्हणूनच तो हिसाब तलाठीच्या नोंदीवर चढला नाही. म्हणूनच तो हिसाब फक्त त्या रात्रीच्या खोलीत चढला.

आणि ती खोली अजूनही त्या हिसाबाला सांभाळून आहे.