தமிழ் சினிமா தியேட்டர் காமக்கதை: பகுதி 1

இடைவேளை விளக்குகள் எரிந்த அந்த நொடியில் பவித்ரா கப் ஹோல்டரில் கையை விட்டாள். அங்கே ஒரு சிறு மடித்த காகிதம் கிடந்தது, அதை யார் வைத்தார்கள் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அவளுடைய இந்த தமிழ் சினிமா தியேட்டர் காமக்கதை அந்தக் காகிதத்திலிருந்துதான் தொடங்கியது என்று அவளுக்கு அப்போது தெரியவில்லை. அவள் விரல்கள் நடுங்கின, இதயம் தொண்டையில் அடித்தது.

மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு அவள் முதன்முதலில் முருகன் தியேட்டருக்குள் நுழைந்தாள். ரமேஷ் சிங்கப்பூர் சென்று எட்டு மாதங்கள் ஆகியிருந்தன, போனில் பேசுவது கூட மாதத்திற்கு ஒரு முறை என்று குறைந்திருந்தது. பிரிவு காகிதத்தில் இன்னும் கையெழுத்தாகவில்லை, ஆனால் அவர்களுடைய வீடு ஏற்கனவே இரண்டு தனித்தனி உலகங்களாகப் பிரிந்திருந்தது. அவள் படுக்கை குளிர்ந்திருந்தது, அவள் இரவுகள் நீண்டிருந்தன.

வெள்ளிக்கிழமை இரவுகள் தான் மிக நீளமானவை என்று அவள் கண்டுபிடித்திருந்தாள். தொலைக்காட்சி சத்தம் வீட்டை நிறைக்கும், ஆனால் அவள் உடலில் ஒரு வெறுமை குடியிருக்கும், அது நாளுக்கு நாள் பெரிதாகிக் கொண்டே வந்தது. அன்று மாலை கண்ணாடி முன் நின்று புடவையைச் சரி செய்தபோது அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. யாருக்காக இந்த அலங்காரம் என்று அவள் தன்னையே கேட்டுக் கொண்டாள், பதில் சொல்ல அவளுக்குத் தைரியம் வரவில்லை.

முருகன் தியேட்டர் டி நகரின் பழைய தெருவில் இருந்தது, அதன் சுவர்களில் பழைய போஸ்டர்களின் வாசனை இன்னும் ஒட்டியிருந்தது. இரண்டாம் ஆட்டத்திற்கு கூட்டம் குறைவாகவே இருக்கும், பெரும்பாலும் தனியாக வரும் ஆண்கள் தான். பவித்ரா பால்கனி டிக்கெட் வாங்கி, G வரிசையில் நடுவில் அமர்ந்தாள். இருட்டு அவளை ஒரு போர்வை போல மூடியபோது அவள் முதன்முறையாக நிம்மதியாக மூச்சு விட்டாள்.

படம் தொடங்கி பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவள் அவனைக் கவனித்தாள். அவளுக்கு வலதுபுறம் இரண்டு இருக்கைகள் தள்ளி ஒருவன் தனியாக அமர்ந்திருந்தான், அவன் முகம் இருட்டில் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. திரையைப் பார்ப்பது போல் நடித்தாலும் அவன் பார்வை அடிக்கடி அவள் பக்கம் வந்தது. அவள் அதை உணர்ந்தாள், தோலில் ஒரு சிறு மின்சாரம் ஓடியது போல.

முதல் பாதி முழுவதும் அவள் உடல் அவனை உணர்ந்தது, இது அவளுக்கே விசித்திரமாக இருந்தது. திரையில் என்ன நடக்கிறது என்று அவளுக்கு நினைவே இல்லை, கதாநாயகன் பெயர் கூட அவளுக்குத் தெரியாது. ஒவ்வொரு முறை அவன் அசையும்போதும் அவள் தோள்கள் இறுகின, மூச்சு சற்று வேகமானது. இது தவறு என்று மனம் சொன்னது, ஆனால் உடல் அதைக் கேட்க மறுத்தது, உடலுக்கு அதன் சொந்த ஞாபகங்கள் இருந்தன.

இரண்டாம் பாதி தொடங்கிய சிறிது நேரத்தில் அவன் கை பகிரப்பட்ட கைப்பிடியில் வந்தது. அவர்களுடைய விரல்கள் உரசின, அந்தச் சிறு தொடுதலில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் இருந்தது. இருவருமே கையை எடுக்கவில்லை. பவித்ரா திரையைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள், ஆனால் அவள் முழு கவனமும் அந்தக் கைப்பிடியில் இருந்தது.

பின்பு அவன் சுண்டுவிரல் அவள் விரலைக் கொக்கியிட்டது, மெதுவாக, கேள்வி கேட்பது போல. பவித்ராவின் இதயம் வேகமாக அடித்தது, அந்தச் சத்தம் அவனுக்குக் கேட்டிருக்கும் என்று அவள் நினைத்தாள். இருட்டில் யாரும் பார்க்கவில்லை என்ற தைரியம் அவளுக்குள் ஒரு புதிய பெண்ணை எழுப்பியது, அந்தப் பெண் துணிச்சலானவள், பசியுள்ளவள்.

சில நிமிடங்களில் அவன் உள்ளங்கை அவள் தொடையில் இருந்தது. புடவைக்கு மேல் அவன் கை அழுத்தியது, சூடாக, உறுதியாக. அவள் அதைத் தள்ளியிருக்க வேண்டும், நல்ல பெண்கள் தள்ளுவார்கள். அவள் தள்ளவில்லை. மாறாக அவள் உடல் அந்தக் கையை நோக்கிச் சாய்ந்தது, இது அவளுடைய முடிவு என்று அவள் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள்.

அவன் விரல்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன, புடவையின் மடிப்புகளைத் தாண்டி. அவள் மூச்சு மாறியது, ஆழமாகி, சற்று சத்தமாகி. திரையில் ஒரு பாடல் காட்சி ஓடிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் காதில் அவன் மூச்சின் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. அவள் தொடைகளுக்கு இடையில் ஒரு ஈரம் பரவத் தொடங்கியது, அதை அவளால் நிறுத்த முடியவில்லை.

பவித்ரா தன் முழங்கால்களைச் சற்று விரித்தாள். திரும்பப் பெற முடியாத அழைப்பு அது என்று அவளுக்குத் தெரியும். அவன் உள்ளங்கை அவள் தொடையை முழுமையாகப் பற்றியது, அவன் கட்டைவிரல் வட்டமிட்டது. அவள் கண்களை மூடினாள், இருட்டில் அவன் கையின் ஒவ்வொரு அசைவும் பத்து மடங்கு பெரிதாகத் தெரிந்தது.

அவள் தன் கையை அவன் கைமேல் வைத்தாள், பின்பு அதை மெதுவாக மேலே வழிநடத்தினாள். அவன் விரல்கள் அவள் உள்ளாடையின் விளிம்பை அடைந்தபோது அவள் ஏற்கனவே நனைந்திருந்தாள், அவன் அதை உணர்ந்திருப்பான். அவன் விரல் துணியை ஒதுக்கியது. அவள் உதட்டைக் கடித்தாள், சத்தம் வெளியே வராமல் இருக்க.

அவள் கை அவன் மடியை நோக்கி நீண்டது, தைரியம் அவளை ஆச்சரியப்படுத்தியது. வேட்டிக்கு அடியில் அவன் பூல் இரும்பு போல் விறைத்திருந்தது, அவள் உள்ளங்கையில் அதன் சூடு தெரிந்தது. அவள் துணிக்கு மேல் அதைப் பற்றினாள், மெதுவாக அழுத்தினாள். அவன் கூர்மையாக மூச்சை இழுத்தான், அந்தச் சத்தம் அவளை மேலும் தூண்டியது.

அவள் துணியை விலக்கி அவன் பூலை வெளியே எடுத்தாள். இருட்டில் அவள் உள்ளங்கை அதைச் சுற்றியது, அதன் நீளம் அவளை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அவள் மெதுவாக மேலும் கீழும் அசைத்தாள், முதலில் மெதுவாக, பின்பு தைரியம் வந்ததும் வேகமாக. அவன் தொடைகள் இறுகின, அவன் மூச்சு சீரற்றதானது.

அவன் கை அவள் புடவைக்குள் நுழைந்து அவள் புண்டையைத் தேடியது. அவன் விரல் உள்ளே நுழைந்தபோது அவள் உதட்டைக் கடித்தாள், வலியும் இன்பமும் கலந்த ஒரு உணர்வு. இருவரும் திரையைப் பார்ப்பது போல் நடித்துக் கொண்டே ஒருவரை ஒருவர் சூடேற்றினர். அவன் விரல் அவளுக்குள் வளைந்து தேடியது, அவள் இடுப்பு நடுங்கியது.

அவள் வேகத்தைக் கூட்டினாள், அவன் பூல் அவள் கையில் துடித்தது. அவன் உடல் வளைந்தது, ஒரு அடக்கப்பட்ட முனகல் அவன் தொண்டையிலிருந்து வெளிவந்தது. அவன் விந்து சூடாக அவள் கையில் பீய்ச்சியது, சில துளிகள் அவள் புடவை முந்தானையில் தெறித்தன. அவள் விரைவாக முந்தானையை மடித்து அடையாளத்தை மறைத்தாள், கைகள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.

விளக்குகள் மின்னத் தொடங்கின, இடைவேளை நெருங்கியது. பவித்ரா எழுந்து வேகமாக வெளியேறினாள், திரும்பிப் பார்க்காமல். அவன் முகத்தைப் பார்க்க அவளுக்குத் தைரியம் வரவில்லை, பார்த்துவிட்டால் இந்த மாயம் உடைந்துவிடும் என்று அவள் பயந்தாள். வெளியே வந்து ஆட்டோ பிடித்தபோது அவள் கால்கள் தள்ளாடின.

ஆட்டோவில் வீடு திரும்பும்போது அவள் உடல் இன்னும் ரீங்கரித்தது. அந்த அந்நியனின் கை, அவன் மூச்சு, அவன் விந்தின் சூடு, எல்லாம் அவள் தோலில் ஒட்டியிருந்தன. வீட்டில் கதவைத் தாழிட்டுவிட்டு அவள் தன்னைத் தானே தொட்டாள், கண்களை மூடி அவன் கையை நினைத்தாள். அவன் நினைவில் அவள் உச்சம் அடைந்தபோது அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

அந்த வாரம் முழுவதும் அவள் அந்த இரவை மீண்டும் மீண்டும் வாழ்ந்தாள். சமையலறையில் காய்கறி நறுக்கும்போது, குளியலறையில் தண்ணீருக்கு அடியில், படுக்கையில் தனியாக. ஒவ்வொரு முறையும் அந்த நினைவு அவளை ஈரமாக்கியது. வெள்ளிக்கிழமை வரும்போது அவள் முடிவு செய்திருந்தாள். அவள் மீண்டும் செல்வாள், இந்த முறை தயாராக.

வியாழக்கிழமை இரவு அவள் பீரோவைத் திறந்து புடவைகளைப் பார்த்தாள். கருப்பு பார்டர் கொண்ட அந்த நீலப் புடவையை எடுத்தாள், அது அவள் உடலை அழகாகக் காட்டும். உள்ளே ஒரு புதிய உள்ளாடை அணிந்தாள், யாரும் பார்க்கப் போவதில்லை என்று தெரிந்தும். இந்தத் தயாரிப்பே அவளை ஈரமாக்கியது.

இரண்டாம் வெள்ளிக்கிழமை அவள் அதே வரிசையில் அமர்ந்தாள், இந்த முறை உள்ளே ஒரு புதிய தைரியத்துடன். முதலில் அவன் இல்லை, அவள் இருக்கைகளை ஸ்கேன் செய்தாள். படம் தொடங்கி பத்து நிமிடங்கள் ஆயின, அவள் ஏமாற்றத்தில் மூழ்கத் தொடங்கினாள். அப்போது ஒரு உருவம் வந்து அவளுக்கு நேரடியாக அருகில் அமர்ந்தது, இந்த முறை இரண்டு இருக்கைகள் தள்ளி அல்ல.

இந்த முறை இடைவெளி இல்லை, சம்பிரதாயம் இல்லை. அவன் உதடுகள் அவள் காதருகே வந்தன, அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தில் சூடாகப் பட்டது. ஒரே ஒரு சொல், "ஷ்." அந்த அமைதியின் குரலை அவள் அறிந்தாள், அவள் உடல் உடனடியாகப் பதிலளித்தது, தொடைகளுக்கு இடையில் ஈரம் பரவியது.

அவன் கை நேரடியாக அவள் ரவிக்கைக்குள் நுழைந்தது, எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல். அவன் உள்ளங்கை அவள் முலையை முழுமையாக மூடியது, அதன் கனம் அவளை மூச்சுத் திணற வைத்தது. பவித்ரா திடுக்கிட்டு மூச்சை இழுத்தாள், ஆனால் அவன் கையைத் தள்ளவில்லை. அவன் கட்டைவிரல் அவள் முலைக்காம்பைத் தேடிப் பிடித்து உருட்டியது, அவள் முதுகு வளைந்தது.

அவள் கை அவன் ஜிப்பை நோக்கிச் சென்றது, இந்த முறை அவளுக்கு எந்தக் கூச்சமும் இல்லை. அவன் பூல் வெளியே வந்தபோது அவள் நினைவை விட அது பெரிதாகவும் கனமாகவும் இருந்தது. அவள் அதை இறுக்கிப் பிடித்தாள், அதன் நரம்புகள் அவள் உள்ளங்கையில் துடித்தன. அவன் தொடை நடுங்கியது, அவன் அவள் தோளில் சாய்ந்தான்.

பின்பு அவள் குனிந்தாள், இது அவளே எதிர்பாராத துணிச்சல். இருண்ட கடைசி வரிசையில் அவள் உதடுகள் அவன் பூலைக் கண்டன, முதலில் மெதுவாக முத்தமிட்டன. அவள் நாக்கு அதன் நுனியைச் சுற்றியது, உப்புச் சுவை அவள் நாக்கில் பரவியது. அவள் அதை வாயில் எடுத்தாள், மெதுவாக, ஆழமாக.

அவன் கை அவள் தலைமுடியில் புதைந்தது, அவளை வழிநடத்தியது, அழுத்தவில்லை. அவள் அவனை ஆழமாக உள்ளே எடுத்தாள், ஒவ்வொரு முறை அவள் தலை அசையும்போதும் அவன் மூச்சு கனத்தது. திரையில் சண்டைக் காட்சி சத்தம் அவர்களை மறைத்தது, வெடிச் சத்தங்களுக்கு இடையில் அவன் முனகல் கரைந்தது. அவள் நாக்கு அவன் பூலின் அடிப்பகுதியில் வேலை செய்தது.

அவன் மறு கை அவள் புடவைக்குள் சென்று அவள் புண்டையை அடைந்தது. அவன் இரண்டு விரல்கள் உள்ளே நுழைந்து வேகமாக அசைந்தன, அவன் கட்டைவிரல் அவள் பருப்பைத் தேய்த்தது. அவள் வாய் அவன் பூலைச் சுற்றியிருந்ததால் அவள் முனகல் அடங்கியது, ஆனால் அவள் உடல் நடுங்கியது. அவள் தொடைகள் அவன் கையைச் சுற்றி இறுகின.

அவள் உடல் வளைந்தது, உச்சம் அவளைத் தாக்கியபோது அவள் முந்தானையைக் கடித்தாள். அவள் புண்டை அவன் விரல்களைச் சுற்றி இறுகியது, ஈரம் அவள் தொடைகளில் வழிந்தது. அவள் வாய் அவன் பூலை இன்னும் இறுக்கிப் பிடித்தது, அந்த அழுத்தம் அவனை விளிம்பிற்குக் கொண்டு சென்றது.

அவன் அவளை மேலே இழுத்தான், அவள் தலைமுடியைப் பிடித்து அல்ல, மென்மையாக. சில நொடிகளில் அவன் விந்து அவள் வாயில் நிறைந்தது, சூடாக, அடர்த்தியாக. அவள் விழுங்கினாள், பின்பு மீண்டும் விழுங்கினாள். தன் மீதே அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. இந்தப் பெண் யார் என்று அவள் தன்னையே கேட்டாள், பதில் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது.

அவள் நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள், உதடுகளைத் துடைத்துக் கொண்டாள். திரையில் கதாநாயகன் வெற்றி பெற்றுக் கொண்டிருந்தான், பின்னணி இசை உச்சத்தில் இருந்தது. அவர்களுடைய மூச்சு மட்டும் இன்னும் சீராகவில்லை. அவன் கை அவள் தோளில் இருந்தது, கனமாக, உரிமையாக, அது அவளுக்கு விசித்திரமான பாதுகாப்பைத் தந்தது.

இடைவேளை விளக்குகள் எரிந்தன, அந்த வெளிச்சம் அவளைத் திடுக்கிட வைத்தது. பவித்ரா கழிவறைக்குச் சென்றாள், கால்கள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தாள், கன்னங்கள் சிவந்திருந்தன, உதடுகள் வீங்கியிருந்தன, கண்களில் ஒரு புதிய ஒளி. அவள் வாயைக் கழுவிவிட்டு முகத்தைச் சரி செய்தாள், ஆனால் அந்த ஒளியை மறைக்க முடியவில்லை.

திரும்பி வந்து அமர்ந்தபோதுதான் கப் ஹோல்டரில் கையை விட்டாள், தண்ணீர் பாட்டிலை எடுக்க. மடித்த காகிதம் அவள் விரல்களில் தட்டுப்பட்டது. அவள் இதயம் நின்றது போல் இருந்தது. நடுங்கும் விரல்களால் அதைப் பிரித்தாள், சுற்றிப் பார்க்கக் கூடத் தோன்றவில்லை.

அதில் மூன்றே வரிகள் இருந்தன, கையெழுத்து அழகாக, அழுத்தமாக. "அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை. H வரிசை, 14-ஆம் இருக்கை. தனியாக வா." அவள் அதை மீண்டும் மீண்டும் படித்தாள். அவள் சுற்றிப் பார்த்தபோது அவளுக்கு அருகிலிருந்த இருக்கை காலியாக இருந்தது.

அவன் எப்போது சென்றான் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை, அவள் கழிவறையில் இருந்தபோது இருக்கலாம். படம் மீண்டும் தொடங்கியது, ஆனால் அவள் கண்கள் காகிதத்திலேயே இருந்தன. அந்த மூன்று வரிகள் அவள் வாழ்க்கையின் கதவைத் திறந்திருந்தன, அதற்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

அவள் காகிதத்தை மடித்து தன் ரவிக்கைக்குள் வைத்தாள், இதயத்திற்கு அருகில். வீட்டிற்குச் சென்றதும் அதை யாரும் பார்க்காத இடத்தில் மறைக்க வேண்டும். அந்தக் காகிதம் அவள் தோலில் பட்ட இடம் சூடாக இருந்தது, அவன் கை பட்ட இடம் போல.

அந்த வாரம் அவள் நரகத்தில் வாழ்ந்தாள், ஆசை ஒரு பக்கம், பயம் மறு பக்கம். யாரிடமும் சொல்ல முடியாத ரகசியம் அவள் நெஞ்சை அழுத்தியது, ஒவ்வொரு இரவும் அந்தக் காகிதத்தை எடுத்துப் படித்தாள். வெள்ளிக்கிழமை காலையில் அவள் முடிவு செய்தாள், கண்ணாடியில் தன் கண்களைப் பார்த்து. அவள் செல்வாள்.

மூன்றாம் வெள்ளிக்கிழமை அவள் கவனமாக அலங்கரித்தாள், இது ஒரு சந்திப்பு என்று அவளுக்குத் தெரியும். கண்களில் மை, சிவப்புப் புடவை, கழுத்தில் அவளுக்குப் பிடித்த சங்கிலி. ஆட்டோவில் தியேட்டருக்குச் செல்லும்போது அவள் கைகள் நடுங்கின. இது விளையாட்டு அல்ல என்று அவளுக்குத் தெரியும், இது அவள் வாழ்க்கையை மாற்றப் போகிறது.

H வரிசையைக் கண்டுபிடித்து 14-ஆம் இருக்கையில் அமர்ந்தாள், காகிதத்தை மடித்து கைப்பையில் வைத்தாள். தியேட்டர் நிறைந்தது, ஆனால் அவளுக்கு அருகிலிருந்த இருக்கை மட்டும் காலியாகவே இருந்தது. படம் தொடங்கியது, அவள் திரையைப் பார்க்கவில்லை, காலியான இருக்கையையே பார்த்தாள்.

இருபது நிமிடங்கள் கடந்தன, அவள் நம்பிக்கை குறையத் தொடங்கியது. பின்பு ஒருவர் வந்து அவள் அருகில் அமர்ந்தார், அமைதியாக, நம்பிக்கையாக. பழக்கமான வாசனை திரவியத்தின் மணம் அவள் மூக்கை அடைந்தது. பவித்ராவின் வயிறு சுருண்டது, அந்த வாசனையை அவள் எங்கோ நுகர்ந்திருக்கிறாள்.

தாமதமாக வந்த ஒருவருக்காக அஷரின் டார்ச் விளக்கு சுழன்றது, வெளிச்சம் வரிசை முழுவதும் ஓடியது. ஒரு நொடி அது அவன் முகத்தில் விழுந்தது, அந்த ஒரு நொடி போதுமானதாக இருந்தது. பவித்ராவின் ரத்தம் உறைந்தது, அவள் கை கைப்பிடியை இறுக்கிப் பிடித்தது.

அவள் மூச்சு நின்றது. இது சாத்தியமில்லை என்று மனம் கத்தியது, ஆனால் கண்கள் பொய் சொல்லவில்லை. இரண்டு வார இரவுகளின் ஒவ்வொரு தொடுதலும் இப்போது புதிய அர்த்தம் பெற்றது.

சுரேஷ். அவள் கணவன் ரமேஷின் உயிர் நண்பன் சுரேஷ், அவர்கள் வீட்டிற்கு நூறு முறை வந்தவன். இரண்டு வாரங்களாக இருட்டில் அவளைத் தொட்ட கைகள், அவள் வாயில் விந்து விட்ட உதடுகள், எல்லாம் அவனுடையவை. அவள் உலகம் சுழன்றது.

அவன் மெதுவாக அவள் பக்கம் திரும்பினான், உதடுகளில் ஒரு புன்னகை, கண்களில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. அவன் விரலை உதட்டில் வைத்தான். "ஷ்... படம் பார்."

அடுத்த பகுதி விரைவில் வரும்...