தமிழ் புரொஃபசர் காமக்கதை: பிரின்சிபால் அறையில் தீர்ப்பு (பகுதி 2)

கதவு தட்டும் சத்தம் அந்த தமிழ் புரொஃபசர் காமக்கதையின் மிக முக்கியமான கணத்தில் வந்து விழுந்தது. மீனாட்சியின் உதடுகள் ராகவனின் கழுத்தில் பதிந்திருந்தன. அவளது விரல்கள் அவரது சட்டையின் மூன்றாவது பொத்தானைப் பிடித்திருந்தன.

"சார்! பிரின்சிபால் உங்களை உடனே கூப்பிடுறார்!" முருகேசனின் குரல் கதவுக்கு வெளியே கரகரத்தது. மீனாட்சியின் கண்கள் விரிந்தன. சற்று முன் அவள் அவரது டிராயரில் பார்த்த கடிதம் நினைவுக்கு வந்தது. அதில் இருந்த இரண்டு பெயர்கள், ஒன்று அவர் பெயர், மற்றொன்று அவளுக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்ணின் பெயர்.

ராகவன் ஒரு வினாடி அசையாமல் நின்றார். பிறகு அவரது பயிற்சி பெற்ற மூளை வேலை செய்யத் தொடங்கியது. "இரு முருகேசா, வரேன்," என்றார் குரலை சாதாரணமாக வைத்துக்கொண்டு. மீனாட்சி ஏற்கனவே தரையில் கிடந்த தன் துப்பட்டாவை எடுத்திருந்தாள்.

அடுத்த இரண்டு நிமிடங்கள் ஒரு போர்க்களம் போல இருந்தன. அவள் தன் சுடிதாரை சரி செய்தாள். அவர் சட்டை பொத்தான்களை மாட்டினார். கண்ணாடியில் பார்த்தபோது அவரது கழுத்தில் அவளது உதட்டுச்சாயம் ஒரு சிவந்த முத்திரையாக இருந்தது. மீனாட்சி தன் விரலால் அதை அழுத்தித் துடைத்தாள்.

"உன் தலைமுடி," என்றார் அவர் மூச்சு வாங்கியபடி. அவளது கூந்தல் கலைந்து தோள்களில் விழுந்திருந்தது. அவள் விரல்களால் அதை ஒதுக்கி ஒரு கொண்டை போட்டாள். காணாமல் போன ஒரு கிளிப்பைப் பற்றி இருவரும் பேசவே இல்லை. அது புத்தக அலமாரிக்குப் பின்னால் எங்கோ கிடந்தது.

மீனாட்சி கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தாள். உதடுகள் சிவந்திருந்தன, கன்னங்களில் ஒரு புதிய பளபளப்பு இருந்தது. "நான் இப்படியே பிரின்சிபால் முன்னாடி போக முடியாது," என்றாள். ராகவன் தன் கைக்குட்டையை எடுத்து அவள் கன்னத்தை மெதுவாகத் துடைத்தார். அவர் விரல்கள் அவள் தாடையில் ஒரு வினாடி தங்கின.

அப்போது கதவு மீண்டும் தட்டப்பட்டது, இந்த முறை பொறுமையின்றி. "சார்! பிரின்சிபால் கோபமா இருக்கார்!" ராகவன் கண்களால் அறையை ஒரு முறை சுற்றிப் பார்த்தார். மேசை மீது காகிதங்கள் ஒழுங்காக இருந்தன. நாற்காலி நேராக இருந்தது. காமத்தின் எந்தச் சுவடும் இல்லை, அவரது கழுத்தில் மறைந்திருந்த மங்கிய சிவப்பைத் தவிர.

"நான் உங்க கூட வரேன்," என்றாள் மீனாட்சி உறுதியாக. "அந்தக் கடிதத்தை நான்தான் பார்த்தேன். என்ன நடந்ததுன்னு நான்தான் சொல்லணும்." ராகவன் மறுக்க நினைத்தார், ஆனால் அவள் கண்களில் இருந்த தீர்மானத்தைப் பார்த்து தலையசைத்தார்.

கதவைத் திறந்தபோது முருகேசன் குடையுடன் நின்றிருந்தான். அவன் கண்கள் அவர்களை ஒரு முறை அளந்தன. "மழை அதிகமா இருக்கு சார். பிரின்சிபால் ரூமுக்கு இந்தப் பக்கம்," என்றான். அவன் குரலில் ஏதோ ஒரு அறிதல் இருந்ததாக மீனாட்சிக்குத் தோன்றியது.

நிர்வாகக் கட்டடத்தை நோக்கி அவர்கள் நடந்தார்கள். மழை சாரலாக அடித்தது. "அந்தக் கடிதத்தில் இன்னொரு பெயர் என்ன?" என்று ராகவன் மெதுவாகக் கேட்டார். "முழுசாப் படிக்க முடியல," என்றாள் மீனாட்சி. "ஆனா அது புகார் மாதிரி இருந்தது. உங்க பேருக்குக் கீழ ஒரு பொண்ணு பேரு."

"எந்தப் பொண்ணு?" அவர் குரல் இறுகியது. "தெரியல. நான் பார்க்கிறதுக்குள்ள நீங்க டிராயரை மூடிட்டீங்க." அவள் அவரது கையை ஒரு வினாடி பிடித்தாள். "பயப்படாதீங்க. நான் கூட இருக்கேன்."

மழை அவர்கள் இருவரையும் நனைத்தது, ஆனால் இருவரும் குடையைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. ராகவனின் மனம் பின்னோக்கி ஓடியது. ஒரு மணி நேரம் முன் இதே மழையில் அவள் அவரது அறைக்குள் கோபத்துடன் நுழைந்தாள். தீசிஸ் முன்மொழிவு நிராகரிக்கப்பட்ட ஆத்திரம். அந்த ஆத்திரம் எப்படி வேறு ஒன்றாக மாறியது என்பதை நினைத்தபோது அவர் உடல் சூடானது.

"அந்த இன்னொரு பேரு," என்றாள் மீனாட்சி திடீரென்று. "ஐஸ்வர்யான்னு நினைக்கிறேன். ஆனா முழுசாத் தெரியல." ராகவன் நின்றார். "ஐஸ்வர்யாவா? முதலாமாண்டு பொண்ணுங்கள்ள யாரோ இருக்காங்கன்னு கேள்விப்பட்டேன். ஆனா நான் அவளைப் பார்த்ததே இல்ல."

"அதான் விஷயம்," என்றாள் அவள். "நீங்க பார்க்காத பொண்ணு உங்க மேல புகார் கொடுத்திருக்கா. இது யாரோ வேணும்னே செஞ்சது." அவள் குரலில் ஒரு வழக்கறிஞரின் கூர்மை இருந்தது. ராகவன் அவளைப் பார்த்தார். இந்தப் பெண் தீசிஸ் மட்டும் எழுதவில்லை, போரும் செய்வாள்.

பிரின்சிபால் வெங்கடேசனின் அறையில் குளிர்சாதனம் உறுமிக்கொண்டிருந்தது. அவர் முகம் கல் போல இருந்தது. மேசை மீது ஒரு கோப்பு திறந்து கிடந்தது. "உட்காருங்க ராகவன்," என்றார். மீனாட்சியைப் பார்த்து, "நீங்க யாரு?" என்றார்.

"என் ஆராய்ச்சி மாணவி சார். தீசிஸ் விஷயமா வந்தா," என்றார் ராகவன் உடனே. அது பொய் இல்லை, முழு உண்மையும் இல்லை. வெங்கடேசன் தலையசைத்து கோப்பை அவர் பக்கம் தள்ளினார். "படிங்க."

அது பல்கலைக்கழக மகளிர் அமைப்பிலிருந்து வந்த கடிதத்தின் நகல். புகார் கொடுத்தவர் பெயர்: சு. ஐஸ்வர்யா, முதலாமாண்டு பி.ஏ. தமிழ். குற்றச்சாட்டு: சென்ற செவ்வாய்க்கிழமை மாலை நான்கு மணிக்கு பேராசிரியர் ராகவன் தன்னை தன் அறைக்கு அழைத்து, உள் மதிப்பெண்களுக்காக தகாத கோரிக்கை வைத்தார்.

ராகவனின் முகம் வெளுத்தது. "சார், இது முழுப் பொய். சென்ற செவ்வாய் நான் மதுரையில இருந்தேன். தமிழ் இலக்கிய கருத்தரங்கம். மூணு நாள்." அவர் தன் கைப்பேசியை எடுத்தார். புகைப்படங்கள்: மேடையில் அவர் பேசுவது, சான்றிதழ் வாங்குவது, ரயில் டிக்கெட்டுகள். தேதிகள் தெளிவாக இருந்தன.

வெங்கடேசன் புகைப்படங்களைப் பார்த்தார். அவர் தோள்கள் சற்று தளர்ந்தன. "அப்ப இந்தப் புகார் யார் கொடுத்தது? ஐஸ்வர்யாங்கிற பொண்ணு நம்ம காலேஜ்தானா?" என்றார். அப்போது மீனாட்சி மெதுவாகக் குரல் கொடுத்தாள். "சார், ஒரு விஷயம் கேக்கலாமா?"

ஆனால் அவர் சந்தேகம் முழுவதும் நீங்கவில்லை. "ராகவன், ஒரு விஷயம். இந்த மாணவி ஏன் உங்க கூடவே வந்திருக்கா? தீசிஸ் விஷயமா இவ்வளவு நேரம் கேபின்ல என்ன?" அறையில் காற்று உறைந்தது. மீனாட்சியின் இதயம் படபடத்தது.

"சார்," என்றாள் அவள் தைரியமாக. "என் தீசிஸ் தலைப்பு சங்க இலக்கியத்தில் காமம். அதைப் பத்தி விவாதம் சூடானது. நேரம் போனதே தெரியல." வெங்கடேசன் அவளை ஊடுருவிப் பார்த்தார். "காமமா? சுவாரஸ்யமான தலைப்பு." அவர் ராகவனைப் பார்த்தார். "உங்க துறையில எப்பவும் சுவாரஸ்யம்தான்."

"சார், இன்னொரு விஷயம்," என்றார் ராகவன். "கந்தசாமி சார் கடந்த மாசம் என் மேல ரெண்டு புகார் கொடுத்தார். ஒண்ணு ஹாஜர் பத்தி, ஒண்ணு சிலபஸ் பத்தி. ரெண்டும் நிரூபணம் ஆகல." வெங்கடேசனின் புருவம் உயர்ந்தது. "அவருக்கு துறைத் தலைவர் பதவி வேணும். எனக்கு இன்னும் நாலு வருஷம் சர்வீஸ் இருக்கு. அவருக்குப் பொறுமை இல்ல."

இருவரும் அவளைப் பார்த்தார்கள். "அந்தப் பொண்ணு நேத்து சாயங்காலம் காலேஜ் கேட் கிட்ட அழுதுகிட்டு நின்னதை நான் பார்த்தேன்," என்றாள் அவள். "அவ கூட சண்டை போட்டுகிட்டு இருந்தது நம்ம பியூன் முருகேசன்." அறையில் அமைதி விழுந்தது.

ராகவனின் கண்கள் சுருங்கின. "முருகேசனா?" மீனாட்சி தொடர்ந்தாள். "அவன் அவகிட்ட 'உன் பேரை எழுதிட்டேன், இனி மறுக்க முடியாது'னு சொன்னதை நான் கேட்டேன். அப்ப எனக்குப் புரியல. இப்ப புரியுது." வெங்கடேசன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். "முருகேசனைக் கூப்பிடுங்க."

பத்து நிமிடத்தில் முருகேசன் அறைக்குள் வந்தான். அவன் முகத்தில் முன்பிருந்த தைரியம் இல்லை. வெங்கடேசன் கோப்பை அவன் முன் வைத்தார். "இந்தப் புகார் பத்தி உனக்கு என்ன தெரியும்?" முருகேசன் வியர்த்தான். "எனக்கு... எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது சார்."

அப்போது மீனாட்சி தன் கைப்பேசியை மேசை மீது வைத்தாள். அதில் பதிவு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் பிரின்சிபால் அறைக்குள் நுழையும்போதே பதிவைத் தொடங்கியிருந்தாள். "முருகேசன்," என்றாள் அவள் அமைதியாக. "கேட் கிட்ட நீ அந்தப் பொண்ணுகிட்ட பேசினதை நான் கேட்டேன். உண்மையைச் சொல்லு. இல்லன்னா இந்தப் பதிவு போலீஸ் கிட்ட போகும்."

முருகேசன் உடைந்தான். அவன் கதை சொன்னான். பேராசிரியர் கந்தசாமி, துறைத் தலைவர் பதவிக்காக ராகவனை வீழ்த்தத் திட்டமிட்டார். முருகேசனுக்கு ஐந்தாயிரம் ரூபாய் கொடுத்து, ஐஸ்வர்யா பெயரில் புகார் எழுத வைத்தார். கடிதத்தை ராகவனின் டிராயரில் வைத்ததும் அவன்தான், அவர் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக.

"அந்தப் பொண்ணுக்கு இது தெரியுமா?" என்றார் வெங்கடேசன் கடுமையாக. "தெரியாது சார். அவ என் தூரத்து சொந்தம். பயமுறுத்தி சம்மதிக்க வச்சேன்," என்றான் முருகேசன் குரல் நடுங்க. வெங்கடேசன் கைப்பேசியை எடுத்தார். "கந்தசாமியை நாளைக்கே விசாரணைக்கு கூப்பிடுறேன். முருகேசன், நீ சஸ்பெண்ட்."

வெங்கடேசன் உடனே இண்டர்காமில் கந்தசாமியின் எண்ணை அழுத்தினார். ஸ்பீக்கர் ஆன் செய்யப்பட்டது. "கந்தசாமி, நான் வெங்கடேசன். ராகவன் மேல வந்த புகார் பத்தி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?" மறுமுனையில் ஒரு வினாடி மௌனம். "எனக்கு... எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது சார்."

மீனாட்சி தன் கைப்பேசியை உயர்த்தினாள். பதிவில் முருகேசனின் குரல் தெளிவாகக் கேட்டது: "கந்தசாமி சார்தான் பணம் கொடுத்தார்... ஐயாயிரம்..." கந்தசாமியின் மூச்சு ஸ்பீக்கரில் கேட்டது. "இது... இது சதி! நான் வரேன் சார், நேர்ல பேசலாம்." இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

வெங்கடேசன் முருகேசனைப் பார்த்தார். "நீயும், அவரும், நாளைக்கு விசாரணைக் குழு முன்னாடி நிக்கப் போறீங்க." முருகேசன் தலை குனிந்து வெளியேறினான். ராகவன் நிம்மதியாக மூச்சு விட்டார். அவரது வேலை, அவரது மானம், இரண்டும் காப்பாற்றப்பட்டன. அதற்குக் காரணம் அவர் அருகில் நின்ற இந்த இருபத்திரண்டு வயதுப் பெண்.

அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது மழை நின்றிருந்தது. ராகவன் மீனாட்சியின் கையைப் பிடித்தார். அவர் கண்களில் நன்றியும் வேறு ஏதோவும் இருந்தன. "நீ இல்லன்னா இன்னைக்கு என் வேலை போயிருக்கும்," என்றார் தாழ்ந்த குரலில்.

"உங்க வேலையைக் காப்பாத்தினதுக்கு எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?" என்றாள் அவள் குறும்பாக. அவர் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். தாழ்வாரம் காலியாக இருந்தது. அவர் அவள் இடுப்பில் கை வைத்து அருகே இழுத்தார். "என் அறைக்கு வா. கதவை இந்த முறை பூட்டிக்கலாம்."

அவள் உதடுகள் அவரது காதருகே வந்தன. "உங்க கழுத்தில இன்னும் என் உதட்டுச்சாயம் இருக்கு," என்று கிசுகிசுத்தாள். அவர் சிரித்தார், அன்றைய முதல் உண்மையான சிரிப்பு. "அது இருக்கட்டும். அது என் பதக்கம்."

அவர்கள் அறையை நோக்கி நடந்தார்கள், ஆனால் படிக்கட்டில் யாரும் இல்லாததைப் பார்த்ததும் ராகவன் நின்றார். அவர் மீனாட்சியை சுவரோரம் நிறுத்தி அவள் உதடுகளைக் கவ்வினார். அவள் ஒரு மெல்லிய ஒலியுடன் அவரிடம் சாய்ந்தாள்.

அவரது கை அவள் இடுப்பிலிருந்து மேலே ஏறியது. அவர் அவள் மார்பின் வளைவை உள்ளாடைக்கு மேல் அழுத்தினார். அவள் உடல் அவர் கைக்குள் வளைந்தது. "யாராவது வந்துடுவாங்க," என்று அவள் முனகினாள், ஆனால் அவள் கை அவரது பேண்ட்டின் மீது அழுத்தியது.

அவர் அவள் கழுத்தில் முகம் புதைத்தார். அவளது வாசனை, மழையும் மல்லிகையும் கலந்தது, அவரைப் பைத்தியமாக்கியது. அவள் விரல்கள் அவரது முதுகில் இறுகின. "அறைக்குப் போகலாம்," என்று அவர் கரகரத்த குரலில் சொன்னார். "இப்பவே."

தூரத்தில் யாரோ படியிறங்கும் சத்தம் கேட்டது. இருவரும் விலகினார்கள். ஒரு மாணவன் கடந்து போனான், இருவரையும் பார்த்து "குட் ஈவினிங் சார்" என்றான். ராகவன் தலையசைத்தார். மீனாட்சியின் கன்னங்கள் சிவந்திருந்தன. அவள் உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு சிரித்தாள்.

அறைக்குள் நுழைந்ததும் அவர் கதவைப் பூட்டினார். சாவி திரும்பும் சத்தம் அவள் உடலில் ஒரு அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. மழை மீண்டும் தூறத் தொடங்கியிருந்தது. ஜன்னல் கண்ணாடியில் நீர்த்துளிகள் ஓடின. அவள் மெதுவாக அவரை நோக்கி நடந்தாள்.

"முதல்ல ஒரு விஷயம்," என்றார் அவர். மேசை டிராயரைத் திறந்து அவளது தீசிஸ் முன்மொழிவை எடுத்தார். சங்க இலக்கியத்தில் காமம் என்ற தலைப்பு முதல் பக்கத்தில் இருந்தது. அவர் பேனாவை எடுத்து கையெழுத்திட்டார். "அங்கீகரிக்கப்பட்டது. பேராசிரியர் சு. ராகவன், துறைத் தலைவர்."

மீனாட்சி கையெழுத்தைப் பார்த்தாள். அந்தக் கையெழுத்துக்காக அவள் மூன்று மாதம் போராடியிருந்தாள். மூன்று முறை திருத்தம், இரண்டு முறை நிராகரிப்பு. இன்று அது அவள் கையில். அவள் கண்கள் கலங்கின. "நன்றி," என்றாள் மெதுவாக.

"நன்றி சொல்ல வேண்டாம்," என்றார் அவர். "நீ சம்பாதிச்சது." அவர் அவள் கன்னத்தில் வழிந்த ஒரு கண்ணீர்த் துளியைத் துடைத்தார். அவள் அவர் விரலைப் பிடித்து தன் உதடுகளில் வைத்தாள். அந்த மென்மையான கணம் அடுத்து வந்த தீவிரத்திற்கு முன் ஒரு அமைதியாக இருந்தது.

மீனாட்சியின் கண்கள் பளபளத்தன. "உண்மையாவா?" அவர் தலையசைத்தார். "உன் வாதம் சரிதான். சங்கப் பாடல்களில் காமம் இலக்கியம்தான். அதை நிரூபிக்கிற தகுதி உனக்கு இருக்கு." அவள் காகிதத்தை மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள். பிறகு அதை மேசை மீது வைத்தாள்.

"இப்ப என் முறை," என்றாள் அவள். அவள் அவரது சட்டை பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள். இந்த முறை அவசரம் இல்லை. ஒவ்வொரு பொத்தானுக்கும் அவள் உதடுகள் அவர் மார்பில் ஒரு முத்தம் பதித்தன. அவர் மூச்சு கனத்தது.

அவர் கைகள் அவளது சுடிதாரின் முதுகில் இருந்த ஜிப்பை கீழே இழுத்தன. துணி அவள் தோள்களிலிருந்து நழுவியது. அவளது உள்ளாடைகள் மழைக் குளிரில் அவள் தோலை இறுக்கின. அவர் அவளை மேசை மீது உட்கார வைத்தார். காகிதங்கள் ஒதுங்கின.

அவள் கால்களை அவர் இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்தாள். அவரது விரல்கள் அவள் தொடைகளில் ஏறின. அவள் உதடுகள் அவர் கழுத்தில் மீண்டும் பதிந்தன, இந்த முறை முழு உரிமையோடு. "யாரும் வர மாட்டாங்க," என்று அவர் கிசுகிசுத்தார். "கதவு பூட்டியிருக்கு."

அவர் அவளை மேசையிலிருந்து தூக்கி நாற்காலியில் உட்கார வைத்தார், அதே நாற்காலி, முதல் பகுதியில் எல்லாம் தொடங்கிய இடம். அவள் கண்களில் பழைய நினைவின் மின்னல். "இங்கதான்," என்றாள் அவள். "இங்கதான் நீங்க என் தீசிஸை நிராகரிச்சீங்க."

"அதுக்கு பிராயச்சித்தம் செய்யணும்," என்றார் அவர். அவர் அவள் முன் மண்டியிட்டார். அவரது உதடுகள் அவள் தொடைகளின் உட்புறம் பயணித்தன. அவள் நாற்காலியின் கைப்பிடிகளை இறுக்கிப் பிடித்தாள். அவரது நாக்கு அவளைத் தீண்டியபோது அவள் தலை பின்னால் சாய்ந்தது.

"ராகவன்..." அவள் குரல் காற்றாக வந்தது. அவர் நிற்கவில்லை. அவளது உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. அவள் விரல்கள் அவர் தலைமுடியில் புதைந்தன. முதல் உச்சம் அவளைத் தாக்கியபோது அவள் கூச்சலை அடக்க கையைக் கடித்தாள்.

அவளது உள்ளாடைகள் ஒவ்வொன்றாக நழுவின. அவரது உடைகளும் தரையில் விழுந்தன. அவள் அவரைத் தன் மீது இழுத்தாள். அவரது உடல் வெப்பம் அவளை மூடியது. அவள் நகங்கள் அவர் முதுகில் கோடுகள் வரைந்தன.

அவர் அவளுக்குள் நுழைந்தபோது அவள் ஒரு மெல்லிய ஒலி எழுப்பினாள். மேசை சற்று அசைந்தது. புத்தக அலமாரியில் ஒரு புத்தகம் சரிந்தது. இருவரும் சிரித்தார்கள், ஆனால் நிற்கவில்லை. அவரது இயக்கம் ஆழமாகவும் சீராகவும் இருந்தது.

அவள் அவர் தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டாள். "மெதுவா... இல்ல, வேகமா," என்று முனகினாள். அவர் வேகத்தைக் கூட்டினார். அவளது கால்கள் அவரை இறுக்கின. மழைச் சத்தம் ஜன்னலுக்கு வெளியே அவர்களது மூச்சுடன் கலந்தது.

உச்சம் வந்தபோது அவள் அவர் பெயரைக் கத்தினாள். அவர் அவள் உதடுகளைத் தன் உதடுகளால் மூடினார். அவரது உடல் நடுங்கியது. சில வினாடிகள் இருவரும் அசையாமல் இருந்தார்கள், ஒருவர் மூச்சை ஒருவர் கேட்டபடி.

பிறகு அவள் அவர் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். "பேராசிரியரே," என்றாள். "உங்க கேபின் இனி என் ஆராய்ச்சி அறையும் கூட." அவர் சிரித்தார். "திங்கள் காலை பத்து மணி. முதல் அத்தியாயத்தோட வா."

அவள் உடைகளை அணிந்துகொண்டாள். கையெழுத்தான தீசிஸ் முன்மொழிவைப் பையில் வைத்தாள். கதவைத் திறக்கும் முன் அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். "அந்தக் கிளிப் புத்தக அலமாரிக்குப் பின்னாடி இருக்கு. அது அங்கேயே இருக்கட்டும். நம் ரகசியத்தின் சாட்சியா."

மழையில் நனைந்தபடி அவள் விடுதியை நோக்கி நடந்தாள். அவள் பையில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தீசிஸ் இருந்தது. அவள் உதடுகளில் அவரது முத்தத்தின் சுவை இருந்தது. திங்கள் காலை பத்து மணி. அவள் காத்திருப்பாள். அவரும் காத்திருப்பார்.

திங்கள் காலை அவள் முதல் அத்தியாயத்துடன் அவர் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, புத்தக அலமாரிக்குப் பின்னால் அந்தக் கிளிப் இன்னும் இருந்தது. ராகவன் அதைப் பார்த்து சிரித்தார். "சாட்சி," என்றார்.

"சாட்சி," என்று அவளும் சொன்னாள். அவள் கதவைப் பூட்டினாள். இந்த முறை அவளே சாவியைத் திருப்பினாள். வெளியே மழை இன்னும் பெய்துகொண்டிருந்தது. உள்ளே, அவர்களது கதை இரண்டாம் அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியது.